آموزش فعال کردن 4G در گوشی‌های اندروید و آیفون

اگر با شروع تماس تلفنی علامت 4G یا LTE ناپدید می‌شود و اینترنت کند یا قطع می‌شود، مسئله معمولاً به تماس روی شبکه نسل چهارم مربوط است.

برای ماندن روی 4G هنگام مکالمه، گوشی، سیم‌کارت و اپراتور باید از VoLTE پشتیبانی کنند و این قابلیت برای خط شما فعال شده باشد. روشن بودن دیتای موبایل به‌تنهایی چنین امکانی را تضمین نمی‌کند.

VoLTE صدا را روی بستر LTE منتقل می‌کند؛ بنابراین گوشی مجبور نیست برای برقراری تماس به شبکه قدیمی‌تر برگردد. نتیجه می‌تواند برقراری سریع‌تر تماس و امکان استفاده هم‌زمان از اینترنت 4G باشد، اما کیفیت نهایی همچنان به پوشش، شلوغی شبکه و پشتیبانی دو طرف ارتباط بستگی دارد.

نمایش LTE نیز به معنی فعال بودن قطعی VoLTE نیست.

در بسیاری از گوشی‌های اندرویدی، گزینه مربوط را در «تنظیمات»، بخش «اتصالات» یا «شبکه و اینترنت»، سپس «سیم‌کارت‌ها» یا «شبکه‌های تلفن همراه» می‌بینید. نام کلید ممکن است «تماس VoLTE»، «تماس 4G» یا «Enhanced 4G LTE Mode» باشد.

در گوشی دو سیم‌کارته، تنظیم را برای همان خطی بررسی کنید که تماس و اینترنت را از آن می‌گیرید.

در آیفون، به «Settings > Cellular > Cellular Data Options > Voice & Data» بروید. بسته به مدل، نسخه iOS و تنظیمات اپراتور، گزینه LTE یا 4G همراه با انتخاب مربوط به صدا و داده نمایش داده می‌شود.

در برخی نسخه‌ها کلید جداگانه VoLTE دیده نمی‌شود و آیفون پیکربندی صوت را بر اساس بسته تنظیمات اپراتور مدیریت می‌کند.

نبودن این گزینه همیشه نشانه خرابی گوشی نیست. ابتدا سیستم‌عامل و تنظیمات اپراتور را به‌روز کنید، حالت پرواز را یک‌بار روشن و خاموش کنید و گوشی را دوباره راه‌اندازی کنید.

اگر خط تازه تعویض یا ترابرد شده است، از پشتیبانی رسمی اپراتور بپرسید VoLTE برای شماره و مدل گوشی شما ارائه و روی خط فعال شده است یا نه.

از انتخاب حالت «LTE Only» در منوهای مخفی با هدف جلوگیری از افت شبکه خودداری کنید. اگر VoLTE در دسترس نباشد، محدود کردن گوشی به LTE ممکن است تماس عادی یا تماس اضطراری را مختل کند.

حالت پیشنهادی سازنده، مانند انتخاب خودکار میان LTE، 3G و 2G، معمولاً انتخاب امن‌تری برای حفظ دسترسی صوتی است.

برای آزمایش، در محلی با آنتن مناسب یک تماس کوتاه برقرار کنید و هم‌زمان صفحه‌ای را با دیتای موبایل باز کنید. باقی ماندن نشانگر LTE یا 4G نشانه خوبی است، اما معیار نهایی برقراری درست تماس و انتقال داده است.

اگر تماس قطع می‌شود یا صدا یک‌طرفه است، تنظیمات را دستکاری نکنید و موضوع را با اپراتور پیگیری کنید.

در گوشی دو سیم‌کارته، روشن بودن 4G برای هر دو خط به این معنی نیست که هر دو سیم‌کارت هم‌زمان اینترنت مصرف می‌کنند. معمولاً باید یک خط را به‌عنوان سیم‌کارت پیش‌فرض داده انتخاب کنید.

اگر بسته اینترنت روی خط دوم است اما داده روی خط اول قرار دارد، گوشی یا متصل نمی‌شود یا هزینه را از اعتبار و بسته خط اشتباه کم می‌کند.

در اندروید، بخش «مدیریت سیم‌کارت»، «SIM Manager» یا «سیم‌کارت‌ها و شبکه‌های تلفن همراه» را باز کنید و در قسمت «داده تلفن همراه» خط موردنظر را برگزینید. سپس نوع شبکه ترجیحی همان سیم‌کارت را بررسی کنید.

نام و جای منو میان سامسونگ، شیائومی و دیگر سازندگان فرق دارد، اما انتخاب خط داده از انتخاب نوع شبکه جداست.

در آیفون‌های دارای دو خط، مسیر «Settings > Cellular > Cellular Data» محل انتخاب شماره‌ای است که اینترنت همراه را تأمین می‌کند. گزینه «Allow Cellular Data Switching» اجازه می‌دهد آیفون در بعضی شرایط، از جمله هنگام تماس روی خط دیگر، داده را جابه‌جا کند.

روشن کردن آن می‌تواند مفید باشد، ولی باید بسته و هزینه هر دو خط را از قبل بشناسید.

بعضی گوشی‌های قدیمی فقط در یکی از شیارها همه قابلیت‌های LTE را ارائه می‌کنند یا هنگام فعال بودن دو سیم‌کارت محدودیت شبکه دارند. در مدل‌های جدیدتر نیز معمولاً تنها یک اتصال داده فعال است.

شماره دقیق مدل، دفترچه سازنده و مشخصات رسمی دستگاه معیار قابل اعتمادتری از نام تجاری یا ظاهر مشابه دو گوشی هستند.

هنگام تماس با سیم‌کارتی که خط داده نیست، اینترنت ممکن است موقتاً متوقف شود یا به خط تماس منتقل شود. این رفتار به قابلیت‌های دستگاه، VoLTE، پشتیبانی اپراتور و تنظیم جابه‌جایی داده بستگی دارد.

برای جلوگیری از مصرف ناخواسته، پس از پایان تماس بررسی کنید نشانگر داده کنار کدام سیم‌کارت قرار گرفته و گزارش مصرف هر خط چه چیزی نشان می‌دهد.

eSIM نیز از نظر انتخاب خط داده مانند یک سیم‌کارت دیگر عمل می‌کند. داشتن یک سیم‌کارت فیزیکی و یک eSIM الزاماً دو اینترنت هم‌زمان ایجاد نمی‌کند.

برای هر خط نام مشخصی مانند «شخصی»، «کاری» یا «سفر» بگذارید تا در صفحه تماس، پیامک و داده، شماره درست را انتخاب کنید و اشتباه کمتری رخ دهد.

برای عیب‌یابی، موقتاً داده را روی هر خط جداگانه امتحان کنید، بدون آنکه APNها را بی‌دلیل تغییر دهید. اگر یک خط در همان گوشی 4G دارد و دیگری ندارد، وضعیت بسته، خدمات خط و پوشش اپراتور دوم را بررسی کنید.

اگر هیچ‌کدام متصل نمی‌شوند، آزمایش با یک سیم‌کارت فعال در همان شیار می‌تواند محدودیت شیار یا دستگاه را روشن‌تر کند.

گاهی گزینه LTE یا VoLTE پس از تعویض سیم‌کارت، نصب نسخه جدید سیستم‌عامل یا بازنشانی گوشی دیده نمی‌شود. این مشکل لزوماً از APN نیست.

گوشی برای شناخت قابلیت‌هایی مانند تماس روی LTE، اشتراک‌گذاری اینترنت و نام‌گذاری گزینه‌های شبکه، از تنظیمات اپراتور و فایل‌های پیکربندی سازنده استفاده می‌کند؛ بنابراین قدیمی بودن این اطلاعات می‌تواند منو یا رفتار اتصال را تغییر دهد.

در آیفون، دستگاه را به اینترنت پایدار وصل کنید، سیم‌کارت را فعال نگه دارید و به «Settings > General > About» بروید. چند لحظه در همان صفحه بمانید. اگر بسته جدید تنظیمات اپراتور موجود باشد، iOS معمولاً پیام به‌روزرسانی نشان می‌دهد.

نصب این بسته با به‌روزرسانی کامل iOS یکی نیست و ممکن است بدون تغییر نسخه سیستم انجام شود.

پس از نصب سیم‌کارت جدید یا eSIM، یک‌بار راه‌اندازی مجدد گوشی کمک می‌کند تنظیمات خط دوباره بارگذاری شود. بخش «Settings > General > Software Update» را نیز بررسی کنید، زیرا برخی قابلیت‌های شبکه به نسخه سازگار iOS وابسته‌اند.

پیش از به‌روزرسانی بزرگ، نسخه پشتیبان، شارژ کافی و فضای آزاد داشته باشید و از قطع فرایند نصب جلوگیری کنید.

در اندروید، علاوه بر «به‌روزرسانی نرم‌افزار» سازنده، به‌روزرسانی سیستم Google Play و برنامه‌های سیستمی مرتبط با خدمات اپراتور می‌تواند مهم باشد. محل این گزینه‌ها با برند و نسخه اندروید تفاوت دارد.

برنامه‌ها را فقط از فروشگاه رسمی یا مسیر به‌روزرسانی خود گوشی دریافت کنید و برای فعال کردن LTE سراغ فایل ناشناس یا رام دستکاری‌شده نروید.

به‌روزرسانی اپراتور فرکانس تازه‌ای به مودم اضافه نمی‌کند و گوشی ناسازگار را به دستگاه 4G تبدیل نمی‌کند. این بسته فقط تنظیمات پشتیبانی‌شده دستگاه و شبکه را در اختیار سیستم قرار می‌دهد.

اگر مدل گوشی باند لازم را ندارد، روی اپراتور قفل است یا خدمت برای خط ارائه نشده، نصب به‌روزرسانی به‌تنهایی آن محدودیت را رفع نخواهد کرد.

پروفایل‌های ناشناسی که در وب با عنوان «افزایش سرعت LTE» یا «فعال‌سازی مخفی 4G» منتشر می‌شوند، قابل اعتماد نیستند. یک پروفایل پیکربندی می‌تواند APN، پراکسی، گواهی یا مسیر ترافیک را تغییر دهد.

در آیفون، بخش «VPN & Device Management» را برای پروفایل‌های نصب‌شده بررسی کنید؛ مورد ناشناس را بدون شناخت سازنده و پیامد آن نگه ندارید.

ترتیب امن بررسی این است: اتصال به Wi-Fi، نصب به‌روزرسانی رسمی سیستم و اپراتور، راه‌اندازی مجدد، کنترل نوع شبکه و سپس یک آزمایش کوتاه با داده همراه. اگر گزینه همچنان وجود ندارد، شماره مدل، نسخه سیستم‌عامل و نام اپراتور را هنگام تماس با پشتیبانی اعلام کنید.

این اطلاعات از توصیه کلی «تنظیمات را عوض کنید» برای تشخیص مشکل مفیدتر است.

برای فعال شدن 4G یک کد دستوری جهانی وجود ندارد. اتصال زمانی برقرار می‌شود که گوشی و سیم‌کارت سازگار باشند، سرویس داده روی خط مجاز باشد، پوشش شبکه وجود داشته باشد و نوع شبکه در تنظیمات گوشی درست انتخاب شود.

بنابراین وارد کردن یک کد اینترنتی نمی‌تواند مودم ناسازگار را ارتقا دهد یا در منطقه بدون پوشش، سیگنال LTE ایجاد کند.

کدهای USSD اپراتورها ممکن است برای خرید بسته، بررسی مانده، فعال‌سازی بعضی خدمات خط یا درخواست تعویض سیم‌کارت کاربرد داشته باشند. این عملیات با انتخاب LTE در خود گوشی فرق دارد.

کد، پاسخ و شرایط خدمات می‌تواند تغییر کند؛ به همین دلیل فقط کدی را وارد کنید که در وب‌سایت، برنامه یا مرکز پشتیبانی رسمی همان اپراتور اعلام شده است.

اگر سایتی یک کد را برای همه اپراتورها و همه مدل‌ها پیشنهاد می‌کند، به آن به چشم راهنمای قطعی نگاه نکنید. بعضی کدها تنها روی یک شبکه کار می‌کنند و بعضی دیگر به منوی خدماتی دستگاه مربوط‌اند، نه اپراتور.

پیش از تأیید هر درخواست نیز متن روی صفحه را بخوانید تا ناخواسته بسته، سرویس پولی یا تغییر دیگری را فعال نکنید.

در برخی گوشی‌های اندرویدی، کد شناخته‌شده «*#*#4636#*#*» منوی آزمایش را باز می‌کند؛ بااین‌حال روی همه برندها فعال نیست و ابزار استاندارد کاربر عادی محسوب نمی‌شود. تغییر گزینه «Preferred network type» در این صفحه می‌تواند تماس، پیامک یا اتصال اضطراری را مختل کند.

برای فعال‌سازی معمول 4G از منوی اصلی تنظیمات استفاده کنید.

منوی Field Test آیفون نیز برای مشاهده اطلاعات فنی شبکه طراحی شده است، نه روشن کردن LTE. اعداد و نام باندهایی که آنجا دیده می‌شوند وضعیت لحظه‌ای رادیو را نشان می‌دهند و دکمه فعال‌سازی اپراتور نیستند.

تغییر نسل شبکه در آیفون باید از بخش Cellular و Voice & Data انجام شود؛ اگر گزینه غایب است، تنظیمات اپراتور را بررسی کنید.

برنامه‌هایی با عنوان «تقویت آنتن» یا فایل‌های APN آماده نیز نمی‌توانند توان رادیویی گوشی یا پوشش دکل را بیشتر کنند. نصب برنامه یا پروفایل ناشناس می‌تواند حریم خصوصی، پایداری اتصال و حتی مسیر ترافیک را به خطر بیندازد.

مجوزهای دسترسی، سازنده برنامه و منبع فایل را جدی بگیرید و اطلاعات سیم‌کارت را در سایت نامطمئن وارد نکنید.

راه مطمئن این است که ابتدا وضعیت بسته و سرویس خط را در کانال رسمی اپراتور ببینید، سپس نوع شبکه را از تنظیمات عادی گوشی انتخاب و دستگاه را دوباره راه‌اندازی کنید.

اگر پیام خطا درباره مجاز نبودن LTE، سیم‌کارت یا ثبت شبکه دریافت می‌کنید، همان متن و مدل گوشی را به پشتیبانی بدهید؛ حدس زدن کدهای بیشتر معمولاً تشخیص را دشوارتر می‌کند.

ممکن است یک گوشی وارداتی در مرکز شهر LTE داشته باشد اما در مسیر یا شهر دیگری فقط 3G یا آنتن ضعیف نشان دهد، در حالی که تنظیمات آن درست است.

یکی از علت‌ها تفاوت باندهای فرکانسی پشتیبانی‌شده دستگاه با باندهایی است که اپراتور در هر منطقه به کار می‌گیرد. پوشش 4G فقط به نام مدل گوشی وابسته نیست.

یک مدل تجاری گاهی با چند کد سخت‌افزاری منطقه‌ای عرضه می‌شود و همه نسخه‌ها دقیقاً از باندهای یکسان پشتیبانی نمی‌کنند. نامی مانند «نسخه جهانی» نیز بدون دیدن شماره دقیق مدل کافی نیست.

شماره مدل را از بخش «درباره تلفن» یا برچسب رسمی دستگاه بردارید و جدول شبکه همان نسخه را در صفحه سازنده بررسی کنید.

برای مقایسه، اطلاعات باندهای دستگاه را کنار اطلاعات پوشش و فناوری اپراتور قرار دهید. نقشه پوشش، وضعیت تقریبی فضای باز را نشان می‌دهد و کیفیت داخل ساختمان می‌تواند متفاوت باشد.

دیوارهای ضخیم، طبقه زیرزمین و فاصله از سایت رادیویی بر دریافت اثر دارند؛ بنابراین نبود LTE در یک اتاق، به‌تنهایی ناسازگاری کامل گوشی را ثابت نمی‌کند.

نمایش LTE+ یا 4G+ معمولاً به استفاده از قابلیت‌های پیشرفته‌تر شبکه، از جمله تجمیع ظرفیت چند باند، مربوط است. پشتیبانی نکردن از یک ترکیب خاص ممکن است مانع نمایش علامت مثبت شود، اما الزاماً به معنی ناتوانی گوشی در اتصال عادی 4G نیست.

سرعت نیز با دیدن یک نشانگر مشخص تضمین نمی‌شود و باید در شرایط مشابه سنجیده شود.

قفل اپراتوری، رجیستری دستگاه و سازگاری فرکانسی سه موضوع جدا هستند. گوشی قفل‌شده ممکن است سیم‌کارت اپراتور دیگر را نپذیرد؛ وضعیت رجیستری بر امکان استفاده قانونی از شبکه تلفن همراه اثر می‌گذارد؛ ناسازگاری باند نیز می‌تواند پوشش LTE را محدود کند.

پیام خطا، پذیرش سیم‌کارت و رفتار شبکه کمک می‌کند این علت‌ها با هم اشتباه نشوند.

از برنامه‌ها یا منوهای مهندسی برای «باز کردن همه باندها» استفاده نکنید. بسیاری از محدودیت‌ها سخت‌افزاری یا وابسته به تأیید نرم‌افزار مودم هستند و تغییر اجباری می‌تواند اتصال، تماس یا مصرف باتری را بدتر کند.

همچنین تقویت‌کننده رادیویی ناشناخته ممکن است برای شبکه مزاحمت ایجاد کند؛ تجهیزات فقط باید از مسیر قانونی و فنی معتبر تهیه شوند.

یک آزمایش کنترل‌شده نتیجه روشن‌تری می‌دهد: همان سیم‌کارت را در یک گوشی سازگار دیگر و همان گوشی را با سیم‌کارت فعال دیگری، در زمان و مکان یکسان امتحان کنید. شماره مدل، محل تقریبی، نوع شبکه نمایش‌داده‌شده و نتیجه هر آزمایش را یادداشت کنید.

این داده‌ها به پشتیبانی اپراتور یا تعمیرکار معتبر کمک می‌کند مشکل پوشش، خط یا دستگاه را دقیق‌تر جدا کند.

استفاده از 4G در سفر خارجی دو لایه دارد: رومینگ باید از طرف اپراتور خط فعال باشد و «Data Roaming» نیز در گوشی اجازه مصرف داده بدهد. روشن کردن گزینه گوشی به‌تنهایی بسته رومینگ ایجاد نمی‌کند.

اگر تعرفه یا بسته مناسب ندارید، برنامه‌های پس‌زمینه می‌توانند پس از اتصال هزینه پیش‌بینی‌نشده ایجاد کنند، حتی وقتی عمداً مرورگر را باز نکرده‌اید.

پیش از سفر، از کانال رسمی اپراتور بررسی کنید مقصد تحت پوشش کدام شبکه‌های همکار است، رومینگ داده برای خط شما چگونه فعال می‌شود و بسته انتخابی چه کشور، زمان و حجمی را پوشش می‌دهد. از تصویر یا رسید خرید بسته نگهداری کنید.

قیمت‌ها و شریک‌های رومینگ تغییرپذیرند؛ اطلاعات یک وبلاگ قدیمی معیار امنی برای تصمیم مالی نیست.

در اندروید، گزینه رومینگ معمولاً داخل تنظیمات همان سیم‌کارت و بخش شبکه تلفن همراه قرار دارد. در آیفون مسیر «Settings > Cellular > Cellular Data Options > Data Roaming» را بررسی کنید.

نوع شبکه را روی حالت خودکار سازگار با LTE یا 5G بگذارید، مگر اینکه اپراتور برای مقصد دستور دیگری داده باشد. پس از بازگشت، رومینگ داده را خاموش کنید.

انتخاب خودکار شبکه در بیشتر مواقع مناسب است. اگر گوشی روی شبکه ثبت نمی‌شود، فهرست اپراتورها را به‌صورت دستی جست‌وجو و یکی از شریک‌های اعلام‌شده را انتخاب کنید. ظاهر شدن نام یک شبکه تضمین نمی‌کند قرارداد رومینگ خط شما با آن برقرار باشد.

پس از آزمایش، انتخاب شبکه را دوباره روی Automatic بگذارید تا گوشی در مسیر بعدی گیر نکند.

APN در رومینگ معمولاً همان تنظیمی است که اپراتور مبدأ برای خط فراهم کرده است. تغییر تصادفی APN به نام اپراتور خارجی می‌تواند اتصال را قطع کند.

VoLTE رومینگ نیز در همه ترکیب‌های گوشی، اپراتور مبدأ و شبکه میزبان در دسترس نیست؛ اگر تماس برقرار نمی‌شود، نوع شبکه را از حالت اجباری LTE خارج کنید و با پشتیبانی تماس بگیرید.

برای کنترل مصرف، به‌روزرسانی خودکار برنامه‌ها، پشتیبان‌گیری عکس، پخش خودکار و همگام‌سازی حجیم را پیش از پرواز محدود کنید. شمارنده مصرف خود گوشی برای هشدار مفید است، اما صورتحساب اپراتور معیار نهایی محاسبه است.

پیامک‌های اعلام مصرف را نادیده نگیرید و برای جلوگیری از قطع ارتباط ضروری، تمام اعتبار را صرف دانلودهای پس‌زمینه نکنید.

در گوشی دو سیم‌کارته یا دارای eSIM، خط داده را صریح انتخاب کنید و «Cellular Data Switching» را فقط با آگاهی از هزینه هر دو خط روشن نگه دارید. استفاده از eSIM سفر نیز نیازمند بررسی سازگاری گوشی و پوشش ارائه‌دهنده است.

شماره‌های اضطراری و روش تماس با اپراتور را آفلاین ذخیره کنید تا در صورت نبود اینترنت قابل دسترس باشند.

هات‌اسپات، اینترنت 4G گوشی را از طریق یک شبکه Wi-Fi محلی در اختیار دستگاه دیگر می‌گذارد. فعال بودن LTE روی گوشی میزبان شرط لازم است، اما کیفیت لپ‌تاپ یا تبلت به آنتن موبایل، فاصله از گوشی و کیفیت Wi-Fi میان دو دستگاه نیز بستگی دارد.

بنابراین کندی دستگاه متصل همیشه به ضعف شبکه 4G مربوط نیست.

در اندروید، گزینه معمولاً در «Network & Internet > Hotspot & Tethering» یا «Connections > Mobile Hotspot» قرار دارد. در آیفون به «Settings > Personal Hotspot» بروید و «Allow Others to Join» را روشن کنید. پیش از اتصال، نام شبکه و گذرواژه را بررسی کنید.

بعضی طرح‌های اپراتور ممکن است برای اشتراک‌گذاری داده شرایط جداگانه داشته باشند.

انتخاب باند 2.4 یا 5 گیگاهرتز در تنظیمات هات‌اسپات به شبکه Wi-Fi میان گوشی و دستگاه مهمان مربوط است، نه نسل اینترنت همراه. Wi-Fi پنج گیگاهرتز با 5G موبایل یکسان نیست.

باند 2.4 گیگاهرتز معمولاً برد بیشتری دارد و 5 گیگاهرتز در فاصله کوتاه می‌تواند خلوت‌تر یا سریع‌تر باشد، اگر دستگاه مهمان از آن پشتیبانی کند.

برای امنیت، از WPA2 یا WPA3 و یک گذرواژه بلند و غیرقابل حدس استفاده کنید. نام، شماره موبایل یا اطلاعات شخصی را در نام شبکه نگذارید. پس از پایان کار هات‌اسپات را خاموش کنید و فهرست دستگاه‌های متصل را ببینید.

پنهان کردن نام شبکه جای رمزگذاری را نمی‌گیرد و اشتراک گذرواژه در جمع، کنترل مصرف را دشوار می‌کند.

اشتراک‌گذاری اینترنت می‌تواند باتری، دمای گوشی و حجم بسته را سریع‌تر تحت تأثیر قرار دهد. گوشی را روی سطحی با تهویه مناسب بگذارید و هنگام داغ شدن، قاب ضخیم یا شارژ سریع را موقتاً کنار بگذارید.

برای دانلودهای بزرگ، محدودیت مصرف و به‌روزرسانی خودکار لپ‌تاپ را فعال کنید تا یک فرایند پس‌زمینه تمام بسته را مصرف نکند.

اتصال USB معمولاً برای یک لپ‌تاپ پایدارتر است و هم‌زمان انرژی گوشی را تأمین می‌کند، هرچند گرما همچنان باید کنترل شود. Bluetooth tethering مصرف انرژی کمتری دارد اما معمولاً برای کارهای سبک مناسب‌تر است.

کابل و درگاه قابل اعتماد به کار ببرید و روی رایانه عمومی اجازه دسترسی غیرضروری به فایل‌ها یا داده‌های گوشی ندهید.

اگر دستگاه مهمان وصل می‌شود اما اینترنت ندارد، ابتدا روی خود گوشی یک صفحه را با Wi-Fi خاموش باز کنید تا اتصال 4G آزمایش شود. سپس سقف دستگاه‌های مجاز، محدودیت داده، VPN و حالت صرفه‌جویی را بررسی کنید.

APN یا محدودیت طرح را دور نزنید؛ اگر اپراتور اشتراک‌گذاری را مسدود کرده، شرایط سرویس را از پشتیبانی رسمی بپرسید.