صفحه ۵۷۰ قرآن؛ متن و ترجمه همه آیات

آیات صفحه ۵۷۰

1. ۷۰:۴۰جزء ۲۹

   فَلا أُقسِمُ بِرَبِّ المَشٰرِقِ وَالمَغٰرِبِ إِنّا لَقٰدِرونَ

   به پروردگار مشرق‌ها و مغرب‌ها سوگند می‌خورم که قطعاً ما تواناییم

2. ۷۰:۴۱جزء ۲۹

   عَلىٰ أَن نُبَدِّلَ خَيرًا مِنهُم وَما نَحنُ بِمَسبوقينَ

   بر اینکه [کسان دیگری] بهتر از اینان را جایگزین کنیم؛ و ما [برای انجام این کار،] درمانده و ناتوان نیستیم.

3. ۷۰:۴۲جزء ۲۹

   فَذَرهُم يَخوضوا وَيَلعَبوا حَتّىٰ يُلٰقوا يَومَهُمُ الَّذى يوعَدونَ

   پس [ای پیامبر،] آنان را به حال خود واگذار تا در باطل خود فروروند و بازی کنند، تا به روزی برسند که به آنان وعده داده شده است.

4. ۷۰:۴۳جزء ۲۹

   يَومَ يَخرُجونَ مِنَ الأَجداثِ سِراعًا كَأَنَّهُم إِلىٰ نُصُبٍ يوفِضونَ

   [همان] روزی ‌که شتابان از قبرها خارج می‌شوند؛ گویی به سوی بت‌ها [و معبودانشان] می‌دوند.

5. ۷۰:۴۴جزء ۲۹

   خٰشِعَةً أَبصٰرُهُم تَرهَقُهُم ذِلَّةٌ ذٰلِكَ اليَومُ الَّذى كانوا يوعَدونَ

   [در حالی که] چشم‌هایشان [از شرم و وحشت] به زیر افتاده و ذلت [و خواری،] آنان را پوشانده است. این همان روزی است که به آنان وعده داده می‌شد.

6. ۷۱:۱جزء ۲۹

   بِسمِ اللَّهِ الرَّحمٰنِ الرَّحيمِ إِنّا أَرسَلنا نوحًا إِلىٰ قَومِهِ أَن أَنذِر قَومَكَ مِن قَبلِ أَن يَأتِيَهُم عَذابٌ أَليمٌ

   بی‌گمان، ما نوح را به سوی قومش فرستادیم [و گفتیم]: «قوم خود را ـ پیش از آنکه عذاب دردناک به سراغشان آید ـ هشدار ده [و بترسان].

7. ۷۱:۲جزء ۲۹

   قالَ يٰقَومِ إِنّى لَكُم نَذيرٌ مُبينٌ

   [نوح] گفت: «ای قوم، من بیم‌دهنده‌ای آشکار برایتان هستم،

8. ۷۱:۳جزء ۲۹

   أَنِ اعبُدُوا اللَّهَ وَاتَّقوهُ وَأَطيعونِ

   که الله را عبادت کنید، و از او بترسید، و مطیع [دستورهای] من باشید.

9. ۷۱:۴جزء ۲۹

   يَغفِر لَكُم مِن ذُنوبِكُم وَيُؤَخِّركُم إِلىٰ أَجَلٍ مُسَمًّى إِنَّ أَجَلَ اللَّهِ إِذا جاءَ لا يُؤَخَّرُ لَو كُنتُم تَعلَمونَ

   [که اگر چنین کردید، الله] گناهانتان را می‌آمرزد و تا زمان معیّنی به شما مهلت می‌دهد؛ زیرا هنگامی که اجل الهی فرا رسد، تأخیر نخواهد داشت، اگر می‌دانستید».

10. ۷۱:۵جزء ۲۹

    قالَ رَبِّ إِنّى دَعَوتُ قَومى لَيلًا وَنَهارًا

    و نوح [پس از نصیحت‌ و دعوت] گفت: «پروردگارا، به راستی که من قومِ خود را شب و روز [به ایمان] دعوت کردم؛

11. ۷۱:۶جزء ۲۹

    فَلَم يَزِدهُم دُعاءى إِلّا فِرارًا

    ولی دعوت من، جز بر گریزشان [از حق] نیفزود

12. ۷۱:۷جزء ۲۹

    وَإِنّى كُلَّما دَعَوتُهُم لِتَغفِرَ لَهُم جَعَلوا أَصٰبِعَهُم فى ءاذانِهِم وَاستَغشَوا ثِيابَهُم وَأَصَرّوا وَاستَكبَرُوا استِكبارًا

    و من هر چه دعوتشان کردم تا سرانجام آنان را بیامرزی، انگشتان‌ خود را در گوش‌هایشان فرو کردند و لباس‌هایشان را [به خود] پیچیدند و [در مخالفت] اصرار [و پا‌فشاری] کردند و به شدت، گردنکشی و تکبر نمودند.

13. ۷۱:۸جزء ۲۹

    ثُمَّ إِنّى دَعَوتُهُم جِهارًا

    سپس آنها را با صدای بلند [و آشکار] دعوت کردم.

14. ۷۱:۹جزء ۲۹

    ثُمَّ إِنّى أَعلَنتُ لَهُم وَأَسرَرتُ لَهُم إِسرارًا

    به علاوه، آشکارا برایشان گفتم و در نهان برای [هرکدام از] آنان بیان کردم.

15. ۷۱:۱۰جزء ۲۹

    فَقُلتُ استَغفِروا رَبَّكُم إِنَّهُ كانَ غَفّارًا

    گفتم: «از پروردگار خویش آمرزش بخواهید [که] بی‌گمان، او بسیار آمرزنده است.