آموزش استخراج دوج کوین؛ راهنمای گام‌به‌گام سخت‌افزار و نرم‌افزار

استخراج دوج‌کوین فرآیندی است که در آن تراکنش‌های شبکه توسط ماینرها تایید و در دفتر کل بلاک‌چین ثبت می‌شوند. در این فرآیند، سخت‌افزارهای قدرتمند با حل معادلات پیچیده ریاضی، امنیت شبکه را تامین کرده و در ازای این فعالیت، پاداش‌هایی در قالب سکه‌های جدید دوج‌کوین دریافت می‌کنند. برخلاف بیت‌کوین، دوج‌کوین از الگوریتم Scrypt استفاده می‌کند که سرعت تراکنش بالاتری دارد. در حال حاضر پاداش هر بلاک دوج‌کوین ۱۰,۰۰۰ سکه ثابت است و هر دقیقه یک بلاک جدید تولید می‌شود که این موضوع باعث جذابیت استخراج آن برای کاربران شده است.

سودآوری استخراج دوج‌کوین در سال ۲۰۲۴ به شدت به قیمت لحظه‌ای این ارز، سختی شبکه و هزینه برق مصرفی شما بستگی دارد. با توجه به قیمت فعلی که در محدوده ۰.۱۴ تا ۰.۱۶ دلار نوسان می‌کند، استخراج تنها با دستگاه‌های ASIC مدرن مانند Antminer L7 سودآور است. استفاده از کارت گرافیک یا پردازنده مرکزی به دلیل افزایش شدید سختی شبکه، دیگر توجیه اقتصادی ندارد و هزینه برق مصرفی آن‌ها بسیار بیشتر از درآمد حاصله خواهد بود. برای محاسبه دقیق سودآوری، حتماً باید از ماشین‌حساب‌های آنلاین استخراج با وارد کردن نرخ هش و تعرفه برق استفاده کنید.

استخراج ترکیبی (Merge Mining) یکی از ویژگی‌های کلیدی دوج‌کوین است که از قابلیت AuxPoW بهره می‌برد. این تکنولوژی به ماینرها اجازه می‌دهد تا با استفاده از توان پردازشی یکسان، همزمان دو ارز دیجیتال متفاوت (معمولاً لایت‌کوین و دوج‌کوین) را که از الگوریتم Scrypt استفاده می‌کنند، استخراج کنند. در این حالت، بدون نیاز به مصرف برق اضافی یا کاهش سرعت، ماینر هم پاداش لایت‌کوین و هم پاداش دوج‌کوین را دریافت می‌کند. امروزه تقریباً تمامی استخرهای بزرگ استخراج از این قابلیت پشتیبانی می‌کنند که باعث افزایش چشمگیر درآمد ماینرها نسبت به استخراج تک‌ارزی شده است.

الگوریتم Scrypt که در دوج‌کوین و لایت‌کوین استفاده می‌شود، به گونه‌ای طراحی شده است که نسبت به SHA-256 (الگوریتم بیت‌کوین) به حافظه (RAM) بیشتری نیاز داشته باشد. در ابتدا هدف این بود که استخراج با کارت‌های گرافیک و پردازنده‌ها میسر بماند و از انحصار دستگاه‌های ASIC جلوگیری شود، اما با پیشرفت تکنولوژی، دستگاه‌های ASIC مخصوص Scrypt ساخته شدند. Scrypt در مقایسه با SHA-256 سرعت تولید بلاک بسیار بالاتری دارد (۱ دقیقه در برابر ۱۰ دقیقه) که باعث می‌شود تایید تراکنش‌های دوج‌کوین بسیار سریع‌تر از بیت‌کوین انجام شود، هرچند از نظر امنیت شبکه، بیت‌کوین همچنان پیشرو است.

خیر، برخلاف بیت‌کوین که سقف عرضه ۲۱ میلیون واحدی دارد، دوج‌کوین دارای عرضه نامحدود است. در هر سال حدود ۵.۲ میلیارد سکه جدید دوج‌کوین از طریق استخراج به چرخه وارد می‌شود. این سیاست پولی تورمی به منظور تشویق کاربران به استفاده از دوج‌کوین به عنوان یک ارز پرداختی و نه فقط ذخیره ارزش، اتخاذ شده است. برای ماینرها، این به معنای پاداش ثابت ۱۰,۰۰۰ دوج‌کوین در هر بلاک برای همیشه است، که برخلاف بیت‌کوین با پدیده «هاوینگ» یا نصف شدن پاداش در بازه‌های زمانی مشخص (برای پاداش بلاک) روبرو نیستند.

ایلان ماسک، مدیرعامل تسلا و اسپیس‌اکس، تاثیر بسزایی بر محبوبیت و نوسانات قیمتی دوج‌کوین داشته است. حمایت‌های او در شبکه‌های اجتماعی باعث شد دوج‌کوین از یک «میم‌کوین» ساده به یکی از ۱۰ ارز برتر بازار تبدیل شود. از منظر فنی، او پیشنهاداتی برای بهبود مقیاس‌پذیری و کاهش هزینه‌های تراکنش دوج‌کوین ارائه داده است. برای ماینرها، توییت‌های ماسک مستقیماً بر سودآوری تاثیر می‌گذارد؛ چرا که با افزایش قیمت ناشی از هیجانات بازار، ارزش دلاری پاداش‌های استخراج شده به شدت افزایش می‌یابد، هرچند این موضوع ریسک نوسانات ناگهانی را نیز به همراه دارد.

اگرچه اپلیکیشن‌هایی برای استخراج دوج‌کوین با موبایل وجود دارند، اما این کار به هیچ وجه توصیه نمی‌شود. توان پردازشی گوشی‌های هوشمند در مقایسه با سختی شبکه دوج‌کوین بسیار ناچیز است و عملاً هیچ درآمدی کسب نخواهید کرد. علاوه بر این، استخراج باعث فشار بیش از حد به پردازنده موبایل، داغ شدن شدید باتری و کاهش طول عمر قطعات سخت‌افزاری می‌شود. در واقع، هزینه استهلاک گوشی و مصرف اینترنت شما هزاران برابر بیشتر از چند سنت دوج‌کوینی خواهد بود که ممکن است در طول یک سال استخراج کنید. استخراج دوج‌کوین در سال ۲۰۲۴ صرفاً یک فعالیت صنعتی با تجهیزات مخصوص است.

در حال حاضر، پاداش استخراج هر بلاک در شبکه دوج‌کوین معادل ۱۰,۰۰۰ واحد DOGE است. این مقدار از سال ۲۰۱۵ ثابت مانده و برخلاف سال‌های اولیه که پاداش‌ها متغیر یا شامل هاوینگ‌های سریع بودند، اکنون به یک نرخ ثابت رسیده است. با توجه به اینکه هر دقیقه یک بلاک تولید می‌شود، روزانه ۱۴.۴ میلیون دوج‌کوین جدید استخراج می‌شود. این پاداش ثابت به ماینرها کمک می‌کند تا پیش‌بینی دقیق‌تری از درآمد خود داشته باشند، هرچند سود نهایی آن‌ها به قیمت بازار دوج‌کوین و سهم آن‌ها از کل نرخ هش (Hashrate) شبکه بستگی دارد.

برای شروع استخراج دوج‌کوین در سال ۲۰۲۴، ابتدا باید یک کیف پول معتبر (مانند Dogecoin Core یا Trust Wallet) برای دریافت پاداش‌ها تهیه کنید. مرحله دوم، خرید سخت‌افزار مناسب (ترجیحاً یک دستگاه ASIC سری Antminer L7) است. پس از تهیه سخت‌افزار، باید آن را به اینترنت پایدار و منبع برق مطمئن متصل کنید. مرحله سوم، ثبت‌نام در یک استخر استخراج (Mining Pool) مانند ViaBTC یا AntPool است تا شانس خود را برای دریافت پاداش افزایش دهید. در نهایت، تنظیمات استخر را در پنل کاربری ماینر وارد کرده و فرآیند استخراج و مانیتورینگ درآمد را آغاز می‌کنید.

انتخاب استخر مناسب برای پایداری درآمد بسیار حیاتی است. در حال حاضر استخر ViaBTC به دلیل پشتیبانی عالی از استخراج ترکیبی (LTC+DOGE) و سیستم پرداخت شفاف، یکی از محبوب‌ترین گزینه‌هاست. استخر AntPool متعلق به شرکت بیت‌مین نیز سهم بزرگی از نرخ هش شبکه را در اختیار دارد. گزینه‌های دیگری مانند F2Pool و LitecoinPool.org نیز بسیار معتبر هستند. هنگام انتخاب استخر باید به پارامترهایی نظیر کارمزد استخر (معمولاً ۱ تا ۳ درصد)، روش پرداخت (PPS+ یا PPLNS)، موقعیت جغرافیایی سرورها برای کاهش تاخیر (Latency) و حداقل مقدار برداشت توجه ویژه‌ای داشته باشید.

برای ماینرها، امنیت و قابلیت مدیریت تراکنش‌های متعدد اهمیت زیادی دارد. اگر قصد دارید مبالغ زیادی استخراج کنید، استفاده از کیف پول‌های سخت‌افزاری مانند Ledger یا Trezor بهترین گزینه است. برای مبالغ کمتر و دسترسی سریع، کیف پول‌های نرم‌افزاری معتبری مثل Trust Wallet یا Exodus مناسب هستند. همچنین کیف پول رسمی Dogecoin Core که یک فول‌نود است، امنیت بالایی دارد اما نیاز به دانلود کل تاریخچه بلاک‌چین (بیش از ۱۰۰ گیگابایت) دارد. توصیه می‌شود هرگز دوج‌کوین‌های خود را برای مدت طولانی در کیف پول داخلی استخرها یا صرافی‌ها نگه ندارید و آن‌ها را به کیف پول شخصی منتقل کنید.

در استخراج انفرادی، شما به تنهایی سعی در حل بلاک دارید و در صورت موفقیت، تمام ۱۰,۰۰۰ دوج‌کوین پاداش به شما می‌رسد، اما با توجه به قدرت عظیم شبکه، احتمال موفقیت یک ماینر تنها تقریباً صفر است. در مقابل، در استخراج استخری، شما توان پردازشی خود را با هزاران ماینر دیگر ترکیب می‌کنید. استخر بلاک‌ها را پیدا کرده و پاداش را بر اساس سهم هر ماینر از قدرت پردازش، تقسیم می‌کند. برای اکثر کاربران، استخراج استخری تنها راه منطقی برای کسب درآمد مستمر و روزانه است، زیرا پاداش‌ها به صورت قطره‌چکانی اما دائمی واریز می‌شوند.

پس از اتصال دستگاه ASIC به برق و شبکه (کابل LAN)، باید آی‌پی دستگاه را در شبکه محلی خود پیدا کنید (با استفاده از نرم‌افزارهایی مثل IP Reporter). با وارد کردن این آی‌پی در مرورگر، وارد پنل تنظیمات دستگاه می‌شوید (نام کاربری و رمز عبور پیش‌فرض معمولاً root است). در بخش Miner Configuration، باید آدرس استخر استخراج (Stratum URL) و نام کارگر (Worker Name) که در سایت استخر ساخته‌اید را وارد کنید. پس از ذخیره تنظیمات، دستگاه ری‌استارت شده و پس از چند دقیقه، نرخ هش در پنل دستگاه و وب‌سایت استخر قابل مشاهده خواهد بود.

استخراج ابری به معنای اجاره قدرت پردازش از دیتاسنترهای دوردست است. اگرچه شرکت‌های معتبری در این زمینه وجود دارند، اما متاسفانه بیش از ۹۰ درصد سایت‌های استخراج ابری دوج‌کوین طرح‌های پانزی و کلاهبرداری هستند. این سایت‌ها معمولاً وعده سودهای نجومی و تضمینی می‌دهند اما پس از مدتی با سرمایه کاربران ناپدید می‌شوند. حتی در موارد معتبر، به دلیل کارمزدهای بالا و هزینه نگهداری، سود خالص کاربر بسیار ناچیز خواهد بود. بهترین و امن‌ترین راه، خرید مستقیم سخت‌افزار و کنترل کامل بر فرآیند استخراج است. اگر قصد استفاده از استخراج ابری را دارید، حتماً سوابق و شفافیت شرکت را به دقت بررسی کنید.

برای نظارت بر عملکرد دستگاه، دو روش اصلی وجود دارد. روش اول استفاده از پنل کاربری در وب‌سایت یا اپلیکیشن استخر استخراج است که نمودار نرخ هش، تعداد بلاک‌های یافت شده و درآمد تخمینی را نشان می‌دهد. روش دوم، استفاده از نرم‌افزارهای مدیریت فارم مانند Awesome Miner یا MinerStat است. این ابزارها به شما اجازه می‌دهند دمای هش‌بوردها، سرعت فن‌ها و وضعیت آنلاین بودن دستگاه را به صورت لحظه‌ای و حتی از راه دور بررسی کنید. مانیتورینگ مداوم برای تشخیص زودهنگام خرابی فن‌ها یا افت هش‌ریت ناشی از نوسانات برق بسیار ضروری است.

هر استخر استخراج یک حد آستانه برای واریز پاداش‌ها دارد. به عنوان مثال، اگر حداقل برداشت ۱۰۰ دوج‌کوین باشد، پاداش‌های شما در حساب استخر جمع می‌شود تا زمانی که به عدد ۱۰۰ برسد، سپس به صورت خودکار به کیف پول شما واریز می‌گردد. این کار برای جلوگیری از تراکنش‌های بسیار ریز و کاهش کارمزد شبکه انجام می‌شود. برای ماینرهای کوچک با دستگاه‌های ضعیف‌تر، انتخاب استخری که حد نصاب برداشت پایینی دارد بسیار مهم است تا بتوانند در بازه‌های زمانی کوتاه‌تر به درآمد خود دسترسی پیدا کنند. برخی استخرها امکان تنظیم دستی این عدد را نیز فراهم می‌کنند.

در حال حاضر، سری Antminer L7 محصول شرکت Bitmain بدون رقیب بهترین گزینه است. مدل‌های قدرتمند این سری توان پردازشی تا ۹۵۰۰ مگاهرتز بر ثانیه (9500 MH/s) را با مصرف برق حدود ۳۴۰۰ وات ارائه می‌دهند. این دستگاه به طور اختصاصی برای الگوریتم Scrypt طراحی شده و بازدهی انرژی فوق‌العاده‌ای دارد. گزینه‌های دیگر شامل Goldshell LT-Lite برای مصارف خانگی (با صدای کمتر) و Innosilicon A11 هستند. هنگام خرید باید به نسبت «هش‌ریت به مصرف برق» توجه کنید، زیرا در بلندمدت، دستگاهی که برق کمتری نسبت به قدرت پردازش مصرف می‌کند، سودآوری بیشتری خواهد داشت.

سختی شبکه مکانیزمی است که تضمین می‌کند بلاک‌های جدید دوج‌کوین به طور متوسط هر یک دقیقه یک‌بار تولید شوند. اگر تعداد ماینرها و قدرت پردازش کل شبکه افزایش یابد، سختی شبکه نیز به طور خودکار بالا می‌رود تا حل معادلات دشوارتر شود. برعکس، با خروج ماینرها، سختی کاهش می‌یابد. در سال ۲۰۲۴، به دلیل ورود دستگاه‌های قدرتمند L7، سختی شبکه دوج‌کوین به سطوح بی‌سابقه‌ای رسیده است. این یعنی برای کسب همان مقدار دوج‌کوین سابق، اکنون به قدرت پردازشی بسیار بیشتری نیاز دارید. مانیتورینگ تغییرات سختی برای پیش‌بینی درآمد آینده بسیار حائز اهمیت است.

نرخ هش یا هش‌ریت، نشان‌دهنده سرعت سخت‌افزار شما در انجام محاسبات ریاضی برای یافتن پاسخ بلاک است. در الگوریتم Scrypt، واحد اندازه‌گیری معمولاً مگاهرتز بر ثانیه (MH/s) یا گیگاهرتز بر ثانیه (GH/s) است. هرچه هش‌ریت دستگاه شما بالاتر باشد، شانس بیشتری برای تایید تراکنش‌ها و دریافت سهم بیشتری از پاداش بلاک در استخر خواهید داشت. مجموع هش‌ریت تمام ماینرهای دنیا، «هش‌ریت کل شبکه» را تشکیل می‌دهد که امنیت شبکه دوج‌کوین را در برابر حملات ۵۱ درصد تضمین می‌کند. افزایش هش‌ریت شبکه نشان‌دهنده سلامت و اعتماد ماینرها به آینده این ارز است.

دستگاه‌های ASIC تراشه‌های بسیار فشرده‌ای دارند که هنگام کار، گرمای شدیدی تولید می‌کنند. دمای ایده‌آل برای اکثر ماینرها بین ۶۰ تا ۸۰ درجه سانتی‌گراد است. اگر دما از حد مجاز فراتر رود (معمولاً بالای ۹۰ درجه)، دستگاه برای جلوگیری از سوختن قطعات، به طور خودکار هش‌ریت را کاهش داده یا خاموش می‌شود (Thermal Throttling). گرمای مداوم باعث ذوب شدن لحیم تراشه‌ها و خرابی دائمی هش‌بوردها می‌شود. بنابراین، استفاده از سیستم تهویه قوی، کولر گازی یا جت‌فن‌های صنعتی برای خروج هوای گرم و ورود هوای خنک در محیط استخراج الزامی است.

تکنولوژی AuxPoW (اثبات کار کمکی) به دوج‌کوین اجازه می‌دهد تا از امنیت شبکه لایت‌کوین به عنوان «والد» استفاده کند. از آنجایی که اکثر ماینرهای لایت‌کوین به صورت همزمان دوج‌کوین نیز استخراج می‌کنند، نرخ هش شبکه دوج‌کوین به شدت بالا رفته و عملاً با لایت‌کوین برابر شده است. این موضوع باعث می‌شود حمله ۵۱ درصد به دوج‌کوین بسیار دشوار و پرهزینه شود، زیرا مهاجم باید قدرتی معادل کل شبکه لایت‌کوین را در اختیار داشته باشد. این همکاری فنی یکی از دلایل اصلی بقا و ثبات دوج‌کوین در طول سالیان متمادی بوده است.

این واحدها نشان‌دهنده مقیاس قدرت پردازشی هستند. هر ۱,۰۰۰ مگاهرتز (MH/s) برابر با ۱ گیگاهرتز (GH/s) و هر ۱,۰۰۰ گیگاهرتز برابر با ۱ تراهرتز (TH/s) است. در استخراج دوج‌کوین، قدرت دستگاه‌های مدرن معمولاً با MH/s بیان می‌شود (مثلاً ۹۵۰۰ مگاهرتز برای L7). توجه داشته باشید که مقیاس هش‌ریت در الگوریتم‌های مختلف متفاوت است؛ مثلاً ۹۵۰۰ مگاهرتز در Scrypt قدرت بسیار زیادی محسوب می‌شود، در حالی که در الگوریتم SHA-256 (بیت‌کوین)، قدرت دستگاه‌ها با TH/s (تراهش) سنجیده می‌شود که میلیون‌ها برابر سریع‌تر است. بنابراین هرگز عدد هش‌ریت دو الگوریتم متفاوت را با هم مقایسه نکنید.

فریم‌ور در واقع سیستم‌عامل اختصاصی دستگاه ASIC است که مدیریت تراشه‌ها، سرعت فن‌ها، ولتاژ مصرفی و اتصال به استخر را بر عهده دارد. استفاده از فریم‌ورهای رسمی شرکت سازنده (مانند Bitmain) امنیت دستگاه را تضمین می‌کند. با این حال، برخی فریم‌ورهای سفارشی (Custom Firmware) مانند VNish یا Braiins نیز وجود دارند که به ماینر اجازه می‌دهند دستگاه را «اورکلاک» (افزایش قدرت با مصرف برق بیشتر) یا «آندرکلاک» (کاهش مصرف برق با حفظ بهره‌وری) کنند. بروزرسانی منظم فریم‌ور می‌تواند باگ‌های نرم‌افزاری را رفع کرده و پایداری استخراج را بهبود بخشد.

استخراج دوج‌کوین به حجم اینترنت زیادی نیاز ندارد (حدود چند گیگابایت در ماه)، اما به شدت به «پایداری» و «تاخیر پایین» وابسته است. تاخیر یا پینگ (Ping) بالا باعث می‌شود که پاسخ‌های ارسالی دستگاه شما دیرتر به استخر برسد و بلاک توسط ماینر دیگری حل شود؛ این موضوع منجر به ایجاد «ریجکتی» (Rejected Shares) می‌شود که یعنی زحمات دستگاه شما هدر رفته و پاداشی بابت آن نمی‌گیرید. پینگ زیر ۱۰۰ میلی‌ثانیه برای استخراج ایده‌آل است. استفاده از اینترنت ثابت (ADSL یا TD-LTE) نسبت به اینترنت موبایل اولویت دارد.

قیمت دستگاه‌های استخراج به شدت تحت تاثیر قیمت ارزهای دیجیتال و نرخ دلار است. در سال ۲۰۲۴، قیمت یک دستگاه آکبند Antminer L7 (با قدرت ۹۰۵۰ تا ۹۵۰۰ مگاهرتز) بسته به فروشنده و زمان تحویل، در محدوده ۴,۰۰۰ تا ۶,۰۰۰ دلار نوسان می‌کند. علاوه بر هزینه خرید، باید هزینه‌های حمل و نقل بین‌المللی، گمرک و تجهیزات جانبی مانند کابل‌های برق فشار قوی و سیستم تهویه را نیز در نظر بگیرید. خرید دستگاه‌های استوک (کارکرده) ارزان‌تر است (حدود ۲,۵۰۰ تا ۳,۵۰۰ دلار) اما ریسک خرابی قطعات و کاهش طول عمر را به همراه دارد که باید در محاسبات مالی لحاظ شود.

برای محاسبه هزینه برق، ابتدا توان مصرفی دستگاه را (مثلاً ۳۴۰۰ وات برای L7) در ۲۴ ساعت ضرب کنید تا مصرف روزانه به وات‌ساعت به دست آید (۸۱.۶ کیلووات‌ساعت). سپس این عدد را در ۳۰ روز ضرب کرده و در تعرفه برق منطقه خود ضرب کنید. در ایران، تعرفه برق استخراج ارزهای دیجیتال بر اساس نرخ صادراتی محاسبه می‌شود که بسیار بالاتر از برق خانگی است. عدم توجه به این هزینه می‌تواند منجر به ضرردهی شود. همیشه سعی کنید از دستگاه‌هایی با بهره‌وری انرژی بالا استفاده کنید تا نسبت درآمد به هزینه برق در وضعیت بهینه باقی بماند.

زمان بازگشت سرمایه به متغیرهای زیادی از جمله قیمت خرید دستگاه، قیمت دوج‌کوین، سختی شبکه و هزینه برق بستگی دارد. به طور متوسط در شرایط بازار سال ۲۰۲۴، بازگشت سرمایه برای یک دستگاه L7 با برق صنعتی یا صادراتی بین ۱۲ تا ۱۸ ماه تخمین زده می‌شود. اگر قیمت دوج‌کوین رشد قابل توجهی داشته باشد، این زمان می‌تواند به زیر ۱۰ ماه کاهش یابد. اما در صورت ریزش بازار یا افزایش ناگهانی سختی شبکه، ممکن است این زمان طولانی‌تر شود. ماینرهای حرفه‌ای معمولاً با دیدگاه بلندمدت (۲ تا ۳ ساله) وارد این صنعت می‌شوند تا نوسانات کوتاه‌مدت را پوشش دهند.

علاوه بر هزینه خرید ماینر و قبض برق، هزینه‌های دیگری نیز وجود دارد که اغلب نادیده گرفته می‌شوند. این موارد شامل: ۱. هزینه تجهیزات خنک‌کننده (کولر، فن‌های صنعتی یا سیستم‌های روغن مینرال). ۲. تجهیزات برقی (تابلو برق، کابل‌های ضخیم، محافظ ولتاژ و مینیاتوری). ۳. هزینه اینترنت پایدار و مودم باکیفیت. ۴. هزینه نگهداری و تعمیرات (تعویض فن‌های سوخته یا تعمیر هش‌بوردها). ۵. کارمزد استخر استخراج و کارمزد انتقال صرافی‌ها. ۶. افت قیمت خودِ دستگاه (استهلاک) در طول زمان. در نظر گرفتن یک بودجه ۱۰ تا ۱۵ درصدی برای این هزینه‌ها در طرح کسب‌وکار الزامی است.

استخراج با برق خانگی در ایران از نظر قانونی ممنوع بوده و جریمه‌های سنگینی دارد. از نظر فنی نیز، دستگاه‌های ASIC مانند L7 حدود ۱۵ آمپر برق مصرف می‌کنند که معادل مصرف همزمان دو کولر گازی بزرگ است. سیم‌کشی ساختمان‌های مسکونی معمولاً برای چنین بار مداومی طراحی نشده و خطر آتش‌سوزی جدی است. همچنین صدای بسیار بلند این دستگاه‌ها (حدود ۷۵ تا ۸۵ دسی‌بل) زندگی در محیط خانگی را غیرممکن می‌کند. از نظر اقتصادی نیز به دلیل تعرفه‌های پلکانی برق خانگی، با ورود به پله‌های مصرف بالا، هزینه قبض شما به شدت افزایش یافته و سودآوری را از بین می‌برد.

ماینرها معمولاً دو استراتژی دارند: ۱. فروش فوری: تبدیل بلافاصله دوج‌کوین‌های استخراج شده به تتر یا ریال برای پوشش هزینه‌های جاری و برق. این کار ریسک نوسان قیمت را حذف می‌کند. ۲. هولد کردن (Hold): نگهداری سکه‌ها به امید افزایش قیمت در آینده. این استراتژی در بازارهای صعودی سود بسیار بیشتری نصیب ماینر می‌کند اما در بازارهای نزولی ممکن است باعث شود ماینر حتی نتواند هزینه برق خود را پرداخت کند. بهترین روش، ترکیبی از این دو است؛ یعنی فروش بخشی از درآمد برای هزینه‌ها و ذخیره مابقی برای سودهای بلندمدت.

ایران به دلیل منابع انرژی فراوان، پتانسیل بالایی برای استخراج دارد، اما چالش‌های قانونی و نوسانات ارزی شرایط را پیچیده کرده است. در حالی که در کشورهایی مانند آمریکا یا قزاقستان، قراردادهای بلندمدت با نرخ برق ثابت وجود دارد، در ایران نرخ برق ماینینگ به قیمت صادراتی و نرخ دلار نیما وابسته است. این یعنی با افزایش قیمت دلار، هزینه برق ماینر ایرانی نیز بالا می‌رود. با این حال، به دلیل عدم وجود مالیات‌های سنگین بر درآمد کریپتو (در حال حاضر) و هزینه‌های پایین‌تر نیروی کار و اجاره سوله، ایران همچنان یکی از مقاصد جذاب برای استخراج محسوب می‌شود.

خرید دستگاه‌های قدیمی مانند L3++ (با قدرت ۵۸۰ مگاهرتز) در سال ۲۰۲۴ تنها در صورتی توجیه دارد که دسترسی به برق بسیار ارزان یا رایگان داشته باشید. بازدهی انرژی این دستگاه‌ها در مقایسه با سری L7 بسیار پایین است؛ به طوری که بخش بزرگی از درآمد آن‌ها صرف هزینه برق می‌شود. همچنین به دلیل قدیمی بودن، احتمال خرابی قطعات آن‌ها بسیار بالاست و قطعات یدکی باکیفیت برای آن‌ها به سختی یافت می‌شود. برای یک فعالیت حرفه‌ای و صنعتی، سرمایه‌گذاری روی مدل‌های جدیدتر به دلیل پایداری بیشتر و نرخ هش بالاتر، در میان‌مدت بسیار منطقی‌تر و پرسودتر خواهد بود.

در ایران، استخراج ارزهای دیجیتال به عنوان یک فعالیت صنعتی شناخته شده و قانونی است، مشروط بر اینکه از وزارت صنعت، معدن و تجارت (صمت) مجوزهای لازم دریافت شود. این مجوزها شامل «جواز تاسیس» و «پروانه بهره‌برداری» است. استخراج بدون مجوز (غیرمجاز) جرم محسوب شده و منجر به ضبط دستگاه‌ها، جریمه‌های سنگین نقدی و حتی حبس می‌شود. همچنین ماینرهای دارای مجوز موظفند از تعرفه برق مخصوص استخراج استفاده کنند. قوانین در این حوزه مدام در حال تغییر هستند، لذا توصیه می‌شود قبل از هرگونه سرمایه‌گذاری، آخرین ابلاغیه‌های ستاد مبارزه با قاچاق کالا و ارز و وزارت صمت را بررسی کنید.

برای دریافت مجوز، ابتدا باید به عنوان یک شخصیت حقوقی (شرکت) یا حقیقی در سامانه «بهین‌یاب» وزارت صمت ثبت‌نام کنید. مراحل شامل دریافت جواز تاسیس، انتخاب محل مناسب در شهرک‌های صنعتی یا مناطق آزاد (که ممنوعیت استقرار نداشته باشند) و سپس دریافت پروانه بهره‌برداری پس از نصب دستگاه‌هاست. دستگاه‌های مورد استفاده نیز باید به صورت قانونی وارد کشور شده و برگه سبز گمرکی داشته باشند یا در سامانه خوداظهاری تجهیزات استخراج ثبت شده باشند. فرآیند دریافت مجوز ممکن است چندین ماه طول بکشد و نیاز به تاییدیه سازمان محیط زیست و اداره برق منطقه نیز دارد.

ماینرها هدف جذابی برای هکرها هستند. یکی از رایج‌ترین حملات، «تغییر آدرس استخر» است که در آن هکر با نفوذ به تنظیمات دستگاه، پاداش‌های استخراج را به کیف پول خود منتقل می‌کند. برای جلوگیری از این اتفاق، حتماً رمز عبور پیش‌فرض پنل دستگاه را تغییر دهید و از فایروال‌های تحت شبکه استفاده کنید. خطر دیگر، بدافزارهایی هستند که از طریق فریم‌ورهای غیررسمی وارد دستگاه می‌شوند. همچنین امنیت کیف پولی که پاداش‌ها به آن واریز می‌شود بسیار حیاتی است؛ استفاده از احراز هویت دو مرحله‌ای (2FA) و نگهداری کلیدهای خصوصی در محیط آفلاین برای هر ماینری الزامی است.

مانند هر ارز دیجیتال مبتنی بر اثبات کار (PoW)، استخراج دوج‌کوین نیز انرژی زیادی مصرف می‌کند که اگر این انرژی از سوخت‌های فسیلی تامین شود، منجر به تولید کربن می‌شود. با این حال، به دلیل استفاده از الگوریتم Scrypt و قابلیت استخراج ترکیبی با لایت‌کوین، دوج‌کوین نسبت به بیت‌کوین بهره‌وری انرژی بسیار بالاتری دارد (چرا که با یک بار مصرف برق، دو شبکه تامین امنیت می‌شوند). امروزه بسیاری از فارم‌های بزرگ به سمت استفاده از انرژی‌های تجدیدپذیر مانند برق آبی یا خورشیدی حرکت کرده‌اند تا اثرات زیست‌محیطی را به حداقل برسانند و هزینه‌های خود را نیز کاهش دهند.

بازار تجهیزات استخراج پر از افراد سودجو است. برای پیشگیری از کلاهبرداری: ۱. فقط از شرکت‌های معتبر و دارای پروانه کسب خرید کنید. ۲. از خرید دستگاه‌هایی که قیمت آن‌ها به طرز مشکوکی پایین‌تر از نرخ جهانی است خودداری کنید. ۳. در صورت خرید دستگاه کارکرده، حتماً آن را به مدت ۲۴ ساعت زیر بار (تست هش‌ریت) قرار دهید. ۴. شماره سریال دستگاه را در سایت سازنده چک کنید تا از اصالت آن مطمئن شوید. ۵. هرگز قبل از رویت کالا و اطمینان از سلامت فنی، کل مبلغ را واریز نکنید. استفاده از قراردادهای رسمی و فاکتورهای معتبر گمرکی بهترین راه برای حفظ حقوق قانونی شماست.

در سال‌های اخیر شایعاتی مبنی بر انتقال دوج‌کوین از اثبات کار (PoW) به اثبات سهام (PoS) با همکاری بنیاد دوج‌کوین و ویتالیک بوترین مطرح شده است. اگر این اتفاق بیفتد، استخراج با دستگاه‌های ASIC به پایان می‌رسد و جای خود را به «استیکینگ» (نگهداری سکه برای دریافت سود) می‌دهد. با این حال، این یک تغییر فنی بسیار عظیم و بحث‌برانگیز است که نیاز به اجماع جامعه دوج‌کوین دارد. در حال حاضر هیچ تاریخ مشخصی برای این انتقال اعلام نشده و شبکه همچنان با قدرت بر پایه استخراج به کار خود ادامه می‌دهد. ماینرها باید این ریسک بلندمدت را در برنامه‌ریزی‌های خود مد نظر داشته باشند.

طبق قوانین فعلی ایران، واحدهای استخراج ارز دیجیتال به عنوان واحدهای صنعتی شناخته می‌شوند و مشمول قوانین مالیاتی هستند. با این حال، اگر ماینرها مجوز رسمی داشته باشند و ارز حاصل از استخراج را طبق ضوابط بانک مرکزی برای رفع تعهد ارزی و واردات کالا استفاده کنند، ممکن است مشمول مشوق‌ها یا معافیت‌های مالیاتی شوند. برای افراد حقیقی که به صورت محدود و با مجوز فعالیت می‌کنند، درآمد حاصله باید در اظهارنامه مالیاتی سالانه ذکر شود. عدم شفافیت مالیاتی می‌تواند منجر به مسدود شدن حساب‌های بانکی و جریمه‌های سنگین شود، لذا مشورت با یک حسابدار مسلط به حوزه کریپتو توصیه می‌شود.

اگر دستگاه‌های شما به دلیل نداشتن مجوز یا استفاده از برق غیرمجاز توقیف شود، پرونده به سازمان تعزیرات حکومتی ارجاع می‌گردد. در این مرحله، علاوه بر ضبط قطعی دستگاه‌ها به نفع دولت، جریمه‌ای معادل یک تا سه برابر ارزش کالا (بر اساس قیمت روز دلار) برای مالک در نظر گرفته می‌شود. همچنین هزینه برق مصرفی با بالاترین تعرفه و جریمه‌های مربوط به خسارت به شبکه برق محاسبه و دریافت می‌گردد. بازپس‌گیری دستگاه‌های توقیف شده تقریباً غیرممکن است، مگر اینکه بتوانید ثابت کنید دستگاه‌ها دارای برگه سبز گمرکی بوده و در زمان ممنوعیت استخراج فعال نبوده‌اند.