متن کامل غزل شمارهٔ ۳۸۹
- چو گل هر دم به بویت جامه در تن کنم چاک از گریبان تا به دامن
- تنت را دید گل گویی که در باغ چو مستان جامه را بدرید بر تن
- من از دست غمت مشکل برم جان ولی دل را تو آسان بردی از من
- به قول دشمنان برگشتی از دوست نگردد هیچ کس با دوست دشمن
- تنت در جامه چون در جام باده دلت در سینه چون در سیم آهن
- ببار ای شمع اشک از چشم خونین که شد سوز دلت بر خلق روشن
- مکن کز سینهام آه جگرسوز برآید همچو دود از راه روزن
- دلم را مشکن و در پا مینداز که دارد در سر زلف تو مسکن
- چو دل در زلف تو بستهست حافظ بدین سان کار او در پا میفکن
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولچو گل هر دم به بویت جامه در تن
کنم چاک از گریبان تا به دامن
مقطع؛ بیت پایانیچو دل در زلف تو بستهست حافظ
بدین سان کار او در پا میفکن
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۹
- مصراع
- ۱۸
- واژه
- ۱۲۷
- واژه یکتا
- ۸۸
- نویسه بدون فاصله
- ۳۷۴
- بلندترین مصراع
- ۳۰ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
گل (۲)، باغ (۱)
باده (۱)، جام (۱)
چشم (۱)، اشک (۱)
راه (۱)
واژهنامه همین غزل
در این غزل واژهای از واژهنامه محدود صفحه پیدا نشد.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۳۸۹ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
