متن کامل غزل شمارهٔ ۲۷۴
- به دورِ لاله، قدح گیر و بیریا میباش به بویِ گُل، نفسی همدمِ صبا میباش
- نگویمت که همه ساله مِی پرستی کن سه ماه مِی خور و نُه ماه پارسا میباش
- چو پیرِ سالِک عشقت به مِی حواله کند بنوش و منتظرِ رحمتِ خدا میباش
- گَرَت هواست که چُون جَم به سِرِّ غیب رسی بیا و همدمِ جامِ جهاننما میباش
- چو غنچه گر چه فروبستگیست کارِ جهان تو همچو بادِ بهاری گرهگشا میباش
- وفا مجوی ز کس ور سخن نمیشنوی به هرزه طالبِ سیمرغ و کیمیا میباش
- مریدِ طاعتِ بیگانگان مشو حافظ ولی معاشرِ رندانِ پارسا میباش
مطلع و مقطع غزل
مطلع؛ بیت اولبه دورِ لاله، قدح گیر و بیریا میباش
به بویِ گُل، نفسی همدمِ صبا میباش
مقطع؛ بیت پایانیمریدِ طاعتِ بیگانگان مشو حافظ
ولی معاشرِ رندانِ پارسا میباش
آمار دقیق همین متن
این عددها از متن بالا محاسبه شدهاند؛ نشانهگذاری و فاصلهها در شمارش واژهها یکدست شدهاند.
- بیت
- ۷
- مصراع
- ۱۴
- واژه
- ۱۱۰
- واژه یکتا
- ۷۹
- نویسه بدون فاصله
- ۳۴۰
- بلندترین مصراع
- ۴۰ نویسه
واژههای برجسته در همین غزل
گروهها فقط با تطبیق مستقیم واژهها ساخته شدهاند. حضور یک واژه، بهتنهایی معنای غزل یا نتیجه فال را مشخص نمیکند.
گل (۱)، لاله (۱)، غنچه (۱)
باد (۱)، صبا (۱)
جام (۱)
خدا (۱)
سالک (۱)
ریا (۱)
واژهنامه همین غزل
- صبا
- باد ملایم و خوش صبحگاهی.
- سالک
- رهرو؛ در متون عرفانی، کسی که راه سلوک را میپیماید.
منبع متن
متن این صفحه از نسخه دیجیتال غزل شمارهٔ ۲۷۴ در گنجور خوانده شده است. شعر حافظ در مالکیت عمومی است؛ پیوند منبع برای مقایسه نسخه و ارجاع مستقیم کنار متن آمده است.
