آیه ۱۲۰ سوره شعراء؛ متن، ترجمه و آیات اطراف

آیات نزدیک به این آیه

1. ۲۶:۱۱۷ صفحه ۳۷۲

   قالَ رَبِّ إِنَّ قَومى كَذَّبونِ

   او گفت: «پروردگارا، قومم مرا دروغگو انگاشتند؛

2. ۲۶:۱۱۸ صفحه ۳۷۲

   فَافتَح بَينى وَبَينَهُم فَتحًا وَنَجِّنى وَمَن مَعِىَ مِنَ المُؤمِنينَ

   پس میان من و آنان داوری کن و من و مؤمنانی را که همراهم هستند نجات بده».

3. ۲۶:۱۱۹ صفحه ۳۷۲

   فَأَنجَينٰهُ وَمَن مَعَهُ فِى الفُلكِ المَشحونِ

   او و افرادی را که همراهش بودند، در [آن] کشتیِ آکنده [از انسان و حیوان و کالا] نجات دادیم

4. ۲۶:۱۲۰ صفحه ۳۷۲

   ثُمَّ أَغرَقنا بَعدُ الباقينَ

   و باقی‌ماندگان را غرق کردیم.

5. ۲۶:۱۲۱ صفحه ۳۷۲

   إِنَّ فى ذٰلِكَ لَـٔايَةً وَما كانَ أَكثَرُهُم مُؤمِنينَ

   قطعاً در این [ماجرا] نشانه‌ای [برای عبرت گرفتن] است؛ و[لی] بیشتر آنان مؤمن نبودند.

6. ۲۶:۱۲۲ صفحه ۳۷۲

   وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ العَزيزُ الرَّحيمُ

   و بی‌تردید، پروردگارت همان شکست‌ناپذیر مهربان است.

7. ۲۶:۱۲۳ صفحه ۳۷۲

   كَذَّبَت عادٌ المُرسَلينَ

   [قوم] عاد [نیز] پیامبران را دروغگو انگاشتند.