متن کامل غزل شمارهٔ ۷۷
- بُلْبُلی، بَرگِ گُلی خوشرَنْگ در مِنْقار داشت و اندر آن بَرْگ و نَوا، خوش نالههایِ زار داشت
- گفتمش: «در عِیْنِ وَصْل، این نالِه و فَرْیاد چیست؟» گفت: «ما را جِلْوِهیِ مَعْشوق در این کار داشت»
- یار اگر نَنْشَسْت با ما نیست جایِ اِعْتِراض پادشاهی کامْران بود، از گدایی عار داشت
- دَرنمیگیرد نیاز و نازِ ما با حُسْنِ دوست خُرَّم آن کز نازنینان، بَخْتِ بَرخوردار داشت
- خیز تا بر کِلْکِ آن نَقّاش، جان، اَفْشان کُنیم کاین هَمِه نَقْشِ عَجَب در گَرْدِشِ پَرْگار داشت
- گر مُریدِ راهِ عِشْقی، فِکْرِ بَدنامی مَکُن شِیْخِ صَنْعان، خِرْقِه، رَهْنِ خانِهٔ خَمّار داشت
- وَقْتِ آن شیرینقَلَنْدَر خوش که در اَطْوارِ سِیْر ذِکْرِ تَسْبیحِ مَلَک در حَلْقِهیِ زُنّار داشت
- چَشْمِ «حافظ»، زیرِ بامِ قَصْرِ آن حوریسِرِشْت شیوِهیِ جَنّاتُ تَجْری تَحْتِهَا الاَنهار داشت
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولبُلْبُلی، بَرگِ گُلی خوشرَنْگ در مِنْقار داشت
و اندر آن بَرْگ و نَوا، خوش نالههایِ زار داشت
مقطع؛ بیت پایانیچَشْمِ «حافظ»، زیرِ بامِ قَصْرِ آن حوریسِرِشْت
شیوِهیِ جَنّاتُ تَجْری تَحْتِهَا الاَنهار داشت
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۸
- مصراع
- ۱۶
- واژه
- ۱۳۲
- واژه یکتا
- ۱۰۲
- نویسه بدون فاصله
- ۴۵۳
- بلندترین مصراع
- ۵۲ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
معشوق (۱)، یار (۱)
وصل (۱)
راه (۱)
خرقه (۱)
چشم (۱)
واژهنامه همین غزل
- خرقه
- جامه پشمین یا لباس ویژه صوفیان.
- خمار
- حالت پس از مستی یا نیاز به نوشیدن دوباره.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۷۷ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
