راهنمای جامع انواع رمز گوشی و روش‌های باز کردن آن

در سال ۲۰۲۵، بهترین و امن‌ترین روش برای محافظت از گوشی، استفاده از ترکیب 'رمز عبور متنی قوی' (Alphanumeric) به همراه 'بیومتریک‌های پیشرفته' مانند FaceID یا سنسورهای اثر انگشت اولتراسونیک است. رمز عبور متنی به دلیل داشتن تعداد حالات بسیار زیاد، در برابر حملات جستجوی فراگیر (Brute Force) بسیار مقاوم‌تر از الگو یا پین‌های ۴ رقمی است. همچنین، فعال‌سازی قابلیت Passkeys برای ورود به حساب‌ها بدون نیاز به تایپ رمز، لایه امنیتی مدرنی را اضافه می‌کند که در برابر فیشینگ کاملاً مصون است.

الگوهای ترسیمی به دو دلیل عمده ناامن شناخته می‌شوند: اول، باقی ماندن رد چربی انگشت روی صفحه نمایش که به راحتی در نور قابل رویت است و سارقان می‌توانند با نگاه کردن به صفحه، الگو را حدس بزنند. دوم، تحقیقات نشان داده که اکثر کاربران از الگوهای ساده و قابل پیش‌بینی (مانند حروف L یا Z) استفاده می‌کنند. در مقابل، پین‌کدها یا رمزهای متنی چنین ردی باقی نمی‌گذارند و به دلیل تنوع بالاتر، امنیت بسیار بیشتری نسبت به الگوهای سنتی در گوشی‌های اندرویدی فراهم می‌کنند.

سنسورهای اپتیکال با تاباندن نور و گرفتن یک عکس دو بعدی از اثر انگشت کار می‌کنند که با عکس‌های باکیفیت یا مدل‌های سیلیکونی قابل فریب دادن هستند. اما سنسورهای اولتراسونیک (موجود در پرچمداران سامسونگ) با ارسال امواج صوتی، یک نقشه سه بعدی دقیق از پستی و بلندی‌های پوست و حتی جریان خون زیر آن تهیه می‌کنند. این تکنولوژی نه تنها سریع‌تر است، بلکه به دلیل ماهیت سه بعدی، امنیت بسیار بالاتری دارد و با انگشت خیس یا کثیف نیز به دقت کار می‌کند.

خیر، تفاوت فاحشی وجود دارد. گوشی‌های ارزان‌قیمت معمولاً از دوربین سلفی برای تشخیص چهره دو بعدی استفاده می‌کنند که به راحتی با یک عکس یا ویدیو از صاحب گوشی فریب می‌خورند. در مقابل، سیستم FaceID اپل از یک پروژکتور نقطه‌ای و دوربین مادون قرمز برای اسکن ۳۰ هزار نقطه روی صورت به صورت سه بعدی استفاده می‌کند. این سیستم به قدری دقیق است که احتمال خطای آن یک در میلیون برآورد شده و برای تایید تراکنش‌های بانکی نیز استاندارد است.

یک پین‌کد ۴ رقمی تنها ۱۰ هزار ترکیب ممکن دارد که توسط دستگاه‌های رمزگشای حرفه‌ای در چند ثانیه شکسته می‌شود. اما ارتقای آن به ۶ رقم، تعداد ترکیبات را به یک میلیون حالت افزایش می‌دهد. این افزایش ۱۰۰ برابری در پیچیدگی، زمان لازم برای حملات هکری را به شدت بالا می‌برد. در سیستم‌های عامل مدرن مانند iOS و اندروید ۱۴، استفاده از پین‌کد طولانی‌تر به همراه محدودیت در تعداد دفعات ورود اشتباه، امنیت دستگاه شما را در برابر سارقان فیزیکی تضمین می‌کند.

قفل خودکار تعیین می‌کند که پس از چه مدت زمان کوتاهی از کار نکردن با گوشی، دستگاه مجدداً نیاز به رمز داشته باشد. تنظیم این زمان روی 'بلافاصله' یا حداکثر '۳۰ ثانیه' حیاتی است. اگر گوشی شما در حالت باز (Unlocked) به سرقت برود، سارق به تمامی پیام‌ها، ایمیل‌ها و اپلیکیشن‌های بانکی شما دسترسی کامل خواهد داشت. کوتاه کردن این زمان ریسک دسترسی غیرمجاز در لحظات غفلت یا در صورت قاپیده شدن گوشی از دست شما را به حداقل می‌رساند.

اثر انگشت یک روش احراز هویت بیومتریک بسیار راحت است، اما نباید تنها لایه دفاعی باشد. بیومتریک‌ها 'شناسه' هستند نه 'رمز عبور'. اگر اثر انگشت شما به هر دلیلی کپی شود، قابل تغییر نیست. بنابراین همیشه باید یک رمز عبور پشتیبان بسیار قوی داشته باشید. همچنین در مواقع حساس (مانند بازرسی‌های اجباری)، توصیه می‌شود با ریستارت کردن گوشی یا استفاده از حالت Lockdown، بیومتریک را موقتاً غیرفعال کنید تا گوشی فقط با رمز عبور اصلی باز شود.

رمزگذاری به این معناست که تمام اطلاعات ذخیره شده در حافظه گوشی (عکس‌ها، پیام‌ها و فایل‌ها) به کدهای نامفهوم تبدیل می‌شوند که تنها با کلید خصوصی (رمز گوشی شما) قابل بازگشایی هستند. در گوشی‌های مدرن، بدون داشتن رمز ورود، حتی با خارج کردن تراشه حافظه و اتصال آن به کامپیوتر، اطلاعات قابل خواندن نیستند. این ویژگی باعث می‌شود که در صورت گم شدن یا سرقت گوشی، حریم خصوصی شما حتی اگر سارق به سخت‌افزار دسترسی داشته باشد، حفظ بماند.

در گوشی‌های تولید شده بعد از سال ۲۰۲۰، به دلیل امنیت بالای تراشه‌های امنیتی، اگر رمز را فراموش کنید و نسخه پشتیبان (Cloud Backup) نداشته باشید، اطلاعات شما عملاً غیرقابل بازیابی است. برای استفاده مجدد از گوشی، باید آن را 'فکتوری ریست' کنید که منجر به پاک شدن تمامی داده‌ها می‌شود. این یک ویژگی امنیتی است تا سارقان نتوانند با ریست کردن رمز، به اطلاعات شما دسترسی پیدا کنند. بنابراین همیشه از داشتن بک‌آپ در گوگل درایو یا آی‌کلاد اطمینان حاصل کنید.

برای فعال‌سازی این قابلیت حیاتی در iOS 17.3 به بالا، به مسیر Settings > FaceID & Passcode بروید و گزینه Stolen Device Protection را روشن کنید. این ویژگی باعث می‌شود اگر گوشی در مکانی خارج از 'مکان‌های آشنا' (مثل خانه یا محل کار) باشد، برای تغییر رمز عبور یا دسترسی به پسوردهای ذخیره شده، علاوه بر تایید FaceID، یک تاخیر زمانی یک‌ساعته اعمال شود. این کار مانع از آن می‌شود که سارقی که رمز شما را دیده است، بلافاصله دسترسی شما را از اکانتتان قطع کند.

برای تغییر رمز در اندروید، ابتدا به Settings و سپس بخش Security یا Biometrics and Security بروید. گزینه Screen Lock را انتخاب کرده و رمز فعلی خود را وارد کنید. سپس نوع قفل جدید (ترجیحاً Password یا PIN) را انتخاب نمایید. توصیه می‌شود پس از تغییر رمز، حتماً یک بار گوشی را ریستارت کرده و با رمز جدید وارد شوید تا مطمئن شوید آن را به درستی به خاطر سپرده‌اید. همچنین تنظیمات Smart Lock را چک کنید تا در مکان‌های امن، گوشی به طور خودکار باز نماند.

در اندروید از سرویس 'Find My Device' گوگل و در آیفون از 'Find My' اپل استفاده کنید. با ورود به اکانت خود از طریق یک مرورگر در دستگاهی دیگر، می‌توانید گزینه 'Secure Device' یا 'Mark As Lost' را انتخاب کنید. این کار به شما اجازه می‌دهد یک پیام روی صفحه نمایش دهید و گوشی را با یک رمز جدید قفل کنید. اگر امیدی به بازگشت گوشی نیست، می‌توانید دستور 'Erase Device' را صادر کنید تا تمام اطلاعات حساس شما از راه دور پاک شود.

برای استفاده از Passkeys، ابتدا باید این قابلیت را در سایت‌ها یا اپلیکیشن‌های پشتیبانی‌کننده (مثل گوگل، مایکروسافت یا واتس‌اپ) فعال کنید. پس از فعال‌سازی، گوشی شما یک کلید دیجیتال منحصر به فرد ایجاد می‌کند که در زنجیره کلید (Keychain) امن ذخیره می‌شود. دفعه بعد که بخواهید وارد آن حساب شوید، به جای تایپ رمز، گوشی از شما می‌خواهد با اثر انگشت یا تشخیص چهره هویت خود را تایید کنید. این فرآیند بسیار سریع‌تر و در برابر حملات هکری بسیار امن‌تر است.

به تنظیمات بیومتریک گوشی بروید (در سامسونگ: Fingerprints، در آیفون: Touch ID & Passcode). در این بخش لیست تمام انگشت‌های تعریف شده را مشاهده می‌کنید. توصیه می‌شود فقط انگشت‌های اشاره و شست هر دو دست را ثبت کنید. اگر متوجه شدید شخص دیگری (مثلاً فرزندتان) انگشت خود را ثبت کرده، بلافاصله آن را حذف کنید. همیشه پس از حذف یا اضافه کردن اثر انگشت، سیستم از شما رمز عبور اصلی (PIN/Password) را برای تایید هویت درخواست می‌کند تا امنیت حفظ شود.

در آیفون، پس از ۵ بار تلاش ناموفق، گوشی برای ۱ دقیقه غیرفعال می‌شود. با افزایش دفعات، این زمان به ۵، ۱۵ و ۶۰ دقیقه می‌رسد. در نهایت اگر گزینه 'Erase Data' فعال باشد، بعد از ۱۰ بار اشتباه، تمام اطلاعات پاک می‌شود. در اندروید نیز پس از چند بار اشتباه، باید ۳۰ ثانیه صبر کنید. این مکانیزم برای جلوگیری از حملات رباتیک و حدس زدن رمز توسط افراد غیرمجاز طراحی شده است تا سارق نتواند با امتحان کردن هزاران حالت، قفل گوشی را باز کند.

این قابلیت جدید که در اندروید ۱۰ به بالا (از طریق آپدیت سرویس‌های گوگل) عرضه شده، از هوش مصنوعی و سنسورهای شتاب‌سنج برای تشخیص حرکات مشکوک استفاده می‌کند. اگر گوشی تشخیص دهد که کسی آن را از دست شما قاپیده و در حال دویدن یا فرار با موتور است، صفحه گوشی را بلافاصله قفل می‌کند. برای فعال‌سازی باید به تنظیمات Google و بخش Personal Safety یا Security بروید. این لایه حفاظتی مانع از دسترسی سارق به گوشی باز و اطلاعات داخل آن می‌شود.

تراشه Titan M2 یک پردازنده کاملاً مجزا و ایزوله از پردازنده اصلی گوشی است که وظیفه نگهداری کلیدهای رمزگذاری و پردازش رمزهای عبور را بر عهده دارد. این تراشه در برابر حملات سخت‌افزاری (مانند دستکاری ولتاژ برای دور زدن رمز) مقاوم است. وقتی شما رمز خود را وارد می‌کنید، این تراشه صحت آن را بررسی می‌کند. به دلیل جداسازی سخت‌افزاری، حتی اگر سیستم عامل اندروید به طور کامل هک شود، هکر باز هم نمی‌تواند به کلیدهای رمزنگاری داخل Titan M2 دسترسی پیدا کند.

Secure Enclave یک زیرسیستم امنیتی در پردازنده‌های سری A و S اپل است که دارای حافظه و پردازشگر اختصاصی خود می‌باشد. این بخش وظیفه مدیریت داده‌های FaceID و TouchID را دارد. نکته مهم این است که تصویر واقعی صورت یا اثر انگشت شما هرگز در این بخش ذخیره نمی‌شود؛ بلکه یک نقشه ریاضی رمزگذاری شده ذخیره می‌گردد. سیستم عامل iOS هرگز به داده‌های خام بیومتریک دسترسی ندارد و فقط یک پاسخ 'بله' یا 'خیر' از Secure Enclave دریافت می‌کند که آیا رمز درست است یا خیر.

در روش قدیمی FDE، کل حافظه با یک کلید قفل می‌شد و تا زمانی که رمز را نمی‌زدید، گوشی حتی بالا نمی‌آمد (بوت نمی‌شد). اما در روش مدرن FBE (که در اندروید ۷ به بالا اجباری شد)، هر فایل به صورت جداگانه رمزگذاری می‌شود. این کار اجازه می‌دهد گوشی بوت شود و عملکردهای ضروری مثل ساعت زنگ‌دار یا تماس‌های اضطراری بدون باز کردن قفل کار کنند، در حالی که اطلاعات شخصی شما همچنان قفل باقی می‌مانند. این روش انعطاف‌پذیری و امنیت لایه‌ای بیشتری فراهم می‌کند.

حملات Brute Force شامل امتحان کردن تمام ترکیبات ممکن رمز است. گوشی‌های مدرن با استفاده از 'تاخیرهای سخت‌افزاری' این حملات را غیرممکن می‌کنند. برای مثال، پس از چند بار ورود اشتباه، تراشه امنیتی گوشی یک وقفه زمانی اجباری ایجاد می‌کند که به صورت تصاعدی زیاد می‌شود. این یعنی امتحان کردن تمام حالات یک پین ۶ رقمی ممکن است دهه‌ها طول بکشد. علاوه بر این، بسیاری از گوشی‌ها دارای شمارنده داخلی هستند که پس از تعداد مشخصی تلاش، کلیدهای رمزنگاری را برای همیشه نابود می‌کنند.

استاندارد FIDO2 پایه و اساس تکنولوژی Passkeys است. این پروتکل از رمزنگاری کلید عمومی (Public Key Cryptography) استفاده می‌کند. وقتی شما یک Passkey روی گوشی می‌سازید، یک کلید خصوصی در تراشه امنیتی گوشی ذخیره می‌شود و کلید عمومی به سرور سایت (مثلاً گوگل) فرستاده می‌شود. هنگام ورود، سایت یک چالش برای گوشی می‌فرستد که فقط با کلید خصوصی و تایید بیومتریک شما قابل حل است. چون کلید خصوصی هرگز از گوشی خارج نمی‌شود، سرقت رمز از طریق هک سرورها غیرممکن می‌گردد.

بله، هوش مصنوعی می‌تواند با تحلیل ویدیوهای ضبط شده از نحوه حرکت دست کاربر یا حتی تحلیل صداهای تولید شده هنگام تایپ روی صفحه نمایش، رمزها را با دقت بالایی حدس بزند. همچنین مدل‌های یادگیری ماشین می‌توانند الگوهای رایج انتخابی توسط انسان‌ها را پیش‌بینی کنند. برای مقابله با این تهدید، کارشناسان توصیه می‌کنند از رمزهای کاملاً تصادفی استفاده کنید و هنگام وارد کردن رمز در اماکن عمومی، صفحه گوشی را بپوشانید یا از احراز هویت بیومتریک که در برابر این نوع تحلیل‌ها مقاوم است استفاده کنید.

این مفهوم به این معناست که شرکت ارائه‌دهنده خدمات ابری (مثل اپل در قابلیت Advanced Data Protection) هیچ راهی برای دسترسی به داده‌های شما ندارد. کلید رمزگذاری بک‌آپ شما فقط و فقط از رمز گوشی شما مشتق می‌شود. اگر رمز گوشی را فراموش کنید، حتی خود اپل یا گوگل هم نمی‌توانند اطلاعات شما را بازیابی کنند چون کلید بازگشایی را ندارند. این بالاترین سطح حریم خصوصی است که مانع از دسترسی دولت‌ها، هکرها یا حتی کارمندان شرکت به فایل‌های شخصی شما می‌شود.

هکرها مدام به دنبال یافتن حفره‌های امنیتی در سیستم عامل (Kernel) یا درایورهای سخت‌افزاری هستند تا بتوانند صفحه قفل را دور بزنند. آپدیت‌های امنیتی ماهانه شامل 'وصله‌هایی' (Patches) هستند که این نقاط ضعف کشف شده را می‌پوشانند. برای مثال، ممکن است یک باگ در بخش بلوتوث اجازه دهد کسی بدون داشتن رمز به فایل‌ها دسترسی پیدا کند؛ آپدیت امنیتی این مسیر نفوذ را می‌بندد. عدم نصب این آپدیت‌ها، گوشی شما را در برابر ابزارهای جاسوسی و نرم‌افزارهای بازکننده قفل آسیب‌پذیر می‌کند.

هزینه بازیابی اطلاعات در گوشی‌های مدرن (اندروید ۱۰+ و آیفون‌های جدید) بسیار بالا و اغلب ناموفق است. مراکز تخصصی که از دستگاه‌هایی مثل Cellebrite استفاده می‌کنند، مبالغی بین ۵۰۰ تا ۵۰۰۰ دلار (بسته به سختی کار و نوع دستگاه) دریافت می‌کنند. در بسیاری از موارد، اگر رمز را نداشته باشید، هیچ راهی جز فکتوری ریست وجود ندارد و هزینه‌ای که پرداخت می‌کنید صرفاً برای 'تلاش' متخصصین است. بنابراین، پرداخت مبالغ گزاف به تعمیرکاران محلی برای باز کردن قفل بدون پاک شدن اطلاعات، معمولاً منجر به کلاهبرداری می‌شود.

هزینه تعمیر بستگی به مدل گوشی دارد. در آیفون‌ها، به دلیل جفت شدن سخت‌افزاری (Hardware Pairing) سنسور با مادربرد، تعویض FaceID در مراکز غیررسمی باعث از کار افتادن دائمی آن می‌شود و تعمیر رسمی در اپل استور بین ۱۵۰ تا ۳۰۰ دلار هزینه دارد. در گوشی‌های اندرویدی، تعویض سنسور اپتیکال ارزان‌تر (حدود ۳۰ تا ۸۰ دلار) است، اما سنسورهای اولتراسونیک که با صفحه نمایش یکپارچه هستند، معمولاً نیاز به تعویض کامل ال‌سی‌دی دارند که هزینه‌ای بین ۲۰۰ تا ۴۰۰ دلار خواهد داشت.

برای کاربران عادی، بیومتریک گوشی کافی است، اما برای خبرنگاران، فعالان سیاسی یا کسانی که اطلاعات تجاری حساس دارند، خرید یک کلید سخت‌افزاری (حدود ۵۰ تا ۹۰ دلار) بسیار ارزشمند است. این دستگاه‌ها از طریق NFC یا درگاه USB-C به گوشی متصل می‌شوند و به عنوان فاکتور دوم تایید هویت عمل می‌کنند. حتی اگر هکر رمز گوشی و اکانت شما را داشته باشد، بدون در اختیار داشتن فیزیکی این کلید، نمی‌تواند به حساب‌های حساس شما (مثل ایمیل یا صرافی‌های ارز دیجیتال) دسترسی پیدا کند.

استفاده از نسخه‌های پایه اپلیکیشن‌هایی مثل Bitwarden رایگان است، اما برای قابلیت‌های پیشرفته مانند گزارش‌های امنیتی، اشتراک خانوادگی یا احراز هویت دو مرحله‌ای سخت‌افزاری، هزینه‌ای بین ۱۰ تا ۴۰ دلار در سال دارند. برنامه‌هایی مثل 1Password یا Dashlane نیز حدود ۳۶ تا ۶۰ دلار سالانه هزینه دارند. با توجه به اینکه این برنامه‌ها از تمامی رمزهای شما محافظت کرده و رمزهای پیچیده تولید می‌کنند، این هزینه در برابر خطر هک شدن و خسارات مالی ناشی از آن، بسیار ناچیز و منطقی است.

اکثر بیمه‌های موبایل تنها خسارات فیزیکی (شکستگی، آب‌خوردگی) و سرقت را پوشش می‌دهند. فراموشی رمز عبور یا قفل شدن گوشی به دلیل اشتباه کاربر (User Error) معمولاً تحت پوشش بیمه نیست. با این حال، برخی طرح‌های بیمه پیشرفته 'خدمات نرم‌افزاری' را شامل می‌شوند که ممکن است بخشی از هزینه فکتوری ریست یا بازیابی بک‌آپ را تقبل کنند. همیشه قبل از خرید بیمه، بندهای مربوط به 'امنیت داده' و 'قفل نرم‌افزاری' را به دقت مطالعه کنید تا از محدودیت‌ها آگاه شوید.

هنگام تعویض صفحه نمایش، اگر از قطعات غیر اصلی (Copy) استفاده کنید، ممکن است سنسور اثر انگشت زیر صفحه یا سیستم تشخیص چهره از کار بیفتد. هزینه ال‌سی‌دی‌های کپی حدود ۴۰ تا ۶۰ درصد ارزان‌تر از قطعات اصلی (Original) است، اما ریسک امنیتی بزرگی دارد. برای حفظ امنیت رمز بیومتریک، باید قطعه اصلی نصب شود و در برخی برندها نیاز به کالیبراسیون نرم‌افزاری با ابزارهای مخصوص شرکت سازنده است که هزینه نهایی را به شدت افزایش می‌دهد اما امنیت دستگاه را تضمین می‌کند.

بسیاری از اپلیکیشن‌های رایگان قفل برنامه در گوگل پلی، خودشان یک تهدید امنیتی هستند. این برنامه‌ها اغلب حاوی تبلیغات مخرب بوده و دسترسی‌های بیش از حدی به اطلاعات شخصی شما (مثل لیست مخاطبین و پیام‌ها) درخواست می‌کنند. برخی از آن‌ها به راحتی با پاک کردن کش یا توقف اجباری (Force Stop) در تنظیمات گوشی دور زده می‌شوند. به جای استفاده از این برنامه‌های مشکوک، بهتر است از قابلیت‌های داخلی گوشی مانند Secure Folder در سامسونگ یا Locked Folder در گوگل فوتوز استفاده کنید که رایگان و بسیار امن‌تر هستند.

هزینه پنهان رمز ضعیف، پتانسیل از دست رفتن کل دارایی‌های دیجیتال شماست. اگر سارق بتواند رمز گوشی شما را باز کند، به اپلیکیشن‌های بانکی، کیف پول‌های ارز دیجیتال، ایمیل‌ها (برای ریست کردن رمز سایر حساب‌ها) و تمامی عکس‌های شخصی شما دسترسی می‌یابد. خسارت مالی ناشی از خالی شدن حساب بانکی یا باج‌گیری بابت عکس‌های شخصی، هزاران برابر بیشتر از زحمت انتخاب و حفظ کردن یک رمز عبور پیچیده و قوی است. امنیت هزینه نیست، بلکه سرمایه‌گذاری برای آرامش خاطر است.

قوانین در کشورهای مختلف متفاوت است. در بسیاری از حوزه‌های قضایی (مانند برخی ایالت‌های آمریکا یا کشورهای اروپایی)، رمز عبور به عنوان 'اطلاعات ذهنی' محافظت می‌شود و فرد حق دارد آن را فاش نکند (حق سکوت). اما بیومتریک‌ها (اثر انگشت یا چهره) گاهی به عنوان 'شواهد فیزیکی' (مانند اثر انگشت در صحنه جرم) در نظر گرفته می‌شوند و دادگاه ممکن است حکم به استفاده اجباری از آن‌ها بدهد. در ایران نیز طبق قانون جرایم رایانه‌ای، در صورت وجود حکم قضایی، فرد موظف به همکاری برای دسترسی به ادله دیجیتال است.

از نظر قانونی، کاربر مسئول حفظ امنیت دستگاه شخصی خود است. اگر شما از رمزی مانند '1234' استفاده کنید و اطلاعات مشتریان یا شرکت از گوشی شما سرقت شود، ممکن است به دلیل 'سهل‌انگاری در حفظ داده‌ها' (Negligence) مقصر شناخته شوید. در قوانین مدرن مانند GDPR، سازمان‌ها موظفند استانداردهای امنیتی را رعایت کنند، اما در سطح شخصی، نشت اطلاعات ناشی از رمز ضعیف معمولاً راه را برای شکایت علیه سازنده گوشی یا اپلیکیشن می‌بندد و مسئولیت متوجه خود فرد خواهد بود.

بله، طبق قانون جرایم رایانه‌ای در بسیاری از کشورها از جمله ایران، دسترسی غیرمجاز به داده‌های سامانه رایانه‌ای یا مخابراتی که توسط تدابیر امنیتی (مانند رمز) حفاظت شده است، جرم تلقی می‌شود. حتی اگر فرد رابطه نزدیکی با شما داشته باشد، ورود به گوشی او بدون اجازه صریح، مصداق نقض حریم خصوصی و دسترسی غیرمجاز است که می‌تواند منجر به مجازات‌های نقدی یا حتی حبس در صورت شکایت شاکی خصوصی شود. وجود رمز به معنای عدم تمایل صاحب دستگاه به دسترسی دیگران است.

اگر گوشی متعلق به شرکت باشد و در قرارداد کاری ذکر شده باشد که دستگاه برای مقاصد شغلی است، کارفرما معمولاً حق قانونی دارد که از طریق سیستم‌های مدیریت موبایل (MDM) بر دستگاه نظارت کند یا در صورت لزوم آن را قفل یا پاک کند. با این حال، کارفرما حق ندارد بدون اجازه به اطلاعات شخصی (مانند چت‌های خصوصی یا عکس‌های خانوادگی) که در بخش شخصی گوشی ذخیره شده دسترسی پیدا کند. همیشه توصیه می‌شود برای مسائل شخصی و کاری از دو پروفایل مجزا یا دو گوشی متفاوت استفاده کنید.

خرید و فروش این نرم‌افزارها برای استفاده شخصی روی گوشی خودتان معمولاً در منطقه خاکستری قانون قرار دارد، اما استفاده از آن‌ها برای باز کردن گوشی دیگران کاملاً غیرقانونی است. علاوه بر این، بسیاری از این نرم‌افزارها که در اینترنت تبلیغ می‌شوند، خود حاوی بدافزار هستند. از نظر شرکت‌های سازنده (اپل و گوگل)، استفاده از این ابزارها نقض شرایط خدمات (Terms of Service) است و می‌تواند منجر به ابطال گارانتی و مسدود شدن دائمی حساب‌های کاربری متصل به آن دستگاه شود.

شکایت از سازنده گوشی (مانند سامسونگ یا اپل) معمولاً به نتیجه نمی‌رسد، مگر اینکه ثابت شود یک 'حفره امنیتی شناخته شده' وجود داشته که شرکت علیرغم اطلاع، آن را برطرف نکرده است. سازندگان گوشی در توافقنامه‌های کاربری قید می‌کنند که امنیت نهایی بر عهده کاربر و انتخاب رمز قوی است. اگر شما تمام لایه‌های امنیتی (مانند رمز قوی و Find My) را فعال کرده باشید و باز هم اطلاعات نشت کند، مسئولیت حقوقی بیشتر متوجه سارق است تا شرکت سازنده سخت‌افزار.

در بسیاری از کشورها، ماموران مرزی اختیارات قانونی گسترده‌ای دارند و می‌توانند از مسافران بخواهند قفل گوشی خود را برای بازرسی باز کنند. در برخی موارد، امتناع از این کار می‌تواند منجر به بازداشت، ضبط گوشی یا جلوگیری از ورود به آن کشور شود. برای حفظ حریم خصوصی در سفرهای بین‌المللی، توصیه می‌شود اطلاعات حساس را در فضای ابری ذخیره کرده و از روی گوشی پاک کنید، یا از قابلیت 'Travel Mode' در مدیریت‌کننده‌های رمز عبور استفاده کنید که دیتابیس رمزها را موقتاً مخفی می‌کند.

داده‌های بیومتریک طبق قوانین حریم خصوصی (مانند GDPR و CCPA) جزو حساس‌ترین دسته‌های داده‌های شخصی محسوب می‌شوند. شرکت‌های سازنده گوشی حق ندارند این داده‌ها را به سرورهای خود منتقل کنند و باید آن‌ها را فقط به صورت محلی روی دستگاه ذخیره کنند. از نظر حقوقی، شما مالک این داده‌ها هستید و هرگونه استفاده تجاری یا اشتراک‌گذاری آن‌ها با شخص ثالث بدون رضایت صریح شما، نقض فاحش قوانین حقوق بشر و حریم خصوصی دیجیتال محسوب می‌شود و قابل پیگرد قانونی است.