نقد و بررسی بازی Resident Evil 7: بازگشت به ریشه‌های وحشت

بازی Resident Evil 7: Biohazard در تاریخ ۲۴ ژانویه ۲۰۱۷ (۵ بهمن ۱۳۹۵) توسط شرکت ژاپنی کپ‌کام (Capcom) برای پلتفرم‌های پلی‌استیشن ۴، ایکس‌باکس وان و رایانه‌های شخصی عرضه شد. این بازی به عنوان یازدهمین نسخه اصلی از سری رزیدنت اویل شناخته می‌شود و وظیفه توسعه و نشر آن به‌طور کامل بر عهده استودیوهای داخلی کپ‌کام بوده است. این عنوان با تغییرات بنیادین در ساختار همیشگی سری، توانست جانی دوباره به کالبد این فرانچایز بدمد و استانداردهای جدیدی را در سبک ترس و بقا تعریف کند.

داستان بازی درباره شخصی به نام ایتن وینترز (Ethan Winters) است که هیچ آموزش نظامی خاصی ندیده و یک فرد عادی محسوب می‌شود. ایتن پس از دریافت یک پیام ویدیویی مرموز از همسرش میا که سه سال پیش ناپدید شده بود، راهی منطقه‌ای دورافتاده در لوییزیانا می‌شود. او در آنجا با خانه‌ای متروکه و خانواده‌ای عجیب به نام «بیکرها» مواجه می‌شود که تحت تأثیر یک آلودگی بیولوژیکی قرار گرفته‌اند. هدف اصلی ایتن در طول بازی، یافتن میا و تلاش برای زنده ماندن و فرار از این عمارت وحشتناک است.

پس از انتقادات گسترده به نسخه ششم که بیش از حد بر اکشن تمرکز داشت، کپ‌کام تصمیم گرفت با تغییر زاویه دید به اول‌شخص، حس غوطه‌وری (Immersion) و ترس را به حداکثر برساند. دوربین اول‌شخص باعث می‌شود بازیکن احساس کند مستقیماً در محیط حضور دارد و محدودیت دید ناشی از این زاویه، حس تعلیق و ناامنی را افزایش می‌دهد. این تصمیم جسورانه باعث شد تا رزیدنت اویل ۷ به ریشه‌های «ترس و بقا» بازگردد و تجربه‌ای مشابه با فیلم‌های کلاسیک ژانر وحشت اسلشر را به مخاطب ارائه دهد.

بله، اگرچه در ابتدا به نظر می‌رسد که بازی داستانی کاملاً مستقل دارد، اما در اواخر بازی پیوندهای عمیقی با دنیای گسترده رزیدنت اویل برقرار می‌شود. حضور شخصیت نمادین کریس ردفیلد در پایان بازی و اشاره به شرکت‌های داروسازی و تسلیحات بیولوژیکی نشان می‌دهد که وقایع لوییزیانا بخشی از یک توطئه بزرگتر در دنیای این سری است. همچنین، این بازی پیش‌زمینه مستقیمی برای نسخه هشتم یعنی Resident Evil Village محسوب می‌شود و داستان خانواده وینترز را در بستر کلی فرانچایز قرار می‌دهد.

برخلاف نسخه‌های کلاسیک که زامبی‌های ناشی از ویروس T دشمنان اصلی بودند، در رزیدنت اویل ۷ با موجوداتی به نام «مولدد» (Molded) و اعضای خانواده بیکر روبرو هستیم. این موجودات تحت تأثیر یک ارگانیسم قارچ‌مانند به نام «کپک» (Mutamycete) یا همان ای-۰۱ (E-01) ایجاد شده‌اند. خانواده بیکر شامل جک، مارگریت و لوکاس، هر کدام توانایی‌های بازسازی بدن و قدرت‌های فرابشری دارند که آن‌ها را به دشمنانی بسیار سرسخت‌تر و باهوش‌تر از زامبی‌های معمولی تبدیل کرده است که در طول بازی بازیکن را تعقیب می‌کنند.

محیط بازی در یک عمارت فرسوده و مزارع اطراف آن در منطقه «دالوی» لوییزیانا جریان دارد. اتمسفر بازی به شدت سنگین، کثیف و خفقان‌آور طراحی شده است. استفاده از محیط‌های بسته، راهروهای تاریک، صداگذاری‌های واقع‌گرایانه و جزئیات گرافیکی بالا در نمایش پوسیدگی و آلودگی، باعث شده تا بازیکن مدام تحت فشار روانی باشد. طراحی محیطی بازی الهام‌گرفته از فیلم‌هایی نظیر «کشتار با اره‌برقی در تگزاس» است که حس انزوا و گرفتاری در دام یک خانواده روانی را به خوبی منتقل می‌کند.

خیر، Resident Evil 7: Biohazard یک تجربه کاملاً تک‌نفره (Single-player) است که بر روی روایت داستانی و اتمسفر تمرکز دارد. کپ‌کام در این نسخه ترجیح داد تمام تمرکز خود را بر روی بخش داستانی و ایجاد یک تجربه ترسناک خالص بگذارد. با این حال، در بسته‌های الحاقی (DLC) مانند Nightmare، حالت‌های امتیازی و بقا وجود دارد که بازیکن می‌تواند مهارت‌های خود را در برابر موج‌های دشمنان بسنجد، اما همچنان این بخش‌ها نیز به صورت آفلاین و انفرادی قابل بازی هستند و فاقد بخش کو-آپ یا رقابتی آنلاین می‌باشند.

میا وینترز همسر ایتن و یکی از شخصیت‌های کلیدی داستان است که به عنوان محرک اصلی ورود ایتن به عمارت بیکرها عمل می‌کند. او در ابتدا به عنوان یک پرستار بچه معرفی می‌شود، اما در طول بازی مشخص می‌گردد که او در واقع مامور یک سازمان مخفی بوده که وظیفه انتقال سلاح بیولوژیکی «ایولین» را بر عهده داشته است. میا خود نیز آلوده شده و در بخش‌هایی از بازی به دلیل کنترل ذهنی توسط ایولین، به دشمن ایتن تبدیل می‌شود که این موضوع لایه‌های دراماتیک و پیچیده‌ای به رابطه آن‌ها اضافه می‌کند.

سیستم مدیریت موجودی در رزیدنت اویل ۷ بازگشتی به ریشه‌های کلاسیک سری است. بازیکن فضای محدودی برای حمل سلاح، مهمات و آیتم‌های درمانی دارد و باید مدام تصمیم بگیرد که چه چیزی را همراه خود داشته باشد. آیتم‌ها در خانه‌های شبکه‌ای قرار می‌گیرند و برخی اشیاء فضای بیشتری اشغال می‌کنند. بازیکنان می‌توانند با یافتن کیف‌های مخصوص، فضای موجودی خود را ارتقا دهند. همچنین صندوق‌های ذخیره (Storage Boxes) در اتاق‌های امن وجود دارند که به بازیکن اجازه می‌دهند آیتم‌های اضافی را برای استفاده‌های بعدی در آن‌ها انبار کنند.

در درجات سختی پایین و متوسط، بازی دارای سیستم ذخیره خودکار (Checkpoint) در نقاط حساس است. اما روش اصلی و سنتی ذخیره بازی، استفاده از دستگاه‌های ضبط صوت (Tape Recorders) است که در اتاق‌های امن (Safe Rooms) قرار دارند. در درجه سختی Madhouse، سیستم ذخیره سخت‌گیرانه‌تر می‌شود و بازیکن برای هر بار ذخیره دستی به «نوار کاست» (Cassette Tapes) نیاز دارد که تعداد آن‌ها در محیط بازی محدود است. این مکانیسم باعث می‌شود بازیکن برای هر بار ذخیره کردن، استراتژی داشته باشد و ارزش جان خود را بیشتر بداند.

مبارزات در این بازی ترکیبی از نشانه‌گیری دقیق و مدیریت منابع است. به دلیل زاویه اول‌شخص، بازیکن باید با دقت بیشتری به نقاط حساس دشمنان (معمولاً سر) شلیک کند تا مهمات کمتری مصرف شود. علاوه بر سلاح‌های گرم مانند کلت، شاتگان و شعله‌افکن، استفاده از چاقو برای مواقع اضطراری و دفاع (Block) کردن حملات دشمن بسیار حیاتی است. دفاع کردن باعث کاهش آسیب دریافتی می‌شود و در نبردهای نزدیک، کلید بقا محسوب می‌شود. سرعت حرکت ایتن نسبتاً کند است که باعث می‌شود هر درگیری حس سنگین و خطرناکی داشته باشد.

بازیکن می‌تواند با ترکیب مواد اولیه مختلف، آیتم‌های مورد نیاز خود را بسازد. ماده اصلی در این سیستم «مایع شیمیایی» (Chem Fluid) است. با ترکیب این مایع با گیاهان دارویی (Herb)، کمک‌های اولیه ساخته می‌شود و با ترکیب آن با باروت (Gunpowder)، مهمات اسلحه به دست می‌آید. همچنین نسخه‌های قوی‌تری از این مواد (Strong Chem Fluid) وجود دارند که برای ساخت داروهای پیشرفته‌تر یا گلوله‌های نفوذکننده استفاده می‌شوند. این سیستم بازیکن را مجبور می‌کند تا بین ساخت دارو برای سلامتی یا مهمات برای مبارزه، یکی را بر اساس شرایط فعلی خود انتخاب کند.

پازل‌ها بخش جدایی‌ناپذیر از تجربه بازی هستند و یادآور نسخه‌های اولیه سری می‌باشند. این معماها شامل پیدا کردن کلیدهای خاص (مانند کلید عقرب یا کلاغ)، حل پازل‌های نوری با استفاده از سایه اشیاء، و ترکیب قطعات مکانیکی برای باز کردن مسیرهای جدید است. درجه سختی معماها متعادل طراحی شده و بیشتر بر پایه جستجو در محیط و دقت به جزئیات است. حل این پازل‌ها معمولاً پاداش‌هایی مانند دسترسی به سلاح‌های جدید یا پیشروی در داستان را به همراه دارد و باعث ایجاد تنوع در روند پرتعلیق بازی می‌شود.

در مواجهه با اعضای خانواده بیکر، به ویژه جک در ابتدای بازی، بهترین استراتژی اغلب مخفی‌کاری و فرار است. از آنجایی که آن‌ها تقریباً رویین‌تن هستند و با شلیک‌های معمولی از پا در نمی‌آیند، هدر دادن مهمات روی آن‌ها توصیه نمی‌شود مگر در مبارزات اجباری (Boss Fights). بازیکن باید از محیط برای پنهان شدن استفاده کند، پشت دیوارها بماند و صدای حرکت آن‌ها را زیر نظر بگیرد. در صورت دیده شدن، استفاده از درها و مسدود کردن مسیر می‌تواند زمان کافی برای فرار به یک اتاق امن را فراهم کند.

نوارهای ویدئویی یکی از خلاقانه‌ترین بخش‌های گیم‌پلی رزیدنت اویل ۷ هستند. با پیدا کردن این نوارها و قرار دادن آن‌ها در دستگاه ویدئو، بازیکن وارد یک فلش‌بک تعاملی می‌شود و کنترل شخصیت دیگری را در گذشته بر عهده می‌گیرد. این نوارها نه تنها اطلاعات داستانی مهمی درباره اتفاقات عمارت می‌دهند، بلکه اغلب راهنمایی برای حل پازل‌ها یا شناسایی خطرات پیش‌رو در زمان حال (برای ایتن) هستند. برای مثال، نوار «تولد خوشحال» به بازیکن یاد می‌دهد که چگونه از یک تله مرگبار که لوکاس طراحی کرده، جان سالم به در ببرد.

در رزیدنت اویل ۷، هیچ نوار سلامتی سنتی روی صفحه (HUD) وجود ندارد تا حس واقع‌گرایی حفظ شود. در عوض، ایتن یک ساعت هوشمند به نام Codex بر مچ دست دارد که وضعیت سلامت او را با نمودار ضربان قلب نشان می‌دهد (سبز برای سالم، زرد برای آسیب‌دیده و قرمز برای وضعیت بحرانی). همچنین، با آسیب دیدن ایتن، صفحه بازی خون‌آلود شده و حرکت او کندتر و لرزان‌تر می‌شود. برای بازیابی سلامتی، بازیکن باید از محلول‌های کمک‌های اولیه استفاده کند که با ریختن آن‌ها روی دست ایتن، جراحات او به سرعت بهبود می‌یابند.

موتور RE Engine که برای اولین بار در این بازی معرفی شد، از تکنولوژی فوتوگرامتری (Photogrammetry) بهره می‌برد. این تکنولوژی به سازندگان اجازه می‌دهد تا اشیاء و محیط‌های واقعی را اسکن کرده و با جزئیات خیره‌کننده وارد بازی کنند. نتیجه این کار، بافت‌های بسیار واقع‌گرایانه، نورپردازی داینامیک و سایه‌زنی‌های دقیق است که اتمسفر ترسناک بازی را تقویت می‌کند. این موتور همچنین برای بهینه‌سازی عالی و اجرای روان روی سخت‌افزارهای مختلف شناخته می‌شود و توانایی رندر کردن محیط‌های بسیار پرجزئیات را با نرخ فریم پایدار داراست که برای تجربه واقعیت مجازی حیاتی است.

برای اجرای بازی در حالت پایه، کاربران به پردازنده Intel Core i5-4460 یا AMD FX-6300 به همراه ۸ گیگابایت رم نیاز دارند. از نظر گرافیکی، کارت گرافیک NVIDIA GeForce GTX 760 یا AMD Radeon R7 260x با حداقل ۲ گیگابایت حافظه ویدئویی لازم است. همچنین بازی به حدود ۲۴ گیگابایت فضای خالی روی حافظه ذخیره‌سازی نیاز دارد و سیستم عامل باید ویندوز ۷، ۸.۱ یا ۱۰ نسخه ۶۴ بیتی باشد. این مشخصات برای اجرای بازی در رزولوشن 1080p و نرخ ۳۰ فریم بر ثانیه با تنظیمات گرافیکی پایین در نظر گرفته شده است.

برای تجربه روان و با کیفیت بالا، کپ‌کام پردازنده Intel Core i7-3770 یا معادل آن از شرکت AMD را پیشنهاد می‌کند. در بخش گرافیک، داشتن کارت NVIDIA GeForce GTX 1060 با ۶ گیگابایت حافظه اختصاصی توصیه می‌شود تا بتوان تنظیمات را روی حالت High قرار داد. همچنین استفاده از حافظه SSD به جای HDD به شدت پیشنهاد می‌شود تا زمان بارگذاری مراحل و بافت‌ها به حداقل برسد. با این سخت‌افزار، بازیکنان می‌توانند از جلوه‌های بصری کامل موتور RE Engine و نرخ فریم ثابت ۶۰ لذت ببرند که در بازی‌های اول‌شخص اهمیت بالایی دارد.

Resident Evil 7 یکی از پیشگامان ارائه تجربه کامل یک بازی تراز اول (AAA) در حالت واقعیت مجازی بود. این قابلیت در ابتدا به صورت انحصاری برای هدست PlayStation VR منتشر شد و کل بازی از ابتدا تا انتها در این حالت قابل تجربه است. در حالت VR، حس ترس و حضور در محیط به شدت افزایش می‌یابد، زیرا بازیکن می‌تواند با حرکت سر به اطراف نگاه کند و عمق محیط را درک کند. با این حال، به دلیل فشار گرافیکی بالا، رزولوشن در حالت VR نسبت به حالت معمولی کمی کاهش می‌یابد، اما غوطه‌وری ایجاد شده این نقص را جبران می‌کند.

در سال ۲۰۲۲، کپ‌کام آپدیت رایگانی برای کنسول‌های نسل نهم منتشر کرد که ویژگی‌های فنی مدرنی را به بازی اضافه کرد. این بهبودها شامل پشتیبانی از رزولوشن 4K نیتیو، نرخ فریم بالاتر (تا ۱۲۰ فریم بر ثانیه در حالت پرفورمنس) و اضافه شدن قابلیت Ray Tracing برای نورپردازی و بازتاب‌های واقع‌گرایانه‌تر است. همچنین در نسخه پلی‌استیشن ۵، بازی از ویژگی‌های دسته DualSense مانند بازخورد لمسی (Haptic Feedback) و محرک‌های تطبیقی (Adaptive Triggers) پشتیبانی می‌کند که حس شلیک با سلاح‌های مختلف را بسیار ملموس‌تر کرده است.

بله، همزمان با انتشار آپدیت کنسول‌های نسل نهم، نسخه PC نیز یک به‌روزرسانی بزرگ دریافت کرد که قابلیت Ray Tracing را به تنظیمات گرافیکی اضافه کرد. این ویژگی باعث بهبود چشمگیر در بازتاب سایه‌ها روی سطوح مرطوب و صیقلی عمارت بیکر می‌شود و نورپردازی محیطی را به واقعیت نزدیک‌تر می‌کند. البته فعال‌سازی این قابلیت نیاز به کارت‌های گرافیک سری RTX انویدیا یا سری RX 6000 ای‌ام‌دی دارد. لازم به ذکر است که پس از این آپدیت، نسخه دایرکت‌ایکس ۱۱ بازی جای خود را به دایرکت‌ایکس ۱۲ داد که ممکن است روی سیستم‌های قدیمی‌تر چالش‌برانگیز باشد.

در نسخه‌های نسل هشتمی (PS4 و Xbox One)، زمان بارگذاری اولیه بازی و جابجایی بین برخی مناطق ممکن است تا ۳۰ الی ۵۰ ثانیه به طول بیانجامد. اما در نسخه‌های نسل نهمی و PC (در صورت استفاده از NVMe SSD)، به لطف معماری جدید حافظه، این زمان به شکل چشمگیری کاهش یافته و به کمتر از ۵ الی ۱۰ ثانیه رسیده است. این سرعت بالا باعث می‌شود که غوطه‌وری بازیکن در دنیای بازی حفظ شود و پس از هر بار شکست، بلافاصله به جریان بازی بازگردد که این یک مزیت فنی بزرگ برای نسخه‌های جدید محسوب می‌شود.

بله، این بازی یکی از بهترین پیاده‌سازی‌های تکنولوژی HDR (High Dynamic Range) را در زمان عرضه داشت. با فعال کردن HDR، تضاد میان نقاط تاریک و روشن به شدت افزایش می‌یابد. در محیط‌های تاریک عمارت، جزئیات بیشتری در سایه‌ها قابل رویت است و نور شمع‌ها یا چراغ‌قوه ایتن با درخشش واقع‌گرایانه‌تری نمایش داده می‌شود. این ویژگی برای یک بازی ترسناک که اتمسفر آن بر پایه تاریکی و نورپردازی است، بسیار حیاتی بوده و عمق بصری بازی را دوچندان می‌کند، به شرطی که نمایشگر کاربر نیز از این استاندارد پشتیبانی کند.

در زمان عرضه در سال ۲۰۱۷، بازی با قیمت استاندارد ۶۰ دلار برای تمامی پلتفرم‌ها منتشر شد. با گذشت زمان و عرضه نسخه‌های جدیدتر، قیمت پایه بازی کاهش یافته و اکنون معمولاً با قیمت ۱۹.۹۹ دلار در فروشگاه‌های دیجیتالی مانند استیم، پلی‌استیشن استور و ایکس‌باکس لایو به فروش می‌رسد. البته در زمان حراج‌های فصلی، قیمت این بازی اغلب با تخفیف‌های سنگین به زیر ۱۰ دلار می‌رسد که ارزش خرید بسیار بالایی دارد. همچنین نسخه Gold Edition که شامل تمامی محتواهای اضافی است، با قیمتی در حدود ۳۹.۹۹ دلار عرضه می‌شود.

نسخه Gold Edition شامل بازی اصلی به همراه تمامی بسته‌های الحاقی منتشر شده است. این محتویات شامل دو بخش Banned Footage Vol. 1 & 2 (که دارای چندین مینی‌گیم و سناریوی فرعی است) و دو اپیزود داستانی مهم به نام‌های End of Zoe و Not a Hero می‌باشد. خرید این نسخه برای کسانی که می‌خواهند تجربه کاملی از داستان و گیم‌پلی داشته باشند بسیار مقرون به صرفه‌تر از خرید جداگانه DLCهاست. با توجه به اینکه داستان Zoe و کریس ردفیلد در این نسخه تکمیل می‌شود، تهیه Gold Edition به شدت به طرفداران پیشنهاد می‌شود.

بیشتر بسته‌های الحاقی بازی پولی هستند، اما یک استثنای مهم وجود دارد. بسته داستانی Not a Hero که در آن بازیکن کنترل کریس ردفیلد را بر عهده می‌گیرد، به صورت کاملاً رایگان برای تمامی دارندگان بازی اصلی منتشر شد. اما بسته‌های Banned Footage (شامل بخش‌هایی مثل Nightmare، Bedroom و 21) و همچنین اپیزود داستانی End of Zoe به عنوان محتوای پولی عرضه شدند و بخشی از Season Pass بازی هستند. کپ‌کام با رایگان کردن Not a Hero سعی کرد از طرفداران بابت تاخیر در عرضه آن دلجویی کند.

وضعیت حضور بازی در سرویس‌های اشتراکی متغیر است. در مقاطع زمانی مختلف، این بازی بر روی سرویس Xbox Game Pass در دسترس بوده است. همچنین برای دارندگان پلی‌استیشن ۵ که اشتراک PS Plus داشتند، این بازی بخشی از مجموعه PS Plus Collection بود (که البته این مجموعه اکنون بازنشسته شده است). در حال حاضر، بازی ممکن است در سطوح Extra یا Premium سرویس جدید پلی‌استیشن پلاس موجود باشد. پیشنهاد می‌شود قبل از خرید، وضعیت فعلی بازی را در سرویس اشتراکی پلتفرم خود چک کنید زیرا ممکن است بدون هزینه اضافی به آن دسترسی داشته باشید.

خیر، Resident Evil 7 فاقد هرگونه پرداخت درون‌برنامه‌ای، لوت‌باکس یا فروشگاه داخلی برای خرید آیتم‌های تزئینی و تجهیزات با پول واقعی است. تمام سلاح‌ها، ارتقاها و آیتم‌های بازی تنها از طریق پیشروی در داستان و جستجو در محیط به دست می‌آیند. این موضوع باعث شده تا تعادل بازی حفظ شود و بازیکنان تنها بر اساس مهارت و تلاش خود در بازی پیشرفت کنند. تنها هزینه‌های اضافی مربوط به بسته‌های الحاقی داستانی بزرگ است که به صورت سنتی و در قالب DLC عرضه شده‌اند.

در گذشته، قیمت بازی در ریجن‌هایی مانند ترکیه و آرژانتین به دلیل سیاست‌های قیمت‌گذاری منطقه‌ای استیم بسیار ارزان‌تر از ریجن آمریکا یا اروپا بود. اما با تغییرات اخیر در سیاست‌های استیم و تبدیل واحد پولی این کشورها به دلار (USD)، قیمت‌ها به سطح جهانی نزدیک‌تر شده است. با این حال، همچنان در برخی ریجن‌های آسیای جنوب شرقی یا آسیای میانه، قیمت بازی ممکن است ۱۰ تا ۲۰ درصد ارزان‌تر باشد. برای خرید به صرفه، استفاده از سایت‌های مقایسه قیمت ریجن‌های استیم توصیه می‌شود تا بهترین زمان و مکان برای خرید شناسایی شود.

برای تجربه بازی در حالت VR روی پلی‌استیشن ۴ یا ۵، نیاز به خرید هدست PlayStation VR (نسخه اول) به همراه دوربین مخصوص و در برخی موارد دسته‌های Move دارید (هرچند بازی با دسته معمولی هم در VR قابل بازی است). هزینه این تجهیزات به صورت دست دوم یا نو متغیر است اما معمولاً بین ۱۵۰ تا ۲۵۰ دلار هزینه اضافی به همراه دارد. متأسفانه این بازی به صورت رسمی از هدست‌های PC VR مانند Oculus Rift یا HTC Vive پشتیبانی نمی‌کند، بنابراین کاربران PC هزینه‌ای برای VR رسمی نخواهند داشت مگر اینکه از مدهای غیررسمی استفاده کنند.

خرید Season Pass در صورتی که نسخه استاندارد بازی را دارید و می‌خواهید تمامی محتواهای اضافی را تجربه کنید، حدود ۲۵ تا ۳۰ درصد ارزان‌تر از خرید تک‌تک DLCها به صورت جداگانه تمام می‌شود. Season Pass شامل هر دو بسته Banned Footage و اپیزود End of Zoe است. با این حال، اگر هنوز بازی را خریداری نکرده‌اید، خرید نسخه Gold Edition که شامل بازی اصلی و سیزن پس است، همیشه ارزان‌ترین و منطقی‌ترین گزینه از نظر اقتصادی محسوب می‌شود.

این بازی توسط سازمان ESRB رده‌بندی M (مناسب برای افراد بالای ۱۷ سال) و توسط سازمان PEGI رده‌بندی ۱۸ را دریافت کرده است. دلایل این رده‌بندی شامل خشونت بسیار شدید، نمایش خون و قطع عضو، صحنه‌های شکنجه، زبان تند و توهین‌آمیز و اتمسفر به شدت ترسناک و استرس‌زا است. بازی دارای صحنه‌هایی است که ممکن است برای افراد حساس یا کودکان آسیب‌های روانی به همراه داشته باشد، لذا رعایت این رده‌بندی سنی برای خانواده‌ها و بازیکنان بسیار حائز اهمیت است.

کپ‌کام به طور کلی اجازه استریم و انتشار ویدئوهای گیم‌پلی بازی‌های خود را به کاربران می‌دهد، مشروط بر اینکه محتوا جنبه آموزشی، نقد یا سرگرمی داشته باشد. با این حال، استفاده مستقیم از موسیقی‌های بازی که دارای کپی‌رایت جداگانه هستند یا انتشار ویدئوهای طولانی بدون هیچ‌گونه تفسیر و تغییر (Raw Gameplay) ممکن است منجر به دریافت اخطار کپی‌رایت شود. همچنین کپ‌کام توصیه می‌کند که تولیدکنندگان محتوا از انتشار اسپویلرهای داستانی در تصاویر بندانگشتی (Thumbnail) خودداری کنند تا تجربه سایر بازیکنان خراب نشود.

استفاده از مدها در بخش تک‌نفره بازی Resident Evil 7 از نظر قانونی مشکلی ایجاد نمی‌کند و کپ‌کام معمولاً با مدهایی که تجربه بازیکن را بهبود می‌بخشند (مانند مدهای گرافیکی یا تغییر لباس) برخورد نمی‌کند. با این حال، طبق توافقنامه کاربر (EULA)، کپ‌کام مسئولیتی در قبال خرابی‌های احتمالی ناشی از نصب مدها ندارد. همچنین استفاده از مدهایی که کدهای بازی را به قصد تقلب یا دور زدن قفل‌های امنیتی تغییر می‌دهند، ممکن است از نظر فنی نقض قوانین محسوب شود، هرچند در یک بازی کاملاً آفلاین مانند RE7، احتمال بن شدن کاربر تقریباً صفر است.

بله، نسخه ژاپنی بازی (که با نام Biohazard 7 شناخته می‌شود) در دو نسخه عرضه شد: نسخه معمولی و نسخه Cero D که دارای سانسور در بخش‌های خشونت‌آمیز و قطع عضو بود تا با قوانین سخت‌گیرانه ژاپن مطابقت داشته باشد. حتی نسخه Cero Z که خشن‌ترین نسخه در ژاپن است، نسبت به نسخه جهانی (Global) محدودیت‌هایی در نمایش جزئیات متلاشی شدن بدن دارد. در سایر کشورها مانند آلمان که معمولاً قوانین سختی دارند، بازی به صورت کامل و بدون سانسور منتشر شد، زیرا استانداردهای رده‌بندی سنی در سال‌های اخیر تغییر کرده است.

موتور گرافیکی RE Engine یک موتور کاملاً اختصاصی و داخلی (Proprietary) متعلق به شرکت کپ‌کام است. تمامی حقوق مادی و معنوی این موتور محفوظ بوده و برخلاف موتورهایی مثل آنریل انجین، برای استفاده عمومی یا تجاری توسط سایر استودیوها در دسترس نیست. کپ‌کام از این موتور برای توسعه اکثر بازی‌های مدرن خود از جمله Resident Evil Village، Devil May Cry 5 و Monster Hunter Rise استفاده کرده است. هرگونه مهندسی معکوس یا استخراج کدهای این موتور از داخل فایل‌های بازی غیرقانونی تلقی می‌شود.

بله، خرید و فروش دیسک‌های فیزیکی دست دوم برای کنسول‌های پلی‌استیشن و ایکس‌باکس کاملاً قانونی است و کاربران می‌توانند دیسک خود را پس از بازی به فروش برسانند یا دیسک کارکرده خریداری کنند. با این حال، باید توجه داشت که کدهای دیجیتالی موجود در بسته‌بندی (مانند کدهای DLC یا Season Pass در نسخه گلد) معمولاً یک‌بار مصرف هستند و در صورت استفاده توسط مالک قبلی، برای خریدار جدید فعال نخواهند شد. در نسخه‌های دیجیتالی، امکان انتقال مالکیت بازی به شخص دیگر وجود ندارد و اکانت‌ها طبق قوانین سونی و مایکروسافت غیرقابل فروش هستند.

توافقنامه سطح کاربر (EULA) در Resident Evil 7 تاکید می‌کند که شما با خرید بازی، تنها «اجازه استفاده» از آن را دریافت می‌کنید و مالک کدهای بازی نیستید. این توافقنامه بازیکن را از هرگونه کپی‌برداری غیرمجاز، توزیع تجاری، اجاره دادن بازی بدون اجازه، و تغییر در فایل‌های سیستمی برای دور زدن DRM (مانند Denuvo) منع می‌کند. همچنین ذکر شده است که کپ‌کام حق دارد در صورت نیاز، آپدیت‌هایی را منتشر کند که ممکن است برخی ویژگی‌ها را تغییر دهد یا برای اجرای بازی الزامی باشد.

بله، کپ‌کام برای طراحی چهره شخصیت‌هایی مانند ایتن، میا و اعضای خانواده بیکر از مدل‌های واقعی انسانی و اسکن سه‌بعدی آن‌ها استفاده کرده است. این افراد (Face Models) قراردادهای حقوقی مشخصی با کپ‌کام امضا کرده‌اند که به این شرکت اجازه می‌دهد از چهره آن‌ها در بازی و محصولات مرتبط استفاده کند. با این حال، حقوق شخصیت (Character Rights) به طور کامل متعلق به کپ‌کام است و مدل‌های واقعی حق ادعایی بر روی درآمدهای حاصل از فروش بازی یا استفاده از آن شخصیت در نسخه‌های بعدی ندارند.