متن کامل غزل شمارهٔ ۴۵۸
- ای دل آن دم که خراب از می گلگون باشی بی زر و گنج به صد حشمت قارون باشی
- در مقامی که صدارت به فقیران بخشند چشم دارم که به جاه از همه افزون باشی
- در ره منزل لیلی که خطرهاست در آن شرط اول قدم آن است که مجنون باشی
- نقطهٔ عشق نمودم به تو هان سهو مکن ور نه چون بنگری از دایره بیرون باشی
- کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش کی روی؟ ره ز که پرسی؟ چه کنی؟ چون باشی؟
- تاج شاهی طلبی، گوهر ذاتی بنمای ور خود از تخمهٔ جمشید و فریدون باشی
- ساغری نوش کن و جرعه بر افلاک فشان چند و چند از غم ایام جگرخون باشی؟
- حافظ از فقر مکن ناله که گر شعر این است هیچ خوشدل نپسندد که تو محزون باشی
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولای دل آن دم که خراب از می گلگون باشی
بی زر و گنج به صد حشمت قارون باشی
مقطع؛ بیت پایانیحافظ از فقر مکن ناله که گر شعر این است
هیچ خوشدل نپسندد که تو محزون باشی
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۸
- مصراع
- ۱۶
- واژه
- ۱۳۵
- واژه یکتا
- ۹۲
- نویسه بدون فاصله
- ۴۲۴
- بلندترین مصراع
- ۳۹ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
منزل (۱)، کاروان (۱)، بیابان (۱)
تاج (۱)
عشق (۱)
چشم (۱)
واژهنامه همین غزل
در این غزل واژهای از واژهنامه محدود صفحه پیدا نشد.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۴۵۸ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
