آموزش کامل فعال‌سازی ردی بوست در ویندوز 10

ردی بوست (ReadyBoost) یکی از ویژگی‌های کاربردی ویندوز است که به سیستم اجازه می‌دهد از فضای خالی یک فلش مموری یا کارت SD به عنوان حافظه نهان (Cache) برای هارد دیسک استفاده کند. این قابلیت با ذخیره فایل‌های سیستمی کوچک و پرکاربرد روی فلش، سرعت دسترسی به آن‌ها را افزایش می‌دهد؛ زیرا سرعت خواندن تصادفی در فلش مموری‌ها بسیار بالاتر از هارد دیسک‌های مکانیکی قدیمی (HDD) است و باعث بهبود سرعت بوت و اجرای برنامه‌ها می‌شود.

خیر، این یک باور اشتباه است. ReadyBoost به هیچ وجه ظرفیت حافظه RAM فیزیکی شما را افزایش نمی‌دهد و نمی‌تواند جایگزین آن شود. رم برای پردازش‌های فعال و لحظه‌ای استفاده می‌شود، در حالی که ردی بوست به عنوان یک لایه میانی بین رم و هارد دیسک عمل می‌کند تا داده‌هایی که قرار است از هارد کند خوانده شوند، با سرعت بیشتری از روی فلش در دسترس قرار گیرند. برای افزایش واقعی توان پردازشی، ارتقای رم فیزیکی تنها راه حل است.

ویندوز 10 به صورت هوشمند تشخیص می‌دهد که آیا درایو اصلی سیستم شما SSD است یا خیر. از آنجایی که سرعت خواندن و نوشتن در حافظه‌های SSD به مراتب بیشتر از سریع‌ترین فلش مموری‌های USB 3.0 است، استفاده از ردی بوست در این سیستم‌ها نه تنها باعث افزایش سرعت نمی‌شود، بلکه ممکن است به دلیل تاخیرهای درگاه USB، عملکرد سیستم را کاهش دهد. به همین دلیل ویندوز در حضور SSD این قابلیت را غیرفعال می‌کند.

برای استفاده از این قابلیت، شما به یک فلش مموری یا کارت حافظه با حداقل ظرفیت 500 مگابایت نیاز دارید. از نظر فنی، حافظه شما باید سرعت خواندن تصادفی حداقل 2.5 مگابایت بر ثانیه برای بسته‌های 4 کیلوبایتی و سرعت نوشتن تصادفی 1.75 مگابایت بر ثانیه برای بسته‌های 512 کیلوبایتی را داشته باشد. همچنین درگاه USB سیستم باید حداقل استاندارد USB 2.0 را پشتیبانی کند، هرچند استفاده از USB 3.0 برای بازدهی واقعی توصیه می‌شود.

این یک تصور کاملاً غلط است. ReadyBoost هیچ ارتباط فنی با واحد پردازش گرافیکی (GPU) یا حافظه اختصاصی ویدئویی (VRAM) ندارد. وظیفه این قابلیت صرفاً تسریع در خواندن فایل‌های سیستمی و کش کردن داده‌های دیسک سخت است. اگرچه ممکن است زمان بارگذاری (Loading) مراحل بازی در هارد دیسک‌های کند کمی کاهش یابد، اما تاثیری بر نرخ فریم (FPS) یا کیفیت گرافیکی بازی نخواهد داشت و نباید انتظار معجزه در گیمینگ داشته باشید.

مایکروسافت برای دریافت بهترین نتیجه، توصیه می‌کند که نسبت حافظه اختصاص داده شده به ReadyBoost به حافظه RAM سیستم، بین 1 به 1 تا 3 به 1 باشد. به عنوان مثال، اگر سیستم شما دارای 4 گیگابایت رم است، بهتر است یک فضای 4 تا 12 گیگابایتی از فلش مموری خود را به این کار اختصاص دهید. اختصاص فضای بیشتر از این مقدار معمولاً تاثیر محسوسی در عملکرد سیستم نخواهد داشت و فقط فضای فلش شما را اشغال می‌کند.

بله، ویندوز 10 برخلاف نسخه‌های قدیمی‌تر مانند ویندوز ویستا، اجازه می‌دهد تا از چندین دستگاه ذخیره‌سازی (تا حداکثر 8 دستگاه) به طور همزمان برای ردی بوست استفاده کنید. مجموع فضای کش می‌تواند تا 256 گیگابایت افزایش یابد (هر دستگاه حداکثر 32 گیگابایت). با این حال، به دلیل محدودیت‌های پهنای باند گذرگاه USB در مادربرد، استفاده از تعداد زیادی فلش مموری لزوماً سرعت را چندین برابر نمی‌کند و معمولاً یک فلش پرسرعت کافی است.

استفاده از این قابلیت تنها زمانی منطقی است که شما از یک کامپیوتر یا لپ‌تاپ قدیمی با هارد دیسک مکانیکی (HDD) و مقدار رم کم (مثلاً 2 یا 4 گیگابایت) استفاده می‌کنید. در این شرایط، ویندوز مدام مجبور است داده‌ها را بین رم و هارد جابجا کند که باعث کندی شدید می‌شود. ردی بوست با ایجاد یک حافظه میانی سریع‌تر، این کندی را تا حدی جبران می‌کند. اگر سیستم شما مدرن است یا SSD دارد، این قابلیت عملاً هیچ کاربردی برای شما نخواهد داشت.

برای فعال‌سازی، ابتدا فلش مموری را به پورت USB وصل کنید. سپس به This PC رفته، روی درایو فلش راست‌کلیک کرده و Properties را انتخاب کنید. به تب ReadyBoost بروید. در اینجا سه گزینه دارید: عدم استفاده، اختصاص کل ظرفیت (Dedicate) یا تنظیم دستی فضا (Use this device). پس از انتخاب میزان فضا، روی Apply و OK کلیک کنید. ویندوز بلافاصله فایلی به نام ReadyBoost.sfcache را در فلش ایجاد کرده و شروع به استفاده از آن به عنوان حافظه نهان می‌کند.

عدم نمایش این تب معمولاً به دو دلیل رخ می‌دهد: اول اینکه سرویس اصلی مسئول این قابلیت یعنی SysMain (که قبلاً SuperFetch نام داشت) در ویندوز شما غیرفعال شده است. دوم اینکه سیستم شما دارای درایو SSD است و ویندوز به طور خودکار این قابلیت را مخفی کرده چون نیازی به آن ندارید. برای رفع این مشکل، باید از منوی Services مطمئن شوید که وضعیت SysMain روی Automatic و Running قرار دارد، هرچند در صورت وجود SSD، ویندوز همچنان اجازه فعال‌سازی نخواهد داد.

برای غیرفعال کردن، دقیقاً همان مسیر فعال‌سازی را طی کنید: راست‌کلیک روی درایو، انتخاب Properties و رفتن به تب ReadyBoost. در اینجا گزینه Do not use this device را انتخاب کرده و Apply کنید. با این کار، ویندوز فایل کش را از روی فلش پاک کرده و استفاده از آن را متوقف می‌کند. بسیار مهم است که قبل از کشیدن فلش از پورت USB، حتماً این مراحل را انجام دهید یا از گزینه Safely Remove Hardware استفاده کنید تا از آسیب به فایل‌های سیستمی جلوگیری شود.

الزاماً نیازی به فرمت کردن نیست، اما توصیه می‌شود برای عملکرد بهتر و استفاده از حداکثر پتانسیل، فلش را فرمت کنید. اگر قصد دارید بیش از 4 گیگابایت فضا به ردی بوست اختصاص دهید، حتماً باید فلش را با فرمت NTFS یا exFAT فرمت کنید، زیرا فرمت قدیمی FAT32 محدودیت حجم فایل 4 گیگابایتی دارد و اجازه ایجاد فایل کش بزرگتر را نمی‌دهد. همچنین فرمت کردن باعث می‌شود فضای فلش کاملاً خالی شده و ویندوز بتواند فایل کش را به صورت یکپارچه بنویسد.

سرویس SysMain که در نسخه‌های قدیمی ویندوز با نام SuperFetch شناخته می‌شد، مغز متفکر ردی بوست است. این سرویس الگوهای استفاده شما از نرم‌افزارها را تحلیل کرده و تشخیص می‌دهد کدام فایل‌ها باید برای دسترسی سریع‌تر در حافظه نهان قرار گیرند. ReadyBoost در واقع فضای ذخیره‌سازی مورد نیاز برای SysMain را فراهم می‌کند. اگر این سرویس را غیرفعال کنید، حتی اگر فلش مموری متصل باشد، ردی بوست کار نخواهد کرد زیرا هیچ مدیریتی برای انتقال داده‌ها به فلش وجود نخواهد داشت.

جدا کردن ناگهانی فلش مموری در حالی که ردی بوست فعال است، معمولاً باعث خرابی سیستم یا از دست رفتن داده‌های شخصی شما نمی‌شود، زیرا داده‌های موجود در کش صرفاً کپی‌هایی از فایل‌های اصلی روی هارد هستند. با این حال، ممکن است سیستم برای لحظاتی دچار فریز یا کندی شدید شود، چون ویندوز ناگهان منبع کش خود را از دست داده و مجبور است دوباره به هارد دیسک کند مراجعه کند. همچنین احتمال آسیب فیزیکی به سلول‌های حافظه فلش در اثر قطع ناگهانی جریان برق وجود دارد.

ساده‌ترین راه، مراجعه به داخل درایو فلش مموری است؛ اگر فایلی حجیم به نام ReadyBoost.sfcache را مشاهده کردید، یعنی قابلیت فعال است. برای بررسی دقیق‌تر عملکرد، می‌توانید از ابزار Performance Monitor ویندوز استفاده کنید. با تایپ این عبارت در منوی استارت و افزودن شمارنده (Counter) مربوط به ReadyBoost Cache، می‌توانید نرخ لحظه‌ای خواندن و نوشتن داده‌ها و میزان بهره‌وری کش را به صورت نموداری مشاهده کنید تا مطمئن شوید سیستم در حال استفاده از آن است.

بله، این امکان وجود دارد. در تب تنظیمات ReadyBoost، اگر گزینه Use this device را انتخاب کنید، می‌توانید با استفاده از اسلایدر، مقدار مشخصی از فضا (مثلاً 4 گیگابایت از یک فلش 16 گیگابایتی) را به ویندوز اختصاص دهید. مابقی فضای فلش همچنان به عنوان یک درایو معمولی در دسترس شما خواهد بود و می‌توانید عکس‌ها، فیلم‌ها و اسناد خود را در کنار فایل کش ردی بوست ذخیره کنید، بدون اینکه تداخلی در عملکرد یکدیگر ایجاد کنند.

تفاوت بسیار چشمگیر است. پورت USB 2.0 دارای حداکثر سرعت تئوری 480 مگابیت بر ثانیه است، در حالی که USB 3.0 تا 5 گیگابیت بر ثانیه سرعت دارد. در ردی بوست، سرعت انتقال داده‌های کوچک (Random Access) حیاتی است. استفاده از USB 3.0 تاخیر در خواندن داده‌ها را به شدت کاهش می‌دهد و باعث می‌شود سیستم سریع‌تر واکنش نشان دهد. اگر از فلش USB 3.0 در پورت USB 2.0 استفاده کنید، سرعت شما به استاندارد قدیمی محدود شده و بخش زیادی از کارایی ردی بوست از دست می‌رود.

بدون شک NTFS یا exFAT گزینه‌های بهتری هستند. سیستم فایل FAT32 به دلیل محدودیت‌های قدیمی، اجازه ایجاد فایل‌های بزرگتر از 4 گیگابایت را نمی‌دهد، که این موضوع کارایی ردی بوست را در فلش‌های پرظرفیت محدود می‌کند. در مقابل، NTFS اجازه می‌دهد تا 32 گیگابایت فضای کش یکپارچه روی هر دستگاه داشته باشید. همچنین NTFS دارای قابلیت‌های بازیابی خطا و امنیت بهتری است که به پایداری فایل کش کمک می‌کند. بنابراین قبل از فعال‌سازی، فرمت کردن فلش به NTFS توصیه می‌شود.

بله، مایکروسافت برای حفظ امنیت کاربران، تمامی داده‌هایی که در فایل ReadyBoost.sfcache ذخیره می‌شوند را با استفاده از الگوریتم رمزنگاری AES-128 رمزگذاری می‌کند. این یعنی اگر کسی فلش شما را بدزدد، نمی‌تواند به محتوای کش دسترسی پیدا کرده و اطلاعات حساس شما را استخراج کند. این رمزنگاری به صورت خودکار انجام می‌شود و تاثیر بسیار ناچیزی بر عملکرد پردازنده دارد، بنابراین امنیت داده‌های کش شده در سطح استانداردهای بالای ویندوز تضمین شده است.

هارد دیسک‌های مکانیکی در خواندن فایل‌های بزرگ و پشت سر هم (Sequential) عملکرد خوبی دارند، اما در خواندن هزاران فایل کوچک سیستمی که در نقاط مختلف دیسک پراکنده شده‌اند، به دلیل حرکت فیزیکی هد، بسیار کند عمل می‌کنند. فلش مموری‌ها چون قطعه متحرک ندارند، می‌توانند در کسری از ثانیه به هر نقطه از حافظه دسترسی پیدا کنند. ردی بوست از این ویژگی (Random Access) استفاده می‌کند تا فایل‌های کوچک را سریع‌تر از هارد فراخوانی کند، به همین دلیل سرعت تصادفی پارامتر اصلی سنجش کیفیت است.

استفاده از ردی بوست فشار کاری (Write Cycles) روی فلش مموری را افزایش می‌دهد، زیرا ویندوز مدام در حال نوشتن و بروزرسانی داده‌های کش است. حافظه‌های فلش دارای عمر محدودی برای نوشتن هستند، بنابراین استفاده طولانی‌مدت ممکن است عمر مفید فلش‌های ارزان‌قیمت و بی‌کیفیت را کاهش دهد. با این حال، فلش‌های برندهای معتبر با تکنولوژی‌های جدید، تحمل بالایی دارند و معمولاً چندین سال بدون مشکل در حالت ردی بوست کار می‌کنند. در مجموع، این یک معامله بین سرعت سیستم و استهلاک فلش است.

تاثیر ردی بوست بر بار پردازنده بسیار ناچیز و در حد صفر است. فرآیند مدیریت کش توسط سرویس SysMain انجام می‌شود که به گونه‌ای بهینه شده تا از چرخه‌های بیکار پردازنده استفاده کند. تنها بخش کوچکی از توان CPU صرف رمزنگاری AES-128 داده‌های کش می‌شود که در پردازنده‌های مدرن (حتی مدل‌های ضعیف 10 سال اخیر) که دارای دستورالعمل‌های سخت‌افزاری AES هستند، این فشار اصلاً توسط کاربر حس نمی‌شود و باعث کندی محاسبات دیگر نخواهد شد.

بله، کارت‌های حافظه SD، microSD و CompactFlash کاملاً توسط ReadyBoost پشتیبانی می‌شوند. در واقع، استفاده از کارت SD در لپ‌تاپ‌هایی که دارای درگاه داخلی کارت‌خوان هستند، بسیار هوشمندانه است؛ زیرا کارت حافظه کاملاً داخل بدنه دستگاه قرار می‌گیرد و برخلاف فلش مموری، خطر شکستن یا اشغال کردن پورت‌های USB بیرونی را ندارد. فقط باید اطمینان حاصل کنید که کارت حافظه شما از کلاس سرعت بالا (مانند Class 10 یا UHS-I) باشد تا استانداردهای سرعت ردی بوست را برآورده کند.

ویندوز 10 برای هر دستگاه ذخیره‌سازی که به عنوان ردی بوست استفاده می‌شود، سقف 32 گیگابایت را تعیین کرده است. این یعنی حتی اگر شما یک فلش 128 گیگابایتی پرسرعت داشته باشید، ویندوز تنها می‌تواند از 32 گیگابایت آن برای فایل کش استفاده کند. این محدودیت به دلیل بهینه‌سازی جداول آدرس‌دهی حافظه نهان اعمال شده است. البته همان‌طور که گفته شد، می‌توانید با اتصال چندین فلش، مجموع این فضا را تا 256 گیگابایت افزایش دهید، هرچند برای اکثر کاربران همان 8 تا 16 گیگابایت کافی است.

از نظر قیمت تمام شده، بله؛ خرید یک فلش مموری 16 گیگابایتی USB 3.0 بسیار ارزان‌تر از خرید یک ماژول رم 4 یا 8 گیگابایتی است. اما باید توجه داشت که کارایی این دو اصلاً قابل مقایسه نیست. ردی بوست یک راهکار موقت و ارزان برای بهبود نسبی سرعت در سیستم‌های غیرقابل ارتقا (مانند لپ‌تاپ‌هایی که رم آن‌ها لحیم شده است) محسوب می‌شود. اگر بودجه کافی دارید و سیستم شما قابلیت ارتقای رم دارد، خرید رم فیزیکی همیشه گزینه برتر و عاقلانه‌تری است.

استفاده از ردی بوست تاثیر بسیار کمی بر مصرف انرژی دارد. از یک سو، اتصال یک فلش مموری مقدار ناچیزی برق مصرف می‌کند، اما از سوی دیگر، چون ردی بوست باعث می‌شود هارد دیسک مکانیکی (که قطعات متحرک و مصرف برق بالایی دارد) کمتر فعالیت کند، می‌تواند منجر به صرفه‌جویی در مصرف انرژی شود. در مجموع، تغییر در عمر باتری لپ‌تاپ معمولاً کمتر از 1 تا 2 درصد است که برای اکثر کاربران کاملاً قابل چشم‌پوشی بوده و ارزش بهبود سرعت را دارد.

خیر، خرید گران‌ترین فلش مموری بازار صرفاً برای ردی بوست توصیه نمی‌شود. هدف اصلی ردی بوست، بهبود سرعت خواندن تصادفی است و اکثر فلش‌های میان‌رده USB 3.0 برندهای معتبر (مثل سن‌دیسک، سامسونگ یا کینگستون) این نیاز را به خوبی برآورده می‌کنند. تفاوت عملکرد بین یک فلش USB 3.0 معمولی و یک فلش فوق حرفه‌ای در ردی بوست بسیار ناچیز خواهد بود، زیرا محدودیت‌های درگاه USB و معماری ویندوز اجازه بهره‌برداری از سرعت‌های بسیار بالا را نمی‌دهد.

اکثر شرکت‌های سازنده فلش مموری، خرابی ناشی از نوشتن بیش از حد (Wear-out) را جزو شرایط گارانتی محسوب نمی‌کنند. با این حال، تشخیص اینکه فلش بر اثر ردی بوست خراب شده یا استفاده معمولی، برای مراکز خدمات پس از فروش بسیار دشوار است. به طور کلی، چون ردی بوست فشار زیادی به سلول‌های حافظه وارد می‌کند، پیشنهاد می‌شود از فلش‌های ارزان‌قیمت اما با گارانتی معتبر استفاده کنید تا در صورت بروز مشکل، ضرر مالی زیادی متحمل نشوید. هرچند احتمال خرابی در استفاده‌های استاندارد بسیار کم است.

در مقیاس سازمانی، ردی بوست می‌تواند یک استراتژی برای افزایش طول عمر سیستم‌های قدیمی باشد. به جای تعویض صدها کامپیوتر که فقط در اجرای برنامه‌های اداری کند هستند، تجهیز آن‌ها به فلش مموری‌های ارزان‌قیمت و فعال‌سازی ردی بوست می‌تواند تا یک یا دو سال نیاز به ارتقای کلی را به تعویق بیندازد. این کار باعث صرفه‌جویی قابل توجهی در بودجه IT سازمان می‌شود. البته این یک راهکار میان‌مدت است و در نهایت انتقال به SSD برای بهره‌وری حداکثری کارکنان اجتناب‌ناپذیر خواهد بود.

قیمت کارت‌های SD و فلش مموری‌ها در ظرفیت‌های مشابه (مثلاً 16 یا 32 گیگابایت) بسیار به هم نزدیک است. با این حال، کارت‌های SD با سرعت بالا (UHS-I یا بالاتر) ممکن است کمی گران‌تر از فلش‌های USB 3.0 ساده باشند. برای لپ‌تاپ‌ها، هزینه کمی بیشتر برای خرید کارت SD به دلیل مخفی شدن در بدنه و اشغال نکردن پورت USB، ارزش خرید بالاتری دارد. اما برای کامپیوترهای دسکتاپ، خرید یک فلش مموری USB 3.0 اقتصادی‌ترین و در دسترس‌ترین گزینه ممکن برای پیاده‌سازی ردی بوست است.

بله، یکی از مزایای پنهان و اقتصادی ردی بوست، کاهش استهلاک مکانیکی هارد دیسک (HDD) است. از آنجایی که ویندوز فایل‌های کوچک و پر تکرار را از روی فلش می‌خواند، هد هارد دیسک کمتر جابجا می‌شود. این کاهش فعالیت مکانیکی می‌تواند به طور تئوری عمر مفید هارد دیسک را افزایش دهد و احتمال خرابی ناشی از ضربه یا فرسودگی را در درازمدت کمتر کند. با توجه به قیمت بالای هارد دیسک و ارزش داده‌های روی آن، این یک مزیت جانبی ارزشمند برای کاربران سیستم‌های قدیمی است.

بسیاری از فلش مموری‌های بسیار ارزان یا تقلبی، اگرچه ظرفیت بالایی را نشان می‌دهند، اما از تراشه‌های حافظه بی‌کیفیت با سرعت نوشتن و خواندن بسیار پایین استفاده می‌کنند. ویندوز قبل از فعال‌سازی ردی بوست، یک تست سرعت مخفی روی فلش انجام می‌دهد. اگر فلش نتواند حداقل سرعت مورد نیاز (2.5 مگابایت بر ثانیه برای خواندن تصادفی) را تامین کند، ویندوز اجازه فعال‌سازی نمی‌دهد و پیام می‌دهد که این دستگاه برای ردی بوست مناسب نیست. بنابراین خرید فلش‌های بی‌نام و نشان عملاً هدر دادن پول است.

بله، قابلیت ReadyBoost همچنان به عنوان یک ویژگی رسمی و پشتیبانی شده در تمامی نسخه‌های ویندوز 10 (Home, Pro, Enterprise) وجود دارد. مایکروسافت این قابلیت را حذف نکرده است، اما در اسناد فنی خود تاکید می‌کند که با پیشرفت تکنولوژی و ارزان شدن SSDها، اولویت سیستم‌عامل بر استفاده از سخت‌افزار مدرن است. از نظر قانونی، استفاده از این قابلیت هیچ محدودیتی ندارد و بخشی از لایسنس استاندارد ویندوز شما محسوب می‌شود و نیازی به خرید مجوز جداگانه برای فعال‌سازی آن نیست.

در محیط‌های شرکتی با حساسیت بالا، استفاده از ردی بوست ممکن است با سیاست‌های امنیتی (Group Policy) در تضاد باشد. بسیاری از سازمان‌ها پورت‌های USB را برای جلوگیری از سرقت داده‌ها یا ورود بدافزار مسدود می‌کنند. اگرچه داده‌های ردی بوست رمزنگاری شده‌اند، اما مدیران IT باید بررسی کنند که آیا باز کردن پورت USB برای این کار، ریسک‌های امنیتی دیگری به همراه دارد یا خیر. از نظر فنی، ویندوز اجازه مدیریت ردی بوست را از طریق Group Policy به مدیران شبکه می‌دهد تا آن را محدود یا اجباری کنند.

قابلیت ReadyBoost یک ابزار سیستمی داخلی است و تحت همان شرایط لایسنس (EULA) ویندوز 10 فعالیت می‌کند. استفاده از آن در هر تعداد کامپیوتر، چه شخصی و چه تجاری، کاملاً رایگان و قانونی است. هیچ نرم‌افزار جانبی یا درایور خاصی که نیاز به لایسنس جداگانه داشته باشد برای این کار لازم نیست. کاربران باید مراقب باشند که برخی سایت‌ها نرم‌افزارهای پولی را به عنوان 'تقویت‌کننده ردی بوست' می‌فروشند که در واقع کلاهبرداری بوده و هیچ ارتباطی با قابلیت رسمی و رایگان مایکروسافت ندارند.

خیر، ردی بوست فایل‌های شخصی شما (مانند اسناد Word یا عکس‌ها) را به صورت کامل در کش ذخیره نمی‌کند، بلکه فقط بخش‌هایی از فایل‌های اجرایی و کتابخانه‌های سیستمی (DLL) را که برای بالا آمدن برنامه‌ها لازم است، کپی می‌کند. حتی همان داده‌ها نیز با کلیدهای منحصر به فرد هر نصب ویندوز رمزنگاری می‌شوند. بنابراین، حریم خصوصی کاربر کاملاً حفظ می‌شود و حتی در صورت اتصال فلش به کامپیوتر دیگر، هیچ اطلاعاتی قابل بازیابی یا مشاهده نخواهد بود. این مکانیزم طبق استانداردهای حریم خصوصی مایکروسافت طراحی شده است.

به هیچ وجه. ReadyBoost یک قابلیت نرم‌افزاری استاندارد در سیستم‌عامل ویندوز است و استفاده از آن دقیقاً مانند نصب یک برنامه یا وصل کردن یک ماوس به پورت USB است. این کار هیچ‌گونه تغییر فیزیکی یا اورکلاک در قطعات سخت‌افزاری سیستم ایجاد نمی‌کند که منجر به ابطال گارانتی شود. تنها قطعه‌ای که ممکن است تحت فشار قرار گیرد، خودِ فلش مموری است که آن هم یک قطعه مصرفی جداگانه محسوب می‌شود. بنابراین با خیال راحت می‌توانید از این قابلیت روی هر سیستمی استفاده کنید.

بله، جالب است بدانید که مایکروسافت ReadyBoost را در ویندوز 11 نیز حفظ کرده است. با این حال، با توجه به اینکه پیش‌نیازهای سخت‌افزاری ویندوز 11 (مانند داشتن TPM 2.0 و پردازنده‌های جدیدتر) معمولاً با سیستم‌های دارای SSD گره خورده‌اند، احتمال نیاز به ردی بوست در ویندوز 11 بسیار کمتر است. اما اگر ویندوز 11 را روی سیستمی با هارد دیسک قدیمی نصب کرده باشید، همچنان می‌توانید از همان مسیر قبلی در تب Properties درایو USB، این قابلیت را فعال و استفاده کنید.

طبق توافقنامه کاربری ویندوز (EULA)، مایکروسافت هیچ مسئولیتی در قبال از دست رفتن داده‌ها یا آسیب‌های سخت‌افزاری ناشی از استفاده از قابلیت‌های سیستم‌عامل ندارد. ReadyBoost به گونه‌ای طراحی شده که داده‌های اصلی همیشه روی هارد دیسک باقی بمانند و فلش فقط یک کپی را نگه می‌دارد، بنابراین ریسک از دست رفتن داده صفر است. با این حال، مسئولیت اطمینان از سلامت فلش مموری و تهیه نسخه پشتیبان از فایل‌های مهم بر عهده خود کاربر است و هیچ ادعای قانونی علیه سازنده نرم‌افزار مسموع نخواهد بود.

برنامه‌هایی مانند eBoostr وجود دارند که عملکردی مشابه ردی بوست را حتی در ویندوزهای قدیمی‌تر یا برای سیستم‌های خاص ارائه می‌دهند. از نظر قانونی، استفاده از این برنامه‌ها مشکلی ندارد اما باید از منابع معتبر تهیه شوند. از نظر ایمنی، همیشه استفاده از قابلیت داخلی خودِ ویندوز (ReadyBoost) توصیه می‌شود، زیرا کاملاً با هسته سیستم‌عامل (Kernel) هماهنگ است، تست‌های امنیتی مایکروسافت را گذرانده و هیچ هزینه اضافی یا خطر ورود بدافزار (که در کرک برنامه‌های جانبی وجود دارد) را به همراه ندارد.