متن کامل غزل شمارهٔ ۳۷۲
- بگذار تا ز شارع میخانه بگذریم کز بهر جرعهای همه محتاج این دریم
- روز نخست چون دم رندی زدیم و عشق شرط آن بود که جز ره آن شیوه نسپریم
- جایی که تخت و مسند جم میرود به باد گر غم خوریم خوش نبود به که می خوریم
- تا بو که دست در کمر او توان زدن در خون دل نشسته چو یاقوت احمریم
- واعظ مکن نصیحت شوریدگان که ما با خاک کوی دوست به فردوس ننگریم
- چون صوفیان به حالت و رقصند مقتدا ما نیز هم به شعبده دستی برآوریم
- از جرعه تو خاک زمین در و لعل یافت بیچاره ما که پیش تو از خاک کمتریم
- حافظ چو ره به کنگره کاخ وصل نیست با خاک آستانه این در به سر بریم
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولبگذار تا ز شارع میخانه بگذریم
کز بهر جرعهای همه محتاج این دریم
مقطع؛ بیت پایانیحافظ چو ره به کنگره کاخ وصل نیست
با خاک آستانه این در به سر بریم
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۸
- مصراع
- ۱۶
- واژه
- ۱۲۶
- واژه یکتا
- ۹۲
- نویسه بدون فاصله
- ۴۰۱
- بلندترین مصراع
- ۳۵ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
باد (۱)
میخانه (۱)
وصل (۱)
واعظ (۱)
تخت (۱)
عشق (۱)
واژهنامه همین غزل
- واعظ
- سخنران و پنددهنده دینی.
- میخانه
- جای نوشیدن یا فروش شراب در کاربرد لغوی.
- کوی
- محله، گذر یا جایگاه اقامت.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۳۷۲ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
