متن کامل غزل شمارهٔ ۳۷۹
- سرم خوش است و به بانگ بلند میگویم که من نسیم حیات از پیاله میجویم
- عبوس زهد به وجه خمار ننشیند مرید خرقهٔ دردیکشان خوشخویم
- شدم فسانه به سرگشتگی و ابروی دوست کشید در خم چوگان خویش چون گویم
- گرم نه پیر مغان در به روی بگشاید کدام در بزنم چاره از کجا جویم
- مکن در این چمنم سرزنش به خودرویی چنان که پرورشم میدهند میرویم
- تو خانقاه و خرابات در میانه مبین خدا گواه که هر جا که هست با اویم
- غبار راه طلب کیمیای بهروزیست غلام دولت آن خاک عنبرین بویم
- ز شوق نرگس مست بلندبالایی چو لاله با قدح افتاده بر لب جویم
- بیار می که به فتوی حافظ از دل پاک غبار زرق به فیض قدح فروشویم
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولسرم خوش است و به بانگ بلند میگویم
که من نسیم حیات از پیاله میجویم
مقطع؛ بیت پایانیبیار می که به فتوی حافظ از دل پاک
غبار زرق به فیض قدح فروشویم
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۹
- مصراع
- ۱۸
- واژه
- ۱۲۷
- واژه یکتا
- ۹۸
- نویسه بدون فاصله
- ۴۳۵
- بلندترین مصراع
- ۳۴ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
زهد (۱)، خرقه (۱)، خانقاه (۱)
نرگس (۱)، لاله (۱)
نسیم (۱)
خم (۱)
خدا (۱)
راه (۱)
واژهنامه همین غزل
- پیر مغان
- پیر و پیشوای مغان؛ ترکیبی رایج در زبان غزل حافظ.
- مغان
- جمع مغ؛ روحانیان آیین زرتشتی در کاربرد تاریخی واژه.
- خرقه
- جامه پشمین یا لباس ویژه صوفیان.
- خانقاه
- محل گردهمایی و اقامت صوفیان.
- خمار
- حالت پس از مستی یا نیاز به نوشیدن دوباره.
- خرابات
- در کاربرد لغوی، میخانه؛ واژهای پرتکرار در شعر عرفانی.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۳۷۹ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
