متن کامل غزل شمارهٔ ۲۰۴
- یاد باد آن که نَهانَت نظری با ما بود رَقَمِ مِهرِ تو بر چهرهٔ ما پیدا بود
- یاد باد آن که چو چَشمت به عِتابم میکُشت مُعْجِزِ عیسَویَت در لبِ شِکَّرخا بود
- یاد باد آن که صَبوحی زده در مجلسِ انس جز من و یار نبودیم و خدا با ما بود
- یاد باد آن که رُخَت شمعِ طَرَب میافروخت وین دلِ سوخته پروانهٔ ناپروا بود
- یاد باد آن که در آن بزمگَهِ خُلق و ادب آن که او خندهٔ مستانه زدی صَهبا بود
- یاد باد آن که چو یاقوتِ قدح خنده زدی در میانِ من و لعلِ تو حکایتها بود
- یاد باد آن که نگارم چو کمر بَربَستی در رکابش مَهِ نو پیکِ جهان پیما بود
- یاد باد آن که خرابات نشین بودم و مست وآنچه در مسجدم امروز کم است آنجا بود
- یاد باد آن که به اصلاحِ شما میشد راست نظمِ هر گوهرِ ناسُفته که حافظ را بود
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولیاد باد آن که نَهانَت نظری با ما بود
رَقَمِ مِهرِ تو بر چهرهٔ ما پیدا بود
مقطع؛ بیت پایانییاد باد آن که به اصلاحِ شما میشد راست
نظمِ هر گوهرِ ناسُفته که حافظ را بود
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۹
- مصراع
- ۱۸
- واژه
- ۱۵۴
- واژه یکتا
- ۸۸
- نویسه بدون فاصله
- ۴۶۸
- بلندترین مصراع
- ۴۰ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
باد (۹)
خدا (۱)
یار (۱)
واژهنامه همین غزل
- خرابات
- در کاربرد لغوی، میخانه؛ واژهای پرتکرار در شعر عرفانی.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۲۰۴ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
