10 روش حل مشکل Obtaining IP Address در اندروید

این پیغام زمانی ظاهر می‌شود که مرحله احراز هویت رمز عبور با موفقیت انجام شده، اما دستگاه اندرویدی شما منتظر دریافت یک آدرس آی‌پی (IP Address) از سمت مودم یا روتر است. در واقع پروتکل DHCP در مودم وظیفه دارد به هر دستگاه متصل، یک شناسه عددی یکتا اختصاص دهد. اگر این فرآیند به دلیل تداخل‌های نرم‌افزاری، اشباع ظرفیت مودم یا تنظیمات امنیتی متوقف شود، گوشی در وضعیت «در حال دریافت آدرس آی‌پی» باقی می‌ماند و به اینترنت متصل نمی‌شود.

خیر، در ۹۰ درصد موارد این مشکل کاملاً نرم‌افزاری است و به ندرت به سخت‌افزار مربوط می‌شود. این خطا معمولاً ناشی از عدم هماهنگی پروتکل‌های ارتباطی بین اندروید و فریم‌ور مودم است. اگر گوشی شما شبکه‌های دیگر را به درستی شناسایی و متصل می‌کند، مطمئن باشید که قطعه وای‌فای سالم است و مشکل در تنظیمات شبکه، تداخل MAC Address یا محدودیت‌های اختصاص آی‌پی در روتر شماست که با راهکارهای نرم‌افزاری قابل حل است.

آی‌پی داینامیک (DHCP) به صورت خودکار توسط مودم به دستگاه اختصاص داده می‌شود و ممکن است در هر بار اتصال تغییر کند، که گاهی در این فرآیند اختلال ایجاد می‌شود. اما آی‌پی استاتیک (Static IP) به صورت دستی توسط کاربر در تنظیمات گوشی وارد می‌شود. با تنظیم آی‌پی استاتیک، شما مرحله انتظار برای پاسخ مودم را حذف می‌کنید و مستقیماً با یک آدرس مشخص وارد شبکه می‌شوید که یکی از موثرترین روش‌ها برای رفع خطای Obtaining IP Address است.

دلیل اصلی این موضوع معرفی قابلیت MAC Randomization یا «مک آدرس تصادفی» در نسخه‌های جدید اندروید است. اندروید برای حفظ حریم خصوصی، هر بار یک شناسه سخت‌افزاری مجازی به مودم ارائه می‌دهد. بسیاری از مودم‌های قدیمی یا تنظیمات امنیتی روترها با این شناسه‌های متغیر مشکل دارند و نمی‌توانند به درستی به آن‌ها آی‌پی اختصاص دهند. تغییر تنظیمات مک‌آدرس از حالت تصادفی به حالت Device MAC معمولاً این مشکل را در اندرویدهای جدید فوراً حل می‌کند.

به طور معمول خیر؛ اگر رمز عبور اشتباه باشد، گوشی در مرحله Authentication Error یا Incorrect Password متوقف می‌شود. پیغام Obtaining IP Address مرحله‌ای است که پس از تایید رمز عبور رخ می‌دهد. با این حال، در برخی نسخه‌های سفارشی‌سازی شده اندروید، اگر پروتکل امنیتی مودم (مثل WPA3) با گوشی ناسازگار باشد، ممکن است گوشی نتواند وارد مرحله تبادل داده شود و به اشتباه در وضعیت دریافت آی‌پی باقی بماند که با فراموش کردن و اتصال مجدد تست می‌شود.

بله، حافظه موقت سرویس‌های سیستمی مربوط به شبکه (Network Stack) ممکن است دچار اختلال یا تداخل اطلاعاتی شود. تجمع داده‌های قدیمی از شبکه‌های وای‌فای مختلف که قبلاً به آن‌ها متصل شده‌اید، گاهی باعث می‌شود تنظیمات جدید به درستی اعمال نشوند. در چنین شرایطی، بازنشانی تنظیمات شبکه (Reset Network Settings) که باعث پاک شدن کش وای‌فای، بلوتوث و دیتای موبایل می‌شود، می‌تواند مسیرهای ارتباطی را پاکسازی کرده و مشکل دریافت آی‌پی را به کلی برطرف کند.

فاصله فیزیکی و موانع محیطی نقش بسیار مهمی دارند. اگر سیگنال وای‌فای ضعیف باشد (یک یا دو خط)، بسته‌های داده حاوی درخواست DHCP ممکن است در مسیر بین گوشی و مودم گم شوند (Packet Loss). در این حالت، گوشی درخواست را می‌فرستد اما پاسخ مودم را دریافت نمی‌کند یا پاسخ ناقص می‌ماند. این موضوع باعث می‌شود گوشی به طور مداوم در وضعیت تلاش برای دریافت آی‌پی باقی بماند. همیشه هنگام عیب‌یابی، در فاصله ۲ متری مودم قرار بگیرید.

بله، برخی اپلیکیشن‌های تغییر آی‌پی تنظیمات DNS یا Proxy سیستم‌عامل را تغییر می‌دهند. اگر یک VPN به صورت ناقص قطع شود یا تنظیمات تونل‌سازی آن در پس‌زمینه فعال بماند، ممکن است در پروتکل دست‌تکانی (Handshaking) شبکه وای‌فای تداخل ایجاد کند. در واقع سیستم‌عامل سعی می‌کند آی‌پی را از طریق تونل VPN دریافت کند در حالی که هنوز اتصال وای‌فای برقرار نشده است. غیرفعال کردن کامل VPN و حذف تنظیمات پروکسی از داخل تنظیمات وای‌فای، راهکار حل این تداخل است.

نخستین و موثرترین گام، خاموش و روشن کردن همزمان مودم و گوشی (Reboot) است. مودم را به مدت ۳۰ ثانیه از برق بکشید تا خازن‌های آن تخلیه شده و جدول DHCP آن کاملاً پاک شود. همزمان گوشی خود را ری‌استارت کنید. این کار باعث می‌شود تمام نشست‌های (Sessions) قبلی و تداخل‌های موقت آی‌پی از بین برود و در اتصال مجدد، یک درخواست تازه و تمیز برای دریافت آی‌پی ارسال شود که در اکثر موارد مشکل را بدون تنظیمات پیچیده حل می‌کند.

برای این کار به تنظیمات (Settings) بروید، وارد بخش Wi-Fi شوید و روی نام شبکه مورد نظر لمس طولانی کنید یا آیکون چرخ‌دنده کنار آن را بزنید. سپس گزینه Forget یا Remove Network را انتخاب کنید. با این کار تمام تنظیمات ذخیره شده شامل پسورد، DNS و آی‌پی‌های قدیمی پاک می‌شوند. حالا دوباره روی نام شبکه کلیک کرده، رمز عبور را با دقت وارد کنید. این فرآیند باعث می‌شود گوشی یک پروفایل ارتباطی کاملاً جدید برای آن مودم بسازد و خطاهای احتمالی قبلی را نادیده بگیرد.

ابتدا به تنظیمات وای‌فای رفته و روی شبکه مورد نظر بزنید. گزینه Advanced یا Modify Network را انتخاب کنید. در بخش IP Settings، حالت DHCP را به Static تغییر دهید. در کادر IP Address، عددی مانند 192.168.1.150 را وارد کنید (مطمئن شوید با آی‌پی مودم همخوانی دارد). در بخش Gateway آدرس مودم (معمولاً 192.168.1.1) و در بخش DNSها مقادیر 8.8.8.8 و 8.8.4.4 را وارد کرده و ذخیره کنید. این کار باعث می‌شود گوشی بدون نیاز به پاسخ مودم، مستقیماً با آی‌پی تعیین شده متصل شود.

در اندروید ۱۰ و بالاتر، به تنظیمات Wi-Fi بروید و روی آیکون تنظیمات (چرخ‌دنده) شبکه متصل شده کلیک کنید. به دنبال گزینه‌ای به نام Privacy یا MAC Address Type بگردید. در اینجا به صورت پیش‌فرض گزینه Use Randomized MAC فعال است؛ آن را به Use Device MAC تغییر دهید. پس از این تغییر، وای‌فای یک بار قطع و وصل می‌شود. با این کار، شناسه واقعی سخت‌افزار گوشی به مودم ارسال می‌شود که برای مودم‌های قدیمی بسیار قابل‌اعتمادتر است و مشکل دریافت آی‌پی را حل می‌کند.

این فرآیند تمام تنظیمات مربوط به اتصالات بی‌سیم را به حالت کارخانه برمی‌گرداند. برای انجام آن در تنظیمات گوشی عبارت Reset را جستجو کرده و Reset Wi-Fi, Mobile & Bluetooth را انتخاب کنید. با تایید این گزینه، تمام پسوردهای وای‌فای ذخیره شده پاک می‌شوند، جفت‌سازی‌های بلوتوث حذف شده و تنظیمات APN موبایل بازنشانی می‌گردد. این یک راهکار نهایی برای زمانی است که فایل‌های سیستمی مربوط به شبکه در اندروید دچار خرابی شده‌اند و مانع از اختصاص درست آی‌پی می‌شوند.

برای تست این موضوع، سعی کنید با یک گوشی یا لپ‌تاپ دیگر به همان مودم وصل شوید. اگر دستگاه دوم بدون مشکل متصل شد، ایراد از گوشی اول است. اما اگر دستگاه دوم هم در مرحله Obtaining IP Address ماند، مشکل قطعاً از مودم است. در این صورت باید وارد پنل مدیریت مودم (معمولاً آدرس 192.168.1.1) شوید، به بخش DHCP بروید و بررسی کنید که آیا محدوده آی‌پی‌ها (IP Pool) پر نشده باشد یا سرویس DHCP غیرفعال نشده باشد. ریست فیزیکی مودم نیز در این مرحله توصیه می‌شود.

در اندروید ۹ به بالا، به Settings بروید، وارد Connection & Sharing یا Network & Internet شوید و گزینه Private DNS را پیدا کنید. به جای حالت Automatic، آن را روی Private DNS Provider Hostname قرار دهید و عبارتی مثل dns.google یا 1dot1dot1dot1.cloudflare-dns.com را تایپ کنید. گاهی اوقات اختلال در سرورهای DNS پیش‌فرض اپراتور یا مودم باعث می‌شود فرآیند شناسایی شبکه کامل نشود و گوشی در مرحله دریافت آی‌پی معطل بماند. تغییر DNS به سرورهای جهانی این گره ارتباطی را باز می‌کند.

اگر تمام مراحل نرم‌افزاری شامل فلش کردن رام رسمی و ریست فکتوری پاسخگو نبود، باید گوشی به مرکز تعمیرات تخصصی ارجاع داده شود. تعمیرکار ابتدا آنتن وای‌فای را بررسی می‌کند تا از عدم قطعی فیزیکی مطمئن شود. در مرحله بعد، ولتاژگیری از مدار تغذیه آی‌سی وای‌فای انجام می‌شود. در نهایت اگر آی‌سی وای‌فای (Wi-Fi IC) نیم‌سوز شده باشد یا پایه‌های آن بر اثر ضربه یا آب‌خوردگی قطع شده باشند، نیاز به تعویض یا «ریبال» کردن قطعه توسط هیتر و شابلون مخصوص خواهد بود.

پروتکل DHCP طی یک فرآیند چهار مرحله‌ای به نام DORA (Discover, Offer, Request, Acknowledge) کار می‌کند. ابتدا گوشی یک پیام فراخوان می‌فرستد، مودم یک آی‌پی پیشنهاد می‌دهد، گوشی درخواست تایید می‌فرستد و مودم تایید نهایی را صادر می‌کند. اختلال در اندروید معمولاً در مرحله Request رخ می‌دهد؛ جایی که گوشی به دلیل مسائل امنیتی یا تداخل مک‌آدرس، پاسخ مودم را نمی‌پذیرد یا مودم به دلیل پر بودن جدول اجاره (Lease Table)، آی‌پی جدیدی برای ارائه ندارد و این چرخه بی‌پاسخ می‌ماند.

باندهای ۲.۴ گیگاهرتز دارای کانال‌های محدودی هستند که به شدت تحت تاثیر نویز مایکروویو یا وای‌فای همسایه‌ها قرار می‌گیرند. اگر نویز محیطی زیاد باشد، بسته‌های داده DHCP دچار فساد (Corruption) می‌شوند. از سوی دیگر، برخی گوشی‌های قدیمی در سوئیچ کردن بین باند ۲.۴ و ۵ گیگاهرتز در مودم‌های Dual Band دچار گیجی می‌شوند. اگر مودم شما هر دو باند را با یک نام (SSID) پخش می‌کند، آن‌ها را جدا کنید و فقط به یکی وصل شوید تا پایداری لازم برای دریافت آی‌پی فراهم شود.

تداخل آی‌پی زمانی رخ می‌دهد که دو دستگاه در یک شبکه قصد داشته باشند از یک آدرس عددی یکسان استفاده کنند. مثلاً اگر شما به صورت دستی آی‌پی 192.168.1.10 را به گوشی داده باشید و مودم قبلاً این آی‌پی را به لپ‌تاپ اختصاص داده باشد، سیستم امنیتی شبکه اجازه اتصال به گوشی را نمی‌دهد. در این حالت گوشی مدام درخواست آی‌پی می‌دهد اما چون آدرس رزرو شده است، در وضعیت Obtaining IP Address باقی می‌ماند. استفاده از آی‌پی‌های انتهای محدوده (مثل .200) این مشکل را حل می‌کند.

وقتی آی‌پی را دستی تنظیم می‌کنید، گوشی دیگر از مودم سوال نمی‌پرسد که «من کی هستم و کجا باید بروم؟». Subnet Mask (معمولاً 255.255.255.0) مرزهای شبکه داخلی شما را مشخص می‌کند و Gateway (آدرس مودم) دروازه خروج شما به اینترنت است. اگر این دو مقدار را اشتباه وارد کنید، حتی اگر پیغام Obtaining IP Address ناپدید شود، شما به اینترنت دسترسی نخواهید داشت زیرا گوشی نمی‌داند بسته‌های داده را باید به کدام مقصد در شبکه محلی ارسال کند تا به دنیای خارج برسند.

هر آی‌پی که مودم به گوشی می‌دهد، دارای یک «زمان اجاره» یا Lease Time است (مثلاً ۲۴ ساعت). پس از پایان این زمان، گوشی باید آی‌پی را تمدید کند. اگر در فریم‌ور مودم باگی وجود داشته باشد، ممکن است آی‌پی را آزاد نکند اما اجازه استفاده مجدد هم ندهد. با ورود به تنظیمات مودم و کاهش زمان اجاره به ۱۲۰ دقیقه یا افزایش آن به حالت دائمی، می‌توان مدیریت جدول آی‌پی‌ها را بهبود بخشید و از گیر کردن گوشی در مرحله دریافت آدرس جدید جلوگیری کرد.

بله، کاملاً. WPA3 جدیدترین استاندارد امنیتی وای‌فای است که امنیت بسیار بالاتری دارد، اما بسیاری از گوشی‌های اندرویدی تولید شده قبل از سال ۲۰۲۰ با آن سازگار نیستند. اگر مودم شما روی حالت WPA3 یا WPA2/WPA3 Mixed باشد، گوشی ممکن است در لایه فیزیکی متصل شود اما در لایه شبکه (دریافت آی‌پی) به دلیل عدم توانایی در رمزگشایی صحیح بسته‌های مدیریتی مودم، متوقف شود. تغییر حالت امنیتی مودم به WPA2-AES معمولاً این ناسازگاری را برطرف می‌کند.

جدول ARP وظیفه متناظر کردن IP به MAC را دارد. در محیط‌هایی که دستگاه‌های زیادی (مثل خانه‌های هوشمند یا شرکت‌ها) متصل هستند، اگر حافظه روتر محدود باشد، جدول ARP پر شده و نمی‌تواند ورودی جدیدی برای گوشی شما ثبت کند. در این حالت اندروید درخواست آی‌پی می‌دهد، مودم شاید حتی پاسخ دهد، اما چون نمی‌تواند آن را در جدول خود ثبت کند، اتصال نهایی برقرار نمی‌شود. پاک کردن لیست دستگاه‌های متصل در پنل مودم یا ریست کردن آن، این جدول را خالی می‌کند.

اندروید به صورت پیش‌فرض تلاش می‌کند هم آی‌پی نسخه ۴ و هم نسخه ۶ را دریافت کند. اگر زیرساخت ISP شما یا تنظیمات مودم برای IPv6 ناقص باشد، گوشی ممکن است در یک حلقه بی‌پایان برای دریافت پاسخ IPv6 گیر کند و این موضوع باعث شود فرآیند دریافت IPv4 نیز با تاخیر یا شکست مواجه شود. غیرفعال کردن IPv6 در تنظیمات LAN مودم و اجبار شبکه به استفاده صرف از IPv4، یکی از ترفندهای تخصصی برای سرعت بخشیدن به اتصال و رفع خطای مذکور است.

در اکثر مواقع خیر. اگر مشکل با تغییر تنظیمات گوشی (مانند استاتیک کردن آی‌پی یا تغییر مک‌آدرس) یا ریست کردن مودم حل شود، هیچ هزینه‌ای نخواهد داشت. این‌ها اقداماتی هستند که کاربر می‌تواند با مطالعه آموزش‌های معتبر به تنهایی انجام دهد. تنها در صورتی هزینه ایجاد می‌شود که نیاز به مراجعه به تعمیرکار برای فلش کردن نرم‌افزاری یا تعمیرات سخت‌افزاری برد گوشی باشد که در آن صورت هزینه‌ها طبق نرخ‌نامه اتحادیه محاسبه می‌شود.

هزینه تعمیرات سخت‌افزاری بسته به مدل گوشی و نوع قطعه متفاوت است. اگر مشکل از آنتن وای‌فای باشد، هزینه نسبتاً پایین است (حدود ۲۰۰ تا ۵۰۰ هزار تومان در سال ۱۴۰۲). اما اگر آی‌سی وای‌فای نیاز به تعویض داشته باشد، با توجه به قیمت قطعه و حساسیت کار روی برد، هزینه می‌تواند بین ۱ تا ۴ میلیون تومان (برای گوشی‌های میان‌رده تا پرچمدار) متغیر باشد. همیشه قبل از هزینه سخت‌افزاری، از سلامت نرم‌افزار و مودم اطمینان حاصل کنید.

اگر مودم شما قدیمی است (بیش از ۵-۶ سال عمر دارد) و با چندین دستگاه مختلف همین مشکل را دارید، خرید یک مودم جدید با پشتیبانی از استانداردهای روز (مثل Wi-Fi 6) سرمایه‌گذاری هوشمندانه‌ای است. مودم‌های قدیمی در مدیریت تعداد زیاد دستگاه‌های امروزی ناتوان هستند. هزینه خرید یک مودم باکیفیت از حدود ۸۰۰ هزار تومان شروع می‌شود که در مقایسه با هزینه تعمیرات گوشی یا وقت تلف شده برای عیب‌یابی مداوم، ارزش خرید بالایی دارد.

بله، قطعاً. بسته‌های اینترنت همراه معمولاً بسیار گران‌تر از اینترنت ثابت (ADSL/VDSL/Fiber) هستند. اگر گوشی شما در وضعیت Obtaining IP Address بماند و متوجه نشوید، ممکن است به صورت خودکار به دیتای موبایل سوئیچ کند و حجم بسته شما با قیمت آزاد یا تعرفه بالا مصرف شود. بنابراین رفع سریع این مشکل نه تنها از نظر فنی، بلکه از نظر اقتصادی و مدیریت هزینه‌های ماهانه اینترنت خانواده نیز بسیار حائز اهمیت است.

اگر گوشی شما دارای گارانتی معتبر باشد و مشکل ناشی از ضربه یا آب‌خوردگی نباشد، بله. شرکت‌های گارانتی موظف هستند ایرادات نرم‌افزاری (مثل اختلال در رام رسمی) و سخت‌افزاری (مثل سوختن ماژول وای‌فای) را به صورت رایگان برطرف کنند. اما توجه داشته باشید که اگر خودتان اقدام به روت کردن گوشی یا نصب رام‌های غیررسمی کرده باشید، گارانتی باطل شده و تمام هزینه‌های تعمیر بر عهده شما خواهد بود.

عیب‌یابی دستی ممکن است بین ۱۵ دقیقه تا چندین ساعت زمان ببرد. با توجه به اینکه اکثر راهکارها (مثل تغییر آی‌پی به استاتیک) رایگان هستند، انجام آن‌ها توسط خود کاربر بسیار به‌صرفه‌تر از سپردن گوشی به مغازه‌های تعمیراتی است که ممکن است مبالغی بابت «سرویس نرم‌افزاری» دریافت کنند. یادگیری این مهارت‌ها به شما کمک می‌کند در آینده نیز بدون پرداخت هزینه به متخصص، مشکلات مشابه شبکه را در خانه یا محل کار حل کنید.

خیر، ارتقای پهنای باند (مثلاً از ۸ مگابیت به ۱۶ مگابیت) هیچ تاثیری در رفع خطای Obtaining IP Address ندارد. این خطا مربوط به لایه اتصال محلی بین گوشی و مودم است، در حالی که پهنای باند مربوط به سرعت تبادل داده بین مودم و مرکز مخابراتی است. صرف هزینه برای خرید سرعت بالاتر اینترنت زمانی که گوشی شما هنوز نمی‌تواند یک آی‌پی ساده از مودم بگیرد، کاملاً بیهوده است و تاثیری در حل مشکل نخواهد داشت.

اکثر اپلیکیشن‌های معتبر در گوگل‌پلی که برای ریست کردن تنظیمات وای‌فای یا تحلیل شبکه (مثل WiFi Analyzer) استفاده می‌شوند، رایگان هستند. با این حال، برخی اپلیکیشن‌های تبلیغاتی ممکن است ادعای حل مشکل را داشته باشند و درخواست مبالغ اشتراک کنند. توصیه می‌شود به هیچ وجه برای چنین برنامه‌هایی هزینه نکنید، زیرا تمام کارهایی که آن‌ها انجام می‌دهند (مثل پاک کردن کش یا تغییر DNS) به صورت دستی و رایگان در تنظیمات اندروید قابل انجام است.

از نظر قانونی هیچ منعی برای استفاده از آی‌پی استاتیک در شبکه داخلی (Local Network) وجود ندارد. از نظر امنیتی نیز، این کار ریسک بزرگی ایجاد نمی‌کند، زیرا این آی‌پی فقط در داخل خانه شما معتبر است و از اینترنت عمومی دیده نمی‌شود. تنها نکته این است که اگر گوشی خود را با همان تنظیمات استاتیک به یک شبکه وای‌فای دیگر (مثلاً در کافه) ببرید، ممکن است متصل نشود؛ لذا باید به یاد داشته باشید که در شبکه‌های عمومی تنظیمات را دوباره به DHCP برگردانید.

بله، در اکثر برندها روت کردن (Root) به معنای نقض توافقنامه نرم‌افزاری سازنده است و باعث ابطال گارانتی می‌شود. اگرچه روت کردن دسترسی‌های عمیقی برای تغییر فایل‌های سیستم شبکه به شما می‌دهد، اما اگر در حین این کار به گوشی آسیب برسد، شرکت سازنده هیچ مسئولیت قانونی برای تعمیر رایگان آن نخواهد داشت. همیشه توصیه می‌شود ابتدا روش‌های بدون نیاز به روت (مانند تغییر تنظیمات مک‌آدرس) را امتحان کنید تا حقوق گارانتی شما حفظ شود.

شرکت ارائه‌دهنده اینترنت (ISP) تنها تا درب منزل و پورت ورودی مودم مسئولیت دارد. اگر اینترنت روی مودم فعال است (چراغ Internet روشن است) اما گوشی شما در مرحله دریافت آی‌پی می‌ماند، این یک مشکل شبکه داخلی محسوب می‌شود و ISP وظیفه قانونی برای اعزام کارشناس یا حل رایگان آن ندارد. با این حال، پشتیبانی تلفنی اکثر شرکت‌ها راهنمایی‌های اولیه‌ای برای تنظیم مجدد مودم ارائه می‌دهند که می‌تواند به حل مشکل کمک کند.

خیر، ورود به پنل تنظیمات مودمی که متعلق به شما نیست یا اجازه دسترسی به آن را ندارید، حتی با هدف خیرخواهانه (مثل حل مشکل اتصال خودتان)، از نظر قانونی می‌تواند مصداق دسترسی غیرمجاز به داده‌ها تلقی شود. همیشه برای تغییر تنظیمات DHCP یا مشاهده لیست مک‌آدرس‌ها در شبکه‌های مشترک (مثل ادارات یا ساختمان‌های مسکونی)، از مدیر شبکه یا مالک مودم درخواست کنید تا تغییرات لازم را اعمال کند تا دچار تبعات حقوقی نشوید.

استفاده از DNSهای خصوصی مانند گوگل یا کلودفلر یک ابزار فنی برای بهبود پایداری شبکه و حریم خصوصی است و به خودی خود غیرقانونی نیست. با این حال، این سرویس‌ها فیلترشکن نیستند و نمی‌توانند از سد فیلترینگ عبور کنند. هدف از تغییر آن‌ها در رفع مشکل Obtaining IP Address، صرفاً دور زدن اختلالات احتمالی در سرورهای نام دامنه است که گاهی باعث می‌شود فرآیند «بررسی دسترسی به اینترنت» در اندروید با خطا مواجه شده و اتصال را ناقص رها کند.

اگر مودم جدیدی خریداری کرده‌اید و از همان ابتدا هیچ دستگاهی نمی‌تواند از آن آی‌پی دریافت کند (مشکل Obtaining IP Address همگانی)، طبق قانون تجارت الکترونیک و شرایط گارانتی، شما حق دارید ظرف مدت مشخصی (معمولاً ۷ روز) کالا را مرجوع یا تعویض کنید. این نشان‌دهنده نقص فنی در برد اصلی یا فریم‌ور مودم است. حتماً فاکتور خرید و کارت گارانتی را نزد خود نگه دارید تا بتوانید از حق قانونی خود برای دریافت محصول سالم استفاده کنید.

تغییر مک‌آدرس با استفاده از قابلیت‌های رسمی خود اندروید (Randomized MAC) که برای حفظ حریم خصوصی تعبیه شده، کاملاً قانونی و استاندارد است. اما استفاده از ابزارهای هک برای جعل مک‌آدرس (Spoofing) به منظور دور زدن محدودیت‌های حجمی یا زمانی در شبکه‌های عمومی، می‌تواند نقض قوانین شرایط استفاده (Terms of Service) آن شبکه باشد و در برخی موارد پیگرد قانونی داشته باشد. برای حل مشکل آی‌پی، فقط از تنظیمات رسمی گوشی استفاده کنید.

اگر کاربر برای رفع مشکل دریافت آی‌پی، تنظیمات امنیتی مودم را به حالت‌های ضعیف (مانند حذف رمز عبور یا استفاده از WEP) تغییر دهد و در نتیجه آن اطلاعات شخصی‌اش توسط افراد ثالث سرقت شود، مسئولیت قانونی و فنی بر عهده خود کاربر است. توصیه می‌شود همیشه از پروتکل WPA2-AES استفاده کنید و حتی هنگام تنظیم آی‌پی استاتیک، هرگز دیواره آتش (Firewall) مودم را غیرفعال نکنید تا امنیت شبکه فدای اتصال ساده نشود.

بله، نصب رام‌های غیررسمی (Custom ROMs) برای حل مشکلات سیستمی شبکه می‌تواند ریسک‌های امنیتی جدی داشته باشد. این رام‌ها ممکن است حاوی کدهای مخفی برای سرقت اطلاعات باشند یا استانداردهای امنیتی گوگل (Play Protect) را پاس نکنند. در این صورت، اپلیکیشن‌های بانکی و پرداخت ممکن است از کار بیفتند یا اطلاعات حساس شما در معرض خطر قرار گیرد. همیشه اولویت را به آپدیت‌های رسمی شرکت سازنده بدهید و رام‌های غیررسمی را فقط از منابع بسیار معتبر تهیه کنید.