راهنمای خرید بهترین گوشی های چهار دوربینه (2024)

در سال ۲۰۲۴، قدرت یک گوشی چهار دوربینه تنها به کیفیت شیشه‌ لنزها بستگی ندارد، بلکه جادوی اصلی در پردازش‌های نرم‌افزاری نهفته است.

عکاسی محاسباتی به مجموعه‌ای از الگوریتم‌ها گفته می‌شود که داده‌های خام دریافتی از چهار سنسور مختلف را با هم ترکیب کرده تا تصویری فراتر از توان فیزیکی یک لنز کوچک ایجاد کنند.

وقتی شما با یک گوشی پرچمدار چهار دوربینه عکاسی می‌کنید، دستگاه به طور همزمان از چندین سنسور داده دریافت می‌کند. برای مثال، سنسور اصلی جزئیات رنگی را ثبت می‌کند، در حالی که سنسور فوق‌عریض یا تله‌فوتو ممکن است برای تخمین عمق و بهبود دامنه دینامیکی (HDR) به کمک بیایند.

این ترکیب داده‌ها باعث می‌شود نویز تصویر به شدت کاهش یابد.

یکی از مهم‌ترین کاربردهای عکاسی محاسباتی، حالت شب (Night Mode) است.

در این حالت، گوشی چندین فریم با نوردهی‌های متفاوت ثبت کرده و با استفاده از هوش مصنوعی، آن‌ها را به گونه‌ای ادغام می‌کند که نقاط تاریک روشن شده و نقاط بسیار روشن (High-lights) جزئیات خود را از دست ندهند.

این فرآیند در گوشی‌های چهار دوربینه به دلیل تنوع لنزها با دقت بسیار بالاتری انجام می‌شود.

علاوه بر این، تکنولوژی «ترکیب پیکسل‌ها» یا Pixel Binning نیز بخشی از این سیستم است. در این فناوری، پیکسل‌های مجاور روی سنسور با هم ترکیب می‌شوند تا یک پیکسل بزرگ‌تر و حساس‌تر به نور ایجاد کنند.

این کار باعث می‌شود گوشی‌های چهار دوربینه در محیط‌های کم‌نور، تصاویری شفاف و بدون دانه-دانه شدن ثبت کنند که با دوربین‌های حرفه‌ای قدیمی رقابت می‌کند.

در نهایت، عکاسی محاسباتی شکاف میان سنسورهای کوچک موبایل و سنسورهای بزرگ دوربین‌های DSLR را پر کرده است. بدون این پردازش‌های سنگین، داشتن چهار دوربین روی بدنه گوشی تنها یک ترفند تبلیغاتی بود، اما امروزه این نرم‌افزار است که به این سخت‌افزارها معنا و کارایی می‌بخشد.

یکی از بزرگ‌ترین چالش‌ها در طراحی گوشی‌های هوشمند، محدودیت فضا برای حرکت لنزها به منظور ایجاد زوم اپتیکال بود. ضخامت کم گوشی‌ها اجازه نمی‌داد لنزهای تله‌فوتوی سنتی با فاصله کانونی زیاد درون بدنه قرار بگیرند.

راه حل این مشکل که اکنون در بهترین گوشی‌های چهار دوربینه ۲۰۲۴ دیده می‌شود، استفاده از ساختار پریسکوپی است.

در این سیستم، لنزها به صورت عمودی چیده نمی‌شوند، بلکه به صورت افقی در عرض گوشی قرار می‌گیرند. نور از طریق یک منشور با زاویه ۹۰ درجه خم شده و از میان مجموعه‌ای از عدسی‌ها عبور می‌کند تا به سنسور برسد.

این طراحی هوشمندانه به تولیدکنندگان اجازه می‌دهد تا بدون افزایش ضخامت گوشی، زوم اپتیکال ۵ برابر، ۱۰ برابر و حتی بیشتر را پیاده‌سازی کنند.

تفاوت اصلی زوم پریسکوپی با زوم دیجیتال در حفظ کیفیت است. در زوم دیجیتال، تصویر صرفاً بزرگ‌نمایی و بریده می‌شود که منجر به افت شدید کیفیت می‌گردد.

اما در لنزهای پریسکوپی، بزرگ‌نمایی به صورت فیزیکی و اپتیکال انجام می‌شود، بنابراین جزئیات تصویر، بافت‌ها و رنگ‌ها کاملاً واقعی و شفاف باقی می‌مانند.

در گوشی‌های چهار دوربینه پیشرفته، معمولاً یکی از دوربین‌ها به این سیستم مجهز است. این لنز به کاربر اجازه می‌دهد از سوژه‌های بسیار دور، مانند پرندگان در طبیعت یا جزئیات معماری ساختمان‌ها، تصاویری با وضوح خیره‌کننده ثبت کند.

پایداری تصویر در این حالت بسیار حیاتی است، به همین دلیل این لنزها همیشه به لرزشگیر اپتیکال (OIS) پیشرفته مجهز هستند.

تکنولوژی پریسکوپی در سال ۲۰۲۴ به بلوغ رسیده و اکنون سنسورهای بزرگ‌تری پشت این منشورها قرار گرفته‌اند. این موضوع باعث شده تا عملکرد زوم در شب نیز بهبود یابد؛ مشکلی که در نسل‌های اولیه گوشی‌های چهار دوربینه به وضوح دیده می‌شد و اکنون تا حد زیادی مرتفع شده است.

در گذشته، گوشی‌های چهار دوربینه شامل یک لنز اصلی، یک فوق‌عریض، یک ماکرو و یک سنسور تشخیص عمق بودند. اما در سال ۲۰۲۴، استراتژی پرچمداران تغییر کرده است.

اکنون بهترین گوشی‌های چهار دوربینه مانند اس ۲۴ اولترا، از دو لنز تله‌فوتوی مجزا استفاده می‌کنند تا تمام فواصل کانونی را پوشش دهند.

دلیل این رویکرد، حذف «شکاف کیفیت» در هنگام زوم کردن است. وقتی شما از زوم ۱ برابر به سمت زوم ۱۰ برابر حرکت می‌کنید، اگر فقط یک لنز زوم (مثلاً ۵ برابر) داشته باشید، گوشی مجبور است در فواصل بین ۱ تا ۵ برابر از زوم دیجیتال استفاده کند.

با داشتن دو لنز تله‌فوتو (مثلاً یکی ۳ برابر و دیگری ۵ یا ۱۰ برابر)، این شکاف پر می‌شود.

لنز تله‌فوتوی اول که معمولاً زوم ۳ برابری ارائه می‌دهد، برای عکاسی پرتره ایده‌آل است. این فاصله کانونی باعث می‌شود اعوجاج چهره از بین رفته و پس‌زمینه به صورت طبیعی و اپتیکال مات شود.

لنز تله‌فوتوی دوم که معمولاً پریسکوپی است، برای فواصل بسیار دور طراحی شده و قدرت جاسوسی و شکار لحظه‌ها را به کاربر می‌دهد.

هماهنگی بین این دو لنز توسط پردازنده تصویر انجام می‌شود. وقتی کاربر در اپلیکیشن دوربین زوم می‌کند، جابه‌جایی بین این لنزها به قدری نرم اتفاق می‌افتد که کاربر متوجه تغییر لنز فیزیکی نمی‌شود.

این سیستم به گوشی اجازه می‌دهد در هر سطح از بزرگ‌نمایی، بهترین خروجی ممکن را با کمترین نویز ارائه دهد.

استفاده از دو لنز تله‌فوتو، گوشی‌های چهار دوربینه را به ابزاری همه‌کاره برای عکاسان تبدیل کرده است.

از عکاسی خیابانی و پرتره گرفته تا عکاسی از ماه و حیات وحش، این ترکیب سخت‌افزاری تضمین می‌کند که شما در هیچ موقعیتی محدود نخواهید بود و همیشه ابزار مناسب برای ثبت کادر مورد نظر را در اختیار دارید.

یکی از پیشرفته‌ترین ویژگی‌هایی که اخیراً به گوشی‌های چهار دوربینه رده‌بالا اضافه شده، قابلیت دیافراگم متغیر فیزیکی است. در اکثر گوشی‌ها، دریچه دیافراگم ثابت است، اما در مدل‌های پیشرو، تیغه‌های فیزیکی کوچکی روی لنز اصلی قرار گرفته‌اند که باز و بسته می‌شوند تا میزان ورود نور را کنترل کنند.

این تکنولوژی به عکاس اجازه می‌دهد تا عمق میدان را به صورت دستی تنظیم کند. در محیط‌های پرنور، با بستن دیافراگم (عدد F بزرگ‌تر)، می‌توان تمام اجزای تصویر از پیش‌زمینه تا پس‌زمینه را در فوکوس کامل نگه داشت.

در مقابل، در محیط‌های کم‌نور یا برای عکاسی پرتره، با باز کردن دیافراگم (عدد F کوچک‌تر)، نور بیشتری جذب شده و بوکه طبیعی ایجاد می‌شود.

دیافراگم متغیر در گوشی‌های چهار دوربینه، نیاز به افکت‌های مصنوعی نرم‌افزاری برای مات کردن پس‌زمینه را کاهش می‌دهد. وقتی دیافراگم به صورت فیزیکی باز می‌شود، جداسازی سوژه از پس‌زمینه بسیار دقیق‌تر و هنری‌تر از حالت‌های دیجیتالی انجام می‌گیرد.

این ویژگی برای عکاسان حرفه‌ای که می‌خواهند کنترل کاملی روی خروجی داشته باشند، حیاتی است.

علاوه بر عکاسی، این قابلیت در فیلم‌برداری نیز تحول ایجاد کرده است. در شرایط نوری متغیر، دوربین می‌تواند بدون تغییر سرعت شاتر یا ایزو (ISO)، تنها با تنظیم دیافراگم، نور تصویر را ثابت نگه دارد.

این کار باعث می‌شود ویدیوها ظاهری سینمایی‌تر داشته باشند و از پرش‌های نوری ناگهانی در تصویر جلوگیری شود.

در سال ۲۰۲۴، برندهایی مانند شیائومی و هواوی در مدل‌های چهار دوربینه خود از این فناوری به شکلی گسترده استفاده کرده‌اند. این موضوع نشان‌دهنده حرکت صنعت موبایل به سمتی است که در آن گوشی‌ها دیگر فقط «شبیه‌ساز» دوربین‌های حرفه‌ای نیستند، بلکه خود به ابزارهای اپتیکال پیچیده و واقعی تبدیل شده‌اند.

بسیاری از کاربران هنگام خرید گوشی چهار دوربینه فقط به مگاپیکسل توجه می‌کنند، اما قهرمان گمنام این سیستم، پردازنده سیگنال تصویر یا همان ISP است. این واحد بخشی از تراشه اصلی گوشی (مانند اسنپدراگون یا دایمنسیتی) است که وظیفه تبدیل داده‌های خام سنسور به عکس نهایی را بر عهده دارد.

مدیریت چهار دوربین به صورت همزمان به قدرت پردازشی فوق‌العاده‌ای نیاز دارد. ISPهای مدرن در سال ۲۰۲۴ قادرند میلیاردها پیکسل را در ثانیه پردازش کنند.

وقتی شما اپلیکیشن دوربین را باز می‌کنید، ISP هر چهار دوربین را در حالت آماده‌باش نگه می‌دارد تا جابه‌جایی بین لنزها بدون تاخیر و با تراز سفیدی (White Balance) کاملاً یکسان انجام شود.

یکی از وظایف مهم ISP، کاهش نویز به صورت بلادرنگ است. در گوشی‌های چهار دوربینه، به دلیل کوچک بودن سنسورها نسبت به دوربین‌های حرفه‌ای، نویز یک دشمن همیشگی است.

ISP با استفاده از الگوریتم‌های پیچیده، بافت‌های تصویر را شناسایی کرده و نویز را بدون از بین بردن جزئیات ظریف (مانند بافت پوست یا تارهای مو) حذف می‌کند.

همچنین، قابلیت‌های پیشرفته‌ای مانند فیلم‌برداری HDR ده بیتی و ضبط ویدیوهای 8K مدیون قدرت ISP هستند. این پردازنده باید بتواند حجم عظیمی از داده‌های رنگی را در لحظه تحلیل و ذخیره کند.

در گوشی‌های چهار دوربینه جدید، ISP حتی می‌تواند اشیاء موجود در کادر را تشخیص داده و تنظیمات نوری متفاوتی برای آسمان، چهره و گیاهان اعمال کند.

بنابراین، اگر یک گوشی چهار دوربینه با سنسورهای عالی اما پردازنده ضعیف بخرید، خروجی نهایی ناامیدکننده خواهد بود. هماهنگی میان سخت‌افزار دوربین و قدرت ISP است که تعیین می‌کند آیا عکس‌های شما در حد یک شاهکار هنری خواهند بود یا صرفاً تصاویری معمولی با نویز زیاد و رنگ‌های مرده.