متن کامل غزل شمارهٔ ۱۳۷
- دل از من بُرد و روی از من نهان کرد خدا را با که این بازی توان کرد
- شب تنهاییَم در قصدِ جان بود خیالش لطفهایِ بیکران کرد
- چرا چون لاله خونین دل نباشم؟ که با ما نرگسِ او سر گران کرد
- که را گویم که با این دردِ جانسوز طبیبم قصدِ جانِ ناتوان کرد
- بدان سان سوخت چون شمعم که بر من صُراحی گریه و بَربَط فغان کرد
- صبا گر چاره داری وقتِ وقت است که دردِ اشتیاقم قصدِ جان کرد
- میان مهربانان کی توان گفت؟ که یارِ ما چُنین گفت و چُنان کرد
- عدو با جانِ حافظ آن نکردی که تیرِ چشمِ آن ابروکمان کرد
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولدل از من بُرد و روی از من نهان کرد
خدا را با که این بازی توان کرد
مقطع؛ بیت پایانیعدو با جانِ حافظ آن نکردی
که تیرِ چشمِ آن ابروکمان کرد
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۸
- مصراع
- ۱۶
- واژه
- ۱۱۰
- واژه یکتا
- ۷۱
- نویسه بدون فاصله
- ۳۴۵
- بلندترین مصراع
- ۳۴ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
نرگس (۱)، لاله (۱)
صبا (۱)
خدا (۱)
شب (۱)
یار (۱)
چشم (۱)
واژهنامه همین غزل
- صبا
- باد ملایم و خوش صبحگاهی.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۱۳۷ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
