متن کامل غزل شمارهٔ ۴۶۱
- کَتَبتُ قِصَّةَ شَوقی و مَدمَعی باکی بیا که بی تو به جان آمدم ز غمناکی
- بسا که گفتهام از شوق با دو دیدهٔ خود أیا مَنازِلَ سَلمیٰ فَأینَ سَلماکِ؟
- عجیب واقعهای و غریب حادثهای أنَا اصْطَبَرتُ قَتیلاً و قاتِلی شاکی
- که را رسد که کند عیب دامن پاکت؟ که همچو قطره که بر برگ گل چکد پاکی
- ز خاک پای تو داد آب، روی لاله و گل چو کِلک صُنع رقم زد به آبی و خاکی
- صبا عبیرفشان گشت ساقیا برخیز و هاتِ شَمسَةَ کَرْمٍ مُطَیَّبٍ زاکی
- دَعِ التَّکاسُلَ تَغْنَمْ فَقَد جَری مَثَلٌ که زادِ راهروان چستی است و چالاکی
- اثر نماند ز من، بی شمایلت، آری أرَی مَآثِرَ مَحیایَ مِن مُحَیّاکِ
- ز وصف حسن تو حافظ چگونه نطق زند؟ که همچو صنع خدایی ورای ادراکی
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولکَتَبتُ قِصَّةَ شَوقی و مَدمَعی باکی
بیا که بی تو به جان آمدم ز غمناکی
مقطع؛ بیت پایانیز وصف حسن تو حافظ چگونه نطق زند؟
که همچو صنع خدایی ورای ادراکی
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۹
- مصراع
- ۱۸
- واژه
- ۱۲۹
- واژه یکتا
- ۱۰۴
- نویسه بدون فاصله
- ۴۱۷
- بلندترین مصراع
- ۴۳ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
گل (۲)، لاله (۱)
صبا (۱)
دیده (۱)
واژهنامه همین غزل
- صبا
- باد ملایم و خوش صبحگاهی.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۴۶۱ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
