متن کامل غزل شمارهٔ ۱۸۷
- دلا بسوز که سوزِ تو کارها بِکُنَد نیازِ نیمْشبی دفعِ صد بلا بِکُنَد
- عِتابِ یارِ پریچهره عاشقانه بکَش که یک کرشمه تلافیِّ صد جفا بکُند
- ز مُلک تا ملکوتش حجاب بردارند هر آن که خدمتِ جامِ جهاننما بکُند
- طبیبِ عشق مسیحادَم است و مُشفِق، لیک چو دَرد در تو نبیند که را دوا بکُند؟
- تو با خدایِ خود انداز کار و دل خوش دار که رحم اگر نکند مُدَّعی، خدا بکُند
- ز بختِ خفته ملولم، بُوَد که بیداری به وقتِ فاتحهٔ صبح، یک دعا بکُند؟
- بسوخت حافظ و بویی به زلفِ یار نَبُرد مگر دِلالتِ این دولتش صبا بکُند
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولدلا بسوز که سوزِ تو کارها بِکُنَد
نیازِ نیمْشبی دفعِ صد بلا بِکُنَد
مقطع؛ بیت پایانیبسوخت حافظ و بویی به زلفِ یار نَبُرد
مگر دِلالتِ این دولتش صبا بکُند
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۷
- مصراع
- ۱۴
- واژه
- ۱۰۳
- واژه یکتا
- ۸۲
- نویسه بدون فاصله
- ۳۳۵
- بلندترین مصراع
- ۳۸ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
عشق (۱)، یار (۲)
دعا (۱)، خدا (۱)
صبا (۱)
جام (۱)
صبح (۱)
واژهنامه همین غزل
- صبا
- باد ملایم و خوش صبحگاهی.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۱۸۷ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
