معرفی و نقد انیمیشن لایتر ۲۰۲۲؛ داستان واقعی باز لایت‌یر

این انیمیشن داستان خلبان آزمایشی و تکاور فضایی به نام باز لایتر را روایت می‌کند که در یک سیاره متخاصم به نام T'Kani Prime به همراه فرمانده و خدمه‌اش سرگردان شده است. باز تلاش می‌کند راهی برای بازگشت به خانه از طریق سفرهای فوق‌سرعت پیدا کند، اما در هر تلاش، به دلیل پدیده اتساع زمان، سال‌ها در آینده فرود می‌آید در حالی که برای او تنها چند دقیقه گذشته است. او در نهایت باید با ارتش ربات‌های زارگ مقابله کند.

خیر، این فیلم یک دنباله یا پیش‌درآمد مستقیم برای داستان اسباب‌بازی نیست. در واقع، لایتر ۲۰۲۲ به عنوان فیلمی معرفی شده است که شخصیت «اندی» در دنیای داستان اسباب‌بازی آن را تماشا کرده و عاشق شخصیت باز لایتر شده است. به عبارت دیگر، این فیلم همان اثر سینمایی است که باعث شد عروسک باز لایتر در دنیای اندی ساخته و به بازار عرضه شود، بنابراین فضایی جدی‌تر و علمی-تخیلی دارد.

ساکس یک گربه رباتیک همراه و هوشمند است که توسط استار کامند برای کمک به ثبات روانی باز لایتر پس از سفرهای زمانی‌اش طراحی شده است. این شخصیت با صدای پیتر سون، به سرعت به محبوب‌ترین کاراکتر جانبی فیلم تبدیل شد. ساکس نه تنها جنبه‌های کمدی فیلم را تامین می‌کند، بلکه با توانایی‌های فنی و محاسباتی خود، نقش کلیدی در حل معادلات پیچیده سوخت فضاپیما و پیشبرد داستان ایفا می‌کند.

شخصیت منفی اصلی فیلم، امپراتور زارگ (Zurg) است که فرماندهی ارتشی از ربات‌های مهاجم را بر عهده دارد. با این حال، در این نسخه از داستان، هویت زارگ با آنچه در داستان اسباب‌بازی ۲ دیده بودیم متفاوت است. در اینجا زارگ در واقع نسخه‌ای مسن‌تر و تلخ‌تر از خودِ باز لایتر از یک خط زمانی جایگزین است که برای اصلاح اشتباهات گذشته‌اش به تکنولوژی‌های پیشرفته و زرهی غول‌پیکر متوسل شده است.

استار کامند سازمان نظامی و اکتشافی فضایی است که باز لایتر و همکارانش برای آن کار می‌کنند. وظیفه این سازمان اکتشاف سیارات جدید و حفاظت از کهکشان است. در فیلم لایتر، پس از سقوط فضاپیما در سیاره ناشناخته، استار کامند به یک کلونی بزرگ تبدیل می‌شود که در آن انسان‌ها یاد می‌گیرند با شرایط سخت محیطی سازگار شوند و زندگی جدیدی را بسازند، در حالی که باز همچنان روی ماموریت اصلی تمرکز دارد.

این موضوع به دلیل پدیده علمی «اتساع زمان» در سفرهای فضایی با سرعت نزدیک به نور رخ می‌دهد. هر بار که باز لایتر برای آزمایش سوخت جدید به فضا می‌رود و یک پرواز چند دقیقه‌ای انجام می‌دهد، به دلیل سرعت بسیار بالا، زمان برای او کندتر می‌گذرد. در نتیجه، وقتی او به سیاره بازمی‌گردد، متوجه می‌شود که برای ساکنان سیاره و دوستانش چندین سال (مثلاً ۴ سال) گذشته است، در حالی که او فقط چند دقیقه بزرگتر شده است.

انیمیشن لایتر درجه بندی PG (با نظارت والدین) را دریافت کرده است. اگرچه این فیلم یک انیمیشن پیکسار است، اما لحن آن نسبت به داستان اسباب‌بازی جدی‌تر، اکشن‌تر و علمی-تخیلی‌تر است. مفاهیمی مانند تنهایی، شکست، پیری و مرگ در آن به شکلی عمیق مطرح می‌شوند. با این حال، به دلیل وجود صحنه‌های هیجان‌انگیز و شخصیت‌های جذابی مثل ساکس، برای کودکان بالای ۷ سال کاملاً سرگرم‌کننده و آموزنده است.

آلیشا هاثورن بهترین دوست، همکار و فرمانده مستقیم باز لایتر است. رابطه آن‌ها هسته احساسی فیلم را تشکیل می‌دهد. در حالی که باز لایتر غرق در جبران اشتباهش و بازگشت به گذشته است، آلیشا تصمیم می‌گیرد در سیاره جدید زندگی کند، تشکیل خانواده بدهد و از لحظاتش لذت ببرد. تقابل دیدگاه این دو شخصیت نشان‌دهنده تفاوت بین «زنده ماندن برای ماموریت» و «زندگی کردن در لحظه» است که درس بزرگی برای باز دارد.

پیکسار تصمیم گرفت از کریس ایوانز استفاده کند زیرا این فیلم درباره «انسانِ» باز لایتر است، نه «اسباب‌بازیِ» باز لایتر که تیم آلن صدایش را پیش می‌برد. کارگردان فیلم، آنگوس مکلین، معتقد بود که برای یک فیلم اکشن و علمی-تخیلی جدی، نیاز به صدایی است که هم ابهت قهرمانانه داشته باشد و هم بتواند جنبه‌های دراماتیک شخصیت را به خوبی منتقل کند. کریس ایوانز به دلیل تجربه بازی در نقش کاپیتان آمریکا، بهترین گزینه برای این تغییر هویت بود.

آنگوس مکلین (Angus MacLane) کارگردانی این اثر را بر عهده داشت. او یکی از کهنه‌کاران استودیو پیکسار است که پیش از این به عنوان کمک‌کارگردان در انیمیشن «در جستجوی دوری» فعالیت کرده بود. مکلین همچنین کارگردانی چندین اپیزود کوتاه از دنیای داستان اسباب‌بازی مانند «Small Fry» و «Toy Story of Terror!» را در کارنامه دارد. او از طرفداران پر و پا قرص ژانر علمی-تخیلی است و سعی کرد علایق شخصی‌اش به فیلم‌های کلاسیک فضایی را در لایتر بگنجاند.

تولید این انیمیشن حدود ۵.۵ سال به طول انجامید. فرآیند پیش‌تولید و طراحی کانسپت‌ها از سال ۲۰۱۶ آغاز شد. بخش بزرگی از تولید در دوران پاندمی کرونا انجام شد که باعث شد تیم انیماتورها و متخصصان فنی پیکسار به صورت دورکاری از خانه‌های خود روی پروژه کار کنند. این موضوع چالش‌های فنی زیادی را برای هماهنگی نورپردازی و رندرینگ صحنه‌های پیچیده فضایی ایجاد کرد که با مدیریت دقیق مکلین به سرانجام رسید.

آنگوس مکلین اعلام کرده که لایتر ادای احترامی به فیلم‌های علمی-تخیلی دهه ۷۰ و ۸۰ میلادی است. آثاری همچون «جنگ ستارگان»، «بیگانه» (Alien)، «پیشتازان فضا» و حتی «۲۰۰۱: یک ادیسه فضایی» تاثیر مستقیمی بر طراحی سفینه‌ها، لباس‌های فضایی و اتمسفر سیاره T'Kani Prime داشته‌اند. هدف تیم طراحی این بود که برخلاف دنیای رنگارنگ داستان اسباب‌بازی، حسی ملموس، صنعتی و کمی خشن از فضا را به مخاطب القا کنند که به آن «آینده‌گرایی ملموس» می‌گویند.

تیم طراحی پیکسار برای واقعی‌تر شدن لباس باز لایتر، تحقیقات گسترده‌ای در ناسا انجام دادند. آن‌ها لباس‌های فضایی واقعی را بررسی کردند تا متوجه شوند قطعات چگونه به هم متصل می‌شوند و مفاصل چگونه حرکت می‌کنند. لباس باز در فیلم چندین نسخه تکاملی دارد؛ از لباس‌های اولیه و آزمایشی که حجیم و ابتدایی هستند تا لباس نهایی و پیشرفته‌ای که شباهت زیادی به نسخه عروسکی معروف او دارد. این تغییرات نشان‌دهنده پیشرفت تکنولوژی در طول دهه‌ها در داستان فیلم است.

پیتر سون (Peter Sohn) که خود یکی از کارگردانان پیکسار است، برای صدای ساکس انتخاب شد. کارگردان به دنبال صدایی بود که هم حس رباتیک و یکنواخت داشته باشد و هم صمیمیت و وفاداری یک حیوان خانگی را منتقل کند. پیتر سون با استفاده از لحنی آرام و در عین حال دقیق، توانست شخصیتی خلق کند که تضاد جالبی با شخصیت جدی و مضطرب باز لایتر داشته باشد. بداهه‌پردازی‌های سون در جلسات ضبط، بسیاری از دیالوگ‌های خنده‌دار ساکس را شکل داد.

کیکی پالمر صداپیشگی شخصیت «ایزی هاثورن»، نوه آلیشا هاثورن را بر عهده دارد. او رهبر گروهی از داوطلبان بی‌تجربه است که می‌خواهند از سیاره خود دفاع کنند. پالمر با انرژی بالای خود توانست شخصیتی را به تصویر بکشد که علیرغم ترس از فضا، تلاش می‌کند میراث مادربزرگش را حفظ کند. حضور او در کنار باز لایتر باعث می‌شود که باز یاد بگیرد چگونه به دیگران اعتماد کند و از یک قهرمان تک‌رو به یک رهبر تیم تبدیل شود.

موسیقی متن این اثر توسط مایکل جاکینو (Michael Giacchino)، آهنگساز برنده اسکار، ساخته شده است. جاکینو که سابقه درخشانی در پروژه‌های پیکسار (مانند Up و اینکردیبلز) و فیلم‌های علمی-تخیلی (مانند استار ترک) دارد، در لایتر از یک ارکستر بزرگ برای خلق حس حماسی استفاده کرد. او تم‌های موسیقایی متفاوتی برای تنهایی باز در فضا و لحظات اکشن نبرد با زارگ طراحی کرد که یادآور موسیقی فیلم‌های کلاسیک فضایی است.

بله، پیکسار برای این فیلم از ابزارهای رندرینگ پیشرفته‌تری در نرم‌افزار اختصاصی خود یعنی Presto استفاده کرد. یکی از چالش‌های بزرگ، شبیه‌سازی اتمسفر و غبار در سیاره ناشناخته و همچنین افکت‌های نوری در هنگام پرواز با سرعت فوق‌نور بود. انیماتورها برای اولین بار از سیستم‌های سایه‌زنی جدیدی استفاده کردند تا بافت لباس‌ها و فلزات سفینه‌ها بسیار واقعی‌تر و با جزئیات بیشتر به نظر برسد، به طوری که حس یک فیلم لایو-اکشن علمی-تخیلی را تداعی کند.

لایتر اولین انیمیشن تاریخ است که بخش‌هایی از آن (حدود ۳۰ دقیقه) به طور اختصاصی برای فرمت IMAX ساخته شده است. در این سکانس‌ها، نسبت تصویر از حالت عریض معمولی به حالت عمودی‌تر تغییر می‌کند تا تمام صفحه نمایش بزرگ IMAX را پر کند. این تکنیک به خصوص در صحنه‌های پرواز در فضا و نبردهای عظیم، حس غوطه‌وری و وسعت فضا را به شکلی بی‌نظیر به مخاطب منتقل می‌کند و جزئیات بصری را به حداکثر می‌رساند.

تیم فنی پیکسار برای نمایش بصری سرعت فوق‌نور و اتساع زمان، از افکت‌های نوری خاصی به نام «لنز فلر» و کشیدگی تصاویر استفاده کردند. آن‌ها تلاش کردند تا حس سرعت را نه فقط با حرکت سریع دوربین، بلکه با تغییر در طیف رنگ‌ها و لرزش‌های بدنه فضاپیما نشان دهند. همچنین تضاد بین محیط پر زرق و برق فضا و محیط در حال تغییر و پیر شونده کلونی روی سیاره، به خوبی گذر زمان را بدون نیاز به دیالوگ اضافی به بیننده منتقل می‌کند.

در لایتر ۲۰۲۲، ربات‌های زارگ از حالت اسباب‌بازی‌گونه خارج شده و طراحی صنعتی و تهدیدآمیزی پیدا کرده‌اند. آن‌ها دارای مفصل‌بندی‌های پیچیده و سیستم‌های تسلیحاتی پیشرفته‌ای هستند که بر اساس تکنولوژی‌های آینده‌نگرانه طراحی شده‌اند. زره خودِ زارگ نیز بسیار بزرگتر و سنگین‌تر طراحی شده تا حس قدرت و نفوذناپذیری را القا کند. این تغییرات فنی باعث شد تا صحنه‌های اکشن فیلم وزن و شدت بیشتری نسبت به انیمیشن‌های قبلی پیکسار داشته باشند.

سیاره T'Kani Prime دارای پوشش گیاهی عجیب و اتمسفری مه آلود است. رندر کردن تعامل نور با مه و گیاهان رونده که به طور مداوم در حال حرکت هستند، فشار پردازشی زیادی به سیستم‌های پیکسار وارد می‌کرد. انیماتورها مجبور بودند برای هر فریم، محاسبات پیچیده بازتاب نور را انجام دهند تا حس رطوبت و خطرناک بودن محیط سیاره به درستی منتقل شود. این سطح از جزئیات در بافت محیطی، یکی از پیشرفته‌ترین کارهای فنی پیکسار تا به امروز محسوب می‌شود.

تیم طراحی صدا برای ایجاد حس واقع‌گرایی، از ترکیب صداهای مکانیکی واقعی و صداهای سنتز شده استفاده کردند. برای صدای موتور سفینه باز لایتر، از ضبط صدای موتورهای جت واقعی و تغییر فرکانس آن‌ها استفاده شد تا حس قدرت و تکنولوژی پیشرفته را القا کند. همچنین صدای محیطی سیاره، شامل صداهای نامفهوم موجودات و بادهای تند، به گونه‌ای طراحی شده که حس ناامنی و غریب بودن محیط را برای مخاطب تقویت کند.

اگرچه بخش بزرگی از انیمیشن توسط هنرمندان طراحی شده، اما پیکسار از الگوریتم‌های یادگیری ماشین برای بهبود فرآیند رندرینگ و حذف نویزهای تصویری (Denoising) استفاده کرد. این تکنولوژی به آن‌ها اجازه داد تا فریم‌های با کیفیت بسیار بالا را در زمان کمتری تولید کنند. همچنین برای شبیه‌سازی حرکت جمعیت در پس‌زمینه کلونی و حرکت‌های پیچیده ذرات غبار در فضا، از سیستم‌های شبیه‌سازی مبتنی بر هوش مصنوعی استفاده شد تا حرکات طبیعی‌تر به نظر برسند.

با وجود اینکه داستان اسباب‌بازی ۴ از نظر بصری خیره‌کننده بود، لایتر یک گام فراتر رفته است. در لایتر، تمرکز بر روی «فتورئالیسم» در محیط‌های علمی-تخیلی است. جزئیات روی پارچه لباس‌های فضایی، خراش‌های روی بدنه فلزی سفینه‌ها و نحوه پخش نور در خلاء فضا، بسیار دقیق‌تر از کارهای قبلی است. پیکسار در این فیلم از سیستم‌های نورپردازی حجمی (Volumetric Lighting) پیشرفته‌تری استفاده کرده که عمق میدان و اتمسفر صحنه‌ها را به واقعیت نزدیک‌تر می‌کند.

بودجه تولید رسمی انیمیشن لایتر حدود ۲۰۰ میلیون دلار برآورد شده است. این رقم تنها شامل هزینه‌های ساخت، دستمزد صداپیشگان و تیم‌های فنی است و هزینه‌های گزاف بازاریابی و تبلیغات جهانی را شامل نمی‌شود. با احتساب هزینه‌های تبلیغاتی، دیزنی مبلغی نزدیک به ۳۰۰ تا ۳۵۰ میلیون دلار برای این پروژه سرمایه‌گذاری کرده بود که آن را به یکی از گران‌ترین انیمیشن‌های تاریخ تبدیل می‌کند.

فروش جهانی لایتر در پایان اکران سینمایی به حدود ۲۲۶.۴ میلیون دلار رسید. با توجه به بودجه ۲۰۰ میلیون دلاری و هزینه‌های بازاریابی، این فیلم از نظر تجاری یک شکست بزرگ برای دیزنی و پیکسار محسوب می‌شود. به طور معمول، یک فیلم باید حداقل ۲.۵ برابر بودجه ساخت خود بفروشد تا به مرحله سودآوری برسد، اما لایتر حتی نتوانست هزینه‌های اولیه خود را به طور کامل در گیشه جبران کند.

چندین عامل در شکست تجاری لایتر نقش داشتند: اول، رقابت شدید با فیلم‌هایی مثل «تاپ گان: ماوریک» و «دنیای ژوراسیک». دوم، گیج شدن مخاطبان درباره ماهیت فیلم (اینکه آیا این همان باز لایتر داستان اسباب‌بازی است یا خیر). سوم، ممنوعیت اکران در ۱۴ کشور مسلمان که بخشی از بازار جهانی را حذف کرد. و در نهایت، عادت کردن مخاطبان به تماشای انیمیشن‌های پیکسار در سرویس دیزنی پلاس به جای سینما.

دیزنی در دوران پاندمی چندین انیمیشن پیکسار (مانند Soul و Luca) را مستقیماً در دیزنی پلاس منتشر کرد. این کار باعث شد الگوی رفتاری خانواده‌ها تغییر کند و بسیاری ترجیح دادند به جای هزینه برای بلیط سینما، منتظر بمانند تا لایتر چند هفته بعد در پلتفرم استریم در دسترس قرار بگیرد. این موضوع ضربه شدیدی به فروش هفته‌های دوم و سوم فیلم در سینماها زد و درآمد کلی را به شدت کاهش داد.

برخلاف فروش ضعیف در سینما، محصولات جانبی لایتر از جمله اسباب‌بازی‌های متل (Mattel)، فیگورهای ساکس و لباس‌های تم‌دار، فروش نسبتاً خوبی داشتند. شخصیت ساکس به تنهایی بخش بزرگی از بازار اسباب‌بازی را به خود اختصاص داد. با این حال، این درآمدها معمولاً بین تولیدکنندگان اسباب‌بازی و دیزنی تقسیم می‌شود و نمی‌تواند به تنهایی ضرر چند صد میلیون دلاری اکران سینمایی را برای استودیو جبران کند.

دیزنی حدود ۱۰۰ میلیون دلار صرف بازاریابی جهانی لایتر کرد. این هزینه‌ها شامل پخش تریلر در مسابقات سوپربول، بیلبوردهای محیطی در شهرهای بزرگ دنیا، همکاری با برندهای غذایی و تولید محتوای اختصاصی برای شبکه‌های اجتماعی بود. همچنین تورهای تبلیغاتی کریس ایوانز و سایر بازیگران در فرش قرمزهای لندن و لس‌آنجلس بخش دیگری از این هزینه‌ها را تشکیل می‌داد که با هدف جذب مخاطب حداکثری انجام شد.

لایتر یکی از ضعیف‌ترین عملکردهای تاریخ پیکسار را در گیشه داشت. برای مقایسه، «داستان اسباب‌بازی ۴» بیش از ۱ میلیارد دلار و «اینکردیبلز ۲» حدود ۱.۲ میلیارد دلار فروختند. حتی انیمیشن‌های اورجینال پیکسار مانند «کوکو» نیز فروش بسیار بالاتری داشتند. لایتر از نظر فروش در رده فیلم‌هایی مانند «دایناسور خوب» قرار می‌گیرد که جزو آثار کمتر موفق پیکسار از لحاظ مالی شناخته می‌شوند.

بله، شکست لایتر باعث شد دیزنی در استراتژی‌های خود تجدیدنظر کند. این موضوع منجر به تغییرات مدیریتی در پیکسار و حتی اخراج برخی از مدیران و هنرمندان کلیدی پروژه (از جمله کارگردان و تهیه کننده) شد. همچنین دیزنی تصمیم گرفت تمرکز بیشتری بر روی دنباله‌های مستقیم و شناخته شده (مانند Inside Out 2 و Toy Story 5) بگذارد و در ساخت اسپین‌آف‌های فرعی با بودجه‌های کلان محتاط‌تر عمل کند.

انیمیشن لایتر در کشورهایی مانند امارات، عربستان سعودی، کویت، مصر و چندین کشور دیگر در خاورمیانه و آسیای جنوب شرقی ممنوع شد. دلیل اصلی این ممنوعیت، وجود یک سکانس کوتاه بود که در آن شخصیت آلیشا هاثورن همسر همجنس‌گرای خود را می‌بوسد. مقامات این کشورها خواستار حذف این سکانس بودند، اما دیزنی و پیکسار از سانسور فیلم خودداری کردند که منجر به لغو مجوز اکران شد.

دیزنی در ابتدا این سکانس را حذف کرده بود، اما پس از اعتراضات داخلی کارمندان پیکسار و فشارهای رسانه‌ای در مورد حقوق اقلیت‌ها، تصمیم گرفت سکانس را به فیلم بازگرداند. پس از آن، دیزنی اعلام کرد که برای حفظ تمامیت هنری اثر و حمایت از پیام‌های گنجانده شده در داستان، حاضر به حذف هیچ بخشی از فیلم برای بازارهای بین‌المللی نیست، حتی اگر این کار به قیمت از دست دادن بازارهای مالی بزرگ تمام شود.

بله، شخصیت باز لایتر متعلق به شرکت دیزنی و استودیو پیکسار است. هرگونه استفاده از نام، تصویر یا ویژگی‌های این شخصیت در محصولات تجاری، بازی‌های ویدئویی یا آثار هنری بدون اجازه رسمی از دیزنی غیرقانونی است. در مورد این فیلم، دیزنی از حقوق معنوی خود برای بازتعریف شخصیت در یک قالب جدید استفاده کرد، اما همچنان تمامی حقوق مرتبط با برند «داستان اسباب‌بازی» را برای خود محفوظ نگه داشته است.

تیم آلن قرارداد انحصاری برای همیشه صداپیشه بودن باز لایتر را ندارد. قراردادهای صداپیشگی معمولاً پروژه به پروژه منعقد می‌شوند. اگرچه جایگزینی او جنجال‌برانگیز شد، اما از نظر حقوقی دیزنی این حق را داشت که برای یک نسخه متفاوت از شخصیت، بازیگر دیگری را استخدام کند. با این حال، تیم آلن همچنان برای پروژه‌های مرتبط با «اسباب‌بازیِ» باز لایتر (مانند داستان اسباب‌بازی ۵) گزینه اصلی دیزنی باقی مانده است.

رده‌بندی PG مخفف Parental Guidance است، به این معنی که برخی صحنه‌ها ممکن است برای کودکان کم‌سن مناسب نباشد و پیشنهاد می‌شود والدین همراه آن‌ها باشند. از نظر قانونی، این رده‌بندی محدودیتی برای ورود به سینما ایجاد نمی‌کند، اما به والدین هشدار می‌دهد که فیلم حاوی صحنه‌های اکشن، خطرات فانتزی و برخی مفاهیم پیچیده است. در برخی کشورها، این رده‌بندی به دلیل حواشی فیلم به رده‌های سخت‌گیرانه‌تری تغییر یافت.

پرونده حقوقی بزرگی علیه خودِ فیلم ثبت نشد، اما دیزنی در آن زمان با چالش‌های قانونی در ایالت فلوریدا در مورد قانون «حقوق والدین در آموزش» (معروف به Don't Say Gay) روبرو بود. موضع‌گیری دیزنی در مورد انیمیشن لایتر و گنجاندن سکانس‌های خاص، بخشی از یک تقابل سیاسی و حقوقی بزرگتر بین دیزنی و فرماندار فلوریدا شد که بر وضعیت مالیاتی و مدیریتی پارک‌های دیزنی تاثیر گذاشت.

حقوق پخش این انیمیشن به طور انحصاری در اختیار سرویس دیزنی پلاس است. با این حال، دیزنی مجوز فروش دیجیتال (نسخه خریدنی) را به پلتفرم‌هایی مانند اپل تی‌وی، آمازون پرایم و گوگل پلی داده است. در ایران، به دلیل عدم عضویت در معاهدات بین‌المللی کپی‌رایت، پلتفرم‌های داخلی بدون قرارداد رسمی فیلم را منتشر کرده‌اند، اما در سطح جهانی، پخش بدون مجوز لایتر می‌تواند منجر به پیگرد قانونی و جریمه‌های سنگین شود.

پیکسار معمولاً از برندهای واقعی در فیلم‌هایش استفاده نمی‌کند تا درگیر مسائل حقوقی نشود. در لایتر نیز تمامی برندها، از جمله «استار کامند» و شرکت‌های تولیدکننده سوخت، ساختگی هستند. با این حال، طراحی برخی قطعات فنی با الهام از تجهیزات واقعی ناسا انجام شده است. پیکسار برای استفاده از نام «ناسا» در کمپین‌های تبلیغاتی و مشاوره‌های فنی، توافق‌نامه‌های همکاری غیرتجاری امضا کرده بود تا دقت علمی کار تایید شود.