متن کامل غزل شمارهٔ ۲۹۰
۸ بیت · منبع نسخه دیجیتال: گنجور
- دلم رمیده شد و غافلم منِ درویش که آن شِکاریِ سرگشته را چه آمد پیش
- چو بید بر سرِ ایمانِ خویش میلرزم که دل به دستِ کمان ابروییست کافِرکیش
- خیال حوصلهٔ بحر میپزد هیهات چههاست در سرِ این قطرهٔ محالاندیش!
- بنازم آن مژهٔ شوخِ عافیتکُش را که موج میزندش آبِ نوش، بر سرِ نیش
- ز آستینِ طبیبان هزار خون بچکد گَرَم به تجربه دستی نهند بر دلِ ریش
- به کویِ میکده گریان و سرفِکنده رَوَم چرا که شرم همی آیدم ز حاصلِ خویش
- نه عمرِ خِضر بِمانَد، نه مُلکِ اسکندر نزاع بر سرِ دنیی دون مَکُن درویش
- بِدان کمر نرسد دستِ هر گدا حافظ خزانهای به کف آور ز گنجِ قارون بیش
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولدلم رمیده شد و غافلم منِ درویش
که آن شِکاریِ سرگشته را چه آمد پیش
مقطع؛ بیت پایانیبِدان کمر نرسد دستِ هر گدا حافظ
خزانهای به کف آور ز گنجِ قارون بیش
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۸
- مصراع
- ۱۶
- واژه
- ۱۲۰
- واژه یکتا
- ۹۵
- نویسه بدون فاصله
- ۳۸۷
- بلندترین مصراع
- ۳۷ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
باده و بزم
میکده (۱)
واژهنامه همین غزل
- میکده
- هممعنای میخانه در زبان شعر.
- کوی
- محله، گذر یا جایگاه اقامت.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۲۹۰ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
