متن کامل غزل شمارهٔ ۱۰۵
- صوفی ار باده به اندازه خورَد نوشش باد ور نه اندیشهٔ این کار فراموشش باد
- آن که یک جرعه مِی از دست توانَد دادن دست با شاهدِ مقصود در آغوشش باد
- پیرِ ما گفت خطا بر قلم صُنع نرفت آفرین بر نظرِ پاکِ خطاپوشَش باد
- شاهِ تُرکان، سخنِ مدعیان میشِنَوَد شرمی از مَظلَمِهٔ خونِ سیاوشش باد
- گر چه از کِبر، سخن با منِ درویش نگفت جان فدایِ شِکَرینپستهٔ خاموشش باد
- چشمم از آینهدارانِ خط و خالش گشت لبم از بوسهرُبایانِ بَر و دوشش باد
- نرگسِ مست نوازشکُنِ مردمدارَش خونِ عاشق به قدح گر بِخورد نوشش باد
- به غلامیِ تو مشهورِ جهان شد حافظ حلقهٔ بندگیِ زلفِ تو در گوشش باد
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولصوفی ار باده به اندازه خورَد نوشش باد
ور نه اندیشهٔ این کار فراموشش باد
مقطع؛ بیت پایانیبه غلامیِ تو مشهورِ جهان شد حافظ
حلقهٔ بندگیِ زلفِ تو در گوشش باد
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۸
- مصراع
- ۱۶
- واژه
- ۱۱۶
- واژه یکتا
- ۹۰
- نویسه بدون فاصله
- ۳۹۲
- بلندترین مصراع
- ۳۷ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
باد (۹)
باده (۱)
صوفی (۱)
شاه (۱)
عاشق (۱)
نرگس (۱)
واژهنامه همین غزل
- شاهد
- در فارسی کلاسیک، زیبارو یا محبوب؛ معنای دقیق با بافت بیت روشن میشود.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۱۰۵ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
