بهترین بازی های PS2 تمام دوران ها؛ لیست برترین ها

بازی Grand Theft Auto: San Andreas با فروش بیش از ۱۷.۳۳ میلیون نسخه، پرفروش‌ترین بازی تاریخ این کنسول محسوب می‌شود. این بازی به دلیل دنیای بسیار وسیع، سیستم شخصی‌سازی عمیق کاراکتر سی‌جی و آزادی عمل بی‌نظیر در زمان خود، توانست رکوردهای فروش را جابه‌جا کند. محبوبیت این بازی به قدری زیاد بود که حتی پس از عرضه کنسول‌های نسل بعدی، همچنان به عنوان یکی از محبوب‌ترین عناوین در فروشگاه‌های بازی معامله می‌شد.

پلی‌استیشن ۲ با فروش بیش از ۱۵۵ میلیون واحد، پرفروش‌ترین کنسول خانگی تاریخ است. دلایل اصلی این موفقیت شامل قیمت مناسب، قابلیت پخش فیلم‌های DVD (که در آن زمان یک تکنولوژی گران‌قیمت بود) و کتابخانه عظیم بازی‌ها با بیش از ۳۸۰۰ عنوان متنوع است. همچنین پشتیبانی از بازی‌های پلی‌استیشن ۱ (Backward Compatibility) باعث شد تا کاربران نسل قبلی نیز با اطمینان کامل به سراغ خرید این کنسول بیایند.

بازی Tony Hawk's Pro Skater 3 با کسب نمره خیره‌کننده ۹۷ از ۱۰۰ در وب‌سایت متاکریتیک، در صدر جدول قرار دارد. پس از آن بازی‌هایی نظیر Grand Theft Auto III و Resident Evil 4 با نمرات مشابه در رتبه‌های بعدی هستند. این نمرات نشان‌دهنده دوران طلایی صنعت بازی در دهه ۲۰۰۰ میلادی است که در آن نوآوری‌های گیم‌پلی و گرافیکی در اوج خود قرار داشتند و منتقدان را به تحسین واداشتند.

دوران PS2 عصر طلایی بازی‌های اکشن-ماجراجویی و نقش‌آفرینی (RPG) بود. عناوینی مثل God of War و Devil May Cry سبک اکشن هک اند اسلش را تعریف کردند، در حالی که سری Final Fantasy و Kingdom Hearts سبک RPG را به اوج رساندند. همچنین بازی‌های ورزشی مانند سری Winning Eleven (PES) و FIFA به دلیل بهبود چشمگیر گرافیک نسبت به نسل قبل، بخش بزرگی از بازار ایران و جهان را در اختیار داشتند.

بله، قطعاً. بسیاری از مکانیک‌های مدرن بازی‌سازی امروزی ریشه در عناوین کلاسیک PS2 دارند. بازی‌هایی مثل Shadow of the Colossus یا Metal Gear Solid 3 تجربه‌های هنری و داستانی منحصربه‌فردی ارائه می‌دهند که حتی با استانداردهای امروزی نیز شگفت‌انگیز هستند. علاوه بر این، بسیاری از این بازی‌ها به دلیل سبک طراحی خاص خود، تاریخ انقضا ندارند و همچنان می‌توانند ساعت‌ها سرگرمی خالص و نوستالژیک برای گیمرها فراهم کنند.

نسخه‌های Black Label در واقع چاپ اول و اصلی بازی‌ها هستند که با نوار مشکی در لبه قاب شناخته می‌شوند. اما نسخه‌های Greatest Hits (در آمریکا) یا Platinum (در اروپا) نسخه‌هایی هستند که پس از فروش تعداد مشخصی (معمولاً بالای ۵۰۰ هزار نسخه) با قیمت کمتر و قاب‌های قرمز یا نقره‌ای دوباره وارد بازار شدند. برای کلکسیونرها، نسخه‌های Black Label به دلیل اصالت و چاپ اول بودن، معمولاً ارزش مادی و معنوی بسیار بیشتری دارند.

در زمان لانچ کنسول در ژاپن (مارس ۲۰۰۰)، چندین عنوان از جمله Ridge Racer V و Street Fighter EX3 منتشر شدند. اما بازی Madden NFL 2001 اولین بازی بود که توانست قدرت واقعی کنسول را در بازارهای غربی به نمایش بگذارد. این بازی‌ها در زمان خود جهش گرافیکی عظیمی را نسبت به پلی‌استیشن ۱ نشان دادند و ثابت کردند که موتور پردازشی Emotion Engine سونی پتانسیل‌های بسیار بالایی برای رندر کردن محیط‌های سه‌بعدی پیچیده دارد.

استودیوهای داخلی سونی مانند Santa Monica (سازنده God of War) و Naughty Dog (سازنده Jak and Daxter) نقش کلیدی داشتند. در کنار آن‌ها، شرکت‌های تردپارتی مثل Rockstar Games با سری GTA، شرکت Konami با Metal Gear Solid و Silent Hill، و Capcom با Resident Evil و Devil May Cry ستون‌های اصلی موفقیت این کنسول بودند. همکاری نزدیک این شرکت‌ها با سونی باعث شد تا بهترین و باکیفیت‌ترین عناوین انحصاری و مولتی‌پلتفرم برای این دستگاه عرضه شود.

برای اجرای بازی‌های PS2 روی پلی‌استیشن ۵، بهترین راه استفاده از سرویس اشتراکی PS Plus Premium (یا Deluxe) است. سونی مجموعه‌ای از عناوین برتر PS2 را برای این کنسول بهینه‌سازی کرده که دارای قابلیت‌هایی نظیر رزولوشن بالاتر، نرخ فریم پایدارتر و سیستم تروفی هستند. متاسفانه PS5 نمی‌تواند دیسک‌های فیزیکی PS2 را مستقیماً بخواند، بنابراین کاربران محدود به لیست بازی‌های موجود در فروشگاه دیجیتالی سونی هستند که به مرور زمان در حال گسترش است.

از آنجایی که تلویزیون‌های مدرن فاقد ورودی AV (سه فیش) هستند، بهترین راه استفاده از مبدل‌های PS2 to HDMI باکیفیت یا کابل‌های کامپوننت (Component) به همراه یک آپ‌اسکیلر مانند RetroTINK است. مبدل‌های ارزان‌قیمت بازار ممکن است تصویر را تار کنند، اما استفاده از کابل‌های باکیفیت باعث می‌شود سیگنال آنالوگ به دیجیتال تبدیل شده و تصویر شفاف‌تری در رزولوشن 480p یا 576i دریافت کنید که روی نمایشگرهای بزرگ قابل تحمل‌تر باشد.

PCSX2 قدرتمندترین شبیه‌ساز پلی‌استیشن ۲ برای کامپیوتر است که اجازه می‌دهد بازی‌ها را با کیفیت 4K و نرخ فریم ۶۰ اجرا کنید. برای استفاده از آن، شما به فایل BIOS کنسول (که باید از کنسول خودتان استخراج شده باشد) و فایل ISO بازی‌ها نیاز دارید. این شبیه‌ساز تنظیمات گرافیکی گسترده‌ای دارد که می‌تواند بافت‌های قدیمی بازی را فیلتر کرده و کیفیت بصری آن‌ها را به استانداردهای مدرن نزدیک کند، به طوری که بازی‌ها بسیار بهتر از سخت‌افزار اصلی به نظر برسند.

برای این کار به یک کنسول کپی‌خور شده با نرم‌افزار Free McBoot و یک فلش مموری نیاز دارید. با استفاده از برنامه uLaunchELF می‌توانید فایل‌های ذخیره را از مموری کارت به فلش کپی کرده و سپس در کامپیوتر با فرمت‌های مخصوص شبیه‌ساز (مثل .ps2) استفاده کنید. همچنین آداپتورهای مخصوصی برای اتصال مموری کارت به پورت USB کامپیوتر وجود دارد که البته کمیاب و گران هستند. این کار برای پشتیبان‌گیری از پیشرفت‌های چندین ساله در بازی‌ها بسیار ضروری است.

اگر دیسک بازی شما به دلیل خش زیاد اجرا نمی‌شود، می‌توانید از کیت‌های پولیش دیسک یا دستگاه‌های ترمیم حرفه‌ای استفاده کنید. در روش‌های خانگی، استفاده از مقدار کمی خمیردندان غیرژله‌ای و دستمال میکروفایبر نرم برای صیقل دادن ملایم سطح دیسک (از مرکز به سمت بیرون) می‌تواند خش‌های سطحی را از بین ببرد. با این حال، اگر لایه نقره‌ای دیسک آسیب دیده باشد، دیسک عملاً غیرقابل استفاده است و راهی برای بازیابی اطلاعات آن وجود ندارد.

کنسول PS2 به صورت پیش‌فرض دارای دو پورت دسته است. برای بازی‌های ۴ نفره (مانند سری PES یا Crash Team Racing)، شما به قطعه‌ای به نام Multitap نیاز دارید که به پورت دسته متصل شده و تعداد ورودی‌ها را به ۴ یا بیشتر افزایش می‌دهد. همچنین برخی بازی‌ها از قابلیت i.Link برای اتصال دو کنسول به هم پشتیبانی می‌کردند. امروزه در شبیه‌سازها، این فرآیند بسیار ساده‌تر است و تنها با اتصال چند دسته USB به کامپیوتر می‌توانید به صورت چندنفره بازی کنید.

یافتن نسخه‌های فیزیکی و سالم بازی‌های کمیاب مثل Rule of Rose یا Kuon بسیار دشوار است. بهترین منابع برای خرید، سایت‌های مزایده‌ای مثل eBay یا گروه‌های تخصصی کلکسیونرها در شبکه‌های اجتماعی هستند. در ایران نیز بازارهای سنتی بازی‌های قدیمی در شهرهایی مثل تهران (میدان امام خمینی) همچنان فعال هستند. هنگام خرید حتماً به سلامت دیسک، وجود دفترچه راهنما و اصلی بودن قاب دقت کنید، زیرا این موارد تاثیر مستقیمی بر قیمت و ارزش کلکسیونی بازی دارند.

بله، با استفاده از نرم‌افزار Open PS2 Loader (OPL) و نصب آن روی مموری کارت (Free McBoot)، می‌توانید بازی‌ها را از طریق پورت USB یا کابل شبکه (SMB) اجرا کنید. البته باید توجه داشت که پورت‌های USB در PS2 از نوع نسخه ۱.۱ هستند که سرعت بسیار پایینی دارند و باعث تیک زدن دموهای بازی می‌شوند. بهترین راه برای اجرای بازی‌های دیجیتال در مدل‌های Fat، استفاده از هارد دیسک داخلی و در مدل‌های Slim، استفاده از شبکه محلی است.

اکثر بازی‌های PS2 در رزولوشن 480i (در سیستم NTSC) یا 576i (در سیستم PAL) اجرا می‌شوند. برخی بازی‌های شاخص مانند Gran Turismo 4 از رزولوشن 1080i نیز پشتیبانی می‌کردند که در زمان خود انقلابی بود. نرخ فریم بازی‌ها معمولاً بین ۳۰ تا ۶۰ فریم بر ثانیه متغیر است. بازی‌های اکشن سریع مثل Devil May Cry معمولاً روی ۶۰ فریم قفل هستند تا تجربه روانی ارائه دهند، در حالی که بازی‌های جهان‌باز سنگین ممکن است با افت فریم مواجه شوند.

مدل Fat (سری 30000 و 50000) دارای ابعاد بزرگتر، فن خنک‌کننده قوی‌تر و محفظه Expansion Bay برای نصب هارد دیسک است. مدل Slim (سری 70000 و 90000) بسیار کوچک‌تر و سبک‌تر بوده و دارای پورت شبکه داخلی است، اما محفظه هارد ندارد. همچنین مدل‌های Slim اولیه دارای آداپتور برق خارجی بودند، در حالی که در سری 90000 منبع تغذیه به داخل کنسول منتقل شد. از نظر قدرت پردازشی، هر دو مدل تقریباً یکسان هستند اما دوام لنز در مدل‌های Fat معمولاً بیشتر گزارش شده است.

پردازنده Emotion Engine قلب تپنده PS2 بود که با فرکانس ۲۹۴ مگاهرتز کار می‌کرد. این پردازنده اولین CPU ۱۲۸ بیتی در دنیای کنسول‌ها بود که برای محاسبات پیچیده ریاضی و شبیه‌سازی فیزیک و هوش مصنوعی طراحی شده بود. قدرت این پردازنده به قدری بود که در سال‌های اولیه عرضه، دولت ژاپن محدودیت‌هایی برای صادرات آن به برخی کشورها وضع کرد، زیرا نگران بودند از قدرت محاسباتی آن در سیستم‌های هدایت موشکی استفاده شود.

بازی Shadow of the Colossus از نظر فنی بسیار فراتر از زمان خود بود. این بازی از تکنیک‌های گرافیکی سنگینی مثل HDR لایتینگ و رندرینگ محیط‌های بسیار وسیع استفاده می‌کرد که فشار مضاعفی به پردازنده و رم ۳۲ مگابایتی کنسول وارد می‌آورد. به همین دلیل در صحنه‌های شلوغ یا هنگام مبارزه با غول‌آخرهای بزرگ، نرخ فریم به زیر ۲۰ می‌رسد. این موضوع نقص بازی نیست، بلکه نشان‌دهنده تلاش سازندگان برای جابه‌جا کردن مرزهای سخت‌افزاری PS2 است.

اکثر بازی‌های PS2 روی DVDهای تک‌لایه با ظرفیت ۴.۷ گیگابایت عرضه می‌شدند. با این حال، برخی بازی‌های حجیم مانند God of War II، Metal Gear Solid 2 و Gran Turismo 4 از دیسک‌های دولایه (DVD-9) با ظرفیت ۸.۵ گیگابایت استفاده می‌کردند. این بازی‌ها به دلیل حجم بالای دموهای سینمایی و بافت‌های باکیفیت، به فضای بیشتری نیاز داشتند. جالب است بدانید که برخی بازی‌های اولیه و کم‌حجم نیز روی CDهای آبی‌رنگ با ظرفیت ۷۰۰ مگابایت عرضه شدند.

بله، سونی برای اطمینان از سازگاری کامل، پردازنده اصلی PS1 (فرکانس ۳۳ مگاهرتز) را به عنوان پردازنده کمکی (I/O Processor) در داخل برد PS2 قرار داد. این یعنی وقتی دیسک PS1 را داخل دستگاه می‌گذارید، کنسول به صورت سخت‌افزاری و بدون نیاز به شبیه‌سازی نرم‌افزاری، بازی را اجرا می‌کند. همچنین PS2 دارای قابلیتی به نام Texture Smoothing است که می‌تواند پیکسل‌های بازی‌های قدیمی PS1 را کمی نرم‌تر نشان دهد و سرعت بارگذاری آن‌ها را بهبود بخشد.

کنسول PS2 تنها ۳۲ مگابایت رم اصلی (RDRAM) و ۴ مگابایت حافظه ویدئویی (VRAM) داشت. این محدودیت شدید باعث می‌شد سازندگان از تکنیک‌های خلاقانه‌ای برای مدیریت حافظه استفاده کنند. برای مثال، در بازی Silent Hill 2 از مه غلیظ برای پوشاندن فواصل دور و کاهش بار پردازشی استفاده شد. یا در بازی‌های مبارزه‌ای، تعداد آبجکت‌های محیطی محدود می‌شد تا تمام حافظه صرف جزئیات کاراکترها شود. مدیریت بهینه این حافظه اندک، هنر اصلی برنامه‌نویسان آن دوران بود.

لنزهای PS2 به دلیل استفاده از دیودهای لیزری حساس، عمر مفیدی دارند که با استفاده از دیسک‌های کپی و غیر استاندارد سریع‌تر به پایان می‌رسد. دیسک‌های کپی به دلیل بازتاب نوری کمتر، فشار بیشتری به موتور فوکوس لنز وارد می‌کنند تا اطلاعات را بخواند که منجر به گرم شدن و استهلاک قطعات اپتیکال می‌شود. همچنین تجمع گرد و غبار روی عدسی لنز می‌تواند باعث اختلال در خواندن شود که معمولاً با سرویس دوره‌ای و تمیز کردن ملایم قابل حل است.

قیمت کنسول PS2 بسته به تمیزی، مدل (Fat یا Slim) و متعلقات همراه آن متغیر است. در بازار جهانی، یک کنسول تمیز با یک دسته و کابل‌های اصلی بین ۶۰ تا ۱۰۰ دلار قیمت دارد. در بازار ایران، این قیمت معمولاً بین ۲ تا ۴ میلیون تومان نوسان می‌کند. مدل‌های خاص با جعبه و دفترچه (Complete in Box) یا نسخه‌های لیمیتد ادیشن با رنگ‌های خاص، می‌توانند تا چندین برابر این قیمت در میان کلکسیونرها معامله شوند.

برخی بازی‌ها به دلیل تیراژ پایین در زمان عرضه، امروزه قیمت‌های نجومی دارند. بازی Rule of Rose (نسخه انگلیسی) یکی از گران‌ترین‌هاست که قیمت آن برای نسخه پلمب به بیش از ۱۰۰۰ دلار می‌رسد. بازی‌های دیگری مثل Kuon، Haunting Ground و نسخه‌های خاص سری Silent Hill نیز در رده‌های قیمتی ۵۰۰ تا ۸۰۰ دلار قرار دارند. همچنین دیسک‌های دمو یا نسخه‌های مخصوص نقد و بررسی (Press Kits) نیز ارزش بسیار بالایی در بازار مجموعه‌داران دارند.

در دوران اوج پلی‌استیشن ۲، قیمت استاندارد بازی‌های تراز اول (AAA) حدود ۴۹.۹۹ دلار آمریکا بود. این قیمت برای بازی‌های کوچکتر یا نسخه‌های بازنشر شده (Greatest Hits) به ۱۹.۹۹ دلار کاهش می‌یافت. در ایران به دلیل نبود قانون کپی‌رایت، بازی‌ها روی دیسک‌های کپی با قیمتی بسیار ناچیز (حدود ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ تومان در آن زمان) به فروش می‌رسیدند که همین موضوع یکی از دلایل اصلی محبوبیت فوق‌العاده این کنسول در بین گیمرهای ایرانی بود.

بله، در سال‌های اخیر بازار بازی‌های رترو (قدیمی) رشد چشمگیری داشته است. بازی‌های باکیفیت و نایاب PS2 سالانه بین ۱۰ تا ۳۰ درصد افزایش ارزش پیدا می‌کنند. به خصوص عناوینی که در سبک وحشت (Horror) یا نقش‌آفرینی ژاپنی (JRPG) هستند، به دلیل تقاضای بالا و عرضه کم، گزینه‌های خوبی برای سرمایه‌گذاری محسوب می‌شوند. البته این کار مستلزم دانش کافی در مورد وضعیت فیزیکی دیسک و اطمینان از اصل بودن تمامی قطعات (قاب، دفترچه و دیسک) است.

تعویض لنز رایج‌ترین تعمیر کنسول PS2 است. هزینه خرید یک لنز نو (معمولاً مدل PVR-802W برای اسلیم) حدود ۱۰ تا ۲۰ دلار است و با احتساب دستمزد تعمیرکار، در ایران حدود ۵۰۰ تا ۸۰۰ هزار تومان هزینه دارد. سایر تعمیرات مثل تعویض موتور درایو یا آی‌سی تصویر نیز هزینه‌های مشابهی دارند. با توجه به قیمت خود کنسول، تعمیر آن معمولاً به‌صرفه است، مگر اینکه برد اصلی دستگاه دچار آسیب جدی شده باشد که در آن صورت خرید یک کنسول دیگر منطقی‌تر خواهد بود.

به طور کلی، نسخه‌های ژاپنی (NTSC-J) به دلیل فراوانی در بازار، ارزان‌ترین نسخه‌ها هستند. نسخه‌های آمریکایی (NTSC-U) به دلیل زبان انگلیسی و تقاضای بالا، معمولاً گران‌ترند. نسخه‌های اروپایی (PAL) در رتبه میانی قرار دارند. با این حال، برخی بازی‌های خاص که فقط در اروپا منتشر شده‌اند (مثل برخی عناوین ۵۰ هرتزی خاص)، می‌توانند بسیار گران باشند. برای یک گیمر معمولی، خرید نسخه‌های ژاپنی برای بازی‌های اکشن که نیاز به دانش زبان ندارند، اقتصادی‌ترین راه است.

یک مموری کارت ۸ مگابایتی اصلی سونی حدود ۱۰ تا ۱۵ دلار قیمت دارد. دسته‌های اصلی (DualShock 2) به دلیل استهلاک بالا، پیدا کردن نسخه سالم و تمیزشان دشوار است و قیمتی بین ۲۰ تا ۴۰ دلار دارند. در بازار ایران، مموری کارت‌های کپی با قیمت ارزان (حدود ۱۰۰ هزار تومان) فراوانند، اما برای اطمینان از امنیت فایل‌های ذخیره، توصیه می‌شود از نسخه‌های اصلی یا مموری کارت‌های باکیفیت برندهای معتبری مثل Katana استفاده کنید.

خود نرم‌افزار شبیه‌ساز کاملاً قانونی است زیرا از کدهای مهندسی معکوس شده استفاده می‌کند و شامل کدهای کپی‌رایت شده سونی نیست. اما استفاده از فایل BIOS کنسول که برای اجرای شبیه‌ساز ضروری است، از نظر قانونی تنها زمانی مجاز است که شما خودتان مالک یک کنسول فیزیکی باشید و فایل را از آن استخراج کرده باشید. دانلود BIOS از اینترنت نقض کپی‌رایت محسوب می‌شود، هرچند در بسیاری از کشورها (از جمله ایران) پیگرد قانونی جدی برای کاربران خانگی ندارد.

از نظر قانونی، شما تنها مجاز به داشتن نسخه دیجیتال (ISO) بازی‌هایی هستید که نسخه فیزیکی و اصلی آن‌ها را خریداری کرده باشید. دانلود بازی‌هایی که مالک آن‌ها نیستید، نقض مستقیم قوانین مالکیت معنوی است. با این حال، به دلیل توقف تولید این بازی‌ها و عدم دسترسی مستقیم به آن‌ها در فروشگاه‌های رسمی، بسیاری از این عناوین در دسته Abandonware (نرم‌افزارهای رها شده) قرار می‌گیرند، هرچند که از نظر حقوقی همچنان تحت مالکیت ناشر اصلی هستند.

اکثر بازی‌های بزرگ همچنان تحت مالکیت ناشران اصلی خود هستند. برای مثال، سری Metal Gear Solid و Silent Hill متعلق به Konami، سری Resident Evil متعلق به Capcom و سری God of War متعلق به Sony Interactive Entertainment است. برخی استودیوها در طول زمان منحل شده‌اند که در این صورت حق امتیاز بازی‌های آن‌ها معمولاً به شرکت‌های مادر یا خریداران دارایی‌های آن‌ها (مثل شرکت Embracer Group) منتقل شده است. این شرکت‌ها حق بازسازی یا عرضه مجدد این عناوین را دارند.

بله، استریم کردن گیم‌پلی بازی‌های PS2 به طور کلی مجاز است و تحت قانون Use Fair (استفاده منصفانه) قرار می‌گیرد. با این حال، باید مراقب موسیقی‌های دارای کپی‌رایت در بازی‌ها (به خصوص در سری GTA یا بازی‌های ورزشی) باشید، زیرا سیستم‌های تشخیص خودکار یوتیوب و توییچ ممکن است ویدیو را به دلیل نقض حقوق موسیقی مسدود یا درآمد آن را قطع کنند. بسیاری از استریمرها برای جلوگیری از این مشکل، صدای موسیقی بازی را در تنظیمات قطع می‌کنند.

دلیل اصلی این موضوع معمولاً مسائل حقوقی و انقضای لایسنس‌ها است. برای مثال، بازی‌های ماشینی یا ورزشی که دارای برندهای واقعی خودرو یا اسامی بازیکنان هستند، قراردادهای لایسنس محدودی دارند که پس از چند سال منقضی می‌شود. تمدید این قراردادها برای یک بازی قدیمی بسیار هزینه‌بر است. همچنین در برخی موارد، کدهای منبع (Source Code) اصلی بازی گم شده یا به قدری قدیمی هستند که پورت کردن آن‌ها به سخت‌افزارهای مدرن از نظر اقتصادی توجیه ندارد.

در بسیاری از کشورهای غربی، فروش و نصب مود-چیپ‌ها به دلیل دور زدن سیستم‌های حفاظتی کپی‌رایت (DRM) غیرقانونی اعلام شده است. سونی در دهه‌های گذشته چندین پرونده قضایی علیه تولیدکنندگان این قطعات را برنده شد. با این حال، در کشورهایی که قوانین کپی‌رایت بین‌المللی را اجرا نمی‌کنند، این کار به طور گسترده انجام می‌شود. از نظر فنی، نصب مود-چیپ گارانتی دستگاه را باطل می‌کرد (که اکنون دیگر اهمیتی ندارد) اما راه را برای اجرای کدهای غیررسمی و بازی‌های کپی باز می‌کرد.

وقتی ناشر سرورهای رسمی یک بازی را خاموش می‌کند، از نظر قانونی تعهدی به ارائه خدمات ندارد. با این حال، جوامع هواداری اغلب سرورهای خصوصی (Private Servers) برای بازی‌هایی مثل Star Wars: Battlefront یا Resident Evil Outbreak ایجاد می‌کنند. از نظر حقوقی، این کار در منطقه خاکستری قرار دارد؛ تا زمانی که این سرورها پولی دریافت نکنند و باعث ضرر مالی به ناشر نشوند، معمولاً با اغماض با آن‌ها برخورد می‌شود، هرچند ناشر حق قانونی برای بستن آن‌ها را دارد.

خیر، فروش دیسک‌های کپی یا رایت شده تحت هر شرایطی نقض مستقیم قانون کپی‌رایت و تکثیر غیرقانونی است. این کار در واقع سرقت معنوی از سازندگان بازی محسوب می‌شود. حتی اگر بازی دیگر در بازار موجود نباشد، باز هم فروش نسخه کپی آن غیرقانونی است. کلکسیونرها و فروشندگان معتبر تنها نسخه‌های فیزیکی اصلی (Original) را خرید و فروش می‌کنند و دیسک‌های کپی هیچ ارزش مادی در بازار حرفه‌ای ندارند.

ریجن NTSC مربوط به آمریکای شمالی و ژاپن است که بازی‌ها را با نرخ ۶۰ هرتز (۶۰ فریم در ثانیه) اما رزولوشن کمی پایین‌تر اجرا می‌کند. ریجن PAL مربوط به اروپا و خاورمیانه است که بازی‌ها را با نرخ ۵۰ هرتز (۵۰ فریم در ثانیه) اما رزولوشن بالاتر اجرا می‌کند. به دلیل سرعت بالاتر فریم، اکثر گیمرهای حرفه‌ای نسخه‌های NTSC را ترجیح می‌دهند، زیرا بازی‌ها در این ریجن حدود ۱۷ درصد سریع‌تر و روان‌تر از نسخه‌های PAL اجرا می‌شوند.

بله، اکثر دسته‌های اصلی پلی‌استیشن ۱ (DualShock 1) با کنسول PS2 سازگار هستند و در بسیاری از بازی‌ها به خوبی کار می‌کنند. با این حال، برخی بازی‌های اختصاصی PS2 به قابلیت فشارسنجی دکمه‌ها (Pressure Sensitivity) که در DualShock 2 معرفی شد، نیاز دارند. در این بازی‌ها (مثل Metal Gear Solid 2 یا Gran Turismo 3)، دکمه‌ها تشخیص می‌دهند که شما چقدر آن‌ها را فشار داده‌اید؛ اگر از دسته PS1 استفاده کنید، این قابلیت کار نخواهد کرد و ممکن است در روند بازی دچار مشکل شوید.

بازی‌های نقش‌آفرینی ژاپنی (JRPG) معمولاً طولانی‌ترین زمان گیم‌پلی را دارند. عناوینی مثل Dragon Quest VIII: Journey of the Cursed King یا Final Fantasy X می‌توانند بین ۸۰ تا ۱۰۰ ساعت برای اتمام بخش داستانی زمان ببرند. اگر قصد داشته باشید تمام ماموریت‌های جانبی و مخفی این بازی‌ها را انجام دهید، این زمان می‌تواند به بیش از ۲۰۰ ساعت نیز برسد. این حجم از محتوا روی دیسک‌های DVD آن زمان، نشان‌دهنده بهینه‌سازی فوق‌العاده داده‌ها توسط تیم‌های توسعه‌دهنده است.

بله، برخلاف تصور بسیاری، PS2 دارای یک آداپتور شبکه (Network Adapter) بود که در مدل‌های Fat به صورت جداگانه نصب می‌شد و در مدل‌های Slim داخلی بود. بازی‌هایی مثل SOCOM: U.S. Navy SEALs، Star Wars: Battlefront و حتی Final Fantasy XI (که یک بازی MMO بود) قابلیت بازی آنلاین داشتند. اگرچه سونی سرورهای رسمی را سال‌ها پیش خاموش کرد، اما هنوز هم برخی از هواداران با استفاده از DNSهای خاص و سرورهای شبیه‌سازی شده، به صورت آنلاین با هم بازی می‌کنند.