متن کامل غزل شمارهٔ ۲۴
- مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مست که به پیمانهکشی شهره شدم روز الست
- من همان دم که وضو ساختم از چشمهٔ عشق چار تکبیر زدم یکسره بر هرچه که هست
- می بده تا دهمت آگهی از سِرّ قضا که به روی که شدم عاشق و از بوی که مست
- کمر کوه کم است از کمر مور اینجا ناامید از در رحمت مشو ای بادهپرست
- بجز آن نرگس مستانه که چشمش مرساد زیر این طارم فیروزه کسی خوش ننشست
- جان فدای دهنش باد که در باغ نظر چمن آرای جهان، خوشتر از این غنچه نبست
- حافظ از دولت عشق تو سلیمانی شد یعنی از وصل تواَش نیست بجز باد به دست
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولمطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مست
که به پیمانهکشی شهره شدم روز الست
مقطع؛ بیت پایانیحافظ از دولت عشق تو سلیمانی شد
یعنی از وصل تواَش نیست بجز باد به دست
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۷
- مصراع
- ۱۴
- واژه
- ۱۱۵
- واژه یکتا
- ۸۷
- نویسه بدون فاصله
- ۳۶۵
- بلندترین مصراع
- ۳۷ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
باغ (۱)، چمن (۱)، نرگس (۱)، غنچه (۱)
عشق (۲)، عاشق (۱)
باد (۲)
باده (۱)، پیمانه (۱)
وصل (۱)
واژهنامه همین غزل
در این غزل واژهای از واژهنامه محدود صفحه پیدا نشد.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۲۴ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
