گرانترین کامپیوترهای جهان؛ لیست سیستم‌های لوکس و قدرتمند

گران‌ترین کامپیوترهای جهان لزوماً سیستم‌های گیمینگ خانگی نیستند. این حوزه به سه دسته اصلی تقسیم می‌شود: اول، ابرکامپیوترهای دولتی و پژوهشی مانند Frontier که صدها میلیون دلار قیمت دارند. دوم، ایستگاه‌های کاری (Workstations) فوق حرفه‌ای برای تدوین سینمایی و هوش مصنوعی که بین ۵۰ تا ۱۰۰ هزار دلار قیمت دارند. سوم، سیستم‌های لوکس و کلکسیونی که با طلا و جواهرات تزئین شده‌اند و ارزش آن‌ها به دلیل متریال به‌کار رفته بالا می‌رود.

دلیل اصلی این قیمت نجومی، استفاده از قطعات رده Enterprise است. برای مثال، پردازنده‌های AMD Threadripper Pro یا Intel Xeon به تنهایی چندین هزار دلار قیمت دارند. همچنین استفاده از چندین کارت گرافیک RTX 4090 به صورت موازی، حافظه‌های RAM با ظرفیت ترابایتی (ECC)، سیستم‌های خنک‌کننده مایع سفارشی با لوله‌کشی مسی یا استیل، و کیس‌های دست‌ساز که مهندسی پیچیده‌ای دارند، قیمت نهایی را به شدت افزایش می‌دهند.

خیر، در واقع گران‌ترین سیستم‌های جهان به ندرت برای بازی استفاده می‌شوند. کاربرد اصلی این غول‌های پردازشی در حوزه‌هایی نظیر شبیه‌سازی‌های پیچیده فیزیک و کوانتوم، رندرینگ پروژه‌های سینمایی هالیوود، آموزش مدل‌های بزرگ هوش مصنوعی (LLMs)، و تحلیل داده‌های عظیم هواشناسی است. سیستم‌های گیمینگ حتی در بالاترین رده خود (مانند سری 8Pack) معمولاً ارزان‌تر از ایستگاه‌های کاری تخصصی محاسباتی هستند.

بسیاری از کاربران کیس‌های لوکسی مثل ASUS ROG Strix Helios را با کامپیوتر گران‌قیمت اشتباه می‌گیرند. کیس صرفاً بدنه و شاسی دستگاه است که ممکن است ۵۰۰ دلار باشد، اما یک سیستم کامل شامل مادربردهای سرور، چندین پردازنده گرافیکی، منابع تغذیه پرقدرت و سیستم خنک‌کننده مدار باز است. در مقالات حرفه‌ای، قیمت بر اساس مجموع قطعات داخلی و توان پردازشی محاسبه می‌شود، نه فقط ظاهر فیزیکی کیس.

سیستم 8Pack OrionX2 یکی از مشهورترین کامپیوترهای گران‌قیمت جهان است که در واقع دو سیستم کامل را در یک کیس جای داده است. سیستم اول برای پردازش‌های سنگین با پردازنده سری Extreme و سیستم دوم برای گیمینگ همزمان یا استریم طراحی شده است. استفاده از سه کارت گرافیک RTX 4090، سیستم خنک‌کننده مایع سه مرحله‌ای پیچیده و شخصی‌سازی کامل توسط اورکلاکرهای معروف، قیمت آن را به بالای ۴۵ هزار دلار رسانده است.

بله، نسخه فول‌آپشن مک پرو اپل با تراشه M2 Ultra یکی از گران‌ترین کامپیوترهای آماده (Pre-built) در بازار است. اگر بالاترین میزان رم (۱۹۲ گیگابایت) و حافظه داخلی (۸ ترابایت) را انتخاب کنید، قیمت آن به همراه چرخ‌های مخصوص و لوازم جانبی به بیش از ۱۲ هزار دلار می‌رسد. هرچند در مقایسه با ورک‌استیشن‌های ویندوزی سفارشی ۵۰ هزار دلاری ارزان‌تر است، اما در دسته محصولات تجاری انبوه، در صدر قرار دارد.

برندینگ در سیستم‌های لوکس مانند محصولات شرکت‌های Falcon Northwest یا Origin PC نقش مهمی ایفا می‌کند. این شرکت‌ها علاوه بر قطعات قدرتمند، خدماتی نظیر رنگ‌آمیزی بدنه با کیفیت خودروهای سوپر اسپرت، سیم‌کشی دستی بسیار منظم (Cable Management)، و تست‌های پایداری ۴۸ ساعته را ارائه می‌دهند. بخشی از قیمت پرداختی بابت هنر دست مهندسان، گارانتی‌های اختصاصی در محل و اعتبار برند در جامعه سخت‌افزار است.

اگر منظور ابرکامپیوترها باشد، آن‌ها در مراکز داده ملی (Data Centers) با سیستم‌های تهویه عظیم و امنیت نظامی نگهداری می‌شوند. اما ایستگاه‌های کاری گران‌قیمت معمولاً در استودیوهای بزرگ انیمیشن‌سازی (مانند پیکسار)، آزمایشگاه‌های تحقیقاتی دانشگاه‌های برتر (مانند MIT) و دفاتر شرکت‌های بزرگ تکنولوژی قرار دارند. سیستم‌های لوکس شخصی نیز معمولاً در اتاق‌های گیمینگ اختصاصی کلکسیونرهای ثروتمند در کشورهای حوزه خلیج فارس یا آمریکا یافت می‌شوند.

ساخت چنین سیستمی معمولاً بین ۴ تا ۸ هفته زمان نیاز دارد. این فرایند شامل مراحل مشاوره فنی، تهیه قطعات کمیاب، طراحی نقشه مسیر لوله‌کشی خنک‌کننده مایع، برش لیزری قطعات اختصاصی کیس، و اسمبل دقیق است. پس از ساخت، سیستم باید حداقل ۷۲ ساعت تحت استرس‌تست‌های شدید قرار گیرد تا از پایداری اورکلاک و عدم نشتی مایع خنک‌کننده اطمینان حاصل شود.

در سیستم‌های فوق حرفه‌ای، از فرآیندی به نام Binning استفاده می‌شود. مهندسان صدها پردازنده و تراشه گرافیکی یکسان را تست می‌کنند تا قطعه‌ای را که پتانسیل اورکلاک بالاتر و تولید حرارت کمتری دارد پیدا کنند. این قطعات «طلایی» در گران‌ترین سیستم‌ها به کار می‌روند. این فرآیند زمان‌بر و هزینه‌بر است زیرا قطعات معمولی‌تر کنار گذاشته می‌شوند تا بهترین عملکرد ممکن برای مشتری تضمین شود.

این فرآیند با طراحی بلوک‌های آبی روی CPU، کارت‌های گرافیک و حتی مادربرد شروع می‌شود. سپس از لوله‌های سخت (Hard Tubing) از جنس اکریلیک، مس یا کربن استفاده می‌شود. لوله‌ها با حرارت خم می‌شوند تا با ساختار کیس هماهنگ شوند. در نهایت، از دو یا سه پمپ مجزا و رادیاتورهای ضخیم استفاده می‌شود تا جریان مایع همیشه برقرار باشد. این کار کاملاً دستی بوده و نیاز به مهارت هنری و فنی بالایی دارد.

پس از اسمبل، سیستم تحت نرم‌افزارهای سنگینی مانند Prime95 برای پردازنده و FurMark برای گرافیک قرار می‌گیرد. هدف این است که قطعات در دمای حداکثری برای ساعت‌ها کار کنند. همچنین تست‌های رندرینگ واقعی در نرم‌افزارهایی مثل Cinema 4D انجام می‌شود. اگر سیستم حتی یک بار دچار افت فریم یا کرش شود، فرآیند عیب‌یابی شروع شده و قطعه معیوب یا تنظیمات اورکلاک تغییر می‌کند تا پایداری ۱۰۰ درصدی حاصل شود.

ارسال این سیستم‌ها با پست معمولی غیرممکن است. آن‌ها معمولاً در جعبه‌های چوبی (Crates) ضد ضربه و روی پالت‌های مخصوص قرار می‌گیرند. داخل کیس با فوم‌های تزریقی آنی (Instapak) پر می‌شود تا قطعات سنگین مثل گرافیک در اثر تکان خوردن جدا نشوند. بسیاری از شرکت‌ها این سیستم‌ها را با بیمه کامل و از طریق سرویس‌های حمل‌ونقل VIP یا حتی با همراهی تکنسین به مقصد می‌فرستند.

ارتقای این سیستم‌ها به دلیل شخصی‌سازی بالا بسیار دشوار است. برای مثال، اگر کارت گرافیک جدیدی عرضه شود، بلوک آبی قبلی دیگر به آن نمی‌خورد و کل مسیر لوله‌کشی مایع باید تغییر کند. با این حال، در سطح ایستگاه‌های کاری، مادربردها معمولاً از استانداردهای آینده پشتیبانی می‌کنند. مشتریان این سیستم‌ها معمولاً ترجیح می‌دهند بعد از ۳ تا ۵ سال یک سیستم کاملاً جدید سفارش دهند تا اینکه سیستم قدیمی را دستکاری کنند.

این فرآیند شامل مناقصات بین‌المللی است. سازمان‌های دولتی (مانند وزارت انرژی آمریکا) نیازهای پردازشی خود را اعلام می‌کنند. شرکت‌هایی مثل HPE، IBM یا Intel طرح‌های خود را ارائه می‌دهند. پس از انتخاب برنده، سال‌ها صرف تحقیق و توسعه (R&D) برای ساخت تراشه‌های اختصاصی و سیستم‌های خنک‌کننده در مقیاس اتاق می‌شود. این فرآیند از ایده تا اجرا ممکن است ۵ تا ۱۰ سال طول بکشد.

در کامپیوترهای گران‌قیمت، کابل‌ها به صورت دستی ساخته و روکش می‌شوند (Sleeving). هر کابل دقیقاً به اندازه فاصله قطعه تا منبع تغذیه بریده می‌شود تا هیچ شلوغی در کیس ایجاد نشود. از شانه‌های کابل فلزی برای مرتب نگه داشتن آن‌ها استفاده می‌شود. این کار نه تنها زیبایی بصری خیره‌کننده‌ای ایجاد می‌کند، بلکه جریان هوا را در کیس بهبود بخشیده و تعمیرات احتمالی را آسان‌تر می‌کند. این فرآیند به تنهایی می‌تواند ۱۰۰۰ دلار به هزینه اضافه کند.

این پردازنده‌ها معمولاً از سری AMD Threadripper Pro یا Intel Xeon Scalable هستند. برخلاف پردازنده‌های معمولی که ۸ تا ۱۶ هسته دارند، این غول‌ها تا ۹۶ هسته و ۱۹۲ رشته پردازشی دارند. آن‌ها از حافظه‌های ECC (کد اصلاح خطا) پشتیبانی می‌کنند که مانع از کرش سیستم در محاسبات طولانی می‌شود. همچنین تعداد خطوط PCIe در آن‌ها بسیار زیاد است (تا ۱۲۸ خط) که اجازه می‌دهد چندین کارت گرافیک و درایو NVMe با سرعت حداکثری همزمان کار کنند.

در حالی که تکنولوژی SLI برای بازی منسوخ شده، اما در دنیای محاسبات حرفه‌ای، استفاده از ۴ یا ۸ کارت گرافیک RTX 4090 یا NVIDIA A100 کاملاً رایج است. این کارت‌ها از طریق پل‌های پرسرعت مانند NVLink به هم متصل می‌شوند تا حافظه گرافیکی (VRAM) آن‌ها با هم ترکیب شود. این کار برای رندرینگ صحنه‌های سه‌بعدی بسیار سنگین و آموزش مدل‌های هوش مصنوعی که نیاز به ده‌ها گیگابایت حافظه گرافیکی دارند، حیاتی است.

این پیشرفته‌ترین نوع خنک‌کننده است که مشابه یخچال کار می‌کند. یک کمپرسور، گاز مبرد را فشرده کرده و دمای پردازنده را به زیر صفر (حتی منفی ۴۰ درجه سانتی‌گراد) می‌رساند. این کار اجازه می‌دهد پردازنده در فرکانس‌های بسیار بالاتر از حد استاندارد کار کند بدون اینکه آسیب ببیند. به دلیل پیچیدگی، مصرف برق بالا و مشکل میعان رطوبت، این سیستم‌ها فقط در کامپیوترهای رکوردشکن و بسیار گران‌قیمت استفاده می‌شوند.

در این سیستم‌ها حجم رم از ۱۲۸ گیگابایت شروع شده و به ۲ یا ۴ ترابایت می‌رسد. این رم‌ها از نوع Registered ECC هستند که پایداری سیستم را در عملیات‌های ۲۴ ساعته تضمین می‌کنند. سرعت این رم‌ها نیز بسیار بالاست (DDR5 با فرکانس‌های بالا). برای درک بهتر، قیمت یک کیت رم ۲ ترابایتی مخصوص سرور می‌تواند به تنهایی از قیمت چهار یا پنج کامپیوتر گیمینگ رده‌بالا بیشتر باشد.

در گران‌ترین کامپیوترها، از چندین درایو NVMe Gen5 در آرایش RAID 0 استفاده می‌شود. این کار سرعت خواندن و نوشتن داده‌ها را به بیش از ۵۰ گیگابایت بر ثانیه می‌رساند. برای تدوینگران ویدیوهای 8K یا دانشمندانی که با پایگاه‌داده‌های عظیم کار می‌کنند، این سرعت به معنای حذف کامل زمان انتظار است. همچنین از درایوهای مخصوص Enterprise با طول عمر بسیار بالا استفاده می‌شود که قیمت هر کدام چندین برابر درایوهای معمولی است.

این سیستم‌ها معمولاً به بیش از یک منبع تغذیه نیاز دارند. استفاده از دو منبع تغذیه ۱۶۰۰ وات یا ۲۰۰۰ وات با گواهینامه 80Plus Titanium رایج است. این پاورها راندمان بالای ۹۶ درصد دارند و نوسانات برق را به حداقل می‌رسانند. مدیریت توزیع برق بین چندین کارت گرافیک و پردازنده پرمصرف نیاز به مدارات حفاظتی پیشرفته‌ای دارد تا از سوختن قطعات گران‌قیمت در اثر نوسان جلوگیری شود.

Exascale به نسل جدید ابرکامپیوترها (مانند Frontier) گفته می‌شود که می‌توانند بیش از یک کوئینتیلیون (۱۰ به توان ۱۸) محاسبه در ثانیه انجام دهند. این یعنی یک میلیارد میلیارد محاسبه در ثانیه. رسیدن به این سطح از قدرت نیاز به هزاران پردازنده و گرافیک دارد که در صدها کابینت توزیع شده‌اند و با شبکه‌های نوری فوق سریع به هم متصل هستند. هزینه نگهداری و برق این سیستم‌ها سالانه میلیون‌ها دلار است.

در بخش ایستگاه‌های کاری، معمولاً از Windows 11 Pro for Workstations یا توزیع‌های خاص لینوکس مانند Ubuntu LTS یا Red Hat Enterprise Linux استفاده می‌شود که توان مدیریت تعداد بالای هسته‌ها و رم‌های حجیم را دارند. در ابرکامپیوترها، تقریباً ۱۰۰ درصد سیستم‌عامل‌ها نسخه‌های سفارشی‌سازی شده لینوکس هستند که برای مدیریت توزیع‌شده منابع و خوشه‌بندی (Clustering) بهینه شده‌اند.

با وجود اینکه RTX 4090 در بازی عالی است، اما سری RTX 6000 Ada برای محیط‌های حرفه‌ای ساخته شده است. این کارت‌ها دارای ۴۸ گیگابایت حافظه ECC هستند (دو برابر 4090)، درایورهای آن‌ها برای نرم‌افزارهای مهندسی مثل SolidWorks و Maya تایید شده‌اند و مصرف برق بهینه‌تری برای کارکرد مداوم دارند. قیمت هر عدد از این کارت‌ها حدود ۷۰۰۰ تا ۹۰۰۰ دلار است که در یک سیستم گران‌قیمت معمولاً ۴ عدد از آن‌ها نصب می‌شود.

یک سیستم رده‌بالا با چهار کارت گرافیک و پردازنده تردریپر می‌تواند در حالت لود کامل حدود ۲ تا ۳ کیلووات ساعت برق مصرف کند. اگر این سیستم ۲۴ ساعته برای رندرینگ روشن باشد، ماهانه حدود ۱۵۰۰ تا ۲۱۰۰ کیلووات ساعت برق مصرف می‌کند. با توجه به تعرفه‌های برق در کشورهای مختلف، این هزینه می‌تواند ماهانه بین ۲۰۰ تا ۵۰۰ دلار تنها برای قبض برق یک کیس باشد، بدون احتساب سیستم تهویه اتاق.

متاسفانه کامپیوترها بدترین کالا برای سرمایه‌گذاری هستند. یک سیستم ۵۰ هزار دلاری پس از دو سال و با معرفی نسل جدید قطعات، ممکن است ۵۰ تا ۶۰ درصد ارزش خود را از دست بدهد. برخلاف خودروهای کلاسیک، تکنولوژی به سرعت قدیمی می‌شود. خریداران این سیستم‌ها معمولاً شرکت‌هایی هستند که هزینه آن را از طریق پروژه‌های کاری در عرض یک سال بازمی‌گردانند (ROI سریع).

گاهی هزینه نرم‌افزار از سخت‌افزار بیشتر می‌شود. برای مثال، لایسنس سالانه نرم‌افزارهای شبیه‌سازی مانند ANSYS یا نرم‌افزارهای رندرینگ صنعتی می‌تواند بین ۵ تا ۲۰ هزار دلار برای هر کاربر باشد. همچنین سیستم‌عامل‌های رده سرور و آنتی‌ویروس‌های مخصوص ایستگاه‌های کاری هزینه‌های اشتراک سالانه سنگینی دارند که باید در بودجه نهایی خرید کامپیوتر لحاظ شود.

این هزینه فقط مربوط به قطعات نیست. بخش بزرگی از این یک میلیارد دلار صرف تحقیق و توسعه (R&D) تراشه‌های اختصاصی (مثل پردازنده A64FX)، طراحی زیرساخت‌های عظیم سرمایشی، ساخت ساختمان مخصوص با مقاومت در برابر زلزله، و استخدام صدها مهندس نرم‌افزار برای نوشتن کدهای بهینه برای آن سیستم خاص شده است. در واقع شما هزینه خلق یک تکنولوژی جدید را پرداخت می‌کنید.

خرید این سیستم‌ها ریسک بالایی دارد. قطعات تحت فشار شدید (مانند کارت گرافیک‌هایی که ماه‌ها رندر گرفته‌اند) ممکن است عمر کوتاهی داشته باشند. همچنین سیستم‌های خنک‌کننده مایع نیاز به سرویس سالانه دارند و اگر مالک قبلی از آن‌ها نگهداری نکرده باشد، احتمال نشتی یا رسوب وجود دارد. خرید این سیستم‌ها فقط در صورتی منطقی است که قیمت بسیار پایین باشد و خریدار دانش فنی بالایی برای سرویس قطعات داشته باشد.

بسیاری از شرکت‌های بیمه، این سیستم‌ها را تحت عنوان «تجهیزات الکترونیکی حساس» بیمه می‌کنند. هزینه حق بیمه سالانه معمولاً بین ۱ تا ۳ درصد ارزش کل سیستم است (حدود ۵۰۰ تا ۱۵۰۰ دلار در سال). این بیمه معمولاً شامل سرقت، آتش‌سوزی، نوسانات برق و خرابی‌های ناشی از حوادث غیرمترقبه می‌شود. برای سیستم‌های خنک‌کننده مایع، ممکن است به دلیل ریسک نشتی، حق بیمه بالاتری دریافت شود.

سیستم‌های سفارشی معمولاً ۲۰ تا ۳۰ درصد گران‌تر از مجموع قیمت قطعات هستند. این مبلغ بابت طراحی، اسمبل، تست پایداری و گارانتی یکپارچه دریافت می‌شود. در مقابل، سیستم‌های آماده برندهایی مثل HP یا Dell ممکن است به دلیل خرید عمده قطعات، قیمت رقابتی‌تری داشته باشند، اما قابلیت شخصی‌سازی و زیبایی بصری سیستم‌های سفارشی (مانند لوله‌کشی‌های خاص) را ندارند.

در حال حاضر، شتاب‌دهنده‌های گرافیکی مانند NVIDIA H100 گران‌ترین قطعات تکی هستند که قیمتی بین ۳۰ تا ۴۰ هزار دلار برای هر عدد دارند. در رده پردازنده‌ها نیز مدل‌های خاص Intel Xeon Platinum یا AMD EPYC با تعداد هسته بالا می‌توانند تا ۱۰ هزار دلار قیمت داشته باشند. همچنین درایوهای SSD با ظرفیت ۳۰ یا ۱۰۰ ترابایت مخصوص سرور نیز قیمت‌های نجومی در همین بازه دارند.

بله، قوانین سخت‌گیرانه‌ای به نام ITAR و EAR در آمریکا و قوانین مشابه در اروپا وجود دارد. صادرات کامپیوترهایی که قدرت پردازشی آن‌ها از حد مشخصی (بر حسب Teraflops) فراتر برود، به بسیاری از کشورها ممنوع یا مشمول دریافت مجوزهای خاص نظامی و امنیتی است. این کار برای جلوگیری از استفاده این سیستم‌ها در طراحی سلاح‌های هسته‌ای یا حملات سایبری پیشرفته انجام می‌شود.

در اکثر برندهای معمولی، اورکلاک کردن باعث ابطال گارانتی می‌شود. اما در سیستم‌های فوق حرفه‌ای مانند 8Pack یا Origin PC، سیستم به صورت پیش‌فرض اورکلاک شده فروخته می‌شود و شرکت سازنده پایداری آن را گارانتی می‌کند. در واقع شما هزینه بیشتری می‌پردازید تا شرکت مسئولیت فشار مضاعف بر قطعات را بپذیرد. با این حال، دستکاری تنظیمات توسط کاربر خارج از محدوده تعیین شده، همچنان گارانتی را باطل می‌کند.

اگر سیستم به صورت آماده و با خنک‌کننده مایع خریداری شده باشد، شرکت سازنده طبق قرارداد موظف به تعمیر یا تعویض قطعات آسیب‌دیده در دوره گارانتی است. اما اگر کاربر خودش سیستم خنک‌کننده را نصب یا تغییر داده باشد، هیچ شرکتی مسئولیت خرابی قطعات دیگر (مانند سوختن گرافیک بر اثر نشت آب) را نمی‌پذیرد. به همین دلیل در سیستم‌های گران‌قیمت، استفاده از مایعات نارسانا (Non-conductive) یک استاندارد است.

طراحی‌های خاص کیس و سیستم‌های توزیع مایع (Distro Plates) اغلب به عنوان مالکیت معنوی شرکت سازنده ثبت می‌شوند. کپی‌برداری تجاری از این طرح‌ها توسط شرکت‌های دیگر می‌تواند منجر به پیگرد قانونی شود. با این حال، برای کاربران خانگی که از این طرح‌ها الهام می‌گیرند، معمولاً محدودیتی وجود ندارد. در پروژه‌های بسیار گران‌قیمت، گاهی قرارداد عدم افشا (NDA) برای عدم انتشار جزئیات فنی سیستم امضا می‌شود.

بله، در اکثر کشورها استفاده از منابع ابرکامپیوترهای ملی که با مالیات مردم ساخته شده‌اند برای کارهای شخصی (مثل استخراج ارز دیجیتال یا بازی) غیرقانونی است. این کار سوءاستفاده از اموال عمومی تلقی شده و می‌تواند منجر به اخراج، جریمه‌های سنگین و حتی حبس شود. دسترسی به این سیستم‌ها به شدت مانیتور می‌شود و هرگونه فعالیت غیرمرتبط با پروژه تحقیقاتی تایید شده، سریعاً شناسایی می‌گردد.

دفع کامپیوترهای بزرگ و گران‌قیمت به دلیل وجود فلزات سنگین و مواد شیمیایی در بردهای الکترونیکی، مشمول قوانین سخت‌گیرانه پسماندهای الکترونیکی است. شرکت‌ها موظفند این سیستم‌ها را به مراکز بازیافت تایید شده تحویل دهند. در برخی کشورها، مالیاتی تحت عنوان «هزینه بازیافت» در هنگام خرید از مشتری دریافت می‌شود تا در آینده صرف امحای اصولی و ایمن دستگاه شود.

برای ایستگاه‌های کاری گران‌قیمت، مشتریان معمولاً قراردادی به نام SLA امضا می‌کنند. این قرارداد تضمین می‌کند که در صورت خرابی، تکنسین شرکت در کمتر از ۲۴ یا ۴۸ ساعت در محل حاضر شود. همچنین شامل تعهداتی درباره آپ‌تایم (Uptime) سیستم و ارائه قطعات جایگزین در کمترین زمان ممکن است. هزینه این خدمات معمولاً به صورت سالانه و جداگانه از قیمت سخت‌افزار دریافت می‌شود.

از نظر فنی خیر، اما از نظر قانونی در برخی حوزه‌های قضایی، استفاده از برق با تعرفه صنعتی یا خانگی برای استخراج انبوه نیاز به مجوز دارد. همچنین، فشار بیش از حد به قطعات برای ماینینگ ممکن است طبق بندهای «استفاده غیرمتعارف»، گارانتی قطعات گران‌قیمت را باطل کند. شرکت‌های سازنده می‌توانند از طریق بررسی بایوس و لاگ‌های سیستم، متوجه شوند که آیا کارت گرافیک برای ماینینگ استفاده شده است یا خیر.

در بسیاری از کشورها، کامپیوترها به عنوان کالای سرمایه‌ای تعرفه گمرکی پایینی دارند. اما اگر کامپیوتر به عنوان یک کالای لوکس (مثلاً با بدنه طلاکاری شده) شناخته شود، ممکن است مشمول مالیات بر کالاهای تجملاتی شود که گاهی تا ۵۰ درصد قیمت کالا می‌رسد. همچنین، واردات سیستم‌هایی با تکنولوژی‌های رمزنگاری پیشرفته ممکن است نیاز به تاییدیه از سازمان‌های امنیتی و تنظیم مقررات رادیویی داشته باشد.