متن کامل غزل شمارهٔ ۱۹۷
- شاهدان گر دلبری زین سان کنند زاهدان را رخنه در ایمان کنند
- هر کجا آن شاخِ نرگس بِشْکُفد گُلرُخانَش دیده نرگسدان کنند
- ای جوانِ سَروقَد! گویی بِبَر پیش از آن کز قامتت چوگان کنند
- عاشقان را بر سرِ خود حُکم نیست هر چه فرمانِ تو باشد آن کنند
- پیشِ چشمم کمتر است از قطرهای این حکایتها که از طوفان کنند
- یارِ ما چون گیرد آغازِ سَماع قُدسیان بر عرش دستافشان کنند
- مردمِ چشمم به خون آغشته شد در کجا این ظلم بر انسان کنند؟
- خوش برآ با غصه، ای دل! کاَهلِ راز عیشِ خوش در بوتهٔ هجران کنند
- سر مکش حافظ ز آهِ نیمشب تا چو صبحت، آینه رخشان کنند
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولشاهدان گر دلبری زین سان کنند
زاهدان را رخنه در ایمان کنند
مقطع؛ بیت پایانیسر مکش حافظ ز آهِ نیمشب
تا چو صبحت، آینه رخشان کنند
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۹
- مصراع
- ۱۸
- واژه
- ۱۱۶
- واژه یکتا
- ۸۸
- نویسه بدون فاصله
- ۳۸۲
- بلندترین مصراع
- ۳۳ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
گل (۱)، نرگس (۲)
هجران (۱)
شب (۱)
یار (۱)
دیده (۱)
واژهنامه همین غزل
در این غزل واژهای از واژهنامه محدود صفحه پیدا نشد.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۱۹۷ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
