راهنمای خرید بهترین گوشی برای کودکان و دانش‌آموزان

طبق تحقیقات سال ۲۰۲۴، سن تقویمی به تنهایی معیار مناسبی نیست و بلوغ عاطفی کودک اهمیت بیشتری دارد. با این حال، جنبش‌های جهانی مانند Wait Until 8th توصیه می‌کنند که والدین تا پایان کلاس هشتم (حدود ۱۴ سالگی) صبر کنند. میانگین سن فعلی ۱۰.۳ سال است، اما کارشناسان معتقدند اگر کودک بتواند مسئولیت وسایل شخصی خود را بپذیرد و قوانین خانه را رعایت کند، می‌توان زودتر اقدام کرد.

بله، برای کودکان زیر ۱۰ سال، ساعت‌های هوشمند دارای سیم‌کارت و GPS گزینه بسیار ایمن‌تری هستند. این دستگاه‌ها اجازه تماس با شماره‌های محدود و ردیابی موقعیت مکانی را به والدین می‌دهند، بدون اینکه کودک را در معرض خطرات فضای مجازی، شبکه‌های اجتماعی یا بازی‌های اعتیادآور قرار دهند. این یک گام میانی عالی برای آموزش مسئولیت‌پذیری قبل از داشتن یک گوشی هوشمند کامل است.

آمادگی کودک را می‌توان با چند نشانه بررسی کرد: آیا او از وسایل شخصی‌اش به خوبی مراقبت می‌کند؟ آیا محدودیت‌های زمانی تعیین شده برای تلویزیون یا تبلت را می‌پذیرد؟ آیا مفهوم حریم خصوصی و خطرات صحبت با غریبه‌ها را درک می‌کند؟ اگر کودک در انجام تکالیف و مسئولیت‌های روزمره نظم دارد، احتمالاً آمادگی بیشتری برای مدیریت یک دستگاه شخصی با نظارت والدین خواهد داشت.

تحقیقات نشان می‌دهد استفاده بیش از ۳ ساعت در روز از شبکه‌های اجتماعی، خطر ابتلا به اضطراب و افسردگی را در نوجوانان دو برابر می‌کند. گوشی‌ها می‌توانند باعث اختلال در خواب، کاهش تمرکز در مدرسه و انزوای اجتماعی شوند. همچنین پدیده مقایسه اجتماعی در فضای مجازی می‌تواند اعتماد به نفس کودکان را تخریب کند. به همین دلیل نظارت بر محتوا و زمان استفاده توسط والدین حیاتی است.

این یک جنبش مردمی است که والدین را متعهد می‌کند تا پایان کلاس هشتم برای فرزندشان گوشی هوشمند نخرند. هدف این است که فشار اجتماعی 'همه گوشی دارند' از روی کودکان برداشته شود. با به تأخیر انداختن ورود به دنیای گوشی‌های هوشمند، کودکان فرصت بیشتری برای رشد مهارت‌های اجتماعی حضوری، ورزش و تمرکز بر تحصیل پیدا می‌کنند و از آسیب‌های زودهنگام فضای مجازی در امان می‌مانند.

کودکان بیش از آنکه به حرف‌های ما گوش دهند، از رفتارهای ما الگوبرداری می‌کنند. اگر والدین دائماً سرگرم گوشی باشند، نمی‌توانند از کودک انتظار داشته باشند که محدودیت‌ها را بپذیرد. برقراری قوانین 'مناطق بدون گوشی' در خانه (مثل میز غذا) و نشان دادن مدیریت صحیح زمان توسط والدین، بهترین راه برای آموزش سواد دیجیتال به فرزندان است. شما باید اولین معلم دیجیتال فرزندتان باشید.

بله، اگر به درستی مدیریت شود، گوشی ابزاری قدرتمند برای یادگیری است. دسترسی به اپلیکیشن‌های آموزش زبان، پادکست‌های علمی، کتاب‌های الکترونیکی و ابزارهای خلاقانه مثل ادیت ویدیو یا برنامه‌نویسی می‌تواند استعدادهای کودک را شکوفا کند. کلید اصلی در اینجاست که گوشی از یک ابزار مصرف‌کننده صرف (تماشای ویدیوهای بیهوده) به یک ابزار تولیدکننده و یادگیرنده تبدیل شود که تحت نظارت والدین باشد.

والدین باید با کودک صادقانه درباره دلایل عدم خرید گوشی صحبت کنند. به جای گفتن 'نه' مطلق، می‌توانید جایگزین‌هایی مثل تبلت مشترک یا ساعت هوشمند را پیشنهاد دهید. همچنین ارتباط با والدین دوستان کودک و توافق بر سر قوانین مشابه می‌تواند فشار اجتماعی را کاهش دهد. توضیح دهید که داشتن گوشی یک امتیاز است که با نشان دادن مسئولیت‌پذیری به دست می‌آید، نه یک حق طبیعی که همه دارند.

مهارت فنی یعنی کودک بداند چگونه با گوشی کار کند، اما سواد دیجیتال یعنی او بداند 'چه زمانی' و 'چگونه' به صورت ایمن و اخلاقی از آن استفاده کند. بسیاری از کودکان در کار با اپلیکیشن‌ها نابغه هستند اما سواد دیجیتال ندارند؛ یعنی نمی‌توانند اخبار جعلی را تشخیص دهند یا در برابر قلدری سایبری از خود دفاع کنند. وظیفه والدین آموزش سواد دیجیتال و تفکر انتقادی به کودکان است.

ابتدا باید یک حساب گوگل برای کودک بسازید و آن را به حساب خود متصل کنید. سپس اپلیکیشن Family Link را روی هر دو گوشی نصب کنید. از طریق این برنامه می‌توانید محدودیت زمانی روزانه تعیین کنید، اپلیکیشن‌های دانلودی را تایید یا مسدود کنید، موقعیت مکانی لحظه‌ای کودک را ببینید و حتی گوشی را در ساعات خواب قفل کنید. این ابزار برای گوشی‌های اندرویدی کاملاً رایگان و بسیار کارآمد است.

در سیستم‌عامل iOS، بخش Screen Time به والدین اجازه می‌دهد تا محدودیت‌هایی برای دسترسی به وب‌سایت‌ها، برنامه‌های خاص و خریدهای درون‌برنامه‌ای ایجاد کنند. شما می‌توانید محتوای نامناسب را فیلتر کنید و زمان‌های خاصی را به عنوان Downtime تعریف کنید که در آن فقط تماس‌های اضطراری برقرار شود. اشتراک‌گذاری خانوادگی (Family Sharing) در اپل، مدیریت چندین دستگاه را برای والدین بسیار ساده و یکپارچه می‌کند.

یک قرارداد مکتوب است که قبل از تحویل گوشی امضا می‌شود. در این قرارداد مواردی مثل: ساعات مجاز استفاده، ممنوعیت استفاده در اتاق خواب، لزوم اشتراک‌گذاری رمز عبور با والدین، و عواقب شکستن قوانین ذکر می‌شود. این کار باعث می‌شود کودک بداند که داشتن گوشی با مسئولیت‌های مشخصی همراه است. شفافیت در قوانین از تنش‌های بعدی جلوگیری کرده و حس اعتماد متقابل را بین والدین و فرزند تقویت می‌کند.

معرفی گوشی باید تدریجی باشد. ابتدا گوشی را به عنوان یک وسیله مشترک در خانه معرفی کنید که کودک فقط در حضور شما از آن استفاده می‌کند. سپس با گذشت زمان و مشاهده رفتار مسئولانه، دسترسی او را بیشتر کنید. در روزهای اول، همراه با کودک اپلیکیشن‌ها را بررسی کنید و تنظیمات امنیتی را با هم انجام دهید تا او متوجه شود که این نظارت برای امنیت اوست، نه برای جاسوسی.

در هر دو سیستم‌عامل اندروید و iOS، گزینه‌ای برای غیرفعال کردن خریدهای درون‌برنامه‌ای وجود دارد. در گوگل پلی می‌توانید تنظیم کنید که برای هر خرید، اثر انگشت یا رمز عبور شما لازم باشد. در اپل نیز قابلیت 'Ask to Buy' وجود دارد که درخواستی برای گوشی والدین ارسال می‌کند. همیشه اطلاعات کارت بانکی خود را از حساب‌های متصل به گوشی کودک حذف کنید تا از هزینه‌های ناخواسته جلوگیری شود.

برای یوتیوب، حتماً از نسخه YouTube Kids استفاده کنید که محتوای آن توسط هوش مصنوعی و بازبین‌های انسانی برای کودکان تصفیه شده است. در موتور جستجوی گوگل نیز قابلیت SafeSearch را فعال کنید تا نتایج غیراخلاقی نمایش داده نشود. همچنین در تنظیمات مودم‌های خانگی یا اپلیکیشن‌های نظارتی، می‌توانید دسترسی به دسته‌بندی‌های خاصی از سایت‌ها (مثل قمار یا خشونت) را به طور کامل مسدود کنید.

قبل از وقوع حادثه، حتماً قابلیت Find My Device (اندروید) یا Find My (آیفون) را فعال کنید. به کودک آموزش دهید که در صورت گم شدن گوشی فوراً به شما اطلاع دهد. شما می‌توانید از راه دور گوشی را قفل کنید، پیامی روی صفحه نمایش دهید یا در صورت لزوم تمام اطلاعات آن را پاک کنید. داشتن شماره سریال (IMEI) گوشی در یک جای امن برای گزارش به پلیس و اپراتورها ضروری است.

کلید اصلی، شفافیت است. به کودک بگویید که به دلیل خطرات فضای مجازی، شما به عنوان والدین وظیفه دارید بر فعالیت‌های او نظارت کنید. به جای چک کردن مخفیانه پیام‌ها، از او بخواهید گاهی با هم پست‌های شبکه‌های اجتماعی را ببینید. تمرکز را بر آموزش بگذارید نه مچ‌گیری. اگر کودک بداند که شما برای کمک به او حضور دارید، در صورت بروز مشکل (مثل مزاحمت‌های اینترنتی) راحت‌تر به شما اعتماد می‌کند.

یکی از مهم‌ترین قوانین، ممنوعیت ورود گوشی به اتاق خواب در شب است. نور آبی گوشی باعث اختلال در ترشح ملاتونین و کاهش کیفیت خواب می‌شود. توصیه می‌شود حداقل یک ساعت قبل از خواب، گوشی‌ها در یک ایستگاه شارژ مرکزی در پذیرایی قرار گیرند. این کار نه تنها به سلامت جسمی کودک کمک می‌کند، بلکه از وب‌گردی‌های شبانه و بدون نظارت که پتانسیل آسیب بالایی دارند، جلوگیری می‌نماید.

اگرچه نرخ نوسازی بالاتر (مثل ۹۰ یا ۱۲۰ هرتز) باعث روان‌تر شدن نمایشگر می‌شود، اما برای کودکان ضرورت فنی ندارد و بیشتر باعث مصرف سریع‌تر باتری می‌شود. برای استفاده‌های معمولی و آموزشی، یک نمایشگر ۶۰ هرتز کاملاً کافی است. تمرکز والدین باید بیشتر بر روی قابلیت‌های محافظت از چشم (Eye Care) و کاهش نور آبی باشد تا از خستگی چشم کودک در اثر استفاده طولانی‌مدت جلوگیری شود.

برای اینکه گوشی دچار لگ و کندی نشود، حداقل ۴ گیگابایت رم توصیه می‌شود. در مورد حافظه داخلی، ۶۴ گیگابایت حداقل استاندارد در سال ۲۰۲۴ است، اما ۱۲۸ گیگابایت انتخاب هوشمندانه‌تری است؛ چرا که بازی‌ها و ویدیوهای آموزشی حجم زیادی اشغال می‌کنند. همچنین داشتن درگاه کارت حافظه (MicroSD) یک مزیت بزرگ برای گوشی‌های اقتصادی است تا بتوان با هزینه کم، فضای ذخیره‌سازی را در آینده افزایش داد.

بسیار مهم است. کودکان معمولاً مراقبت کمتری از وسایل الکترونیکی دارند. خرید گوشی‌هایی با بدنه پلاستیکی مقاوم (به جای شیشه) و داشتن گواهی ضد آب و گرد و غبار (مثل IP67 یا IP68) می‌تواند عمر گوشی را به شدت افزایش دهد. اگر گوشی انتخابی این ویژگی‌ها را ندارد، حتماً باید از قاب‌های محافظ ضربه‌گیر (Rugged Cases) و گلس‌های باکیفیت برای محافظت از صفحه نمایش استفاده کرد.

اندروید به دلیل تنوع قیمتی بالا و قابلیت‌های شخصی‌سازی بیشتر در نظارت والدین (مانند Family Link)، برای اولین گوشی بسیار محبوب است. از سوی دیگر، iOS امنیت بسیار بالایی دارد و سیستم Screen Time آن بسیار دقیق عمل می‌کند، اما هزینه خرید آیفون بسیار بالاتر است. اگر خانواده از اکوسیستم اپل استفاده می‌کنند، آیفون هماهنگی بهتری دارد، در غیر این صورت گوشی‌های اندرویدی اقتصادی گزینه‌های منطقی‌تری هستند.

برای کودکان، باتری با ظرفیت حداقل ۵۰۰۰ میلی‌آمپر ساعت توصیه می‌شود تا در طول روز و به خصوص در مسیر مدرسه، گوشی خاموش نشود. سرعت شارژ (مثلاً ۱۸ یا ۲۵ وات) نیز اهمیت دارد تا کودک مجبور نباشد ساعت‌ها منتظر شارژ شدن گوشی بماند. با این حال، شارژرهای بسیار سریع (۶۷ وات به بالا) ممکن است باعث داغ شدن بیش از حد گوشی در حین بازی شوند که باید به آن توجه داشت.

دوربین برای کودکان بیشتر جنبه سرگرمی و ثبت خاطرات دارد. یک دوربین اصلی ۱۲ یا ۵۰ مگاپیکسلی با کیفیت متوسط برای عکاسی از تکالیف مدرسه یا پروژه‌های خلاقانه کافی است. نیاز به دوربین‌های حرفه‌ای با زوم بالا یا قابلیت‌های سینمایی برای کودکان وجود ندارد. تمرکز روی دوربین سلفی برای تماس‌های ویدیویی با خانواده اهمیت بیشتری دارد، اما باید به کودک درباره خطرات اشتراک‌گذاری عکس‌های شخصی آموزش داد.

به‌روز بودن سیستم‌عامل نه تنها امکانات جدیدی را فراهم می‌کند، بلکه شامل وصله‌های امنیتی حیاتی برای مقابله با بدافزارهاست. سعی کنید گوشی‌هایی بخرید که حداقل تا ۲ یا ۳ سال آینده آپدیت‌های نرم‌افزاری را دریافت کنند. گوشی‌های قدیمی که دیگر آپدیت نمی‌شوند، در برابر حملات سایبری آسیب‌پذیرتر هستند و بسیاری از اپلیکیشن‌های جدید و ابزارهای نظارتی والدین روی آن‌ها به درستی اجرا نمی‌شوند.

نمایشگرهای AMOLED رنگ‌های جذاب‌تر و مصرف باتری کمتری دارند، اما در صورت شکستن، هزینه تعمیر آن‌ها بسیار بالاست (گاهی تا نصف قیمت گوشی). نمایشگرهای LCD (یا IPS) قیمت ارزان‌تری دارند و هزینه تعویض آن‌ها در صورت آسیب دیدن توسط کودک منطقی‌تر است. برای کودکان، اولویت باید بر روی روشنایی مناسب صفحه برای استفاده در محیط بیرون و قابلیت‌های نرم‌افزاری محافظت از چشم باشد.

خرید گوشی کارکرده می‌تواند راهی برای صرفه‌جویی در هزینه باشد، اما ریسک‌های فنی خود را دارد. باتری گوشی‌های قدیمی معمولاً ضعیف شده است و ممکن است گارانتی نداشته باشند. اگر قصد خرید گوشی کارکرده دارید، حتماً از سلامت باتری و عدم تعمیر برد اصلی مطمئن شوید. برای کودکان، خرید یک گوشی نو اقتصادی (مثل سری A سامسونگ یا ردمی شیائومی) معمولاً به دلیل داشتن گارانتی و باتری سالم، انتخاب مطمئن‌تری است.

در بازار ایران، گوشی‌های اقتصادی در بازه قیمتی ۶ تا ۱۰ میلیون تومان بهترین گزینه‌ها برای کودکان هستند. این گوشی‌ها (مانند گلکسی A15 یا ردمی نوت ۱۳) تمامی نیازهای آموزشی و تفریحی کودک را برآورده می‌کنند و در عین حال، در صورت آسیب دیدن یا گم شدن، ضرر مالی سنگینی به خانواده وارد نمی‌کنند. هزینه کردن بیش از این مبلغ برای اولین گوشی معمولاً توصیه نمی‌شود مگر اینکه نیاز خاصی وجود داشته باشد.

خرید خود گوشی تنها بخشی از هزینه‌هاست. والدین باید هزینه‌هایی مثل خرید بسته اینترنت ماهانه، خرید قاب محافظ و گلس (که احتمالاً چندین بار نیاز به تعویض دارند)، هزینه‌های احتمالی تعمیرات و خرید اشتراک اپلیکیشن‌های آموزشی یا نظارتی را در نظر بگیرند. همچنین مصرف حجم اینترنت توسط کودکان در پلتفرم‌هایی مثل یوتیوب یا بازی‌های آنلاین می‌تواند به سرعت هزینه‌های ماهانه خانواده را افزایش دهد.

با توجه به احتمال بالای افتادن گوشی از دست کودکان یا آب‌خوردگی، خرید بیمه تجهیزات الکترونیک می‌تواند بسیار هوشمندانه باشد. بیمه‌ها معمولاً حوادثی مثل شکستن ال‌سی‌دی، نوسانات برق و سرقت را پوشش می‌دهند که گارانتی‌های معمولی آن‌ها را نمی‌پذیرند. اگر گوشی خریداری شده قیمتی بالای ۸ میلیون تومان دارد، پرداخت مبلغ اندکی برای بیمه یک‌ساله می‌تواند از هزینه‌های تعمیر چند میلیونی در آینده جلوگیری کند.

گوشی‌های شیائومی معمولاً در قیمت یکسان، سخت‌افزار قوی‌تری (مثل شارژر سریع‌تر و رم بیشتر) ارائه می‌دهند که برای بازی جذاب‌تر است. اما سامسونگ رابط کاربری ساده‌تر، پشتیبانی نرم‌افزاری طولانی‌تر و سیستم امنیتی Knox را دارد که برای والدین اولویت است. همچنین قطعات یدکی سامسونگ در بازار ایران فراوان‌تر است. برای کودکان، پایداری نرم‌افزاری سامسونگ معمولاً برتری اندکی نسبت به قدرت سخت‌افزاری شیائومی دارد.

بهترین راه، استفاده از وای‌فای خانگی با تنظیمات محدودکننده است. برای اینترنت سیم‌کارت، از بسته‌های با حجم کم استفاده کنید و قابلیت 'Data Saver' را در تنظیمات گوشی فعال کنید. همچنین در اپلیکیشن‌هایی مثل اینستاگرام یا یوتیوب، گزینه مصرف بهینه اینترنت را فعال کنید. آموزش به کودک درباره اینکه تماشای ویدیو با کیفیت بالا حجم زیادی مصرف می‌کند، بخشی از آموزش سواد مالی و دیجیتال اوست.

تبلت‌ها به دلیل صفحه نمایش بزرگتر برای آموزش و نقاشی دیجیتال عالی هستند، اما حمل و نقل آن‌ها برای کودک سخت‌تر است و قابلیت تماس همیشگی را ندارند. از نظر قیمتی، تبلت‌های باکیفیت معمولاً گران‌تر از گوشی‌های اقتصادی هستند. اگر هدف اصلی آموزش در خانه است، تبلت بهتر است؛ اما اگر هدف ارتباط با کودک در خارج از خانه و مسیر مدرسه است، گوشی یا ساعت هوشمند انتخاب منطقی‌تری است.

گوشی‌های Rugged (مثل برندهای دوجی یا بلک‌ویو) برای شرایط سخت طراحی شده‌اند و در برابر ضربه و آب بسیار مقاومند. اگر کودک شما بسیار پرتحرک است یا سابقه شکستن وسایل را دارد، این گوشی‌ها ارزش خرید بالایی دارند. با این حال، این دستگاه‌ها معمولاً سنگین و ضخیم هستند و کیفیت دوربین و نمایشگر کمتری نسبت به گوشی‌های معمولی هم‌قیمت دارند. جایگزین ارزان‌تر، خرید یک گوشی معمولی با یک قاب محافظ بسیار قوی است.

برای حفظ ارزش گوشی جهت فروش در آینده، حتماً از همان روز اول از قاب و گلس استفاده کنید تا بدنه و صفحه نمایش بدون خط و خش بماند. کارتن و لوازم جانبی اصلی گوشی را در جای امنی نگه دارید. همچنین به کودک آموزش دهید که گوشی را در معرض حرارت شدید یا رطوبت قرار ندهد. گوشی‌هایی از برندهای شناخته‌شده مثل سامسونگ معمولاً در بازار دست‌دوم ایران راحت‌تر و با قیمت بهتری نسبت به برندهای متفرقه فروخته می‌شوند.

گوشی‌های تولید داخل در سال‌های اخیر پیشرفت‌هایی داشته‌اند و قیمت بسیار رقابتی ارائه می‌دهند. برای والدینی که بودجه بسیار محدودی دارند، این گوشی‌ها می‌توانند نیازهای اولیه تماس و اپلیکیشن‌های شاد یا آموزشی را برطرف کنند. مزیت اصلی آن‌ها گارانتی در دسترس و قیمت پایین قطعات است. با این حال، از نظر کیفیت نمایشگر و سرعت به‌روزرسانی نرم‌افزاری، هنوز فاصله زیادی با برندهای جهانی دارند که باید در هنگام خرید مد نظر قرار گیرد.

پلیس فتا همواره توصیه می‌کند که والدین بر فعالیت کودکان در فضای مجازی نظارت مستقیم داشته باشند. طبق قوانین اکثر شبکه‌های اجتماعی جهانی، سن قانونی عضویت ۱۳ سال است. در ایران نیز تاکید می‌شود که کودکان زیر ۱۳ سال نباید اکانت مستقل در پلتفرم‌هایی مثل اینستاگرام یا تلگرام داشته باشند. در صورت بروز هرگونه مزاحمت یا کلاهبرداری، والدین می‌توانند از طریق سایت پلیس فتا گزارش خود را ثبت کنند تا پیگیری قانونی انجام شود.

از نظر قانونی، تا قبل از رسیدن به سن بلوغ قانونی، مسئولیت جبران خسارات مادی و معنوی ناشی از اقدامات کودک در فضای مجازی (مانند توهین، نشر اکاذیب یا خسارت مالی) بر عهده والدین یا سرپرست قانونی است. این موضوع اهمیت نظارت و آموزش رفتار صحیح آنلاین را دوچندان می‌کند. والدین باید به کودکان بیاموزند که فضای مجازی 'بی‌قانون' نیست و هر عملی می‌تواند پیامدهای حقوقی جدی برای خانواده داشته باشد.

در اولین گام، دسترسی اپلیکیشن‌های غیرضروری به دوربین، میکروفون و موقعیت مکانی را مسدود کنید. قابلیت Geotagging را در تنظیمات دوربین غیرفعال کنید تا موقعیت مکانی دقیق خانه در عکس‌های ارسالی مشخص نشود. به کودک آموزش دهید که هرگز اطلاعات شخصی مثل آدرس منزل، شماره تلفن یا نام مدرسه را با افراد ناشناس در بازی‌ها یا گروه‌ها به اشتراک نگذارد. استفاده از یک نام مستعار برای پروفایل بازی‌ها توصیه می‌شود.

ابتدا تمام مدارک شامل اسکرین‌شات‌ها و آیدی فرد مزاحم را جمع‌آوری کنید. هرگز با فرد قلدری‌کننده وارد بحث نشوید. در بسیاری از کشورها و طبق قوانین جرایم رایانه‌ای در ایران، ایجاد مزاحمت و توهین در فضای مجازی جرم محسوب می‌شود. شما می‌توانید با مراجعه به دادسرای جرایم رایانه‌ای یا شکایت از طریق پلیس فتا، موضوع را پیگیری کنید. حمایت عاطفی از کودک در این مرحله برای جلوگیری از آسیب‌های روانی بسیار حیاتی است.

طبق قوانین بین‌المللی مثل COPPA، اپلیکیشن‌ها حق ندارند بدون اجازه والدین، داده‌های شخصی کودکان زیر ۱۳ سال را جمع‌آوری یا برای اهداف تبلیغاتی استفاده کنند. والدین باید در هنگام نصب بازی‌ها، بخش 'Privacy Policy' را چک کنند تا متوجه شوند چه اطلاعاتی از کودک ذخیره می‌شود. استفاده از اپلیکیشن‌های تایید شده در بخش 'Kids' گوگل پلی یا اپ استور، امنیت داده‌های کودک را تا حد زیادی تضمین می‌کند.

نصب نرم‌افزارهای نظارتی (Parental Control) که کودک از وجود آن‌ها مطلع است و برای امنیت او طراحی شده‌اند، کاملاً قانونی و توصیه شده است. اما نصب نرم‌افزارهای مخفی برای جاسوسی از کودکان بزرگتر یا نوجوانان می‌تواند به اعتماد بین والدین و فرزند آسیب جدی بزند و در برخی جوامع بحث‌های اخلاقی و حقوقی پیرامون حریم خصوصی ایجاد کند. بهترین رویکرد، نظارت آگاهانه و توافق‌شده با فرزند است.

کودکان باید بیاموزند که دانلود غیرقانونی بازی‌ها، فیلم‌ها یا موسیقی از سایت‌های نامعتبر نه تنها غیراخلاقی است، بلکه یکی از راه‌های اصلی ورود بدافزار و ویروس به گوشی است. آموزش استفاده از پلتفرم‌های رسمی و قانونی (حتی نسخه‌های رایگان آن‌ها) به کودک کمک می‌کند تا به حقوق پدیدآورندگان احترام بگذارد و امنیت دستگاه خود را نیز حفظ کند. این بخشی از آموزش شهروندی دیجیتال در دنیای امروز است.

اعتیاد اینترنتی می‌تواند منجر به رفتارهای پرخطر آنلاین شود. برای جلوگیری، محدودیت‌های زمانی سخت‌گیرانه وضع کنید و فعالیت‌های جایگزین غیردیجیتال را تشویق نمایید. از نظر حقوقی، اعتیاد به بازی‌های قمارگونه یا خریدهای بی‌رویه در بازی‌ها می‌تواند خانواده را دچار بحران مالی کند. آگاهی دادن به کودک درباره ارزش پول و تفاوت دنیای مجازی و واقعی، سد محکمی در برابر این‌گونه آسیب‌ها و درگیری‌های قانونی احتمالی خواهد بود.

فعال کردن Family Sharing به والدین اجازه می‌دهد تا بر تمام دانلودها و فعالیت‌های مالی کودک نظارت داشته باشند. این کار مانع از نصب اپلیکیشن‌های مخرب یا فیشینگ می‌شود که ممکن است اطلاعات بانکی والدین را سرقت کنند. همچنین با این قابلیت، والدین می‌توانند محتوای خریداری شده را با هم به اشتراک بگذارند که باعث صرفه‌جویی در هزینه‌ها می‌شود. این سیستم یک لایه امنیتی و مدیریتی قدرتمند برای کل خانواده ایجاد می‌کند.