متن کامل غزل شمارهٔ ۲۰۳
- سالها دفترِ ما در گرو صَهبا بود رونقِ میکده از درس و دعایِ ما بود
- نیکیِ پیرِ مغان بین که چو ما بدمستان هر چه کردیم به چشمِ کَرَمَش زیبا بود
- دفترِ دانش ما جمله بشویید به مِی که فلک دیدم و در قصدِ دلِ دانا بود
- از بتان آن طلب ار حسن شناسی ای دل کاین کسی گفت که در علمِ نظر بینا بود
- دل چو پرگار به هر سو دَوَرانی میکرد و اندر آن دایره سرگشتهٔ پابرجا بود
- مُطرب از دَردِ محبت عملی میپرداخت که حکیمانِ جهان را مژه خون پالا بود
- میشکفتم ز طرب زان که چو گُل بر لبِ جوی بر سرم سایهٔ آن سروِ سَهی بالا بود
- پیرِ گلرنگِ من اندر حقِ اَزْرَقپوشان رخصتِ خُبث نداد ار نه حکایتها بود
- قلبِ اندودهٔ حافظ بَرِ او خرج نشد کاین مُعامِل به همه عیبِ نهان بینا بود
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولسالها دفترِ ما در گرو صَهبا بود
رونقِ میکده از درس و دعایِ ما بود
مقطع؛ بیت پایانیقلبِ اندودهٔ حافظ بَرِ او خرج نشد
کاین مُعامِل به همه عیبِ نهان بینا بود
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۹
- مصراع
- ۱۸
- واژه
- ۱۴۶
- واژه یکتا
- ۱۰۲
- نویسه بدون فاصله
- ۴۵۶
- بلندترین مصراع
- ۳۹ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
گل (۱)، سرو (۱)
مطرب (۱)
میکده (۱)
چشم (۱)
واژهنامه همین غزل
- پیر مغان
- پیر و پیشوای مغان؛ ترکیبی رایج در زبان غزل حافظ.
- مغان
- جمع مغ؛ روحانیان آیین زرتشتی در کاربرد تاریخی واژه.
- میکده
- هممعنای میخانه در زبان شعر.
- مطرب
- نوازنده یا خواننده مجلس.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۲۰۳ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
