متن کامل غزل شمارهٔ ۳۵۰
- به عزمِ توبه سحر گفتم استخاره کُنم بهارِ توبهشکن میرسد چه چاره کُنم؟
- سخن درست بگویم نمیتوانم دید که مِی خورند حریفان و من نِظاره کنم
- چو غنچه با لبِ خندان به یادِ مجلسِ شاه پیاله گیرم و از شوق، جامه پاره کنم
- به دورِ لاله دماغِ مرا عِلاج کنید گر از میانهٔ بزمِ طَرَب کناره کنم
- ز رویِ دوست مرا چون گلِ مراد شِکُفت حوالهٔ سَرِ دشمن به سنگِ خاره کنم
- گدایِ میکدهام، لیک وقتِ مستی بین که ناز بر فلک و حکم بر ستاره کنم
- مرا که نیست رَه و رسمِ لقمهپرهیزی چرا ملامتِ رندِ شرابخواره کنم
- به تختِ گُل بنشانم بُتی چو سلطانی ز سنبل و سَمَنش، سازِ طوق و یاره کنم
- ز باده خوردن پنهان مَلول شد حافظ به بانگِ بَربَط و نِی، رازَش آشکاره کنم
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولبه عزمِ توبه سحر گفتم استخاره کُنم
بهارِ توبهشکن میرسد چه چاره کُنم؟
مقطع؛ بیت پایانیز باده خوردن پنهان مَلول شد حافظ
به بانگِ بَربَط و نِی، رازَش آشکاره کنم
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۹
- مصراع
- ۱۸
- واژه
- ۱۳۶
- واژه یکتا
- ۱۰۴
- نویسه بدون فاصله
- ۴۴۲
- بلندترین مصراع
- ۳۹ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
گل (۲)، لاله (۱)، غنچه (۱)
باده (۱)، شراب (۱)، میکده (۱)
شاه (۱)، تخت (۱)
نی (۱)
سحر (۱)
واژهنامه همین غزل
- رند
- در زبان کلاسیک، آزاداندیشی که به ظاهرسازی اعتنا ندارد.
- میکده
- هممعنای میخانه در زبان شعر.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۳۵۰ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
