بیوگرافی کامل گروه وان دایرکشن؛ از اکس فاکتور تا جدایی

گروه وان دایرکشن در ابتدا از پنج عضو جوان و بااستعداد شامل هری استایلز، نایل هوران، لیام پین، لویی تاملینسون و زین ملک تشکیل شده بود. این پنج نفر به عنوان شرکت‌کنندگان انفرادی در فصل هفتم مسابقات استعدادیابی بریتانیایی «ایکس فاکتور» در سال ۲۰۱۰ شرکت کردند، اما پس از عدم موفقیت در بخش انفرادی، به پیشنهاد داوران به یک گروه تبدیل شدند و به یکی از موفق‌ترین گروه‌های پسرانه تاریخ موسیقی تبدیل گشتند.

تاریخ رسمی شکل‌گیری گروه ۲۳ ژوئیه ۲۰۱۰ است. در جریان مسابقات ایکس فاکتور بریتانیا، سایمون کاول و نیکول شرزینگر متوجه شدند که این پنج نوجوان پتانسیل بالایی دارند اما به تنهایی ممکن است حذف شوند. بنابراین آن‌ها را در ساعت ۸:۲۲ شب به وقت محلی فراخواندند و پیشنهاد تشکیل گروه را دادند. نام «وان دایرکشن» توسط هری استایلز پیشنهاد شد که به معنای حرکت همگی در یک مسیر به سمت موفقیت بود.

متأسفانه دنیای موسیقی در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۴ با خبر شوکه‌کننده‌ای مواجه شد. لیام پین، عضو محبوب گروه، در سن ۳۱ سالگی بر اثر سقوط از بالکن طبقه سوم هتلی در محله پالرمو در بوئنوس آیرس، آرژانتین درگذشت. این حادثه تلخ باعث واکنش‌های گسترده جهانی شد و اعضای سابق گروه در بیانیه‌ای مشترک اعلام کردند که از این فقدان کاملاً ویران شده‌اند و خاطرات او را برای همیشه گرامی خواهند داشت.

زین ملک در ۲۵ مارس ۲۰۱۵، در میانه تور جهانی «On the Road Again»، رسماً جدایی خود را از گروه اعلام کرد. او در بیانیه‌ای توضیح داد که می‌خواهد مانند یک جوان ۲۲ ساله عادی زندگی کند و از فشار شهرت و استرس مداوم دور باشد. بعدها او در مصاحبه‌هایش اشاره کرد که سبک موسیقی گروه با سلیقه شخصی او در سبک R&B همخوانی نداشت و او به دنبال آزادی هنری بیشتری برای بیان ایده‌های خود بود.

پس از انتشار پنجمین آلبوم استودیویی با نام «Made in the A.M.» در اواخر سال ۲۰۱۵، گروه اعلام کرد که از مارس ۲۰۱۶ وارد یک وقفه موقت (Hiatus) می‌شود تا اعضا بتوانند بر روی پروژه‌های انفرادی خود تمرکز کنند. اگرچه در ابتدا قرار بود این وقفه ۱۸ ماه طول بکشد، اما اکنون بیش از ۸ سال از آن می‌گذرد و اعضا به صورت جداگانه در صنعت موسیقی و سینما به موفقیت‌های بزرگی دست یافته‌اند، هرچند هرگز به طور رسمی انحلال کامل را اعلام نکردند.

اولین تک‌آهنگ رسمی گروه با عنوان «What Makes You Beautiful» در سپتامبر ۲۰۱۱ منتشر شد. این ترانه بلافاصله به رتبه یک جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا دست یافت و به یکی از پرفروش‌ترین آثار سال تبدیل شد. موفقیت این آهنگ در ایالات متحده نیز بی‌نظیر بود و باعث شد وان دایرکشن به اولین گروه بریتانیایی تبدیل شود که آلبوم اولشان مستقیماً در رتبه یک جدول بیلبورد ۲۰۰ قرار می‌گیرد و رکوردی تاریخی ثبت کند.

برخلاف تصور بسیاری که فکر می‌کنند آن‌ها برنده مسابقه بودند، وان دایرکشن در فصل هفتم ایکس فاکتور بریتانیا مقام سوم را کسب کرد. مت کاردل برنده آن دوره و ربکا فرگوسن نفر دوم شد. با این حال، محبوبیت وان دایرکشن در میان تماشاگران و در شبکه‌های اجتماعی به قدری زیاد بود که سایمون کاول بلافاصله با آن‌ها قراردادی به ارزش ۲ میلیون پوند امضا کرد و آن‌ها را به ستاره‌های جهانی تبدیل نمود.

اگرچه همه اعضا موفقیت‌های قابل توجهی داشتند، اما هری استایلز به یک سوپراستار جهانی تبدیل شده است. او با انتشار سه آلبوم استودیویی، برنده چندین جایزه گرمی از جمله «آلبوم سال» برای Harry's House شده و در فیلم‌های بزرگی مانند «دانکرک» بازی کرده است. نایل هوران نیز با تورهای جهانی موفق و زین ملک با تک‌آهنگ‌های پرفروش مانند Pillowtalk جایگاه خود را تثبیت کرده‌اند، اما هری از نظر تجاری و منتقدین پیشتاز است.

گروه وان دایرکشن در طول فعالیت پنج‌ساله خود، پنج آلبوم استودیویی منتشر کرد: Up All Night (2011)، Take Me Home (2012)، Midnight Memories (2013)، Four (2014) و Made in the A.M. (2015). نکته جالب این است که چهار آلبوم اول آن‌ها همگی در رتبه یک جدول بیلبورد ۲۰۰ آمریکا قرار گرفتند که این یک رکورد جهانی برای یک گروه موسیقی در تاریخ صنعت ضبط به شمار می‌رود.

در مرحله «Bootcamp» مسابقات، هر پنج عضو به عنوان خواننده انفرادی رد شدند. با این حال، داوران (سایمون کاول، نیکول شرزینگر و لویی والش) پتانسیل تجاری آن‌ها را در کنار هم دیدند. فرآیند به این صورت بود که آن‌ها را روی صحنه فراخواندند و اعلام کردند که می‌توانند به عنوان یک گروه به مسابقه ادامه دهند. آن‌ها تنها دو هفته فرصت داشتند تا در خانه ویلایی سایمون کاول در اسپانیا با هم تمرین کنند و هماهنگی لازم را برای مراحل نهایی به دست آورند.

فرآیند تولید آلبوم‌های وان دایرکشن بسیار فشرده بود. به دلیل تورهای مداوم، آن‌ها اغلب در استودیوهای سیار یا در شهرهای مختلفی که تور داشتند (مانند استکهلم، لندن و لس‌آنجلس) ضبط می‌کردند. تیمی از ترانه‌سرایان حرفه‌ای مانند ساوان کوتچا و جیمی اسکات با آن‌ها همکاری داشتند. از آلبوم سوم به بعد، اعضای گروه به ویژه لویی و لیام نقش پررنگ‌تری در نوشتن متن ترانه‌ها ایفا کردند تا سبک موسیقی را به سمت راک و فولک متمایل کنند.

پس از خروج ناگهانی زین در مارس ۲۰۱۵، گروه تصمیم گرفت بدون جایگزین کردن عضو جدید به فعالیت ادامه دهد. فرآیند بازسازی شامل تقسیم بخش‌های آوازی زین (که اغلب نت‌های بالا و تکنیکی بود) بین چهار عضو باقی‌مانده بود. آن‌ها بلافاصله به تور ادامه دادند تا به طرفداران اطمینان دهند که گروه پابرجاست. سپس آلبوم Made in the A.M. را به عنوان یک گروه چهار نفره ضبط کردند که نشان‌دهنده بلوغ هنری و اتحاد آن‌ها در شرایط سخت بود.

برخلاف گروه‌های بریتانیایی قبلی، وان دایرکشن از قدرت شبکه‌های اجتماعی (به‌ویژه توییتر و تامبلر) برای ایجاد یک پایگاه هواداران وفادار قبل از انتشار رسمی آلبوم در آمریکا استفاده کرد. فرآیند بازاریابی آن‌ها شامل حضور در برنامه‌های پربیننده مانند The Today Show و اجرای کنسرت‌های خیابانی بود. این استراتژی باعث شد که تقاضای بسیار بالایی ایجاد شود و آن‌ها اولین گروه بریتانیایی تاریخ شدند که با آلبوم اول خود در صدر جدول آمریکا قرار گرفتند.

در ابتدا، اکثر آهنگ‌ها توسط تیم‌های تولیدی نوشته می‌شد، اما از آلبوم Midnight Memories، اعضا به طور جدی وارد فرآیند خلاقانه شدند. لویی تاملینسون و لیام پین به عنوان فعال‌ترین نویسندگان گروه شناخته می‌شدند و در بیش از ۳۰ آهنگ همکاری داشتند. آن‌ها معمولاً در اتاق‌های هتل یا در طول سفرهای جاده‌ای با گیتار ایده‌پردازی می‌کردند. آهنگ‌هایی مثل «Story of My Life» و «Night Changes» حاصل این فرآیند مشارکتی و شخصی‌تر شدن محتوای آثارشان بود.

سازماندهی تورهای آن‌ها توسط غول‌های صنعت کنسرت مانند Live Nation انجام می‌شد. این تورها شامل تدارکات عظیمی برای جابجایی صدها نفر پرسنل، تجهیزات صوتی و تصویری پیشرفته و استیج‌های غول‌پیکر بود. برای مثال در تور Where We Are، آن‌ها در استادیوم‌های ورزشی بزرگ اجرا کردند که نیازمند برنامه‌ریزی امنیتی بسیار دقیق برای کنترل هزاران طرفدار هیجان‌زده در اطراف هتل‌ها و محل‌های اجرا بود. هر تور معمولاً بین ۶ تا ۹ ماه به طول می‌انجامید.

در سال ۲۰۱۳، گروه با کارگردان مشهور مورگان اسپرلاک همکاری کرد تا مستندی سه‌بعدی از زندگی‌شان بسازد. تیم فیلمبرداری به مدت چندین ماه به صورت ۲۴ ساعته همراه گروه بود؛ از کنسرت‌های ژاپن گرفته تا خانه‌های پدری اعضا. هدف این بود که جنبه‌های انسانی و فشارهای پشت صحنه شهرت به نمایش گذاشته شود. فرآیند تدوین شامل انتخاب از بین صدها ساعت راش بود تا داستانی جذاب از تبدیل شدن پنج پسر معمولی به پدیده‌های جهانی روایت شود.

فرآیند انتقال به فعالیت انفرادی از اواخر سال ۲۰۱۵ آغاز شد. هر عضو شروع به امضای قراردادهای جداگانه با ناشران موسیقی مختلف کرد. هری استایلز با کلمبیا رکوردز، نایل با کپیتول و لویی با اپیک قرارداد بستند. آن‌ها تیم‌های مدیریتی جدیدی استخدام کردند تا تصویر برند خود را از یک «عضو گروه پسرانه» به یک «هنرمند مستقل» تغییر دهند. این فرآیند شامل تغییر در سبک لباس پوشیدن، نوع موسیقی و حتی نحوه تعامل با رسانه‌ها بود تا هویت هنری منحصربه‌فرد خود را پیدا کنند.

وان دایرکشن تنها گروهی در تاریخ ۶۸ ساله جدول بیلبورد ۲۰۰ است که هر چهار آلبوم اول استودیویی‌اش (Up All Night, Take Me Home, Midnight Memories, Four) مستقیماً در رتبه اول قرار گرفته است. این یک دستاورد فنی و تجاری عظیم محسوب می‌شود. همچنین آلبوم Midnight Memories به عنوان پرفروش‌ترین آلبوم سال ۲۰۱۳ در سطح جهان شناخته شد. آن‌ها در مجموع بیش از ۷۰ میلیون نسخه از آثار خود را در سراسر جهان به فروش رسانده‌اند.

از نظر آماری، وان دایرکشن یکی از پرافتخارترین گروه‌های قرن ۲۱ است. آن‌ها برنده ۷ جایزه بریت (Brit Awards)، ۷ جایزه موسیقی آمریکا (AMAs)، ۶ جایزه موسیقی بیلبورد و ۲۸ جایزه انتخاب نوجوانان (Teen Choice Awards) شده‌اند. اگرچه آن‌ها هرگز برنده جایزه گرمی نشدند، اما تأثیرگذاری آن‌ها بر چارت‌های موسیقی و قدرت فروش‌شان، آن‌ها را در ردیف بزرگترین هنرمندان تاریخ موسیقی پاپ قرار داده است.

از نظر فنی، هر عضو رنگ صدای خاصی داشت. زین ملک به دلیل توانایی در اجرای نت‌های بالا (High Notes) و تحریرهای R&B شناخته می‌شد. هری استایلز صدای خش‌دار و باریتون داشت که به آهنگ‌ها عمق می‌بخشید. لیام پین معمولاً مسئول شروع آهنگ‌ها و اجرای هارمونی‌های اصلی بود. نایل هوران صدای نرم و لویی تاملینسون صدای متمایز و تیزی داشتند که در لایه‌های میانی و گروهی بسیار موثر بود. ترکیب این پنج صدا، امضای صوتی خاص وان دایرکشن را می‌ساخت.

وان دایرکشن چندین بار رکورد بیشترین بازدید در ۲۴ ساعت اول را در پلتفرم Vevo شکست. برای مثال، موزیک ویدیو «Best Song Ever» در سال ۲۰۱۳ با ۱۲.۳ میلیون بازدید در یک روز، رکورد قبلی را جابجا کرد. کانال یوتیوب آن‌ها میلیاردها بازدید دارد و تک‌آهنگ‌هایی مانند «What Makes You Beautiful» به تنهایی بیش از ۱.۵ میلیارد بازدید جذب کرده‌اند. این قدرت دیجیتالی نشان‌دهنده تسلط فنی آن‌ها بر ابزارهای نوین انتشار موسیقی در دهه ۲۰۱۰ است.

موسیقی آن‌ها از سبک «Teen Pop» و «Dance-Pop» در آلبوم اول به سمت «Pop Rock» و «Power Pop» در آلبوم دوم حرکت کرد. در آلبوم‌های سوم و چهارم (Midnight Memories و Four)، تأثیرات موسیقی راک دهه ۸۰ میلادی و سبک‌های فولک و ایندی پاپ در آثارشان مشهود شد. این تغییر فنی در تولید، باعث شد که گروه بتواند مخاطبان بزرگسال‌تری را نیز جذب کند و از برچسب صرفاً «گروه نوجوان‌پسند» فاصله بگیرد.

تا سال ۲۰۲۴، آهنگ «Night Changes» به شکلی شگفت‌انگیز در پلتفرم‌های استریم به محبوبیت مجدد رسیده و بیش از ۱.۵ میلیارد بار در اسپاتیفای شنیده شده است. آهنگ‌های «What Makes You Beautiful»، «Story of My Life» و «Drag Me Down» نیز هر کدام مرز یک میلیارد استریم را رد کرده‌اند. این آمار نشان می‌دهد که با وجود توقف فعالیت گروه، موسیقی آن‌ها همچنان توسط نسل‌های جدید کشف و شنیده می‌شود و از نظر فنی در الگوریتم‌های استریم بسیار موفق عمل می‌کند.

تور استادیومی Where We Are در سال ۲۰۱۴ یکی از بزرگترین تولیدات کنسرت در تاریخ بود. استیج این تور دارای یک نمایشگر LED عظیم، سیستم‌های هیدرولیک برای بالا بردن اعضا و یک پل متحرک بود که آن‌ها را به میان جمعیت می‌برد. از نظر فنی، این تور به دلیل کیفیت صدای فوق‌العاده در محیط‌های باز استادیومی تحسین شد. این تور با فروش ۲۹۰ میلیون دلاری، به پرفروش‌ترین تور یک گروه در آن سال تبدیل گشت.

وان دایرکشن با نخبگان صنعت موسیقی همکاری داشت. اد شیرن (Ed Sheeran) آهنگ‌های معروفی مثل «Little Things» و «Moments» را برای آن‌ها نوشت. تام فلچر از گروه مک‌فلای و جولیان بونتا نیز نقش کلیدی در مهندسی صدا و تولید قطعات داشتند. این همکاری‌های فنی باعث شد که کیفیت تولیدات گروه فراتر از استانداردهای معمول گروه‌های پسرانه باشد و لایه‌های موسیقیایی پیچیده‌تری در آلبوم‌های نهایی آن‌ها شنیده شود.

ثروت اعضا به دلیل موفقیت‌های انفرادی متفاوت است. هری استایلز با ثروتی بالغ بر ۱۲۰ تا ۱۵۰ میلیون دلار در صدر قرار دارد. نایل هوران حدود ۷۰ تا ۸۰ میلیون دلار، لویی تاملینسون و زین ملک هر کدام حدود ۵۰ تا ۶۰ میلیون دلار دارایی دارند. ثروت لیام پین نیز در زمان درگذشتش حدود ۷۰ میلیون دلار تخمین زده می‌شد. این مبالغ حاصل فروش آلبوم، تورهای جهانی، قراردادهای تبلیغاتی (مانند گوچی برای هری) و سرمایه‌گذاری‌های هوشمندانه است.

تورهای وان دایرکشن ماشین‌های پول‌سازی عظیمی بودند. تور «Where We Are» در سال ۲۰۱۴ بیش از ۲۹۰ میلیون دلار درآمد داشت که آن را به یکی از پرفروش‌ترین تورهای تاریخ تبدیل کرد. تور «On the Road Again» در سال ۲۰۱۵ نیز با وجود جدایی زین، حدود ۲۰۸ میلیون دلار فروش داشت. در مجموع، تخمین زده می‌شود که فعالیت‌های زنده گروه بیش از ۶۰۰ میلیون دلار درآمد ناخالص برای آن‌ها و تیم مدیریتی‌شان به همراه داشته است.

در سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۵، قیمت بلیت‌های عادی از حدود ۴۰ تا ۱۰۰ دلار شروع می‌شد. با این حال، بسته‌های VIP که شامل دسترسی نزدیک به استیج، هدایای اختصاصی و گاهی ملاقات با اعضا (Meet & Greet) بود، قیمتی بین ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ دلار داشتند. در بازار سیاه و سایت‌های بازفروش، قیمت بلیت‌های ردیف اول گاهی به بیش از ۳۰۰۰ دلار هم می‌رسید که نشان‌دهنده تقاضای بسیار بالای بازار بود.

فروش محصولات جانبی یکی از ستون‌های اصلی درآمدی وان دایرکشن بود. از تی‌شرت و پوستر گرفته تا عطر (مانند عطر Our Moment که پرفروش‌ترین عطر سال ۲۰۱۳ شد) و حتی عروسک‌های اعضا. تخمین زده می‌شود که فروش این محصولات سالانه بیش از ۵۰ میلیون دلار درآمد اضافی ایجاد می‌کرد. برند وان دایرکشن به قدری قدرتمند بود که هر محصولی با نام آن‌ها بلافاصله در بازارهای جهانی به فروش می‌رفت.

پس از اتمام مسابقات ایکس فاکتور در سال ۲۰۱۰، گروه قراردادی به ارزش تقریبی ۲ میلیون پوند (حدود ۳ میلیون دلار) با برچسب موسیقی Syco Music (متعلق به سایمون کاول و سونی موزیک) امضا کرد. اگرچه این مبلغ برای پنج نوجوان بسیار زیاد به نظر می‌رسید، اما در مقایسه با صدها میلیون دلاری که آن‌ها در سال‌های بعد برای این شرکت سودآوری کردند، بخش بسیار کوچکی از درآمد کل بود.

موزیک ویدیوهای گروه با استانداردهای هالیوودی ساخته می‌شدند. برای مثال، موزیک ویدیو «Best Song Ever» که در آن از گریم‌های سنگین و لوکیشن‌های متعدد استفاده شد، هزینه‌ای بالغ بر ۱ میلیون دلار داشت. ویدیو «Steal My Girl» با حضور دنی دویتو نیز یکی از تولیدات گران‌قیمت آن‌ها بود. این هزینه‌ها توسط ناشر (Sony/Syco) پرداخت می‌شد اما در نهایت از سهم درآمدی گروه کسر می‌گردید.

گروه همواره در فعالیت‌های خیریه پیش‌قدم بود. در سال ۲۰۱۳، آن‌ها تک‌آهنگ «One Way or Another» را برای خیریه Comic Relief منتشر کردند که بیش از ۲ میلیون پوند برای کمک به گرسنگان آفریقا جمع‌آوری کرد. همچنین آن‌ها در کمپین‌های مختلفی مانند Action/2015 شرکت کردند. اعضا به صورت انفرادی نیز مبالغ هنگفتی اهدا کرده‌اند؛ برای مثال لیام پین مبالغ زیادی به بانک‌های غذا در بریتانیا در دوران پاندمی کرونا کمک کرد.

حتی در دوران وقفه، برند وان دایرکشن همچنان ارزش تجاری بالایی دارد. شرکت آن‌ها به نام 1D Media همچنان فعال است و درآمدهای حاصل از حق پخش آهنگ‌ها، فروش آلبوم‌های قدیمی و استفاده از آثارشان در فیلم‌ها و تبلیغات را مدیریت می‌کند. تخمین زده می‌شود که این برند سالانه میلیون‌ها پوند درآمد غیرفعال (Passive Income) برای اعضا ایجاد می‌کند، زیرا کاتالوگ موسیقی آن‌ها یکی از پرشنونده‌ترین‌ها در جهان است.

قرارداد آن‌ها با Syco Music (زیرمجموعه سونی) یک قرارداد چندجانبه و بسیار سخت‌گیرانه بود. این قرارداد شامل حق انحصاری ضبط موسیقی، تورها، محصولات جانبی و حتی کنترل بر تصویر عمومی اعضا بود. طبق گزارش‌ها، ناشر سهم بزرگی از درآمدهای حاصل از استریم و فروش فیزیکی را برمی‌داشت. این نوع قراردادها که به «360-degree deals» معروف هستند، در صنعت موسیقی برای هنرمندان تازه‌کار بسیار رایج اما از نظر حقوقی به نفع ناشر است.

شرکت مدیریت Modest! Management مسئولیت اداره امور روزمره گروه را بر عهده داشت. در طول سال‌ها، شایعات و گزارش‌های زیادی درباره فشارهای کاری بیش از حد بر اعضا، محدودیت‌های شدید در زندگی شخصی و کنترل بر روابط عاطفی آن‌ها منتشر شد. از نظر حقوقی، اعضا تا پایان قراردادشان ملزم به رعایت این چارچوب‌ها بودند. زین ملک اولین کسی بود که با خروج خود، این ساختار مدیریتی را به چالش کشید و بعدها از محدودیت‌های آن انتقاد کرد.

نام تجاری و علامت تجاری (Trademark) «One Direction» متعلق به شرکت 1D Media Limited است. سهامداران این شرکت در ابتدا هر پنج عضو گروه بودند. از نظر حقوقی، هیچ‌کدام از اعضا نمی‌توانند به تنهایی از این نام برای فعالیت‌های تجاری انفرادی استفاده کنند. پس از جدایی زین، تغییراتی در ساختار سهام و حقوق مدیریتی ایجاد شد، اما مالکیت معنوی آثار تولید شده همچنان تحت قراردادهای اولیه با سونی موزیک باقی مانده است.

بله، از نظر حقوقی هر هنرمند می‌تواند آهنگ‌هایی را که در نوشتن آن‌ها نقش داشته یا قبلاً اجرا کرده، در کنسرت‌های زنده خود بازخوانی کند. با این حال، آن‌ها باید حق امتیاز (Royalty) مربوط به ترانه‌سرایان و ناشران را از طریق سازمان‌های جمع‌آوری حقوق (مانند PRS یا ASCAP) پرداخت کنند. به همین دلیل است که هری، نایل، لویی و لیام همواره در تورهای انفرادی خود، برخی از آهنگ‌های محبوب وان دایرکشن را برای هواداران اجرا می‌کردند.

خروج زین در میانه تور جهانی، یک نقض قرارداد احتمالی محسوب می‌شد که می‌توانست منجر به جریمه‌های سنگین شود. با این حال، وکلای او توانستند با Syco و سونی به توافقی برسند که به او اجازه داد به عنوان هنرمند انفرادی با برچسب دیگری (RCA Records که زیرمجموعه سونی است) فعالیت کند. این توافق شامل بندهایی برای عدم افشای برخی اطلاعات داخلی و تقسیم درآمدهای آتی حاصل از دوره حضور او در گروه بود.

با درگذشت لیام پین، سهم او از حقوق مادی آثار (Royalties) و دارایی‌های شرکت 1D Media به وراث قانونی او (احتمالاً پسرش بیر پین تحت نظارت قیم) منتقل می‌شود. از نظر حقوقی، استفاده از صدای او در آثار منتشر نشده یا بازنشر آلبوم‌ها نیازمند موافقت مدیران ترکه او خواهد بود. این موضوع پیچیدگی‌های حقوقی جدیدی را برای هرگونه برنامه احتمالی جهت اتحاد مجدد گروه در آینده ایجاد می‌کند.

بله، در طول فعالیت گروه، چندین بار اتهاماتی مطرح شد. برای مثال، شباهت آهنگ «Best Song Ever» به آهنگ «Baba O'Riley» از گروه The Who یا شباهت «Midnight Memories» به آثار گروه Def Leppard. با این حال، در اکثر موارد این موضوعات به دادگاه کشیده نشد و یا با توافقات مالی پشت پرده حل شد. در مورد The Who، پیت تاونزند رسماً اعلام کرد که مشکلی با این شباهت ندارد و آن را یک ادای احترام می‌داند.

حقوق فیلم مستند «This Is Us» و فیلم کنسرت «Where We Are» متعلق به شرکت‌های تولیدکننده (مانند Sony Pictures) و ناشران موسیقی است. اعضای گروه به عنوان بازیگر و سوژه درآمدهای حاصل از فروش و پخش را دریافت می‌کنند، اما کنترل حقوقی بر نحوه توزیع یا ویرایش مجدد این آثار در اختیار استودیوهای بزرگ فیلمسازی است. هرگونه استفاده از تصاویر این فیلم‌ها در پروژه‌های جدید نیازمند مجوزهای حقوقی پیچیده است.