متن کامل غزل شمارهٔ ۱۹۲
- سروِ چَمانِ من چرا میلِ چمن نمیکند؟ همدمِ گل نمیشود، یادِ سَمَن نمیکند
- دی گِلِهای ز طُرِّهاش، کردم و از سرِ فُسوس گفت که «این سیاهکج، گوش به من نمیکند»
- تا دلِ هرزهگَردِ من، رفت به چینِ زلفِ او زان سفرِ درازِ خود، عزمِ وطن نمیکند
- پیشِ کمانِ ابرویش، لابه همی کنم ولی گوش کشیده است از آن، گوش به من نمیکند
- با همه عطفِ دامنت، آیدم از صبا عجب کز گذرِ تو، خاک را، مُشکِ خُتَن نمیکند
- چون ز نسیم میشود، زلفِ بنفشه پُرشِکَن وه که دلم چه یاد از آن، عهدشکن نمیکند
- دل به امیدِ رویِ او، همدمِ جان نمیشود جان به هوایِ کویِ او، خدمتِ تن نمیکند
- ساقیِ سیمساقِ من، گر همه دُرد میدهد کیست که تن چو جامِ مِی، جمله دهن نمیکند؟
- دستخوشِ جفا مَکُن، آبِ رُخَم که فیضِ ابر بیمددِ سِرشکِ من، دُرِ عَدَن نمیکند
- کُشتهٔ غمزهٔ تو شد، حافظِ ناشنیدهپند تیغ سزاست هر که را، دَرد، سخن نمیکند
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولسروِ چَمانِ من چرا میلِ چمن نمیکند؟
همدمِ گل نمیشود، یادِ سَمَن نمیکند
مقطع؛ بیت پایانیکُشتهٔ غمزهٔ تو شد، حافظِ ناشنیدهپند
تیغ سزاست هر که را، دَرد، سخن نمیکند
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۱۰
- مصراع
- ۲۰
- واژه
- ۱۷۶
- واژه یکتا
- ۱۱۸
- نویسه بدون فاصله
- ۵۱۳
- بلندترین مصراع
- ۴۴ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
گل (۱)، چمن (۱)، سرو (۱)
صبا (۱)، نسیم (۱)
ساقی (۱)، جام (۱)
سفر (۱)
سرشک (۱)
واژهنامه همین غزل
- ساقی
- جامگردان و کسی که نوشیدنی در مجلس میگرداند.
- صبا
- باد ملایم و خوش صبحگاهی.
- طره
- دسته موی آویخته بر پیشانی یا کنار چهره.
- کوی
- محله، گذر یا جایگاه اقامت.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۱۹۲ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
