متن کامل غزل شمارهٔ ۱۵۷
- هر که را با خطِ سبزت سرِ سودا باشد پای از این دایره بیرون نَنِهَد تا باشد
- من چو از خاکِ لحد لالهصفت برخیزم داغِ سودای توام سِرِّ سُویدا باشد
- تو خود ای گوهرِ یکدانه کجایی آخِر کز غمت دیدهٔ مردم همه دریا باشد
- از بُنِ هر مژهام آب روان است بیا اگرت میلِ لبِ جوی و تماشا باشد
- چون گل و مِی دمی از پرده برون آی و درآ که دگرباره ملاقات نه پیدا باشد
- ظِلِّ مَمدودِ خَمِ زلفِ توام بر سر باد کاندر این سایه قرارِ دلِ شیدا باشد
- چشمت از ناز به حافظ نکند میل آری سرگرانی صفتِ نرگسِ رعنا باشد
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولهر که را با خطِ سبزت سرِ سودا باشد
پای از این دایره بیرون نَنِهَد تا باشد
مقطع؛ بیت پایانیچشمت از ناز به حافظ نکند میل آری
سرگرانی صفتِ نرگسِ رعنا باشد
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۷
- مصراع
- ۱۴
- واژه
- ۱۰۷
- واژه یکتا
- ۸۶
- نویسه بدون فاصله
- ۳۴۲
- بلندترین مصراع
- ۳۸ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
گل (۱)، نرگس (۱)، لاله (۱)
باد (۱)
خم (۱)
دیده (۱)
واژهنامه همین غزل
در این غزل واژهای از واژهنامه محدود صفحه پیدا نشد.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۱۵۷ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
