بهترین بازیگران کره ای؛ لیست محبوب‌ترین ستاره‌های زن و مرد

در حال حاضر کیم سو هیون (Kim Soo-hyun) به دلیل بازی درخشان در سریال «ملکه اشک‌ها» (Queen of Tears) به عنوان محبوب‌ترین و پردرآمدترین بازیگر مرد شناخته می‌شود. او با توانایی فوق‌العاده در اجرای نقش‌های احساسی و کمدی، توانسته جایگاه خود را در صدر فهرست ستارگان هالیو (موج کره‌ای) تثبیت کند. همچنین چا اون وو به دلیل جذابیت بصری و بازی در سریال‌های اقتباس شده از وب‌تون، در رتبه‌های بعدی محبوبیت جهانی قرار دارد.

سونگ هیه کیو (Song Hye-kyo) پس از موفقیت خیره‌کننده سریال «افتخار» (The Glory) در نتفلیکس، بار دیگر قدرت خود را به عنوان ملکه درام‌های کره‌ای به رخ کشید. در کنار او، بازیگرانی مثل هان سو هی (Han So-hee) با بازی در «موجود گیونگ‌سونگ» و پارک اون بین با سریال «وکیل وو خارق‌العاده» توانسته‌اند توجه منتقدان جهانی و جوایز بین‌المللی را به خود جلب کنند و به چهره‌های تبلیغاتی برندهای لوکس جهانی تبدیل شوند.

خیر، این یک باور اشتباه و شایعه است. لی مین هو هرگز در سریال «بازی تاج و تخت» بازی نکرده است. بزرگترین پروژه بین‌المللی او تا به امروز، سریال «پاچینکو» (Pachinko) محصول اپل تی‌وی پلاس است که در آن به زبان‌های کره‌ای، ژاپنی و انگلیسی ایفای نقش کرده است. آثار شاخص دیگر او شامل «پادشاه: سلطنت ابدی»، «افسانه دریای آبی» و «وارثان» هستند که همگی در صنعت سرگرمی کره تولید شده‌اند.

لی جونگ جه (Lee Jung-jae) با بازی در نقش اصلی سریال «بازی مرکب» (Squid Game) موفق شد جایزه بهترین بازیگر نقش اول مرد در یک سریال درام را از جوایز امی ۲۰۲۲ دریافت کند. این یک اتفاق تاریخی بود زیرا او اولین بازیگر آسیایی بود که برای یک سریال غیرانگلیسی‌زبان این جایزه را کسب کرد. این موفقیت راه را برای حضور او در پروژه‌های بزرگ هالیوودی مانند دنیای «جنگ ستارگان» (سریال The Acolyte) هموار کرد.

در سال‌های ۲۰۲۳ و ۲۰۲۴، بازیگرانی نظیر لی دو هیون (Lee Do-hyun) با بازی در «مامان بد» و «افتخار»، و همچنین گو یون جونگ (Go Youn-jung) با سریال «محرک» (Moving) به عنوان ستارگان نوظهور و با استعداد شناخته شده‌اند. این بازیگران با انتخاب نقش‌های چالش‌برانگیز در پلتفرم‌های استریم، توانسته‌اند خیلی سریع از سطح بازیگران مکمل به نقش‌های اصلی تراز اول ارتقا یابند و جایگزین ستارگان قدیمی‌تر شوند.

پارک شین های (Park Shin-hye) که به اشتباه در برخی منابع به عنوان بازیگر مرد یاد می‌شود، یکی از برجسته‌ترین بازیگران زن کره است. او تخصص ویژه‌ای در درام‌های رمانتیک و ملودرام دارد. پس از وقفه‌ای کوتاه برای ازدواج و فرزندآوری، او با سریال «دکتر اسلامپ» (Doctor Slump) در سال ۲۰۲۴ به دنیای بازیگری بازگشت. او با آثاری همچون «پینوکیو»، «وارثان» و «پزشکان» شناخته می‌شود و همواره نماد وقار و استعداد در سینمای کره بوده است.

در میان بازیگران مرد، چا اون وو (Cha Eun-woo) و لی مین هو (Lee Min-ho) با داشتن بیش از ۳۵ تا ۴۰ میلیون دنبال‌کننده، در صدر هستند. در میان بازیگران زن، آیو (IU) که هم خواننده و هم بازیگر موفقی است، به همراه هان سو هی و بائه سوزی بیشترین تعامل را در فضای مجازی دارند. این اعداد نشان‌دهنده قدرت نرم کره جنوبی و نفوذ فرهنگی این بازیگران در کشورهای مختلف از جمله ایران، برزیل و کشورهای جنوب شرق آسیا است.

در کره جنوبی، بازیگران «چونگ‌مورو» به کسانی گفته می‌شود که عمدتاً در فیلم‌های سینمایی تراز اول بازی می‌کنند و اعتبار هنری بسیار بالایی دارند، مانند سونگ کانگ هو یا چوی مین شیک. بازیگران درام (K-Drama) بیشتر بر شهرت تجاری و محبوبیت عمومی تمرکز دارند. با این حال، در سال‌های اخیر با ورود نتفلیکس، مرز بین این دو گروه کمرنگ شده و ستارگان بزرگی مثل لی جونگ جه یا کیم هه سو در هر دو مدیوم به موفقیت‌های چشمگیری دست یافته‌اند.

اکثر بازیگران کره‌ای از سه طریق وارد این حرفه می‌شوند: ۱. تحصیل در رشته‌های تئاتر و سینما در دانشگاه‌های معتبری مثل دانشگاه ملی هنر کره (K-ARTS). ۲. شروع به کار به عنوان مدل تبلیغاتی یا موزیک ویدیو و سپس شرکت در تست‌های بازیگری. ۳. سیستم کارآموزی در آژانس‌های سرگرمی که فرد سال‌ها تحت آموزش فن بیان، رقص و بازیگری قرار می‌گیرد. امروزه حضور در تئاترهای مستقل نیز راهی برای دیده شدن توسط استعدادیاب‌هاست.

برخلاف هالیوود، در کره آژانس‌هایی مثل BH Entertainment یا Namoo Actors، استعدادهای جوان را جذب کرده و برای آن‌ها کلاس‌های فشرده بازیگری، زبان‌های خارجی (انگلیسی و چینی) و حتی مهارت‌های رزمی برگزار می‌کنند. این دوره ممکن است بین ۲ تا ۵ سال طول بکشد. آژانس تمام هزینه‌های آموزش را متقبل می‌شود و در مقابل، پس از شروع به کار بازیگر، درصد قابل توجهی از درآمد او را به عنوان بازگشت سرمایه برداشت می‌کند.

نتفلیکس معمولاً ترکیبی از بازیگران کهنه‌کار و چهره‌های کاملاً جدید را انتخاب می‌کند. فرآیند کستینگ شامل چندین مرحله تست بازیگری (Audition) است که گاهی ماه‌ها طول می‌کشد. برای سریال‌هایی مثل «بازی مرکب» یا «همه ما مرده‌ایم»، کارگردانان به دنبال چهره‌هایی بودند که برای مخاطب تکراری نباشند. در این پروژه‌ها، توانایی بازی فیزیکی و تطبیق با استانداردهای تولید جهانی اهمیت بیشتری نسبت به صرفاً مشهور بودن در شبکه‌های داخلی کره دارد.

آمادگی برای درام‌های تاریخی بسیار دشوار است. بازیگران باید دوره‌های آموزش اسب‌سواری، شمشیرزنی و تیراندازی با کمان را بگذرانند. علاوه بر این، یادگیری لحن خاص صحبت کردن (Tone) مربوط به دوران چوسان یا گوریو الزامی است. آن‌ها همچنین باید با آداب و رسوم دربار و نحوه پوشیدن لباس‌های سنگین «هانبوک» آشنا شوند. بازیگرانی مثل لی جون گی و کیم سو هیون به دلیل مهارت بالا در این جزئیات، به عنوان استادان درام‌های تاریخی شناخته می‌شوند.

جلسه فیلم‌نامه‌خوانی اولین رویداد رسمی هر پروژه است که در آن تمام بازیگران، کارگردان و نویسنده دور هم جمع می‌شوند. در این جلسه، بازیگران برای اولین بار دیالوگ‌ها را با هم تمرین می‌کنند تا شیمی بین آن‌ها شکل بگیرد. رسانه‌ها تصاویر این جلسات را منتشر می‌کنند تا هیجان (Hype) ایجاد کنند. این مرحله برای کارگردان حیاتی است تا متوجه شود آیا بازیگران انتخابی با لحن داستان هماهنگ هستند یا نیاز به تغییرات در متن وجود دارد.

این پدیده که به آن «Idol-turned-actor» می‌گویند، به دلیل عمر کوتاه فعالیت حرفه‌ای آیدل‌هاست. بازیگری مسیری پایدارتر برای ماندن در صنعت سرگرمی فراهم می‌کند. آیدل‌هایی مثل ایم شی وان، دو کیونگ سو (D.O) و چا اون وو ثابت کرده‌اند که می‌توانند فراتر از یک چهره زیبا، بازی‌های عمیقی ارائه دهند. آژانس‌ها نیز از پایگاه هواداران عظیم این افراد برای تضمین ریتینگ و فروش سریال استفاده می‌کنند، هرچند فشار منتقدان بر روی آن‌ها بسیار زیاد است.

در گذشته، اکثر سریال‌ها همزمان با پخش، فیلم‌برداری می‌شدند که فشار کاری وحشتناکی به بازیگران وارد می‌کرد (گاهی فقط ۲ ساعت خواب در شبانه‌روز). این سیستم اجازه می‌داد نویسنده بر اساس واکنش بینندگان، پایان داستان را تغییر دهد. اما امروزه به دلیل استانداردهای پلتفرم‌های جهانی، اکثر پروژه‌ها «پیش‌تولید» (Pre-produced) کامل می‌شوند. این تغییر باعث شده کیفیت بازیگری افزایش یابد زیرا بازیگران فرصت کافی برای تحلیل شخصیت و استراحت بین سکانس‌ها را دارند.

کره جنوبی دارای مدارس بدلکاری بسیار پیشرفته‌ای مانند «Seoul Action School» است. بازیگرانی که در ژانرهای جنایی یا فانتزی بازی می‌کنند (مانند جی چانگ ووک یا هان سو هی)، هفته‌ها قبل از شروع فیلم‌برداری در این مدارس آموزش می‌بینند. آن‌ها هنرهای رزمی، کار با طناب (Wire action) و مبارزه با سلاح‌های سرد را یاد می‌گیرند. هدف این است که بازیگر تا حد امکان خودش صحنه‌ها را اجرا کند تا حس واقع‌گرایی فیلم حفظ شود و نیاز به بدلکار به حداقل برسد.

بازیگری متد در کره، به ویژه در سینمای بدنه، بسیار جدی گرفته می‌شود. بازیگرانی مثل چوی مین شیک یا کیم یون سوک برای ماه‌ها در شرایط زندگی شخصیت خود قرار می‌گیرند. در درام‌های تلویزیونی نیز، بازیگرانی مثل نام گونگ مین به دلیل تحقیق عمیق روی جزئیات رفتاری نقش‌هایشان معروف هستند. آن‌ها دفترچه‌های یادداشت قطوری برای تحلیل هر دیالوگ دارند. این رویکرد باعث شده بازیگری کره‌ای ترکیبی از احساسات غلو شده شرقی و تکنیک‌های رئالیستی غربی باشد.

در صنعت سریال‌سازی کره، از تکنیک‌های پیشرفته اصلاح رنگ و فیلترهای دیجیتال پوست (Skin Blurring) در مرحله پس از تولید استفاده می‌شود تا بازیگران بی‌نقص به نظر برسند. این موضوع بخشی از استانداردهای زیبایی‌شناسی کی-دراما است. با این حال، در پروژه‌های جدی‌تر و سینمایی، کارگردانان ترجیح می‌دهند بافت واقعی پوست و چین و چروک‌ها را برای انتقال بهتر حس رنج یا پیری حفظ کنند. این تفاوت تکنیکی، مرز بین درام‌های تجاری و آثار هنری را مشخص می‌کند.

موسیقی متن در کره ابزاری قدرتمند برای پیوند دادن احساسی مخاطب با بازیگر است. بسیاری از بازیگران مثل پارک بو گوم یا جو جونگ سوک، خودشان قطعاتی از موسیقی متن سریالشان را می‌خوانند. این کار نه تنها استعداد چندجانبه آن‌ها را نشان می‌دهد، بلکه باعث می‌شود آهنگ در چارت‌های موسیقی هیت شود و نام بازیگر و سریال برای مدت طولانی‌تری در صدر اخبار باقی بماند. یک OST موفق می‌تواند محبوبیت یک بازیگر را در سطح جهانی دوچندان کند.

سریال‌های کره‌ای منبع اصلی درآمد خود را از PPL (Product Placement) به دست می‌آورند. بازیگران موظفند از برندهای خاصی از گوشی، لباس یا لوازم آرایشی در سکانس‌ها استفاده کنند. این موضوع باعث شده بازیگران کره‌ای به «ترندسترهای» مد تبدیل شوند. به محض پخش یک قسمت، لباسی که بازیگر زن پوشیده یا رژ لبی که استفاده کرده در بازارهای جهانی نایاب می‌شود. این پیوند تکنیکی بین صنعت مد و بازیگری، قدرت اقتصادی ستارگان کره را به شدت افزایش داده است.

یکی از چالش‌های فنی، انتقال لحن و احترام (Honorifics) زبان کره‌ای در ترجمه است. بازیگران کره‌ای از تغییرات ظریف در پایان جملات برای نشان دادن سلسله مراتب اجتماعی استفاده می‌کنند که در دوبله انگلیسی یا فارسی به سختی منتقل می‌شود. با این حال، بازیگران با استفاده از زبان بدن و میمیک صورت قدرتمند، این خلأ را پر می‌کنند. نتفلیکس اکنون از تیم‌های تخصصی برای بومی‌سازی استفاده می‌کند تا بازی بازیگران تحت‌تاثیر ترجمه ضعیف قرار نگیرد.

با ورود پلتفرم‌های استریم، اکثر سریال‌ها با دوربین‌های سینمایی (مانند Arri Alexa) و با کیفیت 4K یا HDR فیلم‌برداری می‌شوند. این وضوح بالا باعث می‌شود کوچکترین لرزش در چهره یا اشک در چشم بازیگر دیده شود. در نتیجه، بازیگران کره‌ای مجبور شده‌اند سبک بازی خود را از حالت تئاتری به حالتی بسیار ظریف و درونی تغییر دهند. تمرکز بر روی «بازی با چشم» (Eye Acting) اکنون یکی از معیارهای اصلی سنجش مهارت یک بازیگر در کره محسوب می‌شود.

ایجاد شیمی بین زوج‌های هنری صرفاً اتفاقی نیست. کارگردانان کره‌ای زمان زیادی را صرف جلسات تمرین مشترک و ناهارهای کاری می‌کنند تا بازیگران با هم راحت شوند. در مرحله فیلم‌برداری نیز از زوایای دوربین خاص (مانند نماهای نزدیک دو نفره) و نورپردازی گرم برای تقویت حس صمیمیت استفاده می‌شود. همچنین، تدوین‌گرها با طولانی‌تر کردن مکث‌های نگاه بین دو بازیگر، حس عاشقانه‌ را در ذهن مخاطب بازسازی می‌کنند که به آن «شیمی تدوین‌شده» می‌گویند.

در کره، لباس بازیگر بخشی از دیالوگ اوست. طراحان لباس برای هر شخصیت پالت رنگی خاصی تعریف می‌کنند. مثلاً در سریال «ملکه اشک‌ها»، لباس‌های لوکس و ساختاریافته کیم جی وون نشان‌دهنده قدرت و دیوارهای دفاعی او بود، در حالی که لباس‌های نرم‌تر کیم سو هیون جنبه انسانی و حمایتگر او را نشان می‌داد. این هماهنگی بصری به بازیگر کمک می‌کند تا بدون گفتن کلمه‌ای، طبقه اجتماعی و وضعیت روانی شخصیت خود را به بیننده منتقل کند.

طبق گزارش‌های سال ۲۰۲۴، کیم سو هیون برای بازی در هر قسمت از سریال «ملکه اشک‌ها» مبلغی در حدود ۸۰۰ میلیون وون (تقریباً ۶۰۰ هزار دلار) دریافت کرده است. با توجه به ۱۶ قسمتی بودن سریال، درآمد او تنها از این پروژه به بیش از ۹ میلیون دلار می‌رسد. این رقم او را در ردیف بازیگران تراز اول جهانی قرار می‌دهد. البته این مبالغ شامل درصدی از سود فروش خارجی و پخش در پلتفرم‌های آنلاین نیز می‌شود.

برای ستارگان رده A (مانند گونگ یو یا جون جی هیون)، قراردادهای تبلیغاتی یک‌ساله معمولاً بین ۸۰۰ میلیون تا ۱.۵ میلیارد وون (۶۰۰ هزار تا ۱.۱ میلیون دلار) ارزش دارد. این بازیگران معمولاً سفیر برندهای بزرگی مثل سامسونگ، هیوندای یا برندهای لوکس فرانسوی هستند. درآمد سالانه یک ستاره مشهور از تبلیغات اغلب بسیار بیشتر از درآمد حاصل از بازی در فیلم یا سریال است، زیرا فیلم‌برداری تبلیغات زمان کمتری می‌برد و سود خالص بالایی دارد.

برگزاری یک فن‌میتینگ در سطح آسیا برای بازیگرانی مثل لی مین هو یا پارک بو گوم هزینه‌های گزافی شامل اجاره سالن، تیم حفاظتی، جلوه‌های ویژه و سفر دارد. قیمت بلیط این مراسم‌ها معمولاً بین ۱۰۰ تا ۳۰۰ دلار است. با این حال، این مراسم‌ها بیشتر از جنبه مالی، برای حفظ وفاداری هواداران و افزایش ارزش برند بازیگر اهمیت دارند. سود خالص از فروش محصولات جانبی (Merchandise) در این مراسم‌ها می‌تواند به صدها هزار دلار برسد.

متاسفانه شکاف دستمزد جنسیتی در صنعت سرگرمی کره همچنان وجود دارد. به طور میانگین، بازیگران مرد تراز اول حدود ۲۰ تا ۳۰ درصد بیشتر از همتایان زن خود دریافت می‌کنند. دلیل این امر، قدرت بیشتر بازیگران مرد در جذب مخاطبان بین‌المللی زن (که بدنه اصلی هواداران کی-دراما هستند) عنوان می‌شود. با این حال، ستارگانی مثل سونگ هیه کیو و جون جی هیون توانسته‌اند این سقف را بشکنند و دستمزدهایی برابر با مردان دریافت کنند.

بودجه‌ها به شدت افزایش یافته است. برای مثال، سریال «محرک» (Moving) بودجه‌ای بالغ بر ۵۰ میلیارد وون (حدود ۳۸ میلیون دلار) داشت. بخش بزرگی از این بودجه صرف دستمزد بازیگران تراز اول و جلوه‌های ویژه کامپیوتری می‌شود. نتفلیکس نیز برای فصل دوم «بازی مرکب» بودجه‌ای در حدود ۱۰۰ میلیارد وون در نظر گرفته است. این سرمایه‌گذاری‌های کلان نشان‌دهنده اطمینان بازار جهانی به بازگشت سرمایه از طریق فروش لایسنس و اشتراک است.

شکاف درآمدی بین ستاره‌های اصلی و بازیگران مکمل بسیار زیاد است. در حالی که یک ستاره ممکن است صدها هزار دلار برای هر قسمت بگیرد، یک بازیگر مکمل باسابقه ممکن است بین ۲ تا ۵ هزار دلار برای هر قسمت دریافت کند. بازیگران تازه‌کار یا نقش‌های بسیار کوتاه (Extra) مبالغی در حدود ۱۰۰ تا ۵۰۰ دلار برای هر روز کاری می‌گیرند. این نابرابری باعث شده که بسیاری از بازیگران مکمل برای گذران زندگی به شغل‌های دوم روی بیاورند.

بازیگران کره‌ای به عنوان «فریلنسرهای با درآمد بالا» طبقه‌بندی می‌شوند. نرخ مالیات برای درآمدهای بالای ۵۰۰ میلیون وون در سال، حدود ۴۲ تا ۴۵ درصد است. علاوه بر این، آن‌ها باید هزینه‌های آژانس، مدیر برنامه‌ها، آرایشگر و استایلیست را خودشان پرداخت کنند (مگر اینکه در قرارداد طور دیگری ذکر شده باشد). بسیاری از بازیگران برای مدیریت مالیات خود، شرکت‌های کاغذی یا موسسات خیریه ثبت می‌کنند که گاهی منجر به بازرسی‌های مالیاتی جنجالی می‌شود.

در کره، اکثر آژانس‌های بزرگ در بورس سئول (KOSPI) حضور دارند. وقتی بازیگری مثل لی جونگ جه در سطح جهانی موفق می‌شود، ارزش سهام آژانس او (Artist Company) یا شرکت‌های تولیدکننده مرتبط به شدت جهش می‌کند. این موضوع باعث شده که بازیگران نه تنها هنرمند، بلکه به عنوان دارایی‌های استراتژیک اقتصادی دیده شوند. سرمایه‌گذاران به دقت لیست بازیگران یک پروژه را بررسی می‌کنند تا قبل از پخش سریال، روی سهام شرکت‌های مربوطه شرط‌بندی کنند.

تمام مردان کره جنوبی، از جمله بازیگران، باید بین ۱۸ تا ۲۱ ماه خدمت سربازی را قبل از ۳۰ سالگی بگذرانند. این موضوع معمولاً باعث وقفه‌ای در اوج شهرت آن‌ها می‌شود. در گذشته، واحد مخصوص «سربازان هنرمند» وجود داشت که به دلیل تبعیض منحل شد. اکنون بازیگران مانند شهروندان عادی خدمت می‌کنند. بازیگرانی مثل لی مین هو یا کیم سو هیون به دلیل آسیب‌دیدگی‌های قبلی در حین فیلم‌برداری، گاهی به عنوان «کارمند خدمات عمومی» خدمت خود را سپری می‌کنند.

این اصطلاح به قراردادهای طولانی‌مدت (۱۰ تا ۱۵ سال) و ناعادلانه‌ای اطلاق می‌شد که در دهه‌های گذشته رایج بود و در آن آژانس کنترل کامل بر زندگی خصوصی و درآمد بازیگر داشت. با دخالت کمیسیون تجارت منصفانه کره، اکنون قراردادها به حداکثر ۷ سال محدود شده‌اند و تقسیم سود عادلانه‌تر شده است. با این حال، هنوز هم در آژانس‌های کوچک، فشارهای غیرقانونی بر بازیگران تازه‌کار برای انجام کارهای خارج از قرارداد گزارش می‌شود.

کره جنوبی قوانین بسیار سخت‌گیرانه‌ای علیه «شایعه‌پراکنی آنلاین» دارد. آژانس‌های بازیگری تیم‌های حقوقی مخصوصی دارند که کامنت‌های توهین‌آمیز را رصد کرده و از کاربران شکایت می‌کنند. حتی اگر ادعای مطرح شده علیه بازیگر درست باشد، باز هم تحت عنوان «افترا با بیان حقیقت» قابل پیگیری است. این اقدامات برای محافظت از «تصویر عمومی» بازیگر انجام می‌شود، زیرا یک شایعه کوچک می‌تواند منجر به لغو تمام قراردادهای تبلیغاتی و نابودی حرفه او شود.

حقوق مادی و معنوی تمام تصاویر و ویدیوهای ضبط شده در طول یک پروژه متعلق به شرکت تولیدکننده (Production House) یا شبکه پخش‌کننده است. بازیگر حق استفاده تجاری از عکس‌های گریم شده خود را بدون اجازه ندارد. با این حال، «حق چهره» (Publicity Rights) متعلق به خود بازیگر و آژانس اوست. یعنی هیچ برندی نمی‌تواند بدون قرارداد رسمی، حتی از عکس‌های سریال برای تبلیغ محصولاتش استفاده کند. این موضوع در ایران به دلیل عدم عضویت در کنوانسیون‌های جهانی اغلب نادیده گرفته می‌شود.

در کره، رسوایی‌هایی مثل رانندگی در مستی، مصرف مواد مخدر یا قلدری در دوران مدرسه منجر به فسخ فوری قراردادهای تبلیغاتی می‌شود. طبق بندهای «اخلاقی» در قراردادها، بازیگر موظف است جریمه‌ای معادل ۲ تا ۳ برابر مبلغ قرارداد را به عنوان خسارت به برند پرداخت کند. این جریمه‌ها گاهی به چندین میلیون دلار می‌رسد. علاوه بر این، شبکه‌های تلویزیونی ممکن است بازیگر را «ممنوع‌التصویر» کنند و صحنه‌های او را از سریال‌های در حال پخش حذف یا تار کنند.

طبق قانون توسعه صنعت فرهنگ و هنرهای عامه، بازیگران زیر ۱۹ سال محدودیت ساعات کاری دارند. آن‌ها نباید بیش از ۴۰ ساعت در هفته کار کنند و فیلم‌برداری در اواخر شب (بعد از ساعت ۱۰ شب) برای آن‌ها ممنوع است، مگر با اجازه سرپرست. همچنین آژانس‌ها موظفند تضمین کنند که بازیگری مانع از تحصیل آن‌ها نمی‌شود. این قوانین پس از گزارش‌های متعدد از خستگی مفرط و آسیب‌های روانی به کودکان در محیط‌های فیلم‌برداری وضع شد.

ورود شرکت‌های آمریکایی باعث شده است که استانداردهای ایمنی و حقوقی در محیط کار بهبود یابد. نتفلیکس بر رعایت دقیق ساعات کاری و پرداخت به‌موقع دستمزدها تاکید دارد. همچنین، موضوع «باقیمانده‌ها» (Residuals) یا همان حق پخش مجدد، به یک بحث حقوقی داغ تبدیل شده است. بازیگران کره‌ای از طریق اتحادیه‌های خود در حال رایزنی هستند تا مانند بازیگران هالیوودی، از پخش مکرر آثارشان در پلتفرم‌های جهانی سهم مالی دریافت کنند.

وقتی قرارداد یک بازیگر به پایان می‌رسد، او وارد دوره «آزاد» (Free Agent) می‌شود. در این مرحله، آژانس‌های رقیب پیشنهادهای خود را ارائه می‌دهند. اگر بازیگر بخواهد قبل از پایان قرارداد جدا شود، باید مبلغ «فسخ قرارداد» (Buyout fee) را بپردازد که معمولاً بسیار سنگین است. دعاوی حقوقی بر سر نقض قرارداد یا عدم شفافیت مالی آژانس‌ها در دادگاه‌های سئول بسیار رایج است و اغلب با میانجی‌گری یا پرداخت مبالغ کلان به صورت مخفیانه حل و فصل می‌شود.