راهنمای ثبت نام سامانه دوگانه سوز کردن خودرو gcr.niopdc.ir

سامانه GCR مخفف عبارت مدیریت طرح گازسوز کردن خودروهای عمومی است که توسط شرکت ملی پخش فرآورده‌های نفتی ایران راه‌اندازی شده است. هدف اصلی این سامانه، مدیریت فرآیند تبدیل خودروهای بنزین‌سوز به دوگانه‌سوز (CNG) به منظور کاهش مصرف بنزین در کشور، کنترل آلایندگی‌های محیطی و کاهش هزینه‌های سوخت برای ناوگان حمل‌ونقل عمومی است. این طرح بر اساس مصوبات شورای عالی اقتصاد تدوین شده و به دنبال جایگزینی سوخت پاک و ارزان CNG با بنزین در مقیاس گسترده ملی است.

در حال حاضر اولویت اصلی این سامانه خودروهای عمومی شامل انواع تاکسی‌های درون‌شهری و برون‌شهری، وانت‌بارهای سبک و سنگین و نیسان‌بارها هستند. همچنین در آپدیت‌های جدید، خودروهای مسافربر شخصی که در پلتفرم‌های هوشمند نظیر اسنپ و تپسی یا آژانس‌های زیر نظر شهرداری فعالیت مستمر دارند، مشمول طرح شده‌اند. خودروهای شخصی عادی که فعالیت حمل‌ونقلی ندارند در حال حاضر در اولویت تخصیص یارانه‌های دولتی این سامانه قرار نگرفته‌اند و باید منتظر اطلاعیه‌های بعدی باشند.

استفاده از CNG علاوه بر کاهش چشمگیر هزینه‌های سوخت برای رانندگان (تا حدود ۷۰ درصد صرفه‌جویی مالی)، نقش بسزایی در کاهش آلاینده‌های سمی مانند مونوکسید کربن و ذرات معلق دارد. از نظر اقتصادی، این طرح باعث می‌شود بنزین صرفه‌جویی شده صادر گشته و ارزآوری قابل توجهی برای کشور به همراه داشته باشد. همچنین CNG به دلیل بهسوزی بالاتر، رسوبات کمتری در موتور ایجاد کرده و در صورت نصب استاندارد، ایمنی بسیار بالایی در تصادفات نسبت به بنزین دارد.

ثبت‌نام در سامانه GCR در حال حاضر یک فرصت حمایتی و داوطلبانه است، اما با توجه به سیاست‌های قیمتی سوخت و سهمیه‌بندی بنزین، برای خودروهای پرمصرف عمومی یک ضرورت اقتصادی محسوب می‌شود. دولت با ارائه تسهیلات رایگان و یارانه‌ای، تلاش دارد مالکان را به این سمت سوق دهد. در آینده ممکن است محدودیت‌هایی در سهمیه بنزین خودروهای عمومی که از این فرصت استفاده نکرده‌اند اعمال شود، بنابراین توصیه می‌شود واجدین شرایط هرچه سریع‌تر نسبت به ثبت‌نام اقدام کنند.

شرکت ملی پخش فرآورده‌های نفتی ایران به عنوان متولی اصلی و مجری طرح، وظیفه مدیریت سامانه، تایید صلاحیت کارگاه‌های تبدیل، تامین بودجه از محل صرفه‌جویی سوخت و نظارت بر کیفیت قطعات (مخزن و کیت) را بر عهده دارد. این شرکت با همکاری پیمانکاران تخصصی، زنجیره تامین قطعات استاندارد را مدیریت کرده و اطمینان حاصل می‌کند که فرآیند تبدیل مطابق با استانداردهای ملی انجام شود تا ایمنی شهروندان و پایداری ناوگان حمل‌ونقل تضمین گردد.

طبق آخرین آمارهای رسمی ارائه شده تا سال ۱۴۰۲، بیش از ۲۵۰ هزار دستگاه خودروی عمومی شامل تاکسی و وانت‌بار به صورت رایگان دوگانه‌سوز شده‌اند. هدف نهایی این طرح تبدیل ۱ میلیون و ۴۶۰ هزار خودرو است. با اضافه شدن مسافربرهای شخصی (اسنپ و تپسی) به لیست مشمولان یارانه‌ای، پیش‌بینی می‌شود سرعت اجرای طرح افزایش یابد. این آمار نشان‌دهنده استقبال خوب مالکان خودروهای کار از این طرح حمایتی دولت برای کاهش هزینه‌های جاری است.

اگرچه هدف اصلی طرح کاهش مصرف بنزین و آلودگی هوا است، اما موتورهای گازسوز به دلیل احتراق آرام‌تر نسبت به بنزین، معمولاً صدای کمتری تولید می‌کنند که به کاهش آلودگی صوتی شهری کمک می‌کند. از منظر ترافیکی، این طرح تاثیری مستقیم ندارد، اما با ساماندهی خودروهای عمومی در یک بانک اطلاعاتی جامع، امکان برنامه‌ریزی بهتر برای مدیریت ناوگان فراهم می‌شود. مهم‌ترین دستاورد زیست‌محیطی آن، حذف بخش بزرگی از هیدروکربن‌های نسوخته از خروجی اگزوز خودروهای پرتردد شهری است.

خیر، در حال حاضر سامانه GCR و طرح فعلی صرفاً بر تبدیل خودروهای بنزین‌سوز به دوگانه‌سوز (CNG) تمرکز دارد. تکنولوژی تبدیل خودروهای دیزلی به گازسوز (Dual Fuel Diesel-CNG) کاملاً متفاوت و پیچیده‌تر است و در فازهای فعلی این مصوبه گنجانده نشده است. تمرکز دولت بر ناوگان سبک و نیمه‌سنگین بنزینی است که بیشترین سهم را در مصرف بنزین یارانه‌ای کشور دارند. مالکان خودروهای دیزلی باید منتظر طرح‌های اختصاصی سازمان بهینه‌سازی مصرف سوخت برای ناوگان سنگین باشند.

متقاضیان ابتدا باید به نشانی gcr.niopdc.ir مراجعه کرده و کد ملی و شماره همراه (به نام مالک) را وارد کنند. پس از دریافت کد تایید، اطلاعات خودرو شامل شماره VIN و شماره پلاک ثبت می‌شود. سامانه استعلامات لازم را از مراجع ذی‌صلاح (مانند وزارت کشور یا راهداری) به صورت آنلاین انجام می‌دهد. در صورت احراز صلاحیت، متقاضی باید کارگاه مورد نظر و زمان مراجعه را انتخاب کند. در نهایت یک کد رهگیری صادر می‌شود که باید در زمان نوبت‌دهی به کارگاه ارائه گردد.

کاربران می‌توانند با ورود مجدد به سامانه و استفاده از گزینه بازیابی کد رهگیری یا ورود با شماره همراه، وضعیت ثبت‌نام خود را مشاهده کنند. امکان ویرایش اطلاعات تا قبل از تایید نهایی و تخصیص نوبت در کارگاه وجود دارد. اگر متقاضی قصد تغییر کارگاه یا زمان نوبت را داشته باشد، باید در بخش مدیریت درخواست‌ها، نوبت قبلی را لغو و مجدداً اقدام به انتخاب کارگاه نماید. پشتیبانی سامانه نیز از طریق شماره‌های اعلامی در سایت، پاسخگوی مشکلات فنی کاربران در فرآیند ثبت‌نام است.

سامانه GCR لیستی از کارگاه‌های مورد تایید اتحادیه سوخت‌های جایگزین و شرکت ملی پخش را بر اساس موقعیت جغرافیایی متقاضی نمایش می‌دهد. این کارگاه‌ها دارای رتبه‌بندی کیفی هستند و بازرسان فنی به طور مستمر بر عملکرد آن‌ها نظارت دارند. متقاضی می‌تواند بر اساس نزدیکی به محل سکونت یا امتیاز کارگاه، یکی را انتخاب کند. انتخاب کارگاه‌های خارج از این سامانه به هیچ وجه توصیه نمی‌شود، زیرا مشمول یارانه دولتی نشده و ایمنی نصب قطعات توسط مراجع رسمی تضمین نخواهد شد.

زمان انتظار بستگی به حجم درخواست‌ها در هر شهرستان و ظرفیت کارگاه انتخابی دارد. به طور معمول، فرآیند تایید صلاحیت بین ۲۴ تا ۷۲ ساعت زمان می‌برد و نوبت‌دهی کارگاه‌ها معمولاً برای یک تا دو هفته بعد تنظیم می‌شود. با این حال، در شهرهای بزرگ که تقاضا بالاتر است، ممکن است این زمان کمی طولانی‌تر شود. متقاضیان می‌توانند با انتخاب کارگاه‌های خلوت‌تر در حومه شهر، سرعت فرآیند نصب را افزایش دهند. سامانه به صورت هوشمند ظرفیت خالی هر کارگاه را نمایش می‌دهد.

عدم شناسایی VIN معمولاً به دلیل عدم به‌روزرسانی دیتابیس‌های واسط بین پلیس راهور و سامانه GCR یا نقص در مدارک فعالیت خودرو (مانند ابطال پروانه تاکسیرانی) رخ می‌دهد. در این شرایط، مالک باید ابتدا از فعال بودن وضعیت خودروی خود در سازمان مربوطه (تاکسیرانی، شهرداری یا راهداری) اطمینان حاصل کند. اگر مشکل برطرف نشد، متقاضی باید با در دست داشتن کارت خودرو به مراکز پشتیبانی شرکت ملی پخش فرآورده‌های نفتی مراجعه کند تا اطلاعات به صورت دستی در لیست مجاز قرار گیرد.

توصیه می‌شود تا پایان فرآیند نصب و دریافت تاییدیه نهایی، تغییر مالکیت انجام نشود. سامانه GCR بر اساس کد ملی مالک و شماره پلاک خودرو استعلام می‌گیرد. در صورت انتقال مالکیت، اطلاعات در پایگاه داده پلیس راهور تغییر کرده و ممکن است در مرحله نوبت‌دهی یا نصب قطعات، مغایرت اطلاعاتی باعث توقف فرآیند شود. اگر خودرویی را خریداری کرده‌اید که قبلاً ثبت‌نام شده، باید ابتدا ثبت‌نام قبلی لغو و با مشخصات مالک جدید مجدداً در سامانه درخواست ثبت گردد.

در روز نوبت، حضور مالک خودرو یا نماینده قانونی وی الزامی است. مدارک مورد نیاز شامل اصل و کپی کارت ملی مالک، اصل کارت خودرو، برگ سبز (سند مالکیت) و پیامک تاییدیه یا پرینت کد رهگیری سامانه GCR است. همچنین برای خودروهای مسافربر شخصی، ارائه مدارک اثبات فعالیت در پلتفرم‌های اینترنتی (مانند پروفایل کاربری فعال) الزامی است. کارشناس فنی کارگاه قبل از شروع کار، تطابق شماره شاسی و موتور را با مدارک ارائه شده به دقت بررسی و در سامانه ثبت می‌کند.

فرآیند فیزیکی نصب مخزن، رگولاتور، کیت و سیم‌کشی‌های مربوطه معمولاً بین ۴ تا ۶ ساعت زمان می‌برد. پس از اتمام نصب، خودرو باید توسط ناظر فنی کارگاه تست نشتی و تست عملکردی شود. در نهایت، اطلاعات نصب در سامانه ثبت شده و برچسب سلامت سوخت‌گیری موقت صادر می‌گردد. به مالکان توصیه می‌شود یک روز کامل کاری را برای این موضوع در نظر بگیرند تا تمامی مراحل تست و تنظیمات نهایی موتور در حالت گازسوز با دقت و حوصله توسط تکنسین‌ها انجام شود.

به طور کلی، به دلیل پایین‌تر بودن ارزش حرارتی گاز نسبت به بنزین، افت قدرت حدود ۱۰ تا ۱۵ درصدی در حالت گازسوز طبیعی است. اما در کیت‌های نسل جدید که در طرح GCR استفاده می‌شود، با تنظیم دقیق ECU گاز و استفاده از پیش‌انداز جرقه (Advancer)، این افت به حداقل رسیده است. برای رانندگی در سطوح صاف شهری، این تغییر به سختی احساس می‌شود، اما در سربالایی‌های تند ممکن است نیاز به معکوس کشیدن یا سوئیچ موقت به بنزین باشد که امری عادی در خودروهای دوگانه‌سوز است.

مخازن مورد استفاده در طرح GCR از نوع فولادی بدون درز (Seamless) و مطابق با استاندارد ملی ۶۷۹۱ تولید می‌شوند. این مخازن تحت تست‌های سخت‌گیرانه فشار (تا ۳۰۰ بار)، تست آتش و تست پرتاب قرار می‌گیرند. همچنین تمامی مخازن مجهز به شیرهای ایمنی مخصوص هستند که در صورت بروز حادثه یا افزایش غیرعادی فشار، گاز را به صورت کنترل شده تخلیه می‌کنند تا از انفجار جلوگیری شود. نصب استاندارد در کارگاه‌های مجاز، ضریب ایمنی این سیستم را حتی از باک بنزین پلاستیکی بالاتر می‌برد.

در طرح GCR عمدتاً از کیت‌های نسل دوم و سوم (انژکتوری) استفاده می‌شود. کیت‌های نسل اول مکانیکی بودند و دقت پایینی داشتند. کیت‌های نسل دوم دارای پردازنده ساده‌تری هستند، اما کیت‌های نسل سوم که برای خودروهای انژکتوری جدید نصب می‌شوند، دارای ECU مجزا بوده و زمان پاشش گاز را بر اساس داده‌های سنسور اکسیژن و دور موتور تنظیم می‌کنند. این تکنولوژی باعث می‌شود مصرف سوخت بهینه شده، عطسه موتور (Backfire) حذف گردد و آسیب کمتری به سوپاپ‌ها و سرسیلندر خودرو وارد شود.

عمر مفید استاندارد برای مخازن فولادی CNG معمولاً ۱۵ تا ۲۰ سال از تاریخ تولید است. تاریخ انقضای مخزن به صورت حک شده روی بدنه آن موجود است. با این حال، طبق قوانین راهنمایی و رانندگی، تمامی خودروهای دوگانه‌سوز موظف هستند هر ۶ سال یکبار مخزن خود را برای تست هیدرواستاتیک به مراکز مجاز ببرند. در این تست، مخزن تحت فشار ۱.۵ برابر فشار کاری قرار می‌گیرد و در صورت وجود هرگونه خوردگی، ترک یا تغییر شکل، از چرخه مصرف خارج و ابطال می‌گردد.

گاز CNG سوختی خشک است و خاصیت روان‌کنندگی بنزین را ندارد، همچنین دمای احتراق آن بالاتر است. برای جلوگیری از آسیب به سرسیلندر، توصیه می‌شود رانندگان هر ۵۰ کیلومتر رانندگی با گاز، حدود ۵ کیلومتر را با بنزین طی کنند تا سوپاپ‌ها خنک و روان‌کاری شوند. همچنین استفاده از شمع‌های پایه بلند مخصوص گازسوز و تنظیم فیلر سوپاپ‌ها در فواصل زمانی کوتاه‌تر، می‌تواند عمر قطعات موتور را به شدت افزایش داده و از بروز پدیده نشست سوپاپ جلوگیری کند.

یک مخزن متوسط CNG (مثلاً ۶۰ لیتری) حدود ۶۰ تا ۷۰ کیلوگرم وزن دارد. اضافه شدن این وزن به صندوق عقب، مرکز ثقل خودرو را تغییر داده و فشار بیشتری به کمک‌فنرها و فنرهای عقب وارد می‌کند. برای جلوگیری از افتادگی عقب خودرو و حفظ هندلینگ، معمولاً در کارگاه‌های نصب پیشنهاد می‌شود از فنرهای تقویت شده (مخصوص دوگانه‌سوز) یا ضربه‌گیرهای لاستیکی استفاده شود. این اقدام باعث می‌شود ارتفاع خودرو حفظ شده و در هنگام حمل بار یا مسافر، سیستم تعلیق دچار کوبش نشود.

در واقع خودروهای دوگانه‌سوز استاندارد همیشه باید با بنزین روشن شوند. رگولاتور گاز برای تبدیل گاز مایع به بخار نیاز به گرمای آب موتور دارد. اگر موتور سرد باشد، رگولاتور یخ زده و دیافراگم‌های آن آسیب می‌بینند. سیستم‌های انژکتوری جدید به صورت خودکار تا زمانی که دمای آب به حدود ۴۰ درجه سانتی‌گراد نرسد، اجازه سوئیچ روی گاز را نمی‌دهند. بنابراین روشن نشدن روی گاز در هوای سرد یک نقص نیست، بلکه یک پروتکل حفاظتی برای جلوگیری از آسیب به تجهیزات گران‌قیمت کیت CNG است.

علاوه بر سرویس‌های معمول، خودروهای دوگانه‌سوز باید هر ۱۰ هزار کیلومتر فیلتر گاز (مدار فشار پایین) را تعویض کنند تا ناخالصی‌های گاز به انژکتورها آسیب نزند. همچنین بازدید اتصالات از نظر نشتی با دستگاه نشت‌یاب یا کف صابون، بررسی سلامت شیلنگ‌های آب متصل به رگولاتور و تمیز کردن استپر موتور گاز الزامی است. شمع‌ها و وایرهای خودرو نیز باید در وضعیت بهینه باشند، زیرا گاز CNG نسبت به بنزین برای احتراق به ولتاژ جرقه قوی‌تری نیاز دارد و کوچکترین ضعف در سیستم جرقه باعث ریپ زدن می‌شود.

طبق مصوبه شورای عالی اقتصاد و در راستای حمایت از ناوگان حمل‌ونقل عمومی، فرآیند تبدیل برای انواع تاکسی‌های رسمی و وانت‌بارهای بنزین‌سوز در طرح GCR کاملاً رایگان است. این یعنی مالک خودرو بابت مخزن، کیت، اجرت نصب و قطعات جانبی هیچ مبلغی پرداخت نمی‌کند. تمام این هزینه‌ها که بالغ بر ۲۰ تا ۳۰ میلیون تومان برآورد می‌شود، توسط دولت و از محل منابع حاصل از صرفه‌جویی در مصرف بنزین تامین می‌گردد تا انگیزه کافی برای نوسازی سوخت ناوگان ایجاد شود.

برای خودروهای مسافربر شخصی که در سامانه‌های هوشمند یا آژانس‌ها فعال هستند، طرح به صورت یارانه‌ای اجرا می‌شود. دولت ۷۵ درصد از کل هزینه‌های تبدیل را به عنوان کمک بلاعوض متقبل شده و مالک خودرو تنها ۲۵ درصد باقی‌مانده را پرداخت می‌کند. این مبلغ ۲۵ درصد معمولاً در زمان ثبت‌نام یا در کارگاه از طریق درگاه‌های بانکی معتبر دریافت می‌شود. با توجه به قیمت آزاد تجهیزات در بازار، این یک فرصت استثنایی برای رانندگان این حوزه است تا با هزینه‌ای بسیار اندک، خودروی خود را دوگانه‌سوز کنند.

دریافت هرگونه وجه اضافی تحت عناوین اجرت، شیر مخزن بهتر، یا قطعات جانبی در کارگاه‌های منتخب سامانه GCR برای خودروهای رایگان ممنوع است. تمام قطعات استاندارد در پکیج دولتی موجود است. تنها مواردی که ممکن است هزینه داشته باشد، تعمیرات احتمالی خودرو قبل از نصب (مانند تعویض شمع و وایر معیوب یا تنظیم موتور) است که به عهده مالک می‌باشد، زیرا خودرو باید از نظر فنی سالم باشد تا کیت CNG روی آن نصب شود. در صورت مشاهده تخلف و درخواست وجه غیرقانونی، متقاضیان می‌توانند مراتب را به بازرسی شرکت نفت گزارش دهند.

اگر یک تاکسی روزانه ۳۰ لیتر بنزین سهمیه‌ای (۱۵۰۰ تومانی) مصرف کند، هزینه ماهانه آن ۱,۳۵۰,۰۰۰ تومان می‌شود. در صورت استفاده از CNG، معادل همان پیمایش با گاز حدود ۴۰۰ هزار تومان هزینه خواهد داشت. این یعنی حداقل ۹۵۰ هزار تومان صرفه‌جویی ماهانه. برای رانندگانی که بنزین آزاد (۳۰۰۰ تومانی) مصرف می‌کنند، این رقم صرفه‌جویی به بیش از ۲.۵ میلیون تومان در ماه می‌رسد. به عبارت دیگر، هزینه ۲۵ درصد سهم مالک در خودروهای یارانه‌ای، در کمتر از ۳ ماه از محل صرفه‌جویی سوخت بازگشت داده می‌شود.

دولت با جایگزینی CNG، بنزین صرفه‌جویی شده را صادر می‌کند. با فرض قیمت صادراتی ۵۰ سنت برای هر لیتر بنزین، تبدیل ۱.۴ میلیون خودرو می‌تواند روزانه ۱۲ میلیون لیتر بنزین آزاد کند که سالانه حدود ۲.۲ میلیارد دلار درآمد ارزی برای کشور به همراه دارد. این درآمد بسیار بیشتر از هزینه‌ای است که دولت برای خرید مخازن و کیت‌ها صرف می‌کند. در واقع این طرح یک بازی برد-برد برای دولت و ملت است که باعث تقویت تراز تجاری انرژی کشور و کاهش نیاز به واردات بنزین در زمان‌های پیک مصرف می‌شود.

سیاست کلان دولت حفظ فاصله قیمتی معنادار بین CNG و بنزین است تا جذابیت استفاده از این سوخت پاک حفظ شود. طبق قانون، قیمت CNG همواره درصدی از قیمت بنزین تعیین می‌شود تا صرفه‌جویی اقتصادی آن برای مصرف‌کننده تضمین گردد. حتی در صورت اصلاح قیمت حامل‌های انرژی، نسبت ارزان بودن گاز نسبت به بنزین حفظ خواهد شد تا سرمایه‌گذاری انجام شده در زیرساخت‌های CNG کشور (ایستگاه‌ها و کارخانجات مخزن‌سازی) دچار رکود نشود و رانندگان تمایل خود را به استفاده از این سوخت از دست ندهند.

خودروهای دوگانه‌سوز علاوه بر هزینه معمول معاینه فنی، باید مبلغی را بابت بازرسی چشمی تجهیزات CNG و تست هیدرواستاتیک مخزن (در صورت نیاز) پرداخت کنند. هزینه بازرسی چشمی سالانه مبلغ ناچیزی است، اما تست هیدرواستاتیک که هر ۶ سال یکبار انجام می‌شود، هزینه بالاتری دارد (حدود ۵۰۰ هزار تا ۱ میلیون تومان بسته به نرخ مصوب سالانه). این هزینه‌ها در مقابل صرفه‌جویی میلیونی در مصرف سوخت، بسیار اندک است و در واقع هزینه‌ای برای تضمین امنیت جان سرنشینان و سلامت خودرو محسوب می‌شود.

بله، تمامی قطعات نصب شده در طرح GCR شامل مخزن و کیت الکترونیکی، دارای گارانتی معتبر شرکتی (معمولاً یک تا دو سال) هستند. در صورت بروز نقص فنی در قطعات طی دوره گارانتی، کارگاه نصب‌کننده موظف است بدون دریافت وجه نسبت به رفع عیب یا تعویض قطعه اقدام کند. پس از اتمام دوره گارانتی، هزینه‌های نگهداری و تعمیرات بر عهده مالک خودرو خواهد بود. به همین دلیل توصیه می‌شود دفترچه گارانتی و فاکتور نصب که در روز تحویل خودرو ارائه می‌شود، به دقت نگهداری شود.

بله، از نظر قانونی هرگونه تغییر در نوع سوخت خودرو باید در اسناد رسمی ثبت شود. پس از نصب تجهیزات در کارگاه‌های مجاز سامانه GCR، اطلاعات به صورت سیستمی برای پلیس راهور ارسال می‌شود. مالک موظف است با در دست داشتن تاییدیه کارگاه به مراکز تعویض پلاک مراجعه کند تا عنوان 'دوگانه‌سوز' در کارت خودرو و برگ سبز درج شود. این کار برای جلوگیری از جریمه‌های احتمالی پلیس و همچنین معتبر بودن بیمه‌نامه در زمان حوادث ضروری است، زیرا خودروی تغییر وضعیت یافته بدون ثبت در سند، فاقد وجاهت قانونی است.

پس از تبدیل خودرو به دوگانه‌سوز، مالک حتماً باید موضوع را به شرکت بیمه‌گر خود اطلاع دهد. در بیمه شخص ثالث، معمولاً مبلغ اندکی به حق بیمه اضافه می‌شود زیرا ریسک خودروهای دوگانه‌سوز متفاوت ارزیابی می‌شود. در بیمه بدنه نیز، تجهیزات CNG (مخزن و کیت) به عنوان لوازم اضافی باید تحت پوشش قرار گیرند تا در صورت سرقت یا تصادف، خسارت آن‌ها جبران شود. عدم اطلاع‌رسانی به بیمه می‌تواند در هنگام بروز حادثه منجر به عدم پرداخت کامل خسارت یا ابطال بیمه‌نامه به دلیل تغییر در شرایط ریسک خودرو شود.

طبق قوانین شرکت‌های خودروساز داخلی (ایران‌خودرو و سایپا)، هرگونه تغییر خارج از شبکه نمایندگی‌های مجاز در سیستم سوخت‌رسانی یا سیم‌کشی خودرو باعث ابطال گارانتی موتور و بخش‌های مرتبط می‌شود. با این حال، از آنجا که طرح GCR یک طرح ملی و حاکمیتی است، هماهنگی‌هایی برای حفظ حقوق مالکان انجام شده است. اما به طور کلی توصیه می‌شود اگر خودروی شما دارای گارانتی فعال است، قبل از اقدام، شرایط را از نمایندگی مربوطه استعلام کنید یا از طریق کارگاه‌های مورد تایید خودروسازان که در سامانه GCR نیز فعال هستند، اقدام نمایید.

اگر نصب در کارگاه‌های مجاز سامانه GCR انجام شده باشد و حادثه ناشی از نقص فنی قطعه یا خطای نصب باشد، مسئولیت حقوقی و جبران خسارت بر عهده پیمانکار و شرکت سازنده قطعات (تحت نظارت شرکت نفت) خواهد بود. اما اگر حادثه به دلیل دستکاری غیرمجاز مالک در سیستم گاز، عدم مراجعه برای تست‌های ادواری ۶ ساله، یا پر کردن غیرقانونی مخزن (ال‌پی‌جی به جای سی‌ان‌جی) رخ دهد، تمام مسئولیت‌های مدنی و کیفری بر عهده مالک خودرو است. به همین دلیل دریافت گواهی سلامت از سامانه GCR اهمیت حیاتی دارد.

خودروهایی که از تسهیلات رایگان دولتی استفاده کرده‌اند، منعی برای فروش ندارند، اما تجهیزات نصب شده روی آن‌ها (مخزن و کیت) متعلق به آن خودرو بوده و قابل جدا کردن و نصب روی خودروی دیگر نیست. در واقع امتیاز این طرح روی VIN خودرو ثبت می‌شود. خریدار جدید نیز از مزایای دوگانه‌سوز بودن بهره‌مند می‌شود. فروشنده باید دقت کند که در هنگام انتقال سند، وضعیت دوگانه‌سوز بودن در برگ سبز قید شده باشد تا خریدار در مراجعات بعدی به معاینه فنی با مشکل قانونی مواجه نشود.

خودروهایی که به سن فرسودگی قانونی رسیده‌اند (مثلاً تاکسی‌های بالای ۱۰ یا ۱۵ سال بسته به مصوبات)، معمولاً در اولویت طرح‌های نوسازی ناوگان قرار دارند و ممکن است سامانه GCR اجازه ثبت‌نام به آن‌ها ندهد. منطق اقتصادی حکم می‌کند که هزینه تبدیل صرف خودروهایی شود که حداقل چند سال دیگر در چرخه حمل‌ونقل باقی می‌مانند. اگر خودرویی در مرز فرسودگی باشد، سیستم پس از استعلام از پلیس راهور، ممکن است درخواست را رد کند. در این موارد مالک باید ابتدا نسبت به نوسازی خودرو از طریق طرح‌های جایگزینی اقدام نماید.

نصب تجهیزات CNG در کارگاه‌های غیرمجاز (اصطلاحاً زیرپله‌ای) علاوه بر خطرات جانی شدید، غیرقانونی است. این خودروها موفق به دریافت گواهی معاینه فنی نخواهند شد و پلیس راهور از تردد آن‌ها جلوگیری کرده و خودرو را به پارکینگ منتقل می‌کند. همچنین در صورت بروز حادثه، هیچ شرکت بیمه‌ای خسارت پرداخت نخواهد کرد. سامانه GCR تنها راه قانونی برای بهره‌مندی از سوخت CNG با تاییدیه رسمی است. استفاده از مخازن دست‌دوم و تاریخ‌گذشته در کارگاه‌های غیرمجاز می‌تواند منجر به پیگرد قضایی برای مالک و نصاب شود.

در صورت فوت مالک، فرآیند ثبت‌نام تا زمان تعیین تکلیف وراث و انحصار وراثت متوقف می‌شود. وراث قانونی باید پس از طی مراحل اداری و انتقال سند خودرو به نام یکی از ورثه یا شخص ثالث، با ارائه مدارک جدید به پشتیبانی سامانه GCR مراجعه کنند تا اطلاعات مالک تغییر یابد. از آنجا که یارانه دولتی به شخص تعلق نمی‌گیرد و متعلق به خودرو (VIN) است، حق استفاده از طرح برای آن خودرو محفوظ می‌ماند، مشروط بر اینکه مالک جدید همچنان واجد شرایط (فعالیت در ناوگان عمومی) باشد.

خیر، طرح دوگانه‌سوز کردن رایگان و یارانه‌ای سامانه GCR صرفاً مختص خودروهای با پلاک ملی است که در شبکه حمل‌ونقل عمومی داخل کشور فعالیت می‌کنند. خودروهای پلاک منطقه آزاد تابع قوانین خاص مناطق خود هستند و معمولاً به دلیل محدودیت‌های تردد و تفاوت در سیاست‌های سوخت‌رسانی، مشمول این طرح‌های حمایتی کشوری نمی‌شوند. همچنین خودروهای گذر موقت به دلیل ماهیت حضور موقت در کشور، به هیچ وجه امکان تغییر در سیستم سوخت‌رسانی و دریافت یارانه‌های دولتی را ندارند.