صفحه ۳۱۲ قرآن؛ متن و ترجمه همه آیات

آیات صفحه ۳۱۲

1. ۱۹:۹۶جزء ۱۶

   إِنَّ الَّذينَ ءامَنوا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ سَيَجعَلُ لَهُمُ الرَّحمٰنُ وُدًّا

   کسانی‌ که ایمان آورده‌اند و کارهای شایسته کرده‌اند یقیناً [الله] رحمان [در دل‌های بندگانش] محبتی برایشان خواهد نهاد.

2. ۱۹:۹۷جزء ۱۶

   فَإِنَّما يَسَّرنٰهُ بِلِسانِكَ لِتُبَشِّرَ بِهِ المُتَّقينَ وَتُنذِرَ بِهِ قَومًا لُدًّا

   [ای پیامبر،] بی‌تردید، ما این [قرآن] را بر زبان تو آسان نمودیم تا پرهیزگاران را با آن بشارت دهی و ستیزه‌گران [سرسخت] را بیم دهی.

3. ۱۹:۹۸جزء ۱۶

   وَكَم أَهلَكنا قَبلَهُم مِن قَرنٍ هَل تُحِسُّ مِنهُم مِن أَحَدٍ أَو تَسمَعُ لَهُم رِكزًا

   و چه بسیار نسل‌های گذشته را پیش از آنان نابود کردیم. آیا [وجود] هیچ‌یک از آنان را احساس می‌کنی یا کمترین صدایی از آنان می‌شنوی؟

4. ۲۰:۱جزء ۱۶

   بِسمِ اللَّهِ الرَّحمٰنِ الرَّحيمِ طه

   طه [= طا. ها].

5. ۲۰:۲جزء ۱۶

   ما أَنزَلنا عَلَيكَ القُرءانَ لِتَشقىٰ

   [ای پیامبر، ما] قرآن را بر تو نازل نکردیم تا در رنج بیفتی.

6. ۲۰:۳جزء ۱۶

   إِلّا تَذكِرَةً لِمَن يَخشىٰ

   [آن را نفرستادیم] مگر آنکه پندی باشد برای هر کس که [از عذاب الهی] می‌ترسد.

7. ۲۰:۴جزء ۱۶

   تَنزيلًا مِمَّن خَلَقَ الأَرضَ وَالسَّمٰوٰتِ العُلَى

   [این قرآن،] فروفرستاده‌ای است از جانب آن ذاتی که زمین و آسمان‌های بلند را آفریده است.

8. ۲۰:۵جزء ۱۶

   الرَّحمٰنُ عَلَى العَرشِ استَوىٰ

   [پروردگار] رحمان [آن گونه كه شايسته جلال و مقام اوست] بر عرش قرار گرفت.

9. ۲۰:۶جزء ۱۶

   لَهُ ما فِى السَّمٰوٰتِ وَما فِى الأَرضِ وَما بَينَهُما وَما تَحتَ الثَّرىٰ

   آنچه در آسمان‌ها و زمین و آنچه میان آنهاست و آنچه زیر خاک [پنهان] است [همگی] از آنِ اوست.

10. ۲۰:۷جزء ۱۶

    وَإِن تَجهَر بِالقَولِ فَإِنَّهُ يَعلَمُ السِّرَّ وَأَخفَى

    و اگر سخن آشکار بگویی [یا آن را پنهان داری،] یقیناً او [راز] نهان و [حتی] نهان‌تر [از آن] را نیز می‌داند.

11. ۲۰:۸جزء ۱۶

    اللَّهُ لا إِلٰهَ إِلّا هُوَ لَهُ الأَسماءُ الحُسنىٰ

    الله است که هیچ معبودی [به‌حق] جز او نیست [و] نیکوترین نام‌ها از آنِ اوست.

12. ۲۰:۹جزء ۱۶

    وَهَل أَتىٰكَ حَديثُ موسىٰ

    [ای پیامبر،] آیا خبر موسی به تو رسیده است؟

13. ۲۰:۱۰جزء ۱۶

    إِذ رَءا نارًا فَقالَ لِأَهلِهِ امكُثوا إِنّى ءانَستُ نارًا لَعَلّى ءاتيكُم مِنها بِقَبَسٍ أَو أَجِدُ عَلَى النّارِ هُدًى

    آنگاه‌ که آتشی را [از دور] دید و به خانواده‌ا‌ش گفت: «[لحظه‌ای] درنگ کنید [که] من آتشی دیده‌ام. شاید شعله‌ای از آن برایتان بیاورم یا کنار آن آتش راهنمایی بیابم».

14. ۲۰:۱۱جزء ۱۶

    فَلَمّا أَتىٰها نودِىَ يٰموسىٰ

    وقتی نزد آن [آتش] آمد، نِدا داده شد که: «ای موسی،

15. ۲۰:۱۲جزء ۱۶

    إِنّى أَنا۠ رَبُّكَ فَاخلَع نَعلَيكَ إِنَّكَ بِالوادِ المُقَدَّسِ طُوًى

    به راستی، من پروردگارت هستم؛ پس [برای مناجات با پروردگار] کفش‌هایت را درآور [که] در حقیقت، تو در سرزمین مقدس «طُوی» هستی.