متن کامل غزل شمارهٔ ۱۱۳
- بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد که تابِ من به جهان، طُرِّهٔ فلانی داد
- دلم خزانهٔ اسرار بود و دستِ قضا درش بِبَست و کلیدش به دلسِتانی داد
- شکستهوار به درگاهت آمدم، که طبیب به مومیاییِ لطفِ توام، نشانی داد
- تنش درست و دلش شاد باد و خاطر خوش که دست دادش و یاریِ ناتوانی داد
- برو معالجهٔ خود کن ای نصیحتگو شراب و شاهدِ شیرین، که را زیانی داد؟
- گذشت بر منِ مسکین و با رقیبان گفت دریغ، حافظِ مسکینِ من، چه جانی داد
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولبنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد
که تابِ من به جهان، طُرِّهٔ فلانی داد
مقطع؛ بیت پایانیگذشت بر منِ مسکین و با رقیبان گفت
دریغ، حافظِ مسکینِ من، چه جانی داد
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۶
- مصراع
- ۱۲
- واژه
- ۹۱
- واژه یکتا
- ۶۴
- نویسه بدون فاصله
- ۲۹۶
- بلندترین مصراع
- ۳۷ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
باد (۱)
شراب (۱)
گل (۱)
واژهنامه همین غزل
- طره
- دسته موی آویخته بر پیشانی یا کنار چهره.
- شاهد
- در فارسی کلاسیک، زیبارو یا محبوب؛ معنای دقیق با بافت بیت روشن میشود.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۱۱۳ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
