متن کامل غزل شمارهٔ ۲۸۴
- هاتفی از گوشهٔ میخانه دوش گفت ببخشند گنه، مِی بنوش
- لطفِ الهی بِکُنَد کارِ خویش مژدهٔ رحمت برساند سروش
- این خِرَدِ خام به میخانه بَر تا مِیِ لعل آوَرَدَش خون به جوش
- گرچه وصالش نه به کوشش دهند هر قَدَر ای دل که توانی بکوش
- لطفِ خدا بیشتر از جرمِ ماست نکتهٔ سربسته چه دانی؟ خموش
- گوشِ من و حلقهٔ گیسویِ یار رویِ من و خاکِ درِ مِی فروش
- رندیِ حافظ نه گناهیست صَعب با کَرَمِ پادشه عیب پوش
- داورِ دین، شاه شجاع، آن که کرد روحِ قدس حلقهٔ امرش به گوش
- ای مَلِکُ العَرش مرادش بده و از خطرِ چشمِ بَدَش دار گوش
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولهاتفی از گوشهٔ میخانه دوش
گفت ببخشند گنه، مِی بنوش
مقطع؛ بیت پایانیای مَلِکُ العَرش مرادش بده
و از خطرِ چشمِ بَدَش دار گوش
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۹
- مصراع
- ۱۸
- واژه
- ۱۰۴
- واژه یکتا
- ۸۶
- نویسه بدون فاصله
- ۳۴۱
- بلندترین مصراع
- ۳۱ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
میخانه (۲)
خدا (۱)
شاه (۱)
یار (۱)
چشم (۱)
واژهنامه همین غزل
- میخانه (۲ بار)
- جای نوشیدن یا فروش شراب در کاربرد لغوی.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۲۸۴ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
