متن کامل غزل شمارهٔ ۲۹۹
- اگر شراب خوری جُرعهای فشان بر خاک از آن گناه که نَفعی رسد به غیر، چه باک؟
- برو به هر چه تو داری بخور، دریغ مخور که بیدریغ زَنَد روزگار تیغِ هَلاک
- به خاکِ پایِ تو ای سروِ نازپرورِ من که روزِ واقعه پا وا مَگیرم از سرِ خاک
- چه دوزخی، چه بهشتی، چه آدمی، چه پَری به مذهبِ همه کفرِ طریقت است اِمساک
- مهندسِ فَلَکی، راهِ دِیرِ شش جهتی چنان بِبَست که رَه نیست زیرِ دیرِ مغاک
- فریبِ دخترِ رَز طُرفِه میزند رَهِ عقل مباد تا به قیامت خراب طارَمِ تاک
- به راهِ میکده، حافظ! خوش از جهان رفتی دعایِ اهلِ دلت باد، مونسِ دلِ پاک
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولاگر شراب خوری جُرعهای فشان بر خاک
از آن گناه که نَفعی رسد به غیر، چه باک؟
مقطع؛ بیت پایانیبه راهِ میکده، حافظ! خوش از جهان رفتی
دعایِ اهلِ دلت باد، مونسِ دلِ پاک
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۷
- مصراع
- ۱۴
- واژه
- ۱۱۰
- واژه یکتا
- ۸۶
- نویسه بدون فاصله
- ۳۴۸
- بلندترین مصراع
- ۳۹ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
شراب (۱)، میکده (۱)
راه (۲)
باد (۱)
سرو (۱)
واژهنامه همین غزل
- دیر (۲ بار)
- صومعه و عبادتگاه راهبان.
- میکده
- هممعنای میخانه در زبان شعر.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۲۹۹ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
