متن کامل غزل شمارهٔ ۳۸۷
- شاه شمشادقدان، خسرو شیریندهنان که به مژگان شکند قلب همه صفشکنان
- مست بگذشت و نظر بر من درویش انداخت گفت: ای چشم و چراغ همه شیرینسخنان
- تا کی از سیم و زرت کیسه تهی خواهد بود؟ بندهٔ من شو و برخور ز همه سیمتنان
- کمتر از ذره نهای، پست مشو، مهر بورز تا به خلوتگه خورشید رسی چرخزنان
- بر جهان تکیه مکن ور قدحی مِی داری شادی زهرهجبینان خور و نازکبدنان
- پیر پیمانهکش من که روانش خوش باد گفت: پرهیز کن از صحبت پیمانشکنان
- دامن دوست به دست آر و ز دشمن بگسل مرد یزدان شو و فارغ گذر از اهرمنان
- با صبا در چمن لاله سحر میگفتم که شهیدانِ کهاند این همه خونینکفنان
- گفت: حافظ! من و تو محرم این راز نهایم از می لعل حکایت کن و شیریندهنان
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولشاه شمشادقدان، خسرو شیریندهنان
که به مژگان شکند قلب همه صفشکنان
مقطع؛ بیت پایانیگفت: حافظ! من و تو محرم این راز نهایم
از می لعل حکایت کن و شیریندهنان
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۹
- مصراع
- ۱۸
- واژه
- ۱۴۵
- واژه یکتا
- ۱۰۵
- نویسه بدون فاصله
- ۴۷۰
- بلندترین مصراع
- ۳۸ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
باد (۱)، صبا (۱)
شاه (۱)، خسرو (۱)
چشم (۱)، مژگان (۱)
چمن (۱)، لاله (۱)
پیمانه (۱)
سحر (۱)
واژهنامه همین غزل
- صبا
- باد ملایم و خوش صبحگاهی.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۳۸۷ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
