چرا تلگرام طلایی و هاتگرام از پلی استور حذف شدند؟

تلگرام طلایی و هاتگرام در واقع نسخه‌های غیررسمی یا اصطلاحاً «پوسته‌های» تلگرام بودند که توسط شرکت ایرانی «راهکار سرزمین هوشمند» توسعه یافتند. این اپلیکیشن‌ها از API باز تلگرام استفاده می‌کردند اما با افزودن قابلیت‌های جانبی و فیلترشکن‌های داخلی، به کاربران اجازه می‌دادند بدون نیاز به ابزارهای عبور از فیلتر، به محتوای تلگرام دسترسی داشته باشند که همین موضوع باعث محبوبیت میلیونی آن‌ها در ایران شد.

شرکت «راهکار سرزمین هوشمند» (Smart Land Strategy) به عنوان مجری و توسعه‌دهنده اصلی تلگرام طلایی و هاتگرام شناخته می‌شد. این شرکت با حمایت‌های معنوی و زیرساختی برخی نهادها، توانست سرورهای قدرتمندی را برای مدیریت ترافیک عظیم این دو پوسته فراهم کند. هدف اولیه این بود که این برنامه‌ها به مرور زمان به پیام‌رسان‌های کاملاً بومی و مستقل از تلگرام تبدیل شوند که در نهایت محقق نشد.

دلیل اصلی محبوبیت تلگرام طلایی و هاتگرام، مسدود شدن نسخه اصلی تلگرام در ایران بود. این دو اپلیکیشن با استفاده از پروکسی‌های داخلی و سرورهای واسط، امکان دسترسی بدون فیلتر به تلگرام را فراهم می‌کردند. همچنین ویژگی‌هایی نظیر دسته‌بندی چت‌ها، حالت روح، و فونت‌های فارسی متنوع که در آن زمان در نسخه اصلی تلگرام وجود نداشت، باعث جذب بیش از ۳۰ میلیون کاربر ایرانی به این پلتفرم‌ها شد.

خیر، این دو اپلیکیشن از تیرماه سال ۱۳۹۸ به طور کامل از کار افتادند. پس از هشدارهای امنیتی گوگل و حذف آن‌ها از گوشی‌های کاربران، مرکز ملی فضای مجازی نیز مهلت این پروژه‌ها را پایان یافته اعلام کرد. با قطع شدن دسترسی این پوسته‌ها به سرورهای مرکزی، دیگر امکان ارسال یا دریافت پیام از طریق آن‌ها وجود ندارد و هر نسخه‌ای که اکنون با این نام‌ها عرضه شود، احتمالاً بدافزار است.

تفاوت اصلی در واسطه بودن سرورها بود. در نسخه اصلی، پیام‌ها مستقیماً بین کاربر و سرورهای تلگرام جابجا می‌شوند، اما در تلگرام طلایی، پیام‌ها ابتدا به سرورهای واسط شرکت توسعه‌دهنده در ایران منتقل و سپس به تلگرام ارسال می‌شد. این موضوع به توسعه‌دهندگان اجازه می‌داد محتوا را فیلتر کرده یا کانال‌های خاصی را از دسترس خارج کنند، در حالی که نسخه اصلی چنین محدودیتی نداشت.

بله، پاول دورف، بنیان‌گذار تلگرام، بارها در کانال رسمی خود و مصاحبه‌ها هشدار داده بود که استفاده از نسخه‌های غیررسمی که کد منبع (Source Code) آن‌ها شفاف نیست، خطرناک است. او تاکید داشت که تلگرام نمی‌تواند امنیت پیام‌های کاربران را در پوسته‌هایی نظیر تلگرام طلایی تضمین کند، زیرا این برنامه‌ها می‌توانند کدها را تغییر داده و به اطلاعات خصوصی کاربران دسترسی پیدا کنند.

فرآیند حذف و شناسایی این اپلیکیشن‌ها به عنوان بدافزار در اردیبهشت ماه سال ۱۳۹۸ (آوریل ۲۰۱۹) کلید خورد. در این تاریخ، گوگل پلی پروتکت ابتدا هشدارهایی برای کاربران ارسال کرد و سپس در یک اقدام هماهنگ، این اپلیکیشن‌ها را از فروشگاه رسمی خود حذف و از روی گوشی میلیون‌ها کاربر ایرانی نیز به صورت خودکار پاک کرد که جنجال‌های زیادی را برانگیخت.

اگرچه برخی مقامات داخلی این اقدام را سیاسی قلمداد کردند، اما مستندات فنی گوگل نشان داد که حذف بر اساس نقض قوانین امنیتی و حریم خصوصی انجام شده است. گوگل این برنامه‌ها را در دسته Spyware (جاسوس‌افزار) قرار داد. هر اپلیکیشنی، فارغ از ملیت سازنده، اگر بدون اجازه کاربر اقدام به جمع‌آوری اطلاعات حساس یا رصد فعالیت‌ها کند، طبق قوانین گوگل پلی با برخورد مشابه و حذف دائمی مواجه می‌شود.

پس از حذف توسط گوگل و افزایش فشارهای امنیتی، مرکز ملی فضای مجازی اعلام کرد که این دو پوسته نتوانسته‌اند به وعده خود مبنی بر «بومی‌سازی کامل» عمل کنند. در نتیجه، در تیرماه ۱۳۹۸، سرورهای اختصاصی که به این دو برنامه اختصاص یافته بود خاموش شد. شرکت راهکار سرزمین هوشمند نیز فعالیت خود را در این زمینه متوقف کرد و کاربران به سمت نسخه اصلی تلگرام یا پیام‌رسان‌های بومی دیگر سوق داده شدند.

سپر امنیتی گوگل یا همان Google Play Protect به طور مداوم رفتار اپلیکیشن‌ها را پس از نصب بررسی می‌کند. سیستم‌های هوش مصنوعی گوگل متوجه شدند که تلگرام طلایی و هاتگرام در حال جمع‌آوری لیست مخاطبین، دسترسی به پیامک‌ها و موقعیت مکانی کاربران بدون ضرورت فنی هستند. همچنین ارسال داده‌ها به سرورهایی که در لیست سفید تلگرام نبودند، باعث شد تا الگوریتم‌های امنیتی گوگل چراغ قرمز را برای این دو برنامه روشن کنند.

گوگل از قابلیتی در سیستم‌عامل اندروید استفاده کرد که به آن اجازه می‌دهد اپلیکیشن‌های مخرب شناسایی شده را از راه دور غیرفعال یا حذف کند. زمانی که پلی پروتکت تشخیص داد تلگرام طلایی یک تهدید امنیتی است، پیامی به کاربران نمایش داد که این برنامه مخرب است و سپس آیکون برنامه را از منوی گوشی حذف کرد. این اولین بار بود که چنین عملیات وسیعی در سطح یک کشور توسط گوگل اجرا می‌شد.

مدیران این شرکت در ابتدا مدعی شدند که حذف برنامه‌ها به دلیل رقابت ناعادلانه و فشارهای سیاسی بوده است. آن‌ها ادعا کردند که تمامی دسترسی‌های برنامه با اجازه کاربر بوده و امنیت اطلاعات حفظ شده است. با این حال، آن‌ها نتوانستند مستندات فنی لازم را برای متقاعد کردن گوگل ارائه دهند و در نهایت با پذیرش شکست در فرآیند بومی‌سازی، به فعالیت این دو پوسته پایان دادند.

سیاست گوگل معمولاً بر آگاه‌سازی کاربر استوار است. در مرحله اول، پلی پروتکت اعلانی (Notification) با متن «این اپلیکیشن سعی دارد به داده‌های شخصی شما دسترسی پیدا کند» ارسال کرد. هدف این بود که کاربران خودشان اقدام به حذف کنند. اما به دلیل تعداد بالای گزارش‌های تخلف و ریسک بالای سرقت اطلاعات، گوگل در مرحله بعد از پروتکل حذف اجباری استفاده کرد تا از نشت بیشتر اطلاعات جلوگیری کند.

تلگرام به طور مستقیم در حذف از گوگل پلی دخالت نداشت، اما گزارش‌های تیم امنیتی تلگرام به گوگل درباره سوءاستفاده از API این شرکت بی‌تاثیر نبود. تلگرام بارها اعلام کرده بود که این پوسته‌ها از کدهای غیرشفاف استفاده می‌کنند. در واقع، تلگرام با محدود کردن دسترسی برخی APIها برای نسخه‌های غیررسمی، کار را برای ادامه فعالیت تلگرام طلایی و هاتگرام دشوارتر کرد تا امنیت کلی شبکه خود را حفظ کند.

قرار بود تلگرام طلایی و هاتگرام به عنوان یک پل موقت عمل کنند تا کاربران به تدریج به پیام‌رسان‌های کاملاً ایرانی منتقل شوند. طبق ضرب‌الاجل تعیین شده، این دو برنامه باید تا پایان سال ۱۳۹۷ مستقل می‌شدند. وقتی در سال ۱۳۹۸ مشخص شد که آن‌ها همچنان ۱۰۰ درصد به زیرساخت تلگرام وابسته‌اند و از طرفی با بحران امنیتی گوگل مواجه شده‌اند، مرکز ملی فضای مجازی حمایت خود را برداشت و دستور قطع سرورها را صادر کرد.

بله، برخی کاربران با غیرفعال کردن گزینه Google Play Protect در تنظیمات گوگل پلی، سعی کردند مانع حذف برنامه شوند. اما این کار باعث می‌شد گوشی در برابر سایر بدافزارها نیز کاملاً بی‌دفاع شود. با این حال، حتی در صورت عدم حذف، به دلیل قطع شدن سرورهای مرکزی در تیرماه ۹۸، برنامه عملاً از کار می‌افتاد و غیرفعال کردن سپر امنیتی گوگل فایده‌ای برای ادامه استفاده نداشت.

پس از این اتفاق، موج بزرگی از کاربران به سمت نسخه اصلی تلگرام و استفاده از فیلترشکن‌ها بازگشتند. همزمان، تبلیغات گسترده‌ای برای پیام‌رسان‌های بومی مانند سروش، ایتا و بله انجام شد. با این حال، بسیاری از کاربران به دلیل عادت به محیط تلگرام، ترجیح دادند از نسخه‌های غیررسمی دیگر یا تلگرام اصلی با پروکسی‌های MTProto استفاده کنند که امنیت بالاتری نسبت به پوسته‌های مشکوک داشتند.

بله، در زمان اوج فعالیت تلگرام طلایی و هاتگرام، بخش بزرگی از ترافیک اینترنت بین‌الملل ایران به ترافیک داخلی تبدیل شده بود، زیرا سرورهای این دو برنامه در داخل کشور مستقر بودند. پس از حذف آن‌ها و بازگشت کاربران به تلگرام اصلی و فیلترشکن‌ها، بار ترافیکی روی پهنای باند بین‌الملل به شدت افزایش یافت و هزینه‌های تامین اینترنت برای اپراتورها و کاربران تغییر کرد.

اصطلاح Spyware یا جاسوس‌افزار به برنامه‌هایی اطلاق می‌شود که بدون اطلاع صریح کاربر، اطلاعاتی نظیر لیست تماس‌ها، پیام‌های متنی، سوابق مرورگر یا موقعیت مکانی را جمع‌آوری کرده و به سرورهای ثالث ارسال می‌کنند. گوگل متوجه شد که تلگرام طلایی کدهایی دارد که می‌توانستند حتی زمانی که برنامه بسته است، فعالیت‌های کاربر را رصد کنند که این مصداق بارز جاسوسی دیجیتال محسوب می‌شود.

تحلیلگران امنیتی دریافتند که این برنامه‌ها به دسترسی‌هایی مانند READ_SMS و RECEIVE_SMS نیاز داشتند که برای یک پوسته تلگرام غیرضروری است. این دسترسی به آن‌ها اجازه می‌داد کد تایید ورود به تلگرام را بخوانند و بدون اطلاع کاربر، اکانت او را در دستگاه‌های دیگر فعال کنند. همچنین دسترسی به میکروفون و دوربین در پس‌زمینه، از دیگر موارد مشکوک گزارش شده در تحلیل‌های فنی بود.

بله، از نظر فنی چون این برنامه‌ها به عنوان واسطه (Proxy) عمل می‌کردند، تمام پیام‌های ارسالی و دریافتی ابتدا در سرورهای شرکت توسعه‌دهنده رمزگشایی و سپس مجدداً برای تلگرام ارسال می‌شد. این یعنی پیام‌ها در حالت «متن آشکار» (Plain Text) در سرورهای میانی قابل رویت و ذخیره‌سازی بودند. برخلاف تلگرام اصلی که از رمزنگاری سرتاسری در چت‌های محرمانه استفاده می‌کند، در این پوسته‌ها حریم خصوصی معنایی نداشت.

یکی از نشانه‌های فنی بدافزار بودن، مصرف غیرعادی منابع است. تلگرام طلایی به دلیل اجرای فرآیندهای مداوم در پس‌زمینه برای حفظ اتصال به پروکسی‌های داخلی و همچنین فعالیت‌های پنهان جهت جمع‌آوری داده‌ها، پردازنده (CPU) گوشی را به شدت درگیر می‌کرد. این فعالیت‌های مخفیانه باعث می‌شد باتری گوشی بسیار سریع‌تر از حد معمول تخلیه شود و دمای دستگاه افزایش یابد.

بله، یکی از بزرگترین خطرات نسخه‌های غیررسمی، سیستم آپدیت آن‌هاست. از آنجایی که این برنامه‌ها از سرورهای داخلی آپدیت می‌شدند، توسعه‌دهنده می‌توانست در هر زمان، کدهای مخرب جدیدی را به گوشی میلیون‌ها کاربر تزریق کند بدون اینکه از فیلترهای امنیتی گوگل پلی عبور کند. این قابلیت «تزریق کد از راه دور»، ریسک امنیتی بسیار بالایی را برای زیرساخت‌های موبایلی کشور ایجاد کرده بود.

تلگرام دارای یک API باز است که به توسعه‌دهندگان اجازه می‌دهد اپلیکیشن‌های خود را بر پایه پروتکل MTProto بسازند. تلگرام طلایی از این API استفاده می‌کرد تا ظاهر و عملکردی شبیه تلگرام داشته باشد. اما مشکل فنی اینجا بود که آن‌ها لایه‌های امنیتی خود را به این پروتکل اضافه کرده بودند که باعث می‌شد امنیت استاندارد تلگرام دور زده شود و داده‌ها قبل از رسیدن به تلگرام، در اختیار واسطه قرار گیرد.

بله، وقتی یک اپلیکیشن با دسترسی‌های سطح بالا (مانند دسترسی به حافظه و پیامک) به عنوان بدافزار شناخته می‌شود، می‌تواند به عنوان یک در پشتی (Backdoor) عمل کند. هکرها یا توسعه‌دهندگان بدخواه می‌توانستند از طریق این برنامه به عکس‌های گالری، فایل‌های شخصی و حتی اطلاعات بانکی که از طریق پیامک ارسال می‌شد، دسترسی پیدا کنند. در واقع امنیت کل سیستم‌عامل اندروید با وجود چنین برنامه‌ای به خطر می‌افتاد.

این برنامه‌ها از روشی به نام «HTTP Proxying» یا تونل‌سازی اختصاصی استفاده می‌کردند. آن‌ها ترافیک تلگرام را در قالب بسته‌های داده معمولی وب (HTTP/HTTPS) بسته‌بندی کرده و به سرورهای خود در داخل ایران می‌فرستادند. چون این سرورها در لیست سفید فیلترینگ بودند، ترافیک عبور می‌کرد. در آنجا بسته باز شده و به سرورهای اصلی تلگرام در خارج از کشور هدایت می‌شد. این فرآیند باعث می‌شد فیلترینگ دور زده شود اما حریم خصوصی کاملاً نقض گردد.

بله، متخصصان امنیتی توصیه می‌کردند که کاربران پس از حذف برنامه توسط گوگل، یک بار حافظه موقت (Cache) و داده‌های مربوط به آن را به صورت دستی پاک کنند یا حتی در موارد حساس، گوشی را به تنظیمات کارخانه بازگردانند. دلیل این کار اطمینان از عدم باقی ماندن کدهای مخرب یا فایل‌های پیکربندی بود که ممکن بود همچنان در پس‌زمینه به جمع‌آوری اطلاعات یا ایجاد اختلال در عملکرد گوشی ادامه دهند.

توسعه و نگهداری اپلیکیشنی با بیش از ۳۰ میلیون کاربر فعال، نیازمند زیرساخت‌های عظیم سروری و پهنای باند بسیار گران‌قیمت است. برآوردها نشان می‌دهد که هزینه‌های میلیاردی این پروژه از طریق حمایت‌های دولتی و نهادهای مرتبط با فضای مجازی تامین می‌شد. هدف از این هزینه‌کرد، مدیریت افکار عمومی و جلوگیری از مهاجرت کاربران به پلتفرم‌های غیرقابل کنترل خارجی در زمان فیلترینگ بود.

استفاده از خود اپلیکیشن برای کاربران رایگان بود، اما هزینه واقعی از طریق «داده‌های کاربران» پرداخت می‌شد. در دنیای دیجیتال، وقتی محصولی رایگان است، خودِ کاربر محصول است. اطلاعات رفتاری، علایق، لیست مخاطبین و داده‌های خصوصی کاربران ارزش تجاری و اطلاعاتی بالایی داشت که برای شرکت توسعه‌دهنده و حامیان آن، هزینه‌های فنی را به خوبی پوشش می‌داد.

داده‌های بیش از ۳۰ میلیون کاربر شامل شماره تلفن، علایق سیاسی و اجتماعی، و الگوهای ارتباطی، ارزشی معادل صدها میلیون دلار در بازار داده‌ها دارد. این اطلاعات می‌تواند برای تبلیغات هدفمند، تحلیل‌های کلان داده (Big Data) و حتی مقاصد امنیتی استفاده شود. بنابراین، اگرچه کاربر پولی پرداخت نمی‌کرد، اما دارایی دیجیتال خود را که ارزش مالی بالایی داشت، در اختیار این برنامه‌ها قرار می‌داد.

بله، بسیاری از کسب‌وکارهای کوچک و کانال‌های فروشگاهی در ایران بر بستر تلگرام طلایی و هاتگرام شکل گرفته بودند، زیرا مشتریان آن‌ها به راحتی و بدون فیلترشکن به آن‌ها دسترسی داشتند. حذف ناگهانی این برنامه‌ها باعث کاهش شدید بازدیدها و ریزش مشتریان شد که در کوتاه‌مدت ضرر مالی قابل توجهی به اقتصاد دیجیتال مبتنی بر تلگرام در ایران وارد کرد.

از آنجایی که سرورهای این دو برنامه در داخل ایران مستقر بودند، ترافیک مصرفی کاربران به عنوان «ترافیک داخلی» محاسبه می‌شد که هزینه‌ای معادل نیم‌بها یا حتی کمتر برای کاربر داشت. این مشوق قیمتی یکی از دلایل اصلی ماندگاری کاربران در این پوسته‌ها بود. پس از حذف آن‌ها، کاربران مجبور به استفاده از فیلترشکن شدند که ترافیک را به «بین‌الملل» تبدیل کرده و هزینه‌های اینترنت آن‌ها را دو برابر کرد.

خیر، هیچ مرجع بین‌المللی یا داخلی به این شرکت خسارتی پرداخت نکرد. گوگل بر اساس نقض قوانین (Terms of Service) خود اقدام به حذف کرده بود که در قراردادهای دیجیتال، حقی برای دریافت خسارت ایجاد نمی‌کند. در داخل نیز، چون پروژه نتوانسته بود به اهداف نهایی خود (استقلال کامل) برسد، حمایت‌های مالی قطع شد و شرکت با ضرر ناشی از توقف پروژه مواجه گردید.

بله، تلگرام طلایی و هاتگرام از سیستم‌های تبلیغاتی گسترده‌ای استفاده می‌کردند. آن‌ها می‌توانستند کاربران را به طور اجباری در کانال‌های خاص عضو کنند (Add اجباری) یا پست‌های تبلیغاتی را در ابتدای لیست چت‌ها نمایش دهند. این شیوه تبلیغاتی درآمد بسیار هنگفتی را برای شرکت توسعه‌دهنده به همراه داشت که بخشی از هزینه‌های نگهداری سرورها را تامین می‌کرد.

پس از شکست این پروژه، دولت و نهادهای متولی مجبور شدند مبالغ کلانی (در حدود صدها میلیارد تومان) را به صورت وام یا کمک‌های بلاعوض به پیام‌رسان‌های بومی دیگر مانند سروش و ایتا اختصاص دهند تا جای خالی این دو پوسته را پر کنند. این هزینه‌ها از بودجه عمومی تامین شد و نشان‌دهنده بار مالی سنگین پروژه‌های ناموفق پیام‌رسان در آن مقطع زمانی است.

در تئوری بله، اما در عمل به دلیل نبود قوانین شفاف در مورد حریم خصوصی داده‌ها در آن زمان و حمایت‌های خاص از این پروژه‌ها، هیچ پرونده حقوقی موفقی برای دریافت خسارت توسط کاربران شکل نگرفت. کاربران با پذیرش شرایط استفاده (EULA) در هنگام نصب، عملاً حق اعتراض به دسترسی‌های برنامه را از خود سلب کرده بودند، هرچند که این دسترسی‌ها فریبکارانه بود.

در آن مقطع زمانی، فعالیت این دو برنامه با مجوزهای ضمنی و صریح مراجع ذی‌صلاح مانند مرکز ملی فضای مجازی انجام می‌شد. در واقع آن‌ها به عنوان راهکاری برای مدیریت بحران فیلترینگ پذیرفته شده بودند. بنابراین از نظر قوانین داخلی وقت، فعالیت آن‌ها غیرقانونی تلقی نمی‌شد، اما از نظر قوانین بین‌المللی توزیع نرم‌افزار و کپی‌رایت تلگرام، فعالیت آن‌ها در هاله‌ای از ابهام بود.

بله، قطعاً. مقررات عمومی حفاظت از داده‌های اتحادیه اروپا (GDPR) الزامات سخت‌گیرانه‌ای برای جمع‌آوری و پردازش داده‌های کاربران دارد. تلگرام طلایی با جمع‌آوری داده‌ها بدون شفافیت، عدم امکان حذف کامل داده‌ها توسط کاربر و ارسال اطلاعات به سرورهای ثالث بدون رضایت صریح، به طور کامل این قوانین را نقض کرده بود که در صورت فعالیت در اروپا، با جریمه‌های سنگینی مواجه می‌شد.

طبق قوانین حقوقی، شرکت «راهکار سرزمین هوشمند» به عنوان توسعه‌دهنده و مالک اپلیکیشن، مسئول مستقیم حفظ امنیت داده‌های کاربران بود. در صورت اثبات سوءاستفاده یا اهمال در نگهداری داده‌ها که منجر به نشت اطلاعات شود، این شرکت باید پاسخگو باشد. با این حال، به دلیل ماهیت خاص پروژه، پیگیری حقوقی این موضوع توسط کاربران بسیار دشوار و پیچیده است.

گوگل پلی روزانه هزاران اپلیکیشن را بررسی می‌کند. در ابتدا، این برنامه‌ها ممکن است کدهای مخرب خود را پنهان کرده باشند یا در نسخه‌های اولیه واقعاً رفتاری عادی داشته باشند. اما با گذشت زمان و از طریق آپدیت‌ها، قابلیت‌های جاسوسی به آن‌ها اضافه شد. سیستم‌های گوگل پس از دریافت گزارش‌های متعدد و تحلیل رفتاری در مقیاس بزرگ، متوجه نقض قوانین شدند و اقدام به حذف کردند.

در قوانین فعلی ایران، استفاده از نسخه‌های غیررسمی تلگرام برای کاربران عادی جرم‌انگاری نشده است. با این حال، استفاده از آن‌ها به دلیل خطرات امنیتی شدید، توسط پلیس فتا و کارشناسان امنیت سایبری منع شده است. جرم محسوب نشدن به معنای ایمن بودن نیست و مسئولیت هرگونه نشت اطلاعات یا هک شدن اکانت بر عهده خود کاربر خواهد بود.

تلگرام به عنوان مالک معنوی برند و کدهای اصلی، حق شکایت بابت نقض کپی‌رایت و سوءاستفاده از API را داشت. اما به دلیل پیچیدگی‌های حقوقی بین‌المللی و عدم حضور رسمی تلگرام در ایران، این شرکت ترجیح داد به جای شکایت قضایی، از طریق هشدارهای فنی و همکاری با گوگل برای مسدود کردن این پوسته‌ها اقدام کند که روشی سریع‌تر و موثرتر بود.

بسیاری از پوسته‌های فعلی تلگرام که در مارکت‌های داخلی یا کانال‌ها منتشر می‌شوند، دقیقاً همان مسیر تلگرام طلایی را طی می‌کنند. آن‌ها فاقد تاییدیه امنیتی معتبر هستند و اغلب قوانین حریم خصوصی را نقض می‌کنند. از نظر حقوقی، نصب این برنامه‌ها به معنای پذیرش تمام ریسک‌های احتمالی است و در صورت بروز مشکل، دست کاربر برای شکایت به جایی بند نخواهد بود.

حذف از گوگل پلی به معنای نقض استانداردهای امنیتی و قوانین تجاری گوگل است. اگرچه این به معنای «غیرقانونی» بودن به معنای کیفری در همه کشورها نیست، اما یک برچسب «ناامن» جهانی به برنامه می‌زند. در واقع، این اقدام گوگل یک اعتبارزدایی فنی و حقوقی بزرگ بود که باعث شد هیچ مارکت رسمی دیگری در دنیا حاضر به میزبانی از این دو اپلیکیشن نباشد.

مرکز ملی فضای مجازی و وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات نهادهای اصلی ناظر بر فعالیت تلگرام طلایی و هاتگرام بودند. این نهادها وظیفه داشتند بر روند بومی‌سازی و امنیت داده‌های کاربران نظارت کنند. با این حال، پس از افشاگری‌های فنی گوگل، مشخص شد که نظارت‌های داخلی نتوانسته بود یا نخواسته بود جلوی رفتارهای جاسوس‌افزاری این برنامه‌ها را بگیرد.