بیوگرافی کامل پرویز پرستویی؛ از تئاتر تا سیمرغ‌های بلورین

پرویز پرستویی متولد ۲ تیر ۱۳۳۴، یکی از برجسته‌ترین و تاثیرگذارترین بازیگران تاریخ سینما، تئاتر و تلویزیون ایران است. اهمیت او در سینما به دلیل توانایی خیره‌کننده در ایفای نقش‌های کاملاً متضاد، از کمدی‌های عامه‌پسند تا درام‌های سنگین جنگی است. او با دریافت ۴ سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد، رکورددار این جایزه در کنار بزرگان دیگری چون عزت‌الله انتظامی است و به عنوان نمادی از بازیگری متعهد و تکنیکی در جامعه هنری شناخته می‌شود.

پرویز پرستویی در روستای «چارلی» از توابع شهرستان «کبودرآهنگ» در استان همدان متولد شده است. او در خانواده‌ای کشاورز به دنیا آمد اما در سن ۳ سالگی به همراه خانواده به تهران مهاجرت کرد. دوران کودکی و نوجوانی او در محله‌های جنوب شهر تهران، به ویژه محله دروازه غار سپری شد که همین تجربه زیسته در مناطق محروم، بعدها در ایفای نقش‌های اجتماعی و مردمی او تاثیر بسیاری گذاشت.

برخلاف برخی شایعات که او را فارغ‌التحصیل دانشگاه‌های هنری می‌دانند، پرویز پرستویی دارای مدرک تحصیلی دیپلم است. او دانش بازیگری خود را نه از طریق آکادمیک، بلکه از طریق تجربه عملی در تئاترهای کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان و مراکز رفاه کسب کرده است. البته به پاس سال‌ها فعالیت درخشان هنری، ایشان موفق به دریافت «نشان درجه یک هنری» از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی شده‌اند که معادل دکتری حرفه‌ای محسوب می‌شود.

اولین حضور جدی و حرفه‌ای پرویز پرستویی در سینما به سال ۱۳۶۲ و فیلم «دیار عاشقان» به کارگردانی حسن کاربخش بازمی‌گردد. او در این فیلم چنان درخشان ظاهر شد که در همان اولین گام، موفق به دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد از دومین جشنواره فیلم فجر شد. این شروع قدرتمند، نوید ظهور ستاره‌ای جدید را در سینمای پس از انقلاب ایران می‌داد که بعدها به یکی از ارکان اصلی آن تبدیل شد.

پرویز پرستویی در تلویزیون نیز کارنامه بسیار موفقی دارد. از مهم‌ترین آثار او می‌توان به سریال تاریخی «امام علی (ع)» در نقش محمد بن ابوبکر، سریال درام و تاثیرگذار «زیر تیغ» به کارگردانی محمدرضا هنرمند و سریال کمدی-اجتماعی «آشپزباشی» اشاره کرد. بازی او در سریال «زیر تیغ» چنان قدرتمند بود که مورد تحسین منتقدان قرار گرفت و در سطح بین‌المللی نیز در جشنواره‌های تولیدات تلویزیونی دیده شد.

بله، پرویز پرستویی علاوه بر بازیگری، در زمینه دکلمه و خوانندگی نیز فعالیت‌های قابل توجهی داشته است. او آلبوم‌هایی نظیر «بابایی»، «دوستت دارم» و «من یک بازیگرم» را منتشر کرده است. صدای خاص و لحن تاثیرگذار او باعث شده تا دکلمه‌هایش بر روی اشعار شاعران بزرگی چون ناصر عبداللهی و دیگران، با استقبال زیادی از سوی مخاطبان روبرو شود. او از موسیقی به عنوان ابزاری برای بیان دغدغه‌های اجتماعی خود استفاده می‌کند.

پرویز پرستویی سال‌هاست که ازدواج کرده و زندگی خانوادگی آرامی دارد. او دارای دو فرزند به نام‌های بهروز و الناز است. پرستویی همواره تلاش کرده تا زندگی شخصی و خانوادگی خود را از حواشی رسانه‌ای دور نگه دارد و کمتر در محافل عمومی به همراه خانواده ظاهر می‌شود. فرزند او، بهروز پرستویی، در سریال «هم‌گناه» در نقش جوانی‌های پدرش به ایفای نقش پرداخت که مورد توجه مخاطبان قرار گرفت.

این لقب به دلیل توانایی استثنایی او در ایفای نقش‌های کاملاً متفاوت به او داده شده است. او می‌تواند در یک فیلم جنگی مانند «آژانس شیشه‌ای» نقشی به شدت جدی و آرمان‌گرا را ایفا کند و در فیلمی دیگر مانند «مارمولک» یا «لیلی با من است»، یکی از ماندگارترین نقش‌های کمدی تاریخ سینمای ایران را خلق کند. این انعطاف‌پذیری بالا و تسلط بر تکنیک‌های بازیگری در گونه‌های مختلف، او را از دیگر هم‌نسلانش متمایز می‌کند.

پرویز پرستویی در سال‌های اخیر به عنوان یکی از فعال‌ترین هنرمندان در حوزه‌های اجتماعی شناخته می‌شود. او به همراه رسول خادم و دیگر ورزشکاران، در قالب گروه‌های جهادی به مناطق محروم ایران از جمله سیستان و بلوچستان سفر کرده و برای جمع‌آوری کمک‌های مردمی، ساخت مدرسه و تامین مایحتاج زندگی نیازمندان تلاش‌های گسترده‌ای انجام داده است. او از صفحه اینستاگرام خود نیز به عنوان تریبونی برای انعکاس مشکلات مردم استفاده می‌کند.

پرویز پرستویی وسواس زیادی در انتخاب فیلمنامه دارد. او معمولاً نقش‌هایی را می‌پذیرد که دارای لایه‌های عمیق شخصیتی باشند و بتوانند چالشی جدید برای بازیگری او ایجاد کنند. او به همکاری با کارگردانان صاحب‌سبک مانند ابراهیم حاتمی‌کیا، مجید مجیدی و محمدرضا هنرمند تمایل بیشتری دارد. برای او، پیام اجتماعی فیلم و تاثیری که شخصیت بر مخاطب می‌گذارد، اولویت اصلی در پذیرش یک پیشنهاد سینمایی یا تلویزیونی است.

برای ایفای نقش حاج کاظم، پرستویی زمان زیادی را صرف تحقیق درباره زندگی ایثارگران و جانبازان کرد. او با حضور در کنار این افراد و مطالعه رفتارهای آن‌ها، توانست آن خشم فروخورده و بغض پنهان در صدا را طراحی کند. تمرینات فشرده روی بیان و میمیک صورت برای انتقال حس استیصال و در عین حال اقتدار، بخشی از فرآیند پیچیده او برای خلق این شخصیت بود که در نهایت منجر به دریافت سیمرغ بلورین شد.

پرستویی بیش از یک دهه در تئاتر فعالیت کرد و تجربیات گرانبهایی در اجرای زنده به دست آورد. انتقال او به سینما با فیلم «دیار عاشقان» اتفاق افتاد، اما او هرگز پیوند خود را با تئاتر قطع نکرد. او معتقد است تئاتر خانه اصلی بازیگر است و تکنیک‌های بدنی و بیانی که در تئاتر آموخته، زیربنای موفقیت‌های سینمایی او بوده است. این فرآیند تدریجی باعث شد او با پختگی کامل وارد دنیای تصویر شود.

همکاری این دو هنرمند منجر به خلق برخی از مهم‌ترین آثار سینمای دفاع مقدس و اجتماعی ایران شده است. از «آژانس شیشه‌ای» و «روبان قرمز» تا «موج مرده» و «بادیگارد»، این همکاری باعث شد تا پرستویی به نماد سینمای آرمان‌گرای حاتمی‌کیا تبدیل شود. این فرآیند همکاری دوجانبه، به هر دو هنرمند کمک کرد تا ابعاد جدیدی از توانمندی‌های خود را کشف کنند و شخصیت‌هایی خلق کنند که در حافظه جمعی ایرانیان ماندگار شود.

در نقش‌های کمدی، پرستویی از تکنیک «جدی بازی کردن در موقعیت خنده‌دار» استفاده می‌کند. او در فیلم «مارمولک» به هیچ وجه سعی نمی‌کرد با لودگی مخاطب را بخنداند، بلکه با حفظ جدیت شخصیت رضا مثقالی در لباس روحانیت، تضاد مضحکی ایجاد می‌کرد که باعث خنده عمیق مخاطب می‌شد. این فرآیند هوشمندانه باعث شد تا شخصیت او فراتر از یک تیپ کمدی ساده، به یک کاراکتر ماندگار تبدیل شود.

در سال‌های ابتدایی فعالیت هنری، پرستویی به عنوان منشی در دادگستری کار می‌کرد. او صبح‌ها در دادگاه مشغول به کار بود و عصرها و شب‌ها به تمرین تئاتر یا فیلمبرداری می‌پرداخت. این فرآیند دوگانه بسیار دشوار بود، اما او از فضای دادگاه برای شناخت بهتر شخصیت‌های مختلف جامعه استفاده می‌کرد. در نهایت، با افزایش شهرت و حجم کاری در سینما، او خود را بازنشسته کرد تا تمام وقت به هنر بپردازد.

پرستویی در تولید آثار صوتی، ابتدا روی متن و محتوای اشعار تمرکز می‌کند. او معمولاً با آهنگسازانی همکاری می‌کند که بتوانند فضای موسیقی را با لحن دراماتیک صدای او هماهنگ کنند. فرآیند ضبط دکلمه‌های او بیشتر شبیه به یک اجرای تئاتری است؛ او در استودیو با همان حس و حال بازیگری، کلمات را ادا می‌کند تا بیشترین تاثیرگذاری حسی را بر شنونده داشته باشد و پیام متن را منتقل کند.

برای فیلم «بید مجنون» به کارگردانی مجید مجیدی، پرستویی مدت‌ها در مراکز نابینایان حضور یافت و ساعت‌ها به مشاهده رفتار، حرکات چشم و نحوه لمس اشیاء توسط آن‌ها پرداخت. او حتی برای مدتی با چشمان بسته در خانه زندگی کرد تا بتواند حس درماندگی و سپس کشف دوباره جهان را به درستی درک کند. این فرآیند متد اکتینگ باعث شد بازی او در این فیلم یکی از فنی‌ترین بازی‌های کارنامه‌اش باشد.

پرویز پرستویی به عنوان یک پیشکسوت، همواره به حمایت از استعدادهای جوان مشهور است. در فرآیند تولید فیلم‌ها و سریال‌ها، او وقت زیادی را صرف تمرین با بازیگران تازه‌کار می‌کند تا آن‌ها بتوانند بهترین خروجی را داشته باشند. او معتقد است موفقیت یک فیلم در گرو بازی خوب تمام بازیگران است، نه فقط نقش اول. این روحیه همکاری باعث شده تا بسیاری از بازیگران جوان، کار در کنار او را یک کلاس درس بدانند.

یکی از قوی‌ترین ابزارهای فنی پرستویی، صدای منعطف اوست. او توانایی عجیبی در تغییر طنین صدا متناسب با شخصیت دارد؛ از صدای خش‌دار و مقتدر در «بادیگارد» تا صدای لرزان و پراحساس در «بید مجنون». او با استفاده از تکنیک‌های تنفسی که در تئاتر آموخته، می‌تواند دیالوگ‌های طولانی را با ریتم و تمپوی مناسب ادا کند، به طوری که هر کلمه بار معنایی و احساسی خاص خود را به مخاطب منتقل کند.

منتقدان معتقدند بازی پرستویی در این فیلم، نقطه عطفی در بازیگری سینمای ایران است. او توانست پارادوکس میان عشق و خشم را در چهره‌اش به نمایش بگذارد. استفاده هوشمندانه از نگاه‌های نافذ و سکوت‌های طولانی قبل از انفجار خشم، از ویژگی‌های فنی بازی او در نقش حاج کاظم است. او در این فیلم از تمام اجزای صورتش برای انتقال استیصال یک قهرمان جنگی در دنیای مدرن استفاده کرد که از نظر فنی بی‌نقص بود.

پرویز پرستویی با دریافت ۴ سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد برای فیلم‌های «آژانس شیشه‌ای»، «بید مجنون»، «به نام پدر» و «بادیگارد»، یکی از پرافتخارترین بازیگران تاریخ این جشنواره است. همچنین او یک سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد برای «دیار عاشقان» و یک دیپلم افتخار برای «لیلی با من است» در کارنامه دارد. این حجم از جوایز نشان‌دهنده تداوم کیفیت فنی او در طول چهار دهه فعالیت حرفه‌ای است.

در کمدی‌های پرستویی، میمیک صورت ابزاری برای ایجاد تضاد است. او معمولاً با چهره‌ای کاملاً سنگی و جدی (Deadpan) موقعیت‌های خنده‌دار ایجاد می‌کند. در فیلم «لیلی با من است»، ترس شخصیت صادق مشکینی از جبهه، تنها از طریق لرزش خفیف لب‌ها و حرکت سریع چشم‌ها منتقل می‌شود، بدون اینکه بازیگر به سمت اغراق برود. این کنترل دقیق بر عضلات صورت، یک مهارت فنی سطح بالا در بازیگری کمدی محسوب می‌شود.

در فیلم «بادیگارد»، پرستویی برای ایفای نقش حاج حیدر ذبیحی، فیزیک بدنی خود را تغییر داد. او با شانه‌هایی افتاده اما گام‌هایی استوار، خستگی یک محافظ قدیمی و در عین حال پایبندی او به وظیفه را نشان داد. زبان بدن او در این فیلم، تداعی‌گر فردی است که زیر بار مسئولیت و عقایدش پیر شده است. نحوه ایستادن و دست به اسلحه بردن او کاملاً حرفه‌ای و مطابق با استانداردهای یک محافظ واقعی طراحی شده بود.

پرستویی در استفاده از لهجه‌ها بسیار توانمند است. اگرچه او اصالتاً آذری‌زبان است، اما در فیلم‌های مختلف لهجه‌های متفاوتی را به خوبی اجرا کرده است. برای مثال در فیلم «کافه ترانزیت» یا برخی نقش‌های کمدی، او از لهجه به عنوان ابزاری برای هویت‌بخشی به شخصیت استفاده می‌کند، نه صرفاً برای خنداندن. او با دقت روی آواها و تکیه‌کلام‌های بومی کار می‌کند تا شخصیت برای مخاطب محلی نیز باورپذیر باشد.

پرستویی به خوبی مرز میان بازی غلوآمیز تئاتری و بازی زیرپوستی سینمایی را می‌شناسد. در تئاتر، او از تمام توان بدنی و صدای رسا برای رسیدن به آخرین ردیف تماشاگران استفاده می‌کند، اما در سینما، او بازی خود را در چشمانش متمرکز می‌کند. او می‌داند که دوربین کوچکترین حرکت اضافه را بزرگنمایی می‌کند، بنابراین در سینما به سمت ایجاز و سادگی حرکت می‌کند، در حالی که در تئاتر از انرژی فیزیکی بیشتری بهره می‌برد.

در فیلم «مومیاوی ۳»، پرستویی وارد فضای کمدی فانتزی و کاریکاتورگونه شد. او در این فیلم از حرکات اغراق‌آمیز دست و صورت و بیانی متفاوت استفاده کرد که با ساختار غیررئالیستی فیلم هماهنگ بود. این نشان‌دهنده دانش فنی او در تطبیق سبک بازیگری با ژانر فیلم است. او توانست بدون خارج شدن از چارچوب شخصیت، نوعی از بازی «کمیک استریپی» را ارائه دهد که در سینمای ایران کمتر تجربه شده بود.

پرویز پرستویی از معدود بازیگرانی است که حضورش می‌تواند ضامن فروش بالای یک فیلم باشد. فیلم‌هایی مانند «مارمولک» در زمان خود رکوردهای فروش را شکستند و حتی فیلم‌های جدی‌تر او مانند «بادیگارد» نیز با استقبال گسترده مالی روبرو شدند. او یک «برند» معتبر در سینمای ایران است که سرمایه‌گذاران با اطمینان از بازگشت سرمایه و جلب رضایت مخاطب عام و خاص، روی پروژه‌های او سرمایه‌گذاری می‌کنند.

فعالیت‌های اجتماعی و انتقادی پرستویی در فضای مجازی و واقعی، گاهی برای او هزینه‌هایی به همراه داشته است. او بارها مورد هجمه گروه‌های مختلف سیاسی قرار گرفته و گاهی با ممنوعیت‌های غیررسمی یا محدودیت در فعالیت‌های تبلیغاتی روبرو شده است. با این حال، او ترجیح داده هزینه شهرت خود را برای بیان دردهای جامعه بپردازد و این موضوع باعث شده تا بخشی از زمان و انرژی حرفه‌ای او صرف پاسخگویی به حواشی شود.

اگرچه جوایز جشنواره فجر دارای مبالغ نقدی هستند، اما ارزش اصلی آن‌ها برای بازیگری در سطح پرستویی، افزایش اعتبار حرفه‌ای و بالا رفتن دستمزد در پروژه‌های بعدی است. «نشان درجه یک هنری» او نیز مزایای حقوقی و بازنشستگی معادل دکتری برای وی ایجاد کرده است. اما از نظر او، بزرگترین سرمایه، محبوبیت مردمی است که قیمت‌گذاری روی آن ممکن نیست و باعث شده او گران‌قیمت‌ترین بازیگر نسل خود باشد.

پرویز پرستویی در برخی پروژه‌ها نه تنها به عنوان بازیگر، بلکه به عنوان حامی یا تهیه‌کننده معنوی حضور داشته است تا فیلم‌های ارزشمند اما کم‌بودجه ساخته شوند. او گاهی از دریافت دستمزدهای کلان در این پروژه‌ها صرف‌نظر کرده تا بودجه صرف کیفیت تولید شود. این نوع نگاه حمایتی، هزینه‌ای است که او برای رشد سینمای مستقل و فرهنگی ایران می‌پردازد و نشان‌دهنده اولویت هنر بر مادیات در نگاه اوست.

فیلم‌هایی مانند «بادیگارد» یا «چ» که پرستویی در آن‌ها نقش‌آفرینی کرده (یا کاندیدا بوده)، جزو پروژه‌های فاخر و پرهزینه سینمای ایران محسوب می‌شوند. بودجه این فیلم‌ها معمولاً چندین برابر فیلم‌های معمولی است که بخش قابل توجهی از آن صرف جلوه‌های ویژه و لوکیشن‌های متعدد می‌شود. حضور بازیگری در سطح پرستویی، بخشی از هزینه‌های ثابت این پروژه‌هاست که به دلیل تضمین کیفیت، توسط نهادهای سرمایه‌گذار پذیرفته می‌شود.

فعالیت‌های پرستویی در مناطق محروم منجر به جذب میلیاردها تومان کمک‌های مردمی شده است. او با استفاده از اعتبار خود، خیرین بزرگ را پای کار آورده و هزینه‌های ساخت چندین مدرسه، مرکز درمانی و آبرسانی به روستاهای سیستان و بلوچستان را تامین کرده است. این «اقتصاد خیرخواهانه» که او مدیریت می‌کند، تاثیر مستقیمی بر بهبود کیفیت زندگی هزاران نفر در مناطق مرزی و محروم ایران داشته است.

پرویز پرستویی به ندرت در تبلیغات تجاری ظاهر می‌شود و نسبت به این موضوع بسیار حساس است. او معتقد است بازیگر نباید اعتبار خود را صرف هر کالایی کند. در موارد معدودی که همکاری‌های تبلیغاتی داشته، گزارش‌هایی منتشر شده که او بخش عمده‌ای از درآمد حاصله را صرف امور خیریه و حمایت از هنرمندان پیشکسوت و بیمار کرده است. این رویکرد باعث شده تا وجهه اجتماعی او به عنوان یک هنرمند مردمی حفظ شود.

پرستویی در دوره‌هایی به دلیل اعتراض به وضعیت سینما یا نبود فیلمنامه‌های مناسب، خودخواسته از بازیگری کناره‌گیری کرده است. این دوری‌های چندساله، هزینه‌های مالی زیادی برای یک بازیگر در سطح او دارد، اما او معتقد است حفظ کیفیت کارنامه هنری ارزشمندتر از کسب درآمد به هر قیمتی است. این «هزینه فرصت» نشان‌دهنده پایبندی او به اصول حرفه‌ای و اخلاقی در دنیای هنر است.

پرویز پرستویی پیش از تمرکز کامل بر بازیگری، به مدت بیش از ۲۰ سال در دادگستری تهران مشغول به کار بود. او به عنوان منشی دادگاه و در بخش‌های اداری فعالیت می‌کرد. این سابقه حقوقی به او کمک کرد تا با پرونده‌های واقعی، روحیات مجرمان و شاکیان و پیچیدگی‌های قانونی آشنا شود. این تجربیات بعدها در ایفای نقش‌هایی که با قانون و عدالت سر و کار داشتند، به شدت به کمک او آمد و بازی او را واقع‌گرایانه کرد.

فیلم «مارمولک» به دلیل موضوع حساس خود (پوشیدن لباس روحانیت توسط یک سارق)، بلافاصله پس از اکران با مشکلات قانونی و شرعی روبرو و توقیف شد. پرویز پرستویی به عنوان بازیگر نقش اول، در معرض انتقادات تندی قرار گرفت. سال‌ها طول کشید تا موانع قانونی این فیلم برطرف شود. پرستویی همواره از محتوای اخلاقی فیلم دفاع کرد و معتقد بود فیلم نه تنها توهین‌آمیز نیست، بلکه در ستایش مسیر رسیدن به خداست.

مانند سایر هنرمندان ایران، حقوق مادی و معنوی آثار سینمایی او متعلق به تهیه‌کنندگان است، اما او نسبت به استفاده غیرمجاز از تصویر و صدایش در تبلیغات یا پروژه‌های سیاسی بسیار حساس است. او چندین بار از طریق وکلای خود نسبت به سوءاستفاده از نامش در فضای مجازی یا کمپین‌های بدون اجازه واکنش قانونی نشان داده است. او بر این باور است که هویت هنری بازیگر، دارایی معنوی اوست که باید محافظت شود.

نشان درجه یک هنری که به پرویز پرستویی اعطا شده، عالی‌ترین نشان دولتی در حوزه فرهنگ و هنر ایران است. این نشان از نظر قانونی معادل مدرک دکتری در نظام آموزش عالی محسوب می‌شود و مزایایی چون حقوق بازنشستگی کشوری، اولویت در استخدام‌های دولتی هنری و تسهیلات رفاهی را به همراه دارد. این نشان به پاس بیش از سه دهه فعالیت مستمر و اثرگذار او در سطح ملی به وی تعلق گرفته است.

پرویز پرستویی به طور رسمی و کتبی هرگز ممنوع‌الکار نشده است، اما در مقاطع مختلف به دلیل مواضع انتقادی‌اش در فضای مجازی یا شرکت در برخی تجمعات صنفی، با محدودیت‌های غیررسمی روبرو شده است. برای مثال، پخش تیزرهای فیلم‌های او از تلویزیون گاهی با مشکل مواجه شده یا حضورش در برنامه‌های زنده صدا و سیما محدود شده است. با این حال، او همواره در چارچوب قوانین کشور فعالیت کرده و به ایفای نقش پرداخته است.

در پروژه‌های بین‌المللی مانند فیلم «عنکبوت مقدس» (که البته او در آن حضور نداشت اما شایعاتی بود) یا همکاری‌های مشترک، قراردادها طبق استانداردهای بین‌المللی و با رعایت حقوق کپی‌رایت تنظیم می‌شود. پرستویی در سفرهای بین‌المللی هنری خود، مانند حضور در جشنواره‌های جهانی یا اکران‌های خارج از کشور، معمولاً با هماهنگی سازمان سینمایی و رعایت پروتکل‌های قانونی عمل می‌کند تا از بروز مشکلات حقوقی برای خود و پروژه‌ها جلوگیری کند.

پرویز پرستویی همواره یکی از اعضای فعال و تاثیرگذار خانه سینما بوده است. او در مقاطع مختلف در شوراهای داوری و حل اختلاف صنفی شرکت کرده و برای احقاق حقوق بازیگران و عوامل فنی سینما تلاش کرده است. او از اعتبار حقوقی و اجتماعی خود برای میانجی‌گری در اختلافات میان تهیه‌کنندگان و بازیگران استفاده می‌کند و همواره بر لزوم وجود قراردادهای شفاف و قانونی در سینما تاکید دارد.

در سال ۱۴۰۱، سفر پرویز پرستویی به آمریکا برای اکران یک فیلم با حواشی زیادی همراه شد. او در آنجا با برخورد تند برخی افراد روبرو شد که منجر به درگیری لفظی گردید. از نظر قانونی، او به عنوان یک شهروند ایرانی با ویزای قانونی سفر کرده بود و حق داشت از امنیت برخوردار باشد. این حادثه باعث شد بحث‌های حقوقی زیادی درباره امنیت هنرمندان در سفرهای خارجی و مسئولیت دولت‌ها در قبال اتباعشان مطرح شود.

زمانی که پرستویی به عنوان سفیر یک خیریه یا فعالیت اجتماعی عمل می‌کند، از نظر قانونی مسئولیت صحت فعالیت‌های آن نهاد را بر عهده دارد. او با دقت بالایی این مسئولیت را می‌پذیرد و معمولاً پیش از همکاری، اسناد قانونی و شفافیت مالی آن نهاد را بررسی می‌کند. او آگاه است که هرگونه لغزش قانونی در این فعالیت‌ها می‌تواند به اعتبار هنری چندین ساله‌اش آسیب جدی وارد کند، لذا با احتیاط کامل عمل می‌کند.