معرفی و بررسی بازی LA Noire؛ کارآگاه جنایی در لس‌آنجلس

بازی L.A. Noire یک اثر اکشن-ماجراجویی با تمرکز بر المان‌های کارآگاهی و جنایی است که در سبک نئو-نوآر (Neo-Noir) ساخته شده است. این بازی بازیکن را به سال ۱۹۴۷ میلادی و شهر لس‌آنجلس می‌برد؛ زمانی که فساد، مواد مخدر و جنایت در اوج خود بود. اتمسفر بازی به شدت تحت تاثیر فیلم‌های کلاسیک هالیوودی دهه ۴۰ و ۵۰ میلادی است و با استفاده از موسیقی جاز و طراحی دقیق لباس‌ها و خودروها، تجربه‌ای کاملاً سینمایی و واقع‌گرایانه از آن دوران را به مخاطب ارائه می‌دهد.

شخصیت اصلی بازی کول فلیپس (Cole Phelps) نام دارد؛ یک قهرمان جنگ جهانی دوم که پس از بازگشت به وطن، به عنوان یک افسر گشت‌زنی ساده در اداره پلیس لس‌آنجلس (LAPD) مشغول به کار می‌شود. در طول بازی، فلیپس با حل پرونده‌های پیچیده و نشان دادن ذکاوت خود، پله‌های ترقی را طی کرده و در بخش‌های مختلفی از جمله راهنمایی و رانندگی، جنایی، مواد مخدر و آتش‌سوزی‌های عمدی فعالیت می‌کند. داستان بازی نه تنها به پرونده‌های جنایی، بلکه به گذشته تاریک فلیپس در جنگ و فساد سیستماتیک پلیس نیز می‌پردازد.

اگرچه L.A. Noire دارای یک نقشه بسیار وسیع و دقیق از شهر لس‌آنجلس سال ۱۹۴۷ است، اما ساختار آن با بازی‌هایی مثل GTA تفاوت اساسی دارد. در اینجا تمرکز اصلی بر روایت داستان و حل پرونده‌هاست. شما می‌توانید در شهر رانندگی کنید و به ماموریت‌های جانبی (Street Crimes) بپردازید، اما بازی شما را به آشوب و کشتار جمعی تشویق نمی‌کند. در واقع دنیای باز این بازی بیشتر بستری برای غوطه‌وری در اتمسفر تاریخی و رسیدن به محل جرم است تا یک زمین بازی برای تخریب و هرج‌ومرج.

واژه Noire در فرانسوی به معنای «سیاه» است و اصطلاح Film Noir به ژانری از فیلم‌های جنایی اشاره دارد که با ویژگی‌هایی چون نورپردازی تیره، قهرمانان بدبین، فساد اخلاقی و فضایی غم‌آلود شناخته می‌شوند. حرف L.A. نیز مخفف Los Angeles است. انتخاب این نام نشان‌دهنده تعهد سازندگان به بازسازی دقیق این سبک هنری در قالب یک بازی ویدئویی است که در آن مرز بین خیر و شر بسیار باریک بوده و شهر در هاله‌ای از گناه و تاریکی فرو رفته است.

نسخه اصلی بازی شامل ۲۱ پرونده اصلی است که در ۵ بخش (Desk) مختلف تقسیم شده‌اند. با احتساب پرونده‌های الحاقی (DLC) که در نسخه Complete Edition موجود است، تعداد پرونده‌ها به ۲۶ عدد می‌رسد. اتمام بخش داستانی بازی به طور متوسط بین ۲۰ تا ۲۵ ساعت زمان می‌برد. با این حال، اگر بخواهید تمام ماموریت‌های جانبی، جمع‌آوری خودروهای کلاسیک و یافتن اشیای مخفی را انجام دهید، این زمان می‌تواند به بیش از ۴۰ ساعت افزایش یابد که برای یک بازی کارآگاهی بسیار مناسب است.

خیر، L.A. Noire یک تجربه کاملاً تک‌نفره (Single-player) است که بر پایه روایت داستانی و حل معما طراحی شده است. راک‌استار گیمز و تیم باندی تمرکز خود را منحصراً بر روی ایجاد یک اتمسفر عمیق داستانی و سیستم بازجویی پیچیده گذاشته‌اند. نبود بخش آنلاین به سازندگان اجازه داده است تا تمام منابع سخت‌افزاری را صرف تکنولوژی MotionScan و جزئیات محیطی کنند. البته بازیکنان می‌توانند امتیازات و پیشرفت‌های خود را از طریق Social Club راک‌استار با دوستان خود مقایسه کنند، اما تعامل مستقیم آنلاین وجود ندارد.

نسخه ریمستر که برای کنسول‌های نسل هشتم (PS4 و Xbox One) و نینتندو سوییچ عرضه شد، شامل بهبودهای گرافیکی قابل توجهی از جمله رزولوشن 4K برای کنسول‌های میان‌نسلی، بهبود نورپردازی و بافت‌ها است. مهم‌ترین تغییر در گیم‌پلی، اصلاح گزینه‌های بازجویی بود. گزینه‌های اصلی (Truth, Doubt, Lie) که گاهی گیج‌کننده بودند، به گزینه‌های واضح‌تر (Good Cop, Bad Cop, Accuse) تغییر یافتند تا واکنش‌های کول فلیپس با انتخاب بازیکن هماهنگی بیشتری داشته باشد. همچنین تمامی DLCها در این نسخه گنجانده شده‌اند.

این بازی توسط سازمان ESRB رده‌بندی M (Mature) و توسط PEGI رده ۱۸ را دریافت کرده است. دلیل این رده‌بندی وجود صحنه‌های خشن جنایی، نمایش جسدها در صحنه جرم با جزئیات بالا، مصرف مواد مخدر، الفاظ رکیک و برخی صحنه‌های غیر اخلاقی است. بازی به شدت بر روی واقع‌گرایی پرونده‌های جنایی تاکید دارد و برخی از آن‌ها بر اساس قتل‌های واقعی و تکان‌دهنده دهه ۴۰ طراحی شده‌اند، بنابراین به هیچ وجه برای افراد زیر ۱۸ سال یا مخاطبان حساس توصیه نمی‌شود.

بازی L.A. Noire توسط استودیوی استرالیایی Team Bondi توسعه یافته است. مدیریت این پروژه بر عهده برندان مک‌نامارا بود که پیش از آن روی بازی The Getaway کار کرده بود. وظیفه انتشار و تامین بودجه عظیم بازی بر عهده شرکت بزرگ Rockstar Games بود. همکاری این دو شرکت منجر به خلق یکی از پرهزینه‌ترین و تکنولوژیک‌ترین بازی‌های زمان خود شد، هرچند که پس از عرضه بازی، استودیو تیم باندی به دلیل مشکلات مدیریتی و مالی منحل گردید و امتیاز بازی در اختیار راک‌استار باقی ماند.

سیستم بازجویی هسته اصلی گیم‌پلی بازی است. پس از جمع‌آوری شواهد در صحنه جرم، شما باید با شاهدان یا متهمان صحبت کنید. در هنگام پاسخ دادن آن‌ها، باید به دقت به حرکات چهره و چشمانشان (به لطف تکنولوژی MotionScan) نگاه کنید. اگر فرد مستقیم به شما نگاه کند و آرام باشد، احتمالاً راست می‌گوید. اگر مضطرب باشد یا از نگاه کردن پرهیز کند، در حال پنهان کردن چیزی است. شما باید بر اساس شواهد موجود در دفترچه یادداشت خود، تصمیم بگیرید که حرف او را بپذیرید، به او شک کنید یا مستقیماً با ارائه مدرک، او را به دروغگویی متهم کنید.

هنگام ورود به صحنه جرم، موسیقی ملایمی پخش می‌شود که نشان‌دهنده وجود سرنخ در محیط است. شما باید در محیط قدم بزنید و به اشیاء مشکوک نزدیک شوید. زمانی که به یک سرنخ نزدیک می‌شوید، دسته بازی می‌لرزد و یک افکت صوتی کوچک (صدای پیانو) شنیده می‌شود. شما می‌توانید اشیاء را بردارید، آن‌ها را بچرخانید و جزئیاتشان را بررسی کنید. برخی سرنخ‌ها بی‌اهمیت هستند، اما برخی دیگر اطلاعات جدیدی را در دفترچه یادداشت کول فلیپس ثبت می‌کنند که برای پیشبرد پرونده و بازجویی‌ها حیاتی هستند.

دفترچه یادداشت مهم‌ترین ابزار کول فلیپس است. تمام سرنخ‌های یافت شده، نام مظنونین، آدرس مکان‌های مرتبط و سوالاتی که باید از افراد بپرسید به طور خودکار در این دفترچه ثبت می‌شوند. در طول بازجویی، شما باید مدام به دفترچه رجوع کنید تا ببینید آیا مدرکی برای اثبات دروغگویی متهم دارید یا خیر. همچنین برای مسیریابی در شهر، می‌توانید آدرس‌های موجود در دفترچه را انتخاب کنید تا نقشه بازی مسیر رسیدن به مقصد را به شما نشان دهد. مدیریت اطلاعات این دفترچه کلید موفقیت در پرونده‌هاست.

در L.A. Noire شما به معنای سنتی «Game Over» نمی‌شوید مگر اینکه کشته شوید یا آسیب زیادی به شهر بزنید. با این حال، امکان «شکست در حل صحیح پرونده» وجود دارد. اگر در بازجویی‌ها اشتباه کنید یا سرنخ‌های مهم را از دست بدهید، ممکن است فرد بی‌گناهی را متهم کنید یا متهم اصلی از دستتان فرار کند. در پایان هر مرحله، بازی به شما از ۱ تا ۵ ستاره امتیاز می‌دهد. اگر عملکرد بدی داشته باشید، امتیاز کمی می‌گیرید و توبیخ می‌شوید، اما داستان همچنان ادامه می‌یابد تا پیامدهای اشتباهات خود را ببینید.

در حین رانندگی در سطح شهر لس‌آنجلس، از طریق رادیوی پلیس گزارش‌هایی مبنی بر وقوع جرم در نزدیکی موقعیت شما پخش می‌شود. این ماموریت‌ها شامل سرقت از بانک، گروگان‌گیری، تعقیب و گریز پیاده یا درگیری‌های مسلحانه است. شما می‌توانید با فشردن یک دکمه، ماموریت را قبول کرده و به محل حادثه بروید. انجام این ماموریت‌ها علاوه بر افزایش سطح تجربه (Intuition Points)، به شما کمک می‌کند تا با جنبه‌های اکشن بازی بیشتر آشنا شوید و از روند آرام بازجویی‌ها فاصله بگیرید. در مجموع ۴۰ ماموریت خیابانی در بازی وجود دارد.

امتیاز بینش (Intuition) یک قابلیت کمکی برای بازیکنان است. با ارتقای سطح کارآگاهی، شما امتیازاتی کسب می‌کنید که می‌توانید در لحظات سخت از آن‌ها استفاده کنید. این امتیازها دو کاربرد اصلی دارند: ۱. در صحنه جرم، تمام سرنخ‌های باقی‌مانده را روی نقشه کوچک (Mini-map) نشان می‌دهند. ۲. در هنگام بازجویی، می‌توانید یکی از گزینه‌های غلط را حذف کنید یا از انجمن Social Club بپرسید که سایر بازیکنان چه گزینه‌ای را انتخاب کرده‌اند. استفاده هوشمندانه از این امتیازها می‌تواند در پرونده‌های پیچیده بسیار راهگشا باشد.

اگر تمایلی به رانندگی در خیابان‌های شلوغ لس‌آنجلس ندارید یا می‌خواهید سریع‌تر به مقصد برسید، می‌توانید از همکار خود بخواهید که رانندگی کند. برای این کار کافی است در کنار خودرو دکمه سوار شدن را نگه دارید. در این حالت، بازی به طور خودکار به صحنه بعدی می‌رود (Fast Travel). این قابلیت نه تنها در زمان صرفه‌جویی می‌کند، بلکه باعث می‌شود از جریمه‌های احتمالی بابت تصادف با خودروهای دیگر یا تخریب اموال عمومی که امتیاز نهایی پرونده شما را کاهش می‌دهند، در امان بمانید.

داستان کلی L.A. Noire دارای یک مسیر مشخص و خطی است، به این معنی که پایان‌بندی اصلی بازی تغییر نمی‌کند. با این حال، انتخاب‌های شما در نحوه حل پرونده‌ها تاثیر مستقیم بر سرنوشت شخصیت‌های فرعی و امتیاز نهایی شما دارد. برای مثال، ممکن است با یک بازجویی اشتباه، باعث شوید یک فرد بی‌گناه به اعدام محکوم شود. اگرچه این موضوع مسیر کلی داستان کول فلیپس را عوض نمی‌کند، اما بار اخلاقی و تجربه شخصی شما از بازی را به شدت تحت تاثیر قرار می‌دهد و ارزش تکرار بازی را بالا می‌برد.

در نسخه ریمستر سال ۲۰۱۷، علاوه بر تغییر نام گزینه‌ها، سیستم راهنمایی بازجویی نیز کمی دقیق‌تر شده است. در نسخه اصلی، گاهی اوقات انتخاب گزینه Doubt باعث می‌شد کول فلیپس به طرز غیرمنتظره‌ای فریاد بزند و متهم را تهدید کند که باعث سردرگمی بازیکن می‌شد. در نسخه جدید، با تغییر نام به Bad Cop، بازیکن آمادگی بیشتری برای این نوع واکنش تند دارد. همچنین انیمیشن‌های چهره در رزولوشن بالاتر، تشخیص لرزش‌های کوچک در عضلات صورت متهم را آسان‌تر کرده و فرآیند تصمیم‌گیری را منطقی‌تر کرده است.

تکنولوژی MotionScan انقلابی‌ترین ویژگی فنی L.A. Noire است. در این روش، بازیگران در اتاقی محصور بین ۳۲ دوربین با رزولوشن بالا می‌نشستند و دیالوگ‌های خود را اجرا می‌کردند. این دوربین‌ها تمام حرکات ظریف عضلات صورت، پلک زدن‌ها و حتی حرکت گلو را ضبط کرده و مستقیماً به مدل‌های سه‌بعدی تبدیل می‌کردند. برخلاف روش‌های سنتی موشن کپچر که از نقاط روی صورت استفاده می‌کردند، موشن‌اسکن جزئیات واقعی چهره انسان را منتقل می‌کند که برای مکانیسم تشخیص دروغ در بازی کاملاً حیاتی و ضروری بود.

برای اجرای نسخه اصلی L.A. Noire روی کامپیوتر، شما حداقل به یک پردازنده دو هسته‌ای (Intel Dual Core 2.2GHz یا AMD Dual Core 2.4GHz)، ۲ گیگابایت حافظه رم و کارت گرافیک NVIDIA GeForce 8600 GT یا Radeon HD 3000 با ۵۱۲ مگابایت حافظه گرافیکی نیاز دارید. همچنین حدود ۱۶ گیگابایت فضای خالی روی هارد دیسک لازم است. البته برای تجربه روان‌تر و گرافیک بهتر، استفاده از پردازنده‌های چهار هسته‌ای و کارت‌های گرافیک سری GTX توصیه می‌شود تا افت فریم در صحنه‌های شلوغ شهر رخ ندهد.

محدودیت ۳۰ فریم بر ثانیه در L.A. Noire به دلیل ماهیت تکنولوژی MotionScan است. تمام انیمیشن‌های چهره بازیگران با نرخ ۳۰ فریم بر ثانیه ضبط شده‌اند و موتور بازی‌سازی به گونه‌ای طراحی شده که انیمیشن‌های صورت با فیزیک بازی همگام (Sync) باشند. افزایش نرخ فریم به ۶۰ یا بالاتر در نسخه PC می‌تواند باعث بروز ناهماهنگی بین حرکت لب‌ها و صدا، و همچنین باگ‌های فیزیکی در رانندگی شود. اگرچه ابزارهای غیررسمی برای باز کردن فریم وجود دارد، اما ممکن است باعث لرزش چهره‌ها و غیرطبیعی شدن آن‌ها شود.

حجم بازی بسته به پلتفرم و نسخه آن متفاوت است. نسخه اصلی روی PC حدود ۱۶ گیگابایت حجم دارد. در کنسول‌های نسل هفتم (PS3 و Xbox 360)، بازی به دلیل حجم بالای داده‌های ویدئویی چهره‌ها، روی ۳ دیسک برای اکس‌باکس عرضه شد. نسخه ریمستر شده روی PS4 و Xbox One حدود ۱۸ تا ۲۰ گیگابایت فضا اشغال می‌کند. نسخه نینتندو سوییچ نیز حدود ۱۴ گیگابایت حجم دارد که برای یک بازی با این حجم از جزئیات صوتی و تصویری، بهینه‌سازی خوبی محسوب می‌شود.

بله، نسخه ریمستر شده که در سال ۲۰۱۷ عرضه شد، به طور کامل از رزولوشن 4K روی کنسول‌های PlayStation 4 Pro و Xbox One X و همچنین کامپیوترهای قدرتمند پشتیبانی می‌کند. علاوه بر افزایش رزولوشن، بافت‌های محیطی بازسازی شده و سیستم نورپردازی بازی بهبود یافته است تا اتمسفر نوآر شهر لس‌آنجلس با کنتراست بهتری نمایش داده شود. پشتیبانی از HDR نیز باعث شده تا سایه‌ها عمیق‌تر و نورهای نئونی شهر در شب، جلوه‌ای بسیار واقع‌گرایانه‌تر و جذاب‌تر داشته باشند.

L.A. Noire: The VR Case Files یک نسخه بازسازی شده مخصوص واقعیت مجازی است که شامل ۷ پرونده منتخب از بازی اصلی است. این نسخه به بازیکن اجازه می‌دهد از زاویه دید اول‌شخص بازی کند، با دستان خود اشیاء را بردارد و حتی در بازجویی‌ها یادداشت‌برداری کند. برای اجرای این نسخه به هدست‌های VR مانند HTC Vive، Oculus Rift یا PSVR و یک سیستم قدرتمند نیاز دارید. این نسخه به دلیل پردازش سنگین محیط‌های سه‌بعدی در VR، نیازمند کارت گرافیک حداقل GTX 1070 و پردازنده Core i7 است.

این بازی از یک موتور اختصاصی که توسط Team Bondi توسعه یافته بود استفاده می‌کند. این موتور به طور ویژه برای مدیریت داده‌های عظیم حاصل از تکنولوژی MotionScan و رندر کردن نقشه بزرگ لس‌آنجلس طراحی شده بود. یکی از ویژگی‌های برجسته این موتور، سیستم فیزیک خودروها و تخریب‌پذیری محیطی بود که اگرچه به پای GTA IV نمی‌رسید، اما برای یک اثر کارآگاهی بسیار فراتر از استانداردها بود. همچنین سیستم نورپردازی پویا در این موتور اجازه می‌داد تا گذر زمان و تغییر سایه‌ها در طول روز به زیبایی نمایش داده شود.

نسخه نینتندو سوییچ L.A. Noire یک پورت بسیار تحسین‌برانگیز است. این نسخه شامل تمام محتویات اصلی و DLCها بوده و از ویژگی‌های اختصاصی سوییچ مانند کنترل حرکتی (Motion Control) برای بررسی اشیاء و نشانه‌گیری، و همچنین صفحه لمسی برای کار با دفترچه یادداشت در حالت دستی پشتیبانی می‌کند. بازی در حالت داک با رزولوشن 1080p و در حالت دستی با 720p اجرا می‌شود. اگرچه برخی جزئیات گرافیکی نسبت به نسخه‌های PS4 کمتر است، اما تجربه یک بازی با این عظمت به صورت قابل حمل، بسیار لذت‌بخش است.

در زمان عرضه اولیه در سال ۲۰۱۱، بازی با برخی مشکلات فنی روبرو بود. در نسخه PS3، گزارش‌هایی مبنی بر داغ شدن بیش از حد کنسول در برخی مدل‌های قدیمی وجود داشت. در نسخه PC، بازی در ابتدا با باگ‌های گرافیکی و افت فریم شدید مواجه بود که بعدها با آپدیت‌های مختلف و تغییر در تنظیمات DirectX رفع شد. همچنین به دلیل حجم بالای داده‌های انیمیشن چهره، گاهی اوقات ناهماهنگی‌های کوچکی در بارگذاری بافت‌های محیطی (Texture Pop-in) دیده می‌شد که در نسخه‌های ریمستر شده تا حد زیادی برطرف شده‌اند.

قیمت بازی بسته به پلتفرم و زمان خرید متفاوت است. در فروشگاه استیم (Steam)، نسخه Complete Edition معمولاً با قیمت ۱۹.۹۹ دلار به فروش می‌رسد. در فروشگاه‌های پلی‌استیشن و اکس‌باکس، نسخه ریمستر شده قیمتی حدود ۳۹.۹۹ دلار دارد. با این حال، راک‌استار گیمز به طور مرتب تخفیف‌های فصلی اعمال می‌کند که قیمت بازی را گاهی تا ۵۰ یا ۷۰ درصد کاهش می‌دهد. همچنین نسخه VR Case Files به صورت جداگانه با قیمت ۲۹.۹۹ دلار عرضه می‌شود که در تخفیف‌ها تا ۹.۹۹ دلار نیز پایین می‌آید.

اگر نسخه اصلی سال ۲۰۱۱ را دارید، پرونده‌های اضافی به صورت DLC فروخته می‌شدند. اما در حال حاضر، نسخه‌ای که در فروشگاه‌ها با نام L.A. Noire: The Complete Edition (برای PC) یا نسخه Remastered (برای کنسول‌های نسل جدید) به فروش می‌رسد، شامل تمامی ۵ پرونده اضافی، لباس‌های جدید و اسلحه‌های پاداش است. بنابراین با یک بار خرید این نسخه‌ها، به تمامی محتوای ساخته شده برای این بازی دسترسی خواهید داشت و نیازی به پرداخت هزینه اضافی برای تجربه کامل داستان نیست.

در حال حاضر، L.A. Noire به طور ثابت در سرویس Xbox Game Pass حضور ندارد، اما در گذشته برای مدتی در این سرویس در دسترس بوده است. با این حال، این بازی بخشی از سرویس اشتراکی GTA+ شرکت راک‌استار است که برای کاربران کنسول‌های نسل نهم در دسترس قرار گرفته است. همچنین مشترکین PlayStation Plus Extra یا Premium ممکن است در دوره‌های مختلف به این بازی دسترسی پیدا کنند. بهترین راه برای تجربه ارزان بازی، چک کردن لیست ماهانه این سرویس‌ها یا خرید در زمان تخفیف‌های بزرگ است.

اگرچه رقم دقیقی به طور رسمی اعلام نشده، اما تحلیلگران صنعت بازی هزینه ساخت L.A. Noire را بیش از ۵۰ میلیون دلار برآورد کرده‌اند. این هزینه بالا به دلیل توسعه ۷ ساله بازی و استفاده از تکنولوژی بسیار گران‌قیمت MotionScan بود که نیاز به حضور صدها بازیگر و تجهیزات پیشرفته داشت. این بازی در زمان خود یکی از پرهزینه‌ترین پروژه‌های تاریخ صنعت گیم محسوب می‌شد و همین موضوع باعث شد تا انتظارات فروش از آن بسیار بالا باشد تا بتواند هزینه‌های تولید و بازاریابی را جبران کند.

نسخه‌های فیزیکی (دیسک) L.A. Noire به خصوص برای کنسول‌های قدیمی‌تر مانند PS3 و Xbox 360، در بازار دست‌دوم با قیمت‌های بسیار پایینی (حدود ۵ تا ۱۰ دلار) یافت می‌شوند. اما برای نسخه‌های ریمستر شده، قیمت نسخه فیزیکی معمولاً با نسخه دیجیتالی برابری می‌کند. نکته مهم این است که نسخه فیزیکی نینتندو سوییچ به دلیل حجم بالای بازی، نیاز به دانلود دیتای اضافی دارد، بنابراین خرید نسخه دیجیتال برای این کنسول ممکن است راحت‌تر باشد. در کل، خرید دیجیتالی در زمان تخفیف‌ها همیشه مقرون‌به‌صرفه‌ترین راه است.

خیر، یکی از نقاط قوت L.A. Noire این است که هیچ‌گونه پرداخت درون‌برنامه‌ای، لوت‌باکس یا سیستم خرید ارز مجازی ندارد. بازی یک تجربه سنتی و کامل است که پس از خرید، تمام امکانات و محتویات آن در دسترس شما قرار می‌گیرد. تمام لباس‌ها و قابلیت‌هایی که در بازی وجود دارند، از طریق پیشروی در داستان و کسب امتیاز تجربه (XP) باز می‌شوند. این موضوع باعث شده تا ارزش خرید بازی نسبت به بازی‌های مدرن که مدام درخواست هزینه اضافی دارند، بسیار بالاتر باشد.

به طور کلی، نسخه VR به عنوان یک محصول مجزا شناخته می‌شود و تخفیف خودکاری برای دارندگان نسخه اصلی وجود ندارد. با این حال، در پلتفرم استیم گاهی اوقات باندل‌هایی (Bundle) ارائه می‌شود که شامل هر دو نسخه اصلی و VR است و اگر شما یکی را داشته باشید، نسخه دیگر را با قیمت کمتری دریافت می‌کنید. همچنین در زمان حراج‌های بزرگ راک‌استار، هر دو نسخه با قیمت‌های بسیار ناچیزی عرضه می‌شوند که خرید آن‌ها را برای علاقه‌مندان به واقعیت مجازی بسیار منطقی می‌کند.

با وجود گذشت بیش از یک دهه از عرضه اولیه، L.A. Noire همچنان یک تجربه منحصر‌به‌فرد است که هیچ بازی دیگری نتوانسته سیستم بازجویی و انیمیشن‌های چهره آن را تکرار کند. اگر به سبک‌های جنایی، معمایی و اتمسفر دهه ۴۰ میلادی علاقه دارید، این بازی با قیمت فعلی (به خصوص در تخفیف‌ها) ارزش خرید بسیار بالایی دارد. گرافیک نسخه ریمستر هنوز هم قابل قبول است و داستان عمیق آن می‌تواند شما را برای ساعت‌ها سرگرم کند. این بازی از آن دسته آثاری است که گذر زمان بر کیفیت تجربه آن تاثیر منفی زیادی نگذاشته است.

بله، حتی اگر بازی را از استیم یا فروشگاه اپیک خریداری کنید، برای اجرا نیاز به نصب و ورود به برنامه Rockstar Games Launcher و داشتن یک اکانت رایگان Social Club دارید. این موضوع هزینه‌ای برای شما ندارد، اما یک مرحله اضافی در فرآیند نصب محسوب می‌شود. این اکانت برای ثبت اچیومنت‌ها، ذخیره‌سازی ابری (Cloud Save) و دسترسی به برخی ویژگی‌های آماری بازی استفاده می‌شود. حتماً قبل از خرید اطمینان حاصل کنید که به اینترنت برای فعال‌سازی اولیه اکانت دسترسی دارید.

انحلال تیم باندی یکی از جنجالی‌ترین اتفاقات حقوقی صنعت گیم بود. پس از عرضه بازی، گزارش‌های متعددی از شرایط کاری نامناسب (Crunch)، ساعات کاری طولانی و عدم پرداخت پاداش‌ها منتشر شد. همچنین اختلافات شدیدی بین برندان مک‌نامارا (رئیس استودیو) و شرکت راک‌استار بر سر مدیریت پروژه و مالکیت معنوی به وجود آمد. در نهایت، به دلیل بدهی‌های مالی سنگین و آسیب به شهرت استودیو، تیم باندی ورشکست و منحل شد. تمام حقوق مادی و معنوی نام تجاری L.A. Noire به طور کامل در اختیار راک‌استار گیمز باقی ماند.

بله، بسیاری از پرونده‌های بازی، به ویژه در بخش قتل (Homicide)، مستقیماً از جنایات واقعی دهه ۴۰ میلادی در لس‌آنجلس الهام گرفته شده‌اند. مشهورترین آن‌ها پرونده «کوکب سیاه» (Black Dahlia) است که در بازی با نام‌های متفاوتی به آن پرداخته می‌شود. سازندگان با بررسی آرشیو روزنامه‌های آن دوران، جزئیات صحنه‌های جرم و روش‌های قتل را بازسازی کردند. از نظر حقوقی، چون این پرونده‌ها قدیمی هستند و اسامی شخصیت‌ها تغییر یافته، مشکلی برای استفاده از آن‌ها وجود نداشته، اما بازی به خوبی توانسته حس وحشت واقعی آن دوران را منتقل کند.

راک‌استار گیمز برای استفاده از موسیقی‌های جاز و بلوز دهه ۴۰، قراردادهای لایسنس متعددی با صاحبان آثار امضا کرده است. این موسیقی‌ها شامل آثار هنرمندان بزرگی چون بیلی هالیدی و لوئی آرمسترانگ است. با این حال، لایسنس موسیقی همیشه یک چالش حقوقی برای بازی‌های قدیمی است. خوشبختانه تا به امروز، برخلاف سری GTA که برخی آهنگ‌هایش از نسخه‌های دیجیتالی حذف شدند، موسیقی‌های L.A. Noire همچنان در بازی باقی مانده‌اند. موسیقی متن اصلی بازی (Original Score) نیز توسط اندرو هیل ساخته شده که تمام حقوق آن متعلق به راک‌استار است.

تمام بازیگرانی که چهره و صدای آن‌ها در بازی استفاده شده (مانند آرون استیتن در نقش کول فلیپس)، قراردادهای حقوقی کاملی برای استفاده از تصویر دیجیتالی خود امضا کرده‌اند. تکنولوژی MotionScan باعث شد تا چهره آن‌ها دقیقاً در بازی ثبت شود، بنابراین حقوق تصویر (Image Rights) آن‌ها به طور کامل رعایت شده است. این قراردادها به راک‌استار اجازه می‌دهد تا از این چهره‌ها در نسخه‌های ریمستر و بازنشر بازی نیز استفاده کند بدون اینکه نیاز به پرداخت هزینه مجدد یا کسب اجازه دوباره باشد.

در L.A. Noire بیش از ۹۰ خودروی مختلف وجود دارد که همگی بر اساس مدل‌های واقعی سال ۱۹۴۷ طراحی شده‌اند (مانند کادیلاک، شورولت و فورد). با این حال، راک‌استار برای جلوگیری از پرداخت هزینه‌های گزاف لایسنس و محدودیت‌های شرکت‌های خودروسازی (که معمولاً اجازه تخریب شدید خودروهایشان را در بازی نمی‌دهند)، نام برندها را تغییر داده یا از مدل‌های مشابه استفاده کرده است. این یک راهکار حقوقی رایج در صنعت بازی است تا بدون درگیر شدن در مسائل کپی‌رایت، حس واقع‌گرایی تاریخی حفظ شود.

L.A. Noire به دلیل نمایش برهنگی در برخی صحنه‌های جرم (اجساد مقتولین) و خشونت بالا، در برخی کشورها با محدودیت‌هایی روبرو شد. برای مثال، در نسخه عرضه شده در برخی کشورهای آسیایی، بخش‌هایی از صحنه‌های جرم که برهنگی را نشان می‌دادند، کمی دستکاری یا پوشانده شدند تا با قوانین محلی مطابقت داشته باشند. با این حال، در اکثر بازارهای جهانی از جمله آمریکا و اروپا، بازی بدون سانسور و با رده‌بندی سنی بزرگسال عرضه شده است تا به اصالت تاریخی و روایی آن لطمه‌ای وارد نشود.

طبق سیاست‌های کلی Rockstar Games، تولید محتوا (مانند Let's Play یا نقد و بررسی) از بازی L.A. Noire مجاز است، مشروط بر اینکه کل داستان بازی به صورت یک فیلم سینمایی بدون تفسیر و تعامل منتشر نشود. همچنین استفاده از موسیقی‌های لایسنس شده بازی در ویدئوها ممکن است باعث دریافت اخطار کپی‌رایت (Copyright Strike) از سوی صاحبان آثار موسیقی شود. یوتیوبرها معمولاً توصیه می‌کنند در هنگام ضبط، صدای موسیقی رادیو را قطع کنند تا با مشکلات حقوقی پلتفرم‌های اشتراک ویدئو مواجه نشوند.

مالکیت معنوی برند L.A. Noire به طور کامل و ۱۰۰ درصد در اختیار شرکت Take-Two Interactive (شرکت مادر Rockstar Games) است. این شامل نام بازی، شخصیت‌ها، داستان، کدها و تمام دارایی‌های گرافیکی می‌شود. اگرچه استودیو سازنده اصلی (Team Bondi) دیگر وجود ندارد، اما راک‌استار هر زمان که بخواهد می‌تواند نسخه جدیدی از بازی را بسازد یا آن را به استودیوهای داخلی خود بسپارد. این ثبات حقوقی باعث شده تا طرفداران همچنان امیدوار به معرفی نسخه دوم بازی در آینده باشند.

نقشه بازی بر اساس نقشه‌های هوایی واقعی سال ۱۹۴۷ لس‌آنجلس طراحی شده است. از نظر حقوقی، طراحی شهر و ساختمان‌های عمومی مشمول کپی‌رایت به آن معنا نمی‌شوند، اما برخی ساختمان‌های خاص و مشهور که دارای علامت تجاری هستند، با دقت بررسی شده‌اند. سازندگان تلاش کردند تا بناهای تاریخی را با جزئیات دقیق بازسازی کنند. از آنجایی که بسیاری از این بناها در حال حاضر تخریب شده یا تغییر یافته‌اند، بازسازی آن‌ها در بازی به عنوان یک اثر هنری-تاریخی شناخته می‌شود و محدودیت حقوقی جدی برای ناشر ایجاد نکرده است.