متن کامل غزل شمارهٔ ۹۹
- دلِ من در هوایِ روی فرخ بُوَد آشفته همچون مویِ فرخ
- به جز هندویِ زلفش هیچ کس نیست که برخوردار شد از روی فرخ
- سیاهی نیکبخت است آن که دائم بُوَد همراز و همزانوی فرخ
- شود چون بید لرزان سروِ آزاد اگر بیند قدِ دلجویِ فَرُّخ
- بده ساقی شرابِ ارغوانی به یادِ نرگسِ جادوی فَرُّخ
- دو تا شد قامتم همچون کمانی ز غم پیوسته چون ابروی فرخ
- نسیم مُشک تاتاری خجل کرد شمیم زلف عَنبربوی فرخ
- اگر میلِ دلِ هر کس به جاییست بُوَد میلِ دلِ من سوی فرخ
- غلامِ همتِ آنم که باشد چو حافظ بنده و هندوی فرخ
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولدلِ من در هوایِ روی فرخ
بُوَد آشفته همچون مویِ فرخ
مقطع؛ بیت پایانیغلامِ همتِ آنم که باشد
چو حافظ بنده و هندوی فرخ
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۹
- مصراع
- ۱۸
- واژه
- ۱۰۳
- واژه یکتا
- ۷۵
- نویسه بدون فاصله
- ۳۳۹
- بلندترین مصراع
- ۲۹ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
شراب (۱)، ساقی (۱)
سرو (۱)، نرگس (۱)
نسیم (۱)
واژهنامه همین غزل
- ساقی
- جامگردان و کسی که نوشیدنی در مجلس میگرداند.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۹۹ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
