بهترین هارد SSD سال 2022؛ راهنمای جامع خرید و بررسی مدل‌ها

در سال ۲۰۲۲، بازار حافظه‌های ذخیره‌سازی تنها به مدل‌های پرچم‌دار و گران‌قیمت محدود نمی‌شد. بسیاری از کاربران به دنبال ارتقای سیستم‌های خانگی یا اداری خود با بودجه‌ای محدود بودند. در این میان، درایوهای SSD اقتصادی که فاقد تراشه DRAM هستند (DRAM-less)، نقش پررنگی ایفا کردند.

این مدل‌ها با استفاده از تکنولوژی HMB از حافظه رم سیستم برای بهبود سرعت استفاده می‌کنند.

یکی از درخشان‌ترین ستاره‌های این رده در سال ۲۰۲۲، درایو WD Blue SN570 بود. این حافظه ثابت کرد که برای تجربه سرعت بالا در محیط ویندوز و اجرای سریع نرم‌افزارها، لزوماً نیازی به صرف هزینه‌های گزاف برای خرید مدل‌های PCIe 4.0 نیست.

این درایو با بهره‌گیری از رابط PCIe 3.0، سرعتی در حدود ۳۵۰۰ مگابایت بر ثانیه را ارائه می‌داد که برای اکثر کاربران فراتر از حد نیاز بود.

انتخاب یک SSD اقتصادی به معنای فدا کردن کیفیت نیست، بلکه به معنای انتخاب هوشمندانه بر اساس نیاز است. درایوهایی مانند Crucial P2 یا Samsung 980 (نسخه استاندارد) در این سال نشان دادند که پایداری برندهای معتبر می‌تواند در محصولات ارزان‌قیمت نیز تکرار شود.

این درایوها برای لپ‌تاپ‌های دانشجویی و سیستم‌های مالتی‌مدیا بهترین انتخاب محسوب می‌شدند.

نکته مهم در خرید اس اس دی اقتصادی در سال ۲۰۲۲، توجه به نوع گارانتی و میزان TBW (طول عمر نوشتاری) بود. اگرچه این درایوها سرعت کمتری نسبت به مدل‌های گیمینگ داشتند، اما مصرف انرژی پایین‌تر آن‌ها باعث می‌شد عمر باتری لپ‌تاپ‌ها به شکل محسوسی بهبود یابد.

این موضوع برای کاربرانی که دائماً در حرکت هستند، یک مزیت رقابتی بزرگ به شمار می‌رفت.

در نهایت، سال ۲۰۲۲ سالی بود که فاصله کارایی میان درایوهای ارزان‌قیمت و میان‌رده به حداقل رسید.

کاربران متوجه شدند که برای کارهای روزمره، وب‌گردی و حتی ویرایش سبک ویدیو، یک SSD اقتصادی با کیفیت می‌تواند تجربه‌ای کاملاً روان و بدون لگ را فراهم کند، بدون اینکه فشار مالی زیادی به سبد خرید آن‌ها وارد شود.

یکی از دغدغه‌های اصلی خریداران در سال ۲۰۲۲، میزان دوام و طول عمر حافظه‌های SSD بود. برخلاف هارد دیسک‌های قدیمی که خرابی آن‌ها عمدتاً مکانیکی بود، SSDها دارای عمر مفید مشخصی بر اساس میزان داده‌های نوشته شده هستند.

این شاخص با نام TBW (Terabytes Written) شناخته می‌شود و نشان‌دهنده کل حجم داده‌ای است که می‌توان روی درایو نوشت قبل از اینکه سلول‌های حافظه فرسوده شوند.

در سال ۲۰۲۲، با پیشرفت تکنولوژی ۳D NAND و افزایش لایه‌های حافظه به ۱۷۶ لایه، پایداری درایوها به شکل چشم‌گیری افزایش یافت. برای مثال، یک درایو یک ترابایتی با کیفیت در این سال معمولاً دارای TBW بین ۶۰۰ تا ۱۲۰۰ بود.

این یعنی کاربر می‌تواند به مدت ۵ سال، روزانه صدها گیگابایت داده را روی درایو بازنویسی کند، بدون اینکه نگران خرابی باشد.

علاوه بر TBW، شاخص دیگری به نام MTBF (میانگین زمان بین خرابی‌ها) نیز اهمیت دارد که در سال ۲۰۲۲ برای اکثر درایوهای تراز اول به ۱.۵ تا ۲ میلیون ساعت رسید.

این اعداد نشان‌دهنده اعتماد بالای تولیدکنندگان به کنترلرهای جدید و الگوریتم‌های اصلاح خطا (ECC) است که وظیفه مدیریت سلامت سلول‌های حافظه را بر عهده دارند.

برای کاربران حرفه‌ای که در زمینه تدوین ویدیوهای 4K یا مدیریت پایگاه داده فعالیت می‌کنند، توجه به TBW حیاتی‌تر از سرعت خام است. در سال ۲۰۲۲، درایوهایی مانند سری Pro سامسونگ یا سری IronWolf سیگیت به دلیل داشتن TBW بسیار بالا، انتخاب اول ایستگاه‌های کاری (Workstations) بودند.

این درایوها تضمین می‌کردند که داده‌های حیاتی در اثر استفاده سنگین از بین نمی‌روند.

در مجموع، درک این مفاهیم فنی به خریداران کمک کرد تا فریب تبلیغات سرعت‌های نجومی را نخورند و محصولی را انتخاب کنند که علاوه بر سرعت، امنیت داده‌های آن‌ها را در طولانی‌مدت تضمین کند.

سال ۲۰۲۲ نقطه عطفی بود که در آن حافظه‌های SSD از نظر دوام، اعتماد کامل بازار حرفه‌ای و صنعتی را به دست آوردند.

در سال ۲۰۲۲، پروتکل NVMe 1.4 به استاندارد غالب در درایوهای رده‌بالا تبدیل شد. این پروتکل که برای بهینه‌سازی ارتباط میان حافظه فلاش و پردازنده طراحی شده، ویژگی‌های جدیدی را معرفی کرد که تجربه کاربری را به کلی دگرگون ساخت.

مهم‌ترین هدف NVMe 1.4، کاهش تاخیر (Latency) و افزایش کارایی در عملیات‌های همزمان و سنگین بود.

یکی از قابلیت‌های کلیدی در این نسخه، ویژگی Predictable Latency Mode بود. این تکنولوژی به سیستم اجازه می‌داد تا زمان پاسخگویی درایو را پیش‌بینی کند و از توقف‌های ناگهانی در حین خواندن و نوشتن جلوگیری نماید.

این موضوع برای گیمرها و استریمرها که به ثبات فریم و سرعت بارگذاری لحظه‌ای نیاز داشتند، اهمیت فوق‌العاده‌ای در سال ۲۰۲۲ پیدا کرد.

علاوه بر این، تکنولوژی NVM Sets در نسخه ۱.۴ به مدیریت بهتر جداسازی داده‌ها کمک کرد. این ویژگی باعث می‌شد که عملیات نوشتن سنگین در یک بخش از حافظه، مانع از خواندن سریع داده‌ها در بخش دیگر نشود.

در نتیجه، چندوظیفگی (Multitasking) در سیستم‌های مجهز به SSDهای NVMe 1.4 بسیار روان‌تر از نسل‌های قبلی انجام می‌شد.

بهینه‌سازی مصرف انرژی نیز از دیگر دستاوردهای این پروتکل بود. در سال ۲۰۲۲، لپ‌تاپ‌های مجهز به درایوهای NVMe 1.4 توانستند مدیریت بهتری روی حالت‌های خواب (Sleep States) داشته باشند.

این یعنی درایو در زمان بیکاری انرژی بسیار ناچیزی مصرف می‌کرد و به محض نیاز کاربر، در کمتر از چند میلی‌ثانیه به حداکثر توان عملیاتی خود باز می‌گشت.

در نهایت، NVMe 1.4 زیربنای لازم برای بهره‌برداری کامل از پهنای باند PCIe 4.0 را فراهم کرد. بدون این پروتکل پیشرفته، رسیدن به سرعت‌های فراتر از ۷۰۰۰ مگابایت بر ثانیه و مدیریت هزاران دستورالعمل در ثانیه (IOPS) غیرممکن بود.

این تکنولوژی در سال ۲۰۲۲ ثابت کرد که سخت‌افزار قدرتمند بدون نرم‌افزار و پروتکل هوشمند، کارایی لازم را نخواهد داشت.

هنگام بررسی لیست بهترین SSDهای سال ۲۰۲۲، عباراتی مانند TLC و QLC به وفور دیده می‌شدند. این اصطلاحات به تعداد بیت‌های ذخیره شده در هر سلول حافظه اشاره دارند.

حافظه‌های TLC (سه بیت در هر سلول) در سال ۲۰۲۲ به عنوان استاندارد طلایی برای درایوهای باکیفیت شناخته می‌شدند، در حالی که QLC (چهار بیت در هر سلول) گزینه‌ای برای افزایش ظرفیت با قیمت کمتر بود.

درایوهای مبتنی بر TLC، مانند Samsung 980 Pro، سرعت نوشتار پایدارتر و طول عمر بیشتری داشتند. دلیل این موضوع ساده است؛ مدیریت سه بیت داده در یک سلول فشار کمتری به ساختار فیزیکی حافظه وارد می‌کند.

در مقابل، درایوهای QLC در هنگام پر شدن حجم درایو یا انتقال فایل‌های بسیار پرحجم، با افت سرعت مواجه می‌شدند که گاهی حتی از هارد دیسک‌های قدیمی هم کمتر می‌شد.

با این حال، سال ۲۰۲۲ سال شکوفایی درایوهای QLC پرظرفیت نیز بود. تولیدکنندگانی مانند Sabrent و Crucial توانستند با استفاده از کنترلرهای هوشمند و حافظه کش وسیع، نقاط ضعف QLC را تا حد زیادی پوشش دهند.

این درایوها برای کاربرانی که به فضای ذخیره‌سازی حجیم (مانند ۴ یا ۸ ترابایت) برای آرشیو بازی‌ها یا فیلم‌ها نیاز داشتند، بسیار مقرون‌به‌صرفه بودند.

انتخاب بین این دو تکنولوژی در سال ۲۰۲۲ به نوع کاربری بستگی داشت. اگر کاربر قصد نصب سیستم‌عامل و اجرای نرم‌افزارهای سنگین را داشت، توصیه اکید کارشناسان خرید مدل‌های TLC بود.

اما برای درایو دوم سیستم که صرفاً جهت ذخیره اطلاعات استفاده می‌شد، مدل‌های QLC به دلیل قیمت پایین‌تر به ازای هر گیگابایت، منطقی‌تر به نظر می‌رسیدند.

در مجموع، آگاهی از تفاوت این دو نوع NAND به کاربران کمک کرد تا متوجه شوند چرا دو SSD با ظرفیت یکسان، تفاوت قیمتی فاحشی دارند.

سال ۲۰۲۲ به ما آموخت که تراکم بالاتر داده در سلول‌ها همیشه به معنای بهتر بودن نیست و پایداری عملکرد، قربانی اصلی افزایش بی‌رویه ظرفیت در مدل‌های ارزان‌قیمت است.

در سال ۲۰۲۲، نیاز به جابجایی حجم عظیمی از داده‌ها باعث شد تا حافظه‌های SSD اکسترنال از یک کالای لوکس به یک ابزار ضروری تبدیل شوند. با رواج ویدیوهای 4K و پروژه‌های سنگین گرافیکی، فلش‌مموری‌های معمولی و هارد دیسک‌های اکسترنال دیگر پاسخگوی نیاز کاربران نبودند.

در این سال، درایوهای اکسترنال با رابط USB 3.2 Gen 2 معرفی شدند که سرعتی بالغ بر ۱۰۰۰ تا ۲۰۰۰ مگابایت بر ثانیه داشتند.

یکی از مدل‌های شاخص سال ۲۰۲۲، Samsung T7 Shield بود که علاوه بر سرعت فوق‌العاده، مقاومت بالایی در برابر ضربه و نفوذ آب داشت.

این درایوها به عکاسان و فیلم‌برداران اجازه می‌دادند تا مستقیماً فایل‌های خام (RAW) را روی درایو ویرایش کنند، بدون اینکه نیازی به انتقال آن‌ها به حافظه داخلی کامپیوتر داشته باشند. این قابلیت، جریان کاری (Workflow) حرفه‌ای‌ها را به شدت تسریع کرد.

تکنولوژی NVMe که پیش‌تر فقط در داخل کیس‌ها یافت می‌شد، در سال ۲۰۲۲ به درون باکس‌های کوچک اکسترنال راه یافت. برندهایی مثل SanDisk و WD مدل‌هایی را روانه بازار کردند که از نظر ابعاد از یک کارت اعتباری کوچک‌تر بودند اما ظرفیتی تا ۴ ترابایت را ارائه می‌دادند.

این موضوع باعث شد مفهوم «میز کار سیار» برای بسیاری از متخصصان به واقعیت تبدیل شود.

نکته کلیدی در استفاده از این درایوها در سال ۲۰۲۲، هماهنگی پورت سیستم با سرعت درایو بود.

بسیاری از کاربران با اتصال این درایوهای پیشرفته به پورت‌های قدیمی USB 2.0، از سرعت پایین گله داشتند، در حالی که استفاده از پورت‌های USB-C و Thunderbolt 3/4 پتانسیل واقعی این سخت‌افزارها را آزاد می‌کرد.

در نهایت، SSDهای اکسترنال در سال ۲۰۲۲ ثابت کردند که امنیت و سرعت می‌توانند در یک پکیج کوچک جمع شوند. با قابلیت رمزنگاری سخت‌افزاری AES 256-bit که در اکثر مدل‌های برتر وجود داشت، کاربران دیگر نگران لو رفتن اطلاعات حساس خود در صورت گم شدن درایو نبودند.

این درایوها تعریف جدیدی از حافظه قابل حمل ارائه دادند.