معرفی ۴۵ بازی برتر برای سیستم‌های ضعیف، قدیمی و متوسط

یک سیستم ضعیف در استانداردهای امروزی معمولاً شامل پردازنده‌های دو هسته‌ای قدیمی مانند سری Core i3 نسل‌های ابتدایی یا Pentium، حافظه رم ۴ گیگابایت یا کمتر و گرافیک‌های آنبورد (مجتمع) مانند Intel HD Graphics است. این سیستم‌ها توانایی اجرای بازی‌های سنگین جدید با گرافیک واقع‌گرایانه را ندارند، اما برای اجرای بازی‌های مستقل (Indie)، بازی‌های کلاسیک قبل از سال ۲۰۱۲ و عناوین بهینه‌سازی شده با رزولوشن 720p کاملاً مناسب هستند.

بله، گرافیک‌های آنبورد مدرن مانند سری Intel UHD یا سری Vega در پردازنده‌های AMD Ryzen به طرز شگفت‌آوری قدرتمند شده‌اند. حتی با گرافیک‌های قدیمی‌تر اینتل نیز می‌توانید عناوینی مثل Stardew Valley، Terraria و Counter-Strike 1.6 را به راحتی اجرا کنید. کلید موفقیت در این سیستم‌ها، پایین آوردن رزولوشن به 720p و غیرفعال کردن تنظیماتی مانند Anti-aliasing و Shadow Quality در بخش تنظیمات گرافیکی بازی است.

حداقل سیستم مورد نیاز (Minimum) به این معناست که بازی با پایین‌ترین تنظیمات گرافیکی و رزولوشن پایین (معمولاً 720p) با نرخ فریم حدود ۳۰ اجرا می‌شود که ممکن است تجربه روانی نباشد. اما سیستم پیشنهادی (Recommended) تضمین می‌کند که بازی در رزولوشن 1080p با تنظیمات متوسط یا بالا و نرخ فریم ۶۰ اجرا شود. برای سیستم‌های ضعیف، همیشه باید به لیست حداقل‌ها توجه کنید و سعی کنید کمی از آن بالاتر باشید.

بازی‌های مستقل معمولاً توسط تیم‌های کوچک ساخته می‌شوند و به جای تمرکز بر گرافیک‌های فوق سنگین و واقع‌گرایانه، بر روی گیم‌پلی خلاقانه و سبک‌های هنری پیکسلی یا دوبعدی تمرکز دارند. این موضوع باعث می‌شود که این بازی‌ها فشار بسیار کمی به پردازنده و کارت گرافیک وارد کنند. عناوینی مثل Celeste یا Undertale علی‌رغم گرافیک ساده، تجربه‌ای عمیق‌تر از بسیاری از بازی‌های پرزرق‌وبرق ارائه می‌دهند و روی رم ۲ گیگابایت هم اجرا می‌شوند.

لپ‌تاپ‌های با ۴ گیگابایت رم در دسته سیستم‌های ضعیف قرار می‌گیرند. در حالی که این مقدار رم برای ویندوز ۱۰ یا ۱۱ لب‌مرز است، اما همچنان می‌توانید هزاران بازی کلاسیک و مدرن بهینه را اجرا کنید. بازی‌هایی مانند Portal 2، Half-Life 2 و سری بازی‌های Fallout (نسخه‌های ۳ و New Vegas) با این مقدار رم به خوبی سازگار هستند. پیشنهاد می‌شود هنگام بازی، تمام برنامه‌های پس‌زمینه مانند مرورگر کروم را ببندید تا فضای رم آزاد شود.

سبک‌های استراتژیک نوبتی (Turn-based)، پلتفرمرهای دوبعدی، بازی‌های نقش‌آفرینی کلاسیک (cRPG) و بازی‌های پازل بهترین گزینه‌ها هستند. بازی‌هایی مانند Civilization IV یا نسخه‌های قدیمی Age of Empires به دلیل ماهیت استاتیک‌تر خود، فشار کمتری به پردازنده گرافیکی وارد می‌کنند. همچنین بازی‌های سبک Point and Click مانند سری Monkey Island یا بازی‌های ماجراجویی متنی و پیکسلی به هیچ وجه به سخت‌افزار قدرتمند نیاز ندارند و روی سیستم‌های ۱۰ سال پیش هم روان اجرا می‌شوند.

رزولوشن مهم‌ترین فاکتور در تعیین نرخ فریم (FPS) است. اگر سیستم شما ضعیف است، اجرای بازی در حالت 1080p می‌تواند باعث لگ شدید شود. با کاهش رزولوشن به 1280x720 (720p) یا حتی 1024x768، تعداد پیکسل‌هایی که کارت گرافیک باید پردازش کند به شدت کاهش می‌یابد و این کار می‌تواند نرخ فریم شما را تا ۲ برابر افزایش دهد. در سیستم‌های بسیار ضعیف، فدا کردن وضوح تصویر برای رسیدن به یک گیم‌پلی روان، یک معامله منطقی است.

بله، GTA V یکی از بهینه‌ترین بازی‌های ساخته شده در تاریخ است. این بازی می‌تواند روی پردازنده‌های چهار هسته‌ای قدیمی و کارت گرافیک‌هایی با ۱ گیگابایت حافظه ویدئویی (VRAM) مانند GT 730 با تنظیمات Low اجرا شود. حتی برای سیستم‌های ضعیف‌تر، مودهایی به نام 'Low Specs Patch' وجود دارد که تنظیمات گرافیکی را به سطحی پایین‌تر از آنچه در منوی بازی است می‌برد تا بازی روی گرافیک‌های آنبورد اینتل نیز قابل بازی باشد.

بازی‌های قدیمی به دلیل محدودیت‌های سخت‌افزاری زمان خود، مجبور بودند بر روی داستان‌سرایی، اتمسفر و مکانیک‌های گیم‌پلی تمرکز ویژه‌ای داشته باشند. عناوینی مثل Deus Ex یا Max Payne تجربه‌هایی ارائه می‌دهند که هنوز هم در بازی‌های مدرن کمیاب است. علاوه بر این، این بازی‌ها روی سیستم‌های امروزی با بالاترین تنظیمات و نرخ فریم بسیار بالا اجرا می‌شوند که باعث می‌شود بسیار روان‌تر از زمان عرضه به نظر برسند و لذت بصری خاص خود را داشته باشند.

برای مشاهده مشخصات، ساده‌ترین راه استفاده از ابزار خود ویندوز است. کلیدهای Win+R را فشار داده و عبارت 'dxdiag' را تایپ کنید. در تب System می‌توانید مدل پردازنده و مقدار رم را ببینید و در تب Display، مدل کارت گرافیک و مقدار حافظه اختصاصی آن درج شده است. همچنین نرم‌افزار رایگان CPU-Z و GPU-Z اطلاعات بسیار دقیق‌تری درباره معماری قطعات، سرعت کلاک و تکنولوژی‌های پشتیبانی شده به شما ارائه می‌دهند که برای بررسی سازگاری بازی‌ها ضروری است.

ابتدا حالت 'Game Mode' ویندوز را فعال کنید. سپس در تنظیمات Power Plan، گزینه 'High Performance' را انتخاب نمایید. غیرفعال کردن برنامه‌های Startup در Task Manager برای آزاد کردن رم حیاتی است. همچنین استفاده از قابلیت 'Adjust for best performance' در تنظیمات پیشرفته سیستم (System Properties) که افکت‌های بصری ویندوز را حذف می‌کند، می‌تواند منابع پردازنده را آزاد کند. در نهایت، همیشه مطمئن شوید که درایور کارت گرافیک شما به آخرین نسخه پایدار به‌روزرسانی شده است.

بهترین روش استفاده از وب‌سایت‌های مرجع مانند 'Can You RUN It' است. این سایت با بررسی قطعات شما و مقایسه آن با دیتابیس حداقل سیستم مورد نیاز بازی‌ها، به شما می‌گوید که آیا قادر به اجرای بازی هستید یا خیر. روش دقیق‌تر، مطالعه دستی حداقل سیستم مورد نیاز در صفحه استیم بازی و مقایسه مدل کارت گرافیک و پردازنده در سایت‌های بنچمارک مانند UserBenchmark است تا متوجه شوید قطعه شما در چه رده‌ای نسبت به قطعه مورد نیاز قرار دارد.

برای کارت‌های قدیمی انویدیا (سری ۷۰۰ و قبل از آن) یا AMD (سری HD)، باید به بخش 'Legacy Drivers' در سایت سازنده مراجعه کنید. از آنجایی که این کارت‌ها دیگر آپدیت‌های جدید دریافت نمی‌کنند، باید آخرین نسخه منتشر شده برای مدل دقیق خود را دانلود کنید. نصب درایور اشتباه یا نسخه‌های آزمایشی می‌تواند باعث ناپایداری شود. پیشنهاد می‌شود قبل از نصب درایور جدید، نسخه قبلی را با نرم‌افزار DDU (Display Driver Uninstaller) به طور کامل پاک کنید تا تداخلی ایجاد نشود.

این یک ابزار بهینه‌ساز شخص ثالث است که برای کمک به گیمرهای دارای سیستم ضعیف طراحی شده است. این نرم‌افزار با تغییر در فایل‌های کانفیگ (Config) بازی‌ها، تنظیمات گرافیکی را به سطحی پایین‌تر از آنچه در منوی رسمی بازی در دسترس است کاهش می‌دهد. فرآیند کار به این صورت است که شما بازی نصب شده را در برنامه انتخاب می‌کنید و یک 'Optimization Package' را اعمال می‌کنید. این کار می‌تواند بازی‌های سنگینی مثل Warzone یا Witcher 3 را روی سیستم‌های ضعیف قابل اجرا کند.

بلافاصله پس از ورود به بازی، به بخش Video/Graphics بروید. رزولوشن را روی 720p قرار دهید. گزینه‌های V-Sync، Motion Blur، Ambient Occlusion و Anti-aliasing را کاملاً خاموش کنید. کیفیت بافت‌ها (Texture Quality) را بر اساس مقدار VRAM گرافیک خود تنظیم کنید (اگر زیر ۱ گیگابایت است روی Low قرار دهید). سایه‌ها (Shadows) بیشترین فشار را به سیستم می‌آورند، پس آن‌ها را در کمترین حالت ممکن بگذارید. در نهایت، بازی را تست کنید و اگر فریم خوب بود، رزولوشن را کمی بالا ببرید.

استفاده از نرم‌افزار MSI Afterburner به همراه RivaTuner Statistics Server استانداردترین روش است. پس از نصب، در بخش تنظیمات و تب Monitoring، مواردی مثل FPS، CPU Usage، GPU Temperature و RAM Usage را فعال کنید تا در گوشه صفحه حین بازی نمایش داده شوند. این کار به شما کمک می‌کند بفهمید کدام قطعه تحت فشار است (گلوگاه) و آیا دمای قطعات به دلیل گرد و غبار بالا رفته و باعث افت عملکرد (Throttling) شده است یا خیر.

بسیار زیاد. در سیستم‌های قدیمی، تجمع گرد و غبار روی فن‌های پردازنده و کارت گرافیک باعث می‌شود دفع حرارت به درستی انجام نشود. وقتی دما از حد مجاز (معمولاً ۸۰ تا ۹۰ درجه) فراتر رود، سخت‌افزار به طور خودکار سرعت خود را کاهش می‌دهد تا آسیب نبیند که منجر به افت شدید فریم می‌شود. تمیز کردن فن‌ها و تعویض خمیر سیلیکون خشک شده می‌تواند دمای سیستم را ۱۵ تا ۲۰ درجه کاهش داده و پایداری فریم را در جلسات طولانی بازی تضمین کند.

قبل از اجرای بازی، کلیدهای Ctrl+Shift+Esc را بزنید تا Task Manager باز شود. در تب Processes، برنامه‌هایی که درصد بالایی از CPU یا RAM را اشغال کرده‌اند (مانند Google Chrome، آنتی‌ویروس‌های سنگین، یا آپدیتورهای نرم‌افزاری) شناسایی و ببندید. همچنین می‌توانید از نرم‌افزارهایی مثل Razer Cortex استفاده کنید که با یک کلیک، تمام سرویس‌های غیرضروری ویندوز را موقتاً متوقف کرده و پس از اتمام بازی دوباره آن‌ها را فعال می‌کند تا حداکثر منابع در اختیار بازی قرار گیرد.

رم سیستم (RAM) فضایی است که پردازنده برای ذخیره داده‌های کلی بازی و سیستم عامل استفاده می‌کند، در حالی که VRAM حافظه اختصاصی روی کارت گرافیک برای ذخیره بافت‌ها (Textures) و مدل‌های سه بعدی است. اگر VRAM شما کم باشد (مثلاً ۵۱۲ مگابایت)، بازی مجبور می‌شود داده‌های گرافیکی را در رم سیستم ذخیره کند که سرعت بسیار کمتری دارد و باعث ایجاد لگ‌های ناگهانی (Stuttering) می‌شود. در سیستم‌های ضعیف، مدیریت کیفیت بافت‌ها برای پر نشدن VRAM حیاتی است.

وقتی دمای قطعات سخت‌افزاری (CPU یا GPU) از آستانه ایمن عبور کند، برد اصلی برای جلوگیری از سوختن قطعه، ولتاژ و فرکانس کاری را به شدت کاهش می‌دهد. این اتفاق در بازی به صورت افت ناگهانی فریم (مثلاً از ۶۰ به ۱۰) برای چند ثانیه ظاهر می‌شود. برای رفع این مشکل در سیستم‌های قدیمی، علاوه بر تمیزکاری، می‌توان از روش 'Under-volting' استفاده کرد که در آن ولتاژ ورودی به قطعه را بدون کاهش کارایی، کمی کم می‌کنیم تا گرمای کمتری تولید شود.

به طور مستقیم خیر؛ SSD نرخ فریم (FPS) را افزایش نمی‌دهد، اما تجربه بازی را به شدت بهبود می‌بخشد. SSD سرعت بارگذاری (Loading) مراحل را به شدت کاهش می‌دهد و مهم‌تر از آن، لگ‌های ناشی از بارگذاری بافت‌ها در بازی‌های جهان‌باز (Open World) را از بین می‌برد. در سیستم‌های قدیمی که رم کمی دارند، ویندوز از بخشی از هارد به عنوان رم مجازی استفاده می‌کند؛ در این حالت داشتن یک SSD باعث می‌شود سیستم در مواقع کمبود رم، بسیار کمتر دچار فریز و کندی شود.

DirectX مجموعه‌ای از رابط‌های برنامه‌نویسی است که به بازی اجازه می‌دهد با سخت‌افزار ارتباط برقرار کند. کارت گرافیک‌های قدیمی ممکن است فقط تا DirectX 10 یا 11 را پشتیبانی کنند. اگر یک بازی جدید فقط به DirectX 12 نیاز داشته باشد، روی کارت‌های قدیمی حتی با وجود قدرت کافی اجرا نخواهد شد. با این حال، برخی ابزارها مانند 'DXVK' می‌توانند دستورات DirectX را به Vulkan ترجمه کنند که گاهی باعث می‌شود بازی‌های قدیمی روی سخت‌افزارهای جدیدتر یا برعکس، با پایداری و فریم بهتری اجرا شوند.

در سیستم‌های ضعیف، ما معمولاً از معکوس این تکنولوژی یعنی 'Upscaling' استفاده می‌کنیم. به این صورت که بازی را در رزولوشن پایین (مثلاً 480p) رندر می‌کنیم و سپس با فیلترهای نرم‌افزاری آن را به اندازه مانیتور بزرگ می‌کنیم. تکنولوژی‌هایی مثل AMD FSR (که روی اکثر کارت‌های قدیمی هم کار می‌کند) به شما اجازه می‌دهند بازی را در رزولوشن پایین‌تر اجرا کرده و فریم بیشتری بگیرید، در حالی که کیفیت تصویر با استفاده از الگوریتم‌های هوشمند تا حد زیادی حفظ می‌شود.

اکثر بازی‌های ساخته شده قبل از سال ۲۰۱۰ تنها از یک یا دو هسته پردازنده استفاده می‌کنند. بنابراین در یک سیستم قدیمی، داشتن یک پردازنده دو هسته‌ای با فرکانس بالا (مثلاً ۳.۵ گیگاهرتز) بسیار بهتر از یک پردازنده هشت هسته‌ای با فرکانس پایین (مثلاً ۲.۰ گیگاهرتز) عمل می‌کند. با این حال، در بازی‌های مدرن‌تر (بعد از ۲۰۱۵)، حتی عناوین سبک، بهینه‌سازی برای استفاده از ۴ هسته یا بیشتر انجام شده و پردازنده‌های دو هسته‌ای ممکن است باعث ایجاد لگ شوند.

اورکلاک کردن در سیستم‌های ضعیف یک شمشیر دو لبه است. در کارت‌های بسیار ضعیف مانند GT 710 یا GT 730، حتی با ۱۵ درصد اورکلاک، تفاوت فریم ممکن است تنها ۲ یا ۳ فریم باشد که عملاً در تجربه بازی تاثیری ندارد اما دمای قطعه را به شدت بالا می‌برد. اورکلاک زمانی منطقی است که شما در مرز ۳۰ فریم باشید و بخواهید با کمی فشار، فریم را به ۳۰ ثابت برسانید. همیشه باید مراقب منبع تغذیه (Power) و دمای سیستم باشید تا باعث سوختن قطعات نشوید.

گلوگاه زمانی رخ می‌دهد که یکی از قطعات (معمولاً CPU یا GPU) بسیار ضعیف‌تر از دیگری باشد و مانع استفاده از تمام توان قطعه قوی‌تر شود. مثلاً اگر یک کارت گرافیک GTX 1050 را روی یک پردازنده قدیمی Core 2 Duo نصب کنید، پردازنده نمی‌تواند با سرعت کافی داده‌ها را برای گرافیک بفرستد و گرافیک بیکار می‌ماند. در سیستم‌های متوسط، تعادل بین قطعات بسیار مهم‌تر از قدرت خام یک قطعه است تا از تمام پتانسیل سیستم برای اجرای بازی استفاده شود.

دلیل اصلی، حذف شدن کتابخانه‌های قدیمی مانند DirectX 9، نسخه‌های قدیمی .NET Framework یا سیستم‌های حفاظتی (DRM) قدیمی است که با امنیت ویندوزهای جدید تداخل دارند. برای رفع این مشکل، استفاده از حالت 'Compatibility Mode' (راست کلیک روی فایل اجرایی > Properties) و تنظیم آن روی ویندوز XP یا ۷ اولین قدم است. همچنین نصب ابزارهایی مثل 'dgVoodoo2' که دستورات گرافیکی قدیمی را به نسخه‌های جدید ترجمه می‌کند، می‌تواند اکثر بازی‌های کلاسیک را روی سیستم‌های مدرن احیا کند.

این بستگی به پلتفرم شما دارد. اگر مادربرد شما از سوکت‌های مرده (مانند LGA 775) استفاده می‌کند، هزینه برای خرید پردازنده یا رم بیشتر معمولاً هدر دادن پول است. اما اگر سیستمی با رم DDR3 دارید، ارتقای رم به ۸ یا ۱۶ گیگابایت و اضافه کردن یک SSD ارزان‌قیمت می‌تواند جان تازه‌ای به سیستم برای کارهای روزمره و بازی‌های سبک بدهد. به طور کلی، اگر هزینه ارتقا بیش از ۳۰ درصد قیمت یک سیستم استوک نسل جدیدتر باشد، خرید سیستم جدید منطقی‌تر است.

اولین و موثرترین قطعه، کارت گرافیک است. خرید یک کارت گرافیک دست‌دوم مانند GT 1030 یا GTX 750 Ti می‌تواند قدرت گیمینگ یک سیستم اداری معمولی را تا ۵ برابر افزایش دهد. قطعه دوم، حافظه رم است؛ ارتقا از ۴ به ۸ گیگابایت در ویندوز ۱۰ معجزه می‌کند و لگ‌های سیستم را از بین می‌برد. در نهایت، خرید یک SSD حتی با ظرفیت ۱۲۰ گیگابایت برای نصب ویندوز و یک یا دو بازی اصلی، سرعت پاسخگویی سیستم را به شدت بالا می‌برد.

فروشگاه Epic Games هر هفته بازی‌های رایگانی ارائه می‌دهد که بسیاری از آن‌ها عناوین مستقل و سبک هستند. فروشگاه GOG (Good Old Games) بهترین مرجع برای خرید بازی‌های کلاسیک است که برای اجرا روی سیستم‌های جدید بهینه‌سازی شده‌اند و اغلب تخفیف‌های ۹۰ درصدی دارند. همچنین در Steam، با جستجوی تگ 'Free to Play' و مرتب‌سازی بر اساس 'Positive Reviews'، می‌توانید عناوینی مثل Unturned یا Brawlhalla را پیدا کنید که روی سیستم‌های ضعیف عالی اجرا می‌شوند.

بدون شک GT 1030 ارزش خرید بسیار بالاتری دارد. با اینکه هر دو کارت‌های پایین‌رده هستند، اما GT 1030 از معماری جدیدتر Pascal استفاده می‌کند و بیش از ۲ برابر از GT 730 قوی‌تر است. GT 1030 می‌تواند بازی‌هایی مثل eFootball یا GTA V را با کیفیت خوب اجرا کند، در حالی که GT 730 در بسیاری از عناوین جدیدتر حتی در پایین‌ترین تنظیمات هم با مشکل مواجه است. اختلاف قیمت این دو در بازار دست‌دوم ناچیز است اما تفاوت کارایی آن‌ها زمین تا آسمان است.

خیر، برای یک سیستم ضعیف یا متوسط، هزینه کردن روی موس و کیبورد گیمینگ گران‌قیمت اولویت ندارد. این هزینه بهتر است صرف ارتقای قطعات داخلی مانند رم یا گرافیک شود. یک موس معمولی با دقت DPI مناسب برای اکثر بازی‌های سبک و کلاسیک کافی است. تجهیزات گیمینگ زمانی معنا پیدا می‌کنند که شما سخت‌افزار لازم برای اجرای بازی‌های رقابتی (Competitive) با فریم بالا را داشته باشید و بخواهید زمان پاسخگویی (Input Lag) خود را در میلی‌ثانیه‌ها بهبود ببخشید.

یک سیستم متوسط که بتواند تمام بازی‌های روز را در رزولوشن 1080p با تنظیمات خوب اجرا کند، معمولاً شامل پردازنده Core i5 نسل ۱۲ یا ۱۳، ۱۶ گیگابایت رم و کارت گرافیکی مانند RTX 3060 یا RX 6600 است. هزینه چنین سیستمی (بدون مانیتور) در بازار جهانی حدود ۶۰۰ تا ۸۰۰ دلار است. در بازار ایران، با توجه به نوسانات، این سیستم در دسته سیستم‌های میان‌رده رو به بالا قرار می‌گیرد و برای کسانی که از سیستم ضعیف مهاجرت می‌کنند، یک جهش بزرگ محسوب می‌شود.

بله، به دو دلیل. اول اینکه Game Pass شامل صدها بازی مستقل و کلاسیک است که روی سیستم‌های ضعیف به راحتی اجرا می‌شوند (مانند سری Age of Empires یا بازی‌های Bethesda). دوم اینکه اگر اینترنت پرسرعت و با تاخیر کم دارید، می‌توانید از قابلیت Cloud Gaming این سرویس استفاده کنید. در این حالت، بازی روی سرورهای قدرتمند مایکروسافت اجرا شده و تصویر آن برای شما استریم می‌شود؛ یعنی می‌توانید سنگین‌ترین بازی‌ها را روی یک لپ‌تاپ اداری ضعیف هم تجربه کنید.

سیستم‌های قدیمی معمولاً بهره‌وری انرژی کمتری دارند. برای مثال، یک کارت گرافیک قدیمی و قدرتمند مانند GTX 480 ممکن است ۲۵۰ وات برق مصرف کند و گرمای زیادی تولید کند، در حالی که یک کارت مدرن مانند RTX 4060 با قدرتی چندین برابر، تنها ۱۱۵ وات مصرف می‌کند. با این حال، سیستم‌های ضعیف و اداری (Low-end) مصرف بسیار پایینی دارند (اغلب زیر ۲۰۰ وات کل سیستم) و هزینه برق آن‌ها ناچیز است. در ارتقای سیستم‌های قدیمی، همیشه باید توان خروجی منبع تغذیه (PSU) را چک کنید.

قطعات قدیمی گیمینگ (مانند سری GTX 900 یا پردازنده‌های نسل ۴ اینتل) همچنان در بازار دست‌دوم تقاضای زیادی دارند، زیرا برای بستن سیستم‌های ارزان‌قیمت دانش‌آموزی یا اداری مناسب هستند. قیمت‌گذاری این قطعات معمولاً بر اساس عملکرد آن‌ها در بازی‌های محبوبی مثل CS:GO یا Dota 2 انجام می‌شود. اگر قصد فروش دارید، تمیز بودن قطعه و داشتن جعبه می‌تواند قیمت را تا ۱۰ درصد افزایش دهد. به طور کلی، قطعات کامپیوتر نسبت به گوشی‌های هوشمند، افت قیمت کمتری در طول زمان دارند.

از نظر فنی و حقوقی، خیر. کپی‌رایت بازی‌ها معمولاً بین ۷۰ تا ۹۵ سال باقی می‌ماند، حتی اگر شرکت سازنده منحل شده باشد (حقوق به شرکت دیگری منتقل می‌شود). با این حال، بسیاری از دارندگان حق امتیاز، بازی‌های بسیار قدیمی را که دیگر سودی برایشان ندارد، نادیده می‌گیرند. سایت‌هایی مانند 'MyAbandonware' این بازی‌ها را برای حفظ تاریخچه بازی‌های ویدئویی نگه می‌دارند. اگرچه این کار از نظر اخلاقی برای بازی‌های غیرقابل خرید پذیرفته شده است، اما در دادگاه همچنان به عنوان نقض کپی‌رایت شناخته می‌شود.

نسخه‌های ریپک (مانند FitGirl یا DODI) برای کاهش حجم دانلود عالی هستند، اما فرآیند نصب آن‌ها به شدت از CPU و RAM کار می‌کشد و ممکن است روی سیستم‌های ضعیف ساعت‌ها طول بکشد یا باعث فریز شدن ویندوز شود. خطر بزرگتر، احتمال وجود بدافزارها یا اسکریپت‌های استخراج ارز دیجیتال (Miner) در کرک‌های نامعتبر است که منابع محدود سیستم ضعیف شما را اشغال کرده و باعث کندی شدید و آسیب به سخت‌افزار در درازمدت می‌شوند. همیشه از منابع معتبر استفاده کنید.

خودِ نرم‌افزار شبیه‌ساز (مانند PCSX2 برای PS2) کاملاً قانونی است. اما دانلود و استفاده از فایل بازی‌ها (ROM یا ISO) بدون داشتن نسخه فیزیکی و اصلی آن بازی، نقض کپی‌رایت محسوب می‌شود. در بسیاری از کشورها، استخراج فایل از دیسکی که خودتان مالک آن هستید برای استفاده شخصی مجاز است. برای سیستم‌های ضعیف، شبیه‌سازهای کنسول‌های قدیمی مثل NES، SNES و PS1 بسیار عالی هستند و هزاران بازی باکیفیت را بدون نیاز به سخت‌افزار قوی در اختیار شما قرار می‌دهند.

استیم یکی از بهترین قوانین حمایتی را دارد. اگر بازی را خریداری کردید و متوجه شدید که روی سیستم ضعیف شما اجرا نمی‌شود یا فریم بسیار پایینی دارد، می‌توانید درخواست بازگشت وجه بدهید. دو شرط اصلی وجود دارد: ۱. از زمان خرید بیش از ۱۴ روز نگذشته باشد. ۲. مجموع زمان بازی کردن شما کمتر از ۲ ساعت باشد. این فرصت ۲ ساعته برای تست کردن تنظیمات گرافیکی و اطمینان از روان بودن بازی روی سخت‌افزار شما کاملاً کافی است.

در بازی‌های تک‌نفره (Single-player)، استفاده از پچ‌های گرافیکی، مودهای افزایش فریم یا تغییر فایل‌های کانفیگ هیچ خطری ندارد و باعث بن شدن نمی‌شود. اما در بازی‌های آنلاین و رقابتی (مانند Valorant یا CS2)، هرگونه تغییر در فایل‌های بازی یا استفاده از ابزارهای شخص ثالث برای تغییر گرافیک ممکن است توسط سیستم آنتی‌چیت (Anti-cheat) به عنوان تقلب شناسایی شده و منجر به مسدود شدن دائمی اکانت شما شود. همیشه قبل از تغییر در بازی‌های آنلاین، قوانین آن را مطالعه کنید.

قفل Denuvo به دلیل بررسی‌های مداوم امنیتی در پس‌زمینه، بخشی از توان پردازنده (CPU) را اشغال می‌کند. در سیستم‌های قدرتمند این تاثیر ناچیز است، اما در سیستم‌های ضعیف و متوسط که پردازنده با تمام توان در حال کار است، Denuvo می‌تواند باعث افت فریم ۵ تا ۱۵ درصدی و افزایش زمان بارگذاری شود. به همین دلیل است که گیمرهای دارای سیستم ضعیف معمولاً ترجیح می‌دهند نسخه‌هایی از بازی را تجربه کنند که این قفل از روی آن‌ها حذف شده است تا عملکرد روان‌تری داشته باشند.

اکثر شرکت‌ها اجازه ساخت مود (Mod) را به کاربران می‌دهند، مشروط بر اینکه مودساز از این راه درآمد مستقیم کسب نکند و فایل‌های اصلی بازی را به صورت رایگان توزیع نکند. برخی شرکت‌ها مانند Valve از مودسازی حمایت می‌کنند (که منجر به خلق بازی‌هایی مثل Counter-Strike شد)، اما برخی دیگر مانند نینتندو بسیار سخت‌گیر هستند و ممکن است پروژه‌های مودی که از دارایی‌های فکری آن‌ها استفاده می‌کنند را متوقف کنند. برای گیمرهای سیستم ضعیف، مودهای بهینه‌ساز (Optimization Mods) حیاتی‌ترین دارایی‌های معنوی جامعه گیمینگ هستند.

بهترین راه، خرید نسخه‌های 'Remastered' یا 'Enhanced Edition' از فروشگاه‌های معتبر است. این نسخه‌ها برای سازگاری با ویندوز ۱۰ و ۱۱ و رزولوشن‌های عریض به‌روزرسانی شده‌اند. همچنین فروشگاه GOG بازی‌های قدیمی را با پچ‌های داخلی عرضه می‌کند که بدون نیاز به تنظیمات اضافی اجرا می‌شوند. راه دیگر استفاده از سرویس‌های استریم بازی است که نسخه‌های کلاسیک را در کتابخانه خود دارند. خرید این نسخه‌ها علاوه بر حمایت از سازنده، امنیت سیستم شما را در برابر بدافزارهای موجود در سایت‌های غیرقانونی تضمین می‌کند.

برخی بازی‌های رایگان و ناشناخته، به ویژه آن‌هایی که خارج از استیم یا فروشگاه‌های معتبر عرضه می‌شوند، ممکن است حاوی 'Adware' یا ابزارهای جمع‌آوری داده باشند تا از طریق فروش اطلاعات شما به شرکت‌های تبلیغاتی کسب درآمد کنند. همیشه قبل از نصب بازی‌های رایگان، نظرات کاربران را بخوانید و دسترسی‌هایی که بازی در هنگام نصب می‌خواهد را بررسی کنید. بازی‌های معروفی مثل Dota 2 یا Apex Legends کاملاً ایمن هستند، اما در مورد بازی‌های کوچک و مستقل رایگان باید کمی محتاط‌تر عمل کرد.