بیوگرافی کامل گروه متالیکا؛ از آغاز تا اسطوره‌ شدن در موسیقی

گروه متالیکا در سال ۱۹۸۱ در شهر لس‌آنجلس ایالت کالیفرنیا شکل گرفت. جرقه اصلی تشکیل گروه با انتشار یک آگهی در روزنامه «Recycler» توسط لارس اولریک (درامر) زده شد که جیمز هتفیلد (خواننده و نوازنده گیتار ریتم) به آن پاسخ داد. این دو نفر هسته اصلی و دائمی گروه را تشکیل دادند. در ابتدا دیو ماستین و ران مک‌گاونی نیز در گروه حضور داشتند، اما ترکیب کلاسیک و پایدارتر گروه با پیوستن کلیف برتون و کرک همت شکل گرفت که متالیکا را به یکی از پیشگامان سبک ثرش متال تبدیل کرد.

اصطلاح «چهار بزرگ» به چهار گروه پیشگام و تاثیرگذار سبک ثرش متال (Thrash Metal) اشاره دارد که در دهه ۱۹۸۰ میلادی این سبک را به محبوبیت جهانی رساندند. این چهار گروه عبارتند از متالیکا (Metallica)، مگادث (Megadeth)، اسلیر (Slayer) و انترکس (Anthrax). متالیکا از نظر تجاری و تعداد مخاطب، موفق‌ترین عضو این گروه چهارگانه محسوب می‌شود. این گروه‌ها در سال‌های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱ چندین کنسرت مشترک تاریخی تحت همین عنوان در سراسر جهان برگزار کردند که نمادی از اتحاد و قدرت موسیقی متال در تاریخ بود.

در حال حاضر (سال ۲۰۲۴)، ترکیب اعضای متالیکا شامل چهار هنرمند برجسته است: جیمز هتفیلد به عنوان خواننده اصلی و نوازنده گیتار ریتم، لارس اولریک به عنوان نوازنده درامز، کرک همت به عنوان نوازنده گیتار لید (اصلی) و رابرت تروهیو به عنوان نوازنده گیتار بیس. جیمز و لارس از ابتدای تاسیس در سال ۱۹۸۱ حضور داشته‌اند، کرک همت در سال ۱۹۸۳ جایگزین دیو ماستین شد و رابرت تروهیو نیز از سال ۲۰۰۳ پس از جدایی جیسون نیوستد به گروه پیوست و طولانی‌ترین دوره حضور یک بیس‌ئیست در تاریخ گروه را ثبت کرده است.

کلیف برتون (Cliff Burton) نوازنده افسانه‌ای گیتار بیس متالیکا بود که در سه آلبوم اول گروه نقش کلیدی در آهنگسازی و ایجاد ساختارهای ملودیک داشت. او به دلیل تکنیک منحصربه‌فردش در نواختن بیس با افکت‌های گیتار الکتریک مشهور بود. متاسفانه در ۲۷ سپتامبر ۱۹۸۶، در جریان تور اروپایی آلبوم «Master of Puppets»، اتوبوس حامل اعضای گروه در سوئد دچار سانحه واژگونی شد و کلیف برتون در سن ۲۴ سالگی جان خود را از دست داد. مرگ او شوک بزرگی به دنیای موسیقی وارد کرد و هنوز هم از او به عنوان یکی از برترین نوازندگان تاریخ یاد می‌شود.

آلبوم پنجم گروه که در سال ۱۹۹۱ منتشر شد و به دلیل طرح جلدش به «آلبوم سیاه» (The Black Album) معروف گشت، نقطه عطف تجاری متالیکا محسوب می‌شود. این آلبوم با تهیه‌کنندگی باب راک، صدایی صیقلی‌تر و ساختاری ساده‌تر نسبت به آثار ثرش متال قبلی داشت. آهنگ‌های ماندگاری مانند «Enter Sandman» و «Nothing Else Matters» در این آلبوم قرار دارند. این اثر با فروش بیش از ۱۶ میلیون نسخه تنها در آمریکا و بیش از ۳۰ میلیون نسخه در جهان، متالیکا را از یک گروه زیرزمینی به یک پدیده جهانی و استادیومی تبدیل کرد.

جدیدترین آلبوم استودیویی متالیکا با نام «72 Seasons» در ۱۴ آوریل ۲۰۲۳ منتشر شد. این آلبوم دارای ۱۲ قطعه است و زمانی بیش از ۷۷ دقیقه دارد. مفهوم نام آلبوم به ۱۸ سال اول زندگی انسان (۷۲ فصل) اشاره دارد که شخصیت واقعی ما در آن شکل می‌گیرد. این آلبوم با تهیه‌کنندگی گرگ فایلمن و جیمز هتفیلد/لارس اولریک ضبط شده و بازگشتی به ریشه‌های پرانرژی گروه با تولیدی مدرن محسوب می‌شود. قطعاتی مانند «Lux Æterna» با استقبال بسیار خوبی از سوی منتقدان و هواداران مواجه شد و جایگاه گروه را در دهه پنجم فعالیتشان تثبیت کرد.

متالیکا یکی از پرافتخارترین گروه‌های متال در مراسم گرمی است و تاکنون موفق به کسب ۹ جایزه گرمی (Grammy Awards) شده است. اولین جایزه آن‌ها در سال ۱۹۹۰ برای اجرای آهنگ «One» در شاخه بهترین اجرای متال دریافت شد. آن‌ها در دهه‌های مختلف برای آلبوم‌هایی نظیر «The Black Album» و تک‌آهنگ‌هایی مانند «Enter Sandman»، «Stone Cold Crazy» و «St. Anger» جوایز متعددی را از آن خود کرده‌اند. علاوه بر این، آن‌ها در سال ۲۰۰۹ به تالار مشاهیر راک اند رول راه یافتند که نشان‌دهنده تاثیر عمیق فرهنگی و هنری آن‌ها بر صنعت موسیقی جهان است.

دیو ماستین، نوازنده گیتار لید اولیه متالیکا، در سال ۱۹۸۳ و درست پیش از ضبط اولین آلبوم گروه (Kill 'Em All) به دلیل سوءمصرف شدید الکل، رفتارهای خشونت‌آمیز و درگیری با سایر اعضا اخراج شد. این اخراج باعث شد او گروه «مگادث» را تاسیس کند که خود به یکی از بزرگترین گروه‌های متال جهان تبدیل شد. رقابت بین متالیکا و مگادث برای دهه‌ها یکی از جذاب‌ترین حواشی دنیای موسیقی بود، هرچند در سال‌های اخیر اعضای هر دو گروه با هم صلح کرده و حتی در کنسرت‌های «چهار بزرگ» در کنار یکدیگر به اجرای برنامه پرداخته‌اند.

فرآیند آهنگسازی در متالیکا عمدتاً بر پایه همکاری نزدیک بین جیمز هتفیلد و لارس اولریک استوار است. معمولاً جیمز هتفیلد ریف‌های گیتار (Riffs) را خلق می‌کند و لارس اولریک با گوش دادن به هزاران ساعت ضبط از تمرینات، بهترین ریف‌ها را انتخاب و ساختار کلی آهنگ را طراحی می‌کند. لارس به نوعی نقش «ویراستار» موسیقی گروه را دارد. در مراحل بعدی، کرک همت سولوی گیتار را اضافه می‌کند و رابرت تروهیو خطوط بیس را می‌نویسد. در آلبوم‌های اخیر، مشارکت سایر اعضا در ایده‌پردازی اولیه بیشتر شده است، اما هسته تصمیم‌گیری همچنان جیمز و لارس هستند.

تور جهانی M72 که برای حمایت از آلبوم «72 Seasons» طراحی شده، شامل یک کانسپت نوآورانه به نام «No Repeat Weekend» است. در این تور، گروه در هر شهر دو شب اجرا می‌کند و لیست آهنگ‌ها (Setlist) و گروه‌های مکمل در هر دو شب کاملاً متفاوت است، به طوری که هیچ آهنگی تکرار نمی‌شود. همچنین طراحی صحنه به صورت دایره‌ای (Ring) در مرکز استادیوم قرار دارد و بخش «Snake Pit» (گودال مار) در مرکز صحنه به هواداران اجازه می‌دهد در قلب اجرا حضور داشته باشند. این تور از نظر لجستیکی و فنی یکی از پیچیده‌ترین تورهای تاریخ موسیقی است.

این مستند که در سال ۲۰۰۴ منتشر شد، یکی از صادقانه‌ترین نگاه‌ها به فروپاشی و بازسازی یک گروه بزرگ موسیقی است. این فیلم فرآیند ضبط آلبوم «St. Anger» را در زمانی نشان می‌دهد که گروه با بحران‌های شدیدی از جمله ترک اعتیاد جیمز هتفیلد، جدایی جیسون نیوستد و اختلافات شدید بین لارس و جیمز روبرو بود. حضور یک روان‌شناس (فیل توول) برای کمک به اعضا جهت برقراری ارتباط مجدد، بخش مهمی از این مستند است. این فیلم نشان داد که حتی بزرگترین ستاره‌های راک نیز با چالش‌های روانی و ارتباطی جدی دست و پنجه نرم می‌کنند.

آماده‌سازی متالیکا برای آلبوم‌های جدید شامل مرحله‌ای به نام «Riff Bank» است. جیمز هتفیلد صدها ریف گیتار را که در طول تورها یا زمان‌های استراحت ضبط کرده، جمع‌آوری می‌کند. سپس گروه در استودیوی اختصاصی خود (HQ) در سن رافائل کالیفرنیا گرد هم می‌آیند. آن‌ها ماه‌ها وقت صرف «Jamming» یا بداهه نوازی روی این ایده‌ها می‌کنند. لارس اولریک تمام این جلسات را ضبط و آرشیو می‌کند. پس از انتخاب قطعات برتر، وارد مرحله پیش‌تولید و سپس ضبط نهایی با تهیه‌کننده می‌شوند که ممکن است چندین سال به طول بینجامد تا به کیفیت مطلوب برسند.

تهیه‌کنندگان نقش حیاتی در تکامل صدای متالیکا داشته‌اند. در دهه ۸۰، فلمینگ راسموسن به آن‌ها کمک کرد تا صدای خشک و قدرتمند ثرش متال را تثبیت کنند. باب راک در دهه ۹۰ با آلبوم سیاه، صدا را به سمت هارد راک تجاری و سنگین برد که باعث موفقیت عظیم جهانی شد. ریک روبین در آلبوم «Death Magnetic» سعی کرد گروه را به ریشه‌های پیچیده و طولانی‌نویسی برگرداند. در سال‌های اخیر، گرگ فایلمن با ایجاد تعادلی بین شفافیت مدرن و قدرت کلاسیک، توانسته است صدایی وفادار به هویت متالیکا تولید کند که در آلبوم «72 Seasons» به وضوح شنیده می‌شود.

لارس اولریک مسئول اصلی چیدمان لیست آهنگ‌ها برای هر کنسرت است. او با بررسی تاریخچه اجراهای گروه در آن شهر خاص، سعی می‌کند لیستی تهیه کند که هم شامل آهنگ‌های محبوب (مانند Master of Puppets) باشد و هم آهنگ‌های کمتر اجرا شده را در بر بگیرد تا برای هواداران تکراری نشود. او حتی لیست آهنگ‌های گروه‌هایی که قبلاً در آن استادیوم اجرا کرده‌اند را بررسی می‌کند تا از نظر ریتم و انرژی، بهترین تجربه را برای مخاطب ایجاد کند. در تور M72، این فرآیند به دلیل عدم تکرار آهنگ در دو شب متوالی، بسیار پیچیده‌تر شده است.

متالیکا در ابتدای فعالیت (تا سال ۱۹۸۹) از ساخت موزیک‌ویدیو امتناع می‌کرد، اما با ویدیو «One» که شامل صحنه‌هایی از فیلم «Johnny Got His Gun» بود، وارد این عرصه شد. در دهه ۹۰، آن‌ها با کارگردانان بزرگی مثل آنتون کوربین همکاری کردند تا ویدیوهای هنری و مفهومی بسازند. برای آلبوم «Hardwired... to Self-Destruct»، آن‌ها استراتژی جدیدی به کار بردند و برای تمام ۱۳ قطعه آلبوم موزیک‌ویدیو ساختند. این روند در آلبوم «72 Seasons» نیز ادامه یافت که نشان‌دهنده اهمیت محتوای تصویری در عصر یوتیوب و شبکه‌های اجتماعی برای این گروه پیشرو است.

اعضای متالیکا اکنون در دهه ۶۰ زندگی خود هستند و برای حفظ سطح انرژی در تورهای طولانی، برنامه‌های سخت‌گیرانه‌ای دارند. آن‌ها با مربیان ورزشی، فیزیوتراپ‌ها و متخصصان تغذیه سفر می‌کنند. جیمز هتفیلد و لارس اولریک به شدت بر آمادگی جسمانی تمرکز دارند تا بتوانند اجراهای دو ساعته پرفشار را تحمل کنند. همچنین، آن‌ها بین کنسرت‌ها فواصل زمانی بیشتری (معمولاً دو روز استراحت) قرار می‌دهند تا تارهای صوتی جیمز و مفاصل لارس بازسازی شود. این رویکرد حرفه‌ای باعث شده که کیفیت اجراهای زنده آن‌ها همچنان در سطح بسیار بالایی باقی بماند.

جیمز هتفیلد عمدتاً از گیتارهای سفارشی شرکت ESP استفاده می‌کند که مدل‌های مشهوری مانند «Iron Cross» و «Snakebyte» از آن جمله‌اند. او همچنین از گیتارهای کلاسیک Gibson Explorer نیز بهره می‌برد. برای آمپلی‌فایر، ترکیب اصلی او شامل Mesa Boogie (به ویژه مدل TriAxis و Dual Rectifier) برای صداهای سنگین و Diezel VH4 است. صدای ریتمیک جیمز به دلیل تکنیک «Down-picking» سریع و دقیق او و استفاده از پیکاپ‌های فعال EMG (مدل سفارشی JH Set) بسیار شفاف، کوبنده و دارای فرکانس‌های پایین قدرتمند است که امضای صوتی متالیکا محسوب می‌شود.

کرک همت به خاطر استفاده گسترده از پدال «Wah-wah» در سولوهایش شناخته می‌شود که به بخشی جدایی‌ناپذیر از صدای او تبدیل شده است. او از گیتارهای سفارشی ESP مدل KH-2 استفاده می‌کند که اغلب با طرح‌های فیلم‌های ترسناک کلاسیک تزئین شده‌اند. کرک همچنین از پدال وا-وای سفارشی خود (Dunlop KH95) استفاده می‌کند. تکنیک او ترکیبی از مقیاس‌های پنتاتونیک و بلوز با سرعت بالا (Shredding) است. در سال‌های اخیر، او همکاری نزدیکی با شرکت Gibson برای بازسازی گیتار افسانه‌ای «Greeny» (گیتار سابق پیتر گرین و گری مور) داشته که در اجراهای زنده از آن استفاده می‌کند.

لارس اولریک از درام‌های شرکت Tama (سری Starclassic Maple) و سنج‌های Zildjian استفاده می‌کند. چیدمان درام او شامل دو باس‌درام (Double Bass)، چندین تام-تام و سنج‌های چاینا است که برای سبک ثرش متال ضروری هستند. سبک نوازندگی لارس بیشتر بر پایه همراهی با ریف‌های گیتار و ایجاد ضربات تاکیدی (Accents) است تا نمایش تکنیک‌های پیچیده جاز. او یکی از اولین درامرهایی بود که استفاده از دو باس‌درام را در موسیقی متال به محبوبیت رساند. چوب‌های درام او نیز مدل سفارشی Ahead هستند که از آلومینیوم ساخته شده و دوام بسیار بالایی دارند.

رابرت تروهیو با تکنیک نوازندگی با انگشت (Fingerstyle) و استایل «پنجه خرچنگی»، قدرت و تحرک زیادی به بخش ریتمیک متالیکا بخشیده است. او از گیتارهای بیس سفارشی Warwick و همچنین مدل‌های Fernandes و Zon استفاده می‌کند. رابرت از آمپلی‌فایرهای Ampeg برای ایجاد صدای گرم و پرحجم بهره می‌برد. برخلاف نوازنده قبلی (جیسون نیوستد) که با پیک می‌نواخت، رابرت با انگشتانش صدایی نرم‌تر اما بسیار کوبنده ایجاد می‌کند که به خوبی با درام لارس هماهنگ می‌شود. او همچنین توانایی اجرای تکنیک‌های پیچیده فانک و اسلپ را دارد که در برخی قطعات متالیکا به کار گرفته شده است.

آلبوم «Death Magnetic» (۲۰۰۸) به دلیل پدیده‌ای به نام «Loudness War» (جنگ بلندی) مورد انتقاد شدید قرار گرفت. در فرآیند مسترینگ، سطح صدا به قدری بالا برده شده بود که باعث ایجاد اعوجاج دیجیتالی (Clipping) و از بین رفتن محدوده دینامیکی موسیقی گشت. بسیاری از هواداران معتقد بودند که نسخه موجود در بازی ویدیویی «Guitar Hero» کیفیت بهتری نسبت به نسخه CD دارد، زیرا در بازی صدا فشرده نشده بود. این موضوع باعث شد در آلبوم‌های بعدی، گروه و مهندسان صدا دقت بیشتری به حفظ کیفیت و پویایی صدا داشته باشند.

مدیریت صدای متالیکا در استادیوم‌های بزرگ بر عهده تیمی از زبده‌ترین مهندسان صدا (مانند بیگ میک هیوز) است. آن‌ها از سیستم‌های صوتی پیشرفته Line Array (مانند برند Meyer Sound) استفاده می‌کنند که به صورت ۳۶۰ درجه در استادیوم چیده می‌شوند تا صدا در تمام نقاط به طور یکنواخت شنیده شود. گروه از سیستم مانیتورینگ داخل گوش (In-ear monitors) استفاده می‌کند تا صدای خود را به وضوح بشنوند. همچنین، تمام تجهیزات گیتار و بیس به صورت دیجیتال (استفاده از شبیه‌سازهایی مثل Fractal Audio) مدیریت می‌شوند تا پایداری صدا در شرایط مختلف آب و هوایی حفظ شود.

«Blackened Recordings» نام لیبل مستقل ضبط موسیقی است که متالیکا در سال ۲۰۱۲ تاسیس کرد. پس از پایان قرارداد طولانی‌مدت با Warner Music، گروه موفق شد مالکیت تمام مسترینگ‌های (Master Recordings) آلبوم‌های قبلی و ویدیوهای خود را به دست آورد. این یک حرکت فنی و تجاری بزرگ بود که به آن‌ها اجازه می‌دهد کنترل کاملی بر نحوه انتشار، بازنشر (Remaster) و توزیع آثارشان داشته باشند. تمام آلبوم‌های جدید و نسخه‌های لوکس قدیمی اکنون تحت این لیبل منتشر می‌شوند که سودآوری و استقلال هنری گروه را به حداکثر رسانده است.

استودیوی HQ که در سن رافائل کالیفرنیا واقع شده، مقر فرماندهی متالیکا است. این مرکز شامل یک استودیوی ضبط مجهز با کنسول‌های آنالوگ و دیجیتال پیشرفته، اتاق تمرین بزرگ، انبار نگهداری هزاران گیتار و تجهیزات، و دفتری برای مدیریت کارهای اداری گروه است. همچنین یک موزه کوچک از یادگاری‌های تاریخ گروه در آنجا قرار دارد. این فضا به اعضا اجازه می‌دهد بدون محدودیت زمانی و هزینه‌های اجاره استودیوهای خارجی، به خلق موسیقی بپردازند. بسیاری از پخش‌های زنده و ضبط‌های تمرینی که در یوتیوب منتشر می‌شود، در همین مکان انجام می‌گیرد.

متالیکا یکی از پرفروش‌ترین هنرمندان تاریخ موسیقی است. بر اساس آمارهای رسمی تا سال ۲۰۲۴، این گروه بیش از ۱۲۵ تا ۱۵۰ میلیون نسخه آلبوم در سراسر جهان فروخته است. آلبوم «متالیکا» (آلبوم سیاه) به تنهایی بیش از ۳۰ میلیون نسخه فروش داشته و همچنان هر هفته هزاران نسخه از آن به فروش می‌رسد. در عصر استریم نیز متالیکا با میلیاردها پخش در پلتفرم‌هایی مانند اسپاتیفای و یوتیوب، جایگاه خود را به عنوان یکی از سودآورترین گروه‌های موسیقی حفظ کرده است. این حجم از فروش، آن‌ها را در ردیف بزرگانی چون لد زپلین و پینک فلوید قرار می‌دهد.

بنیاد «All Within My Hands» در سال ۲۰۱۷ توسط اعضای متالیکا تاسیس شد. هدف این بنیاد کمک به جوامعی است که از گروه حمایت کرده‌اند. فعالیت‌های اصلی آن شامل مبارزه با گرسنگی (از طریق کمک به بانک‌های غذا)، حمایت از آموزش‌های فنی و حرفه‌ای (برنامه Metallica Scholars) و کمک‌های اضطراری در بلایای طبیعی است. بخش قابل توجهی از درآمد حاصل از فروش بلیت‌های کنسرت و محصولات جانبی به این بنیاد اختصاص می‌یابد. تا به امروز، این بنیاد میلیون‌ها دلار به خیریه‌های مختلف در سراسر جهان کمک کرده است که نشان‌دهنده مسئولیت اجتماعی گروه است.

اجرای توری در ابعاد M72 هزینه‌های سرسام‌آوری دارد که به میلیون‌ها دلار برای هر اجرا می‌رسد. این هزینه‌ها شامل اجاره استادیوم‌ها، دستمزد بیش از ۱۰۰ نفر خدمه فنی (Crew)، هزینه‌های حمل و نقل ده‌ها کامیون تجهیزات و چندین هواپیما، بیمه، سیستم‌های صوتی و تصویری پیشرفته و نورپردازی است. طراحی صحنه دایره‌ای و نمایشگرهای عظیم ۳۶۰ درجه به تنهایی هزینه‌های مهندسی بالایی دارند. با این حال، درآمد حاصل از فروش بلیت و محصولات جانبی (Merchandise) در هر شهر معمولاً بین ۵ تا ۱۰ میلیون دلار برآورد می‌شود که این تورها را به پروژه‌های بسیار سودآور تبدیل می‌کند.

قیمت بلیت‌های متالیکا بسته به مکان صندلی و نوع پکیج متفاوت است. بلیت‌های معمولی معمولاً از ۸۰ دلار شروع شده و تا ۲۰۰ دلار در جایگاه‌های نزدیک‌تر می‌رسد. اما متالیکا پکیج‌های VIP ویژه‌ای نیز ارائه می‌دهد؛ مثلاً بلیت‌های «Snake Pit» که اجازه حضور در مرکز صحنه را می‌دهد، یا پکیج «Nothing Else Matters» که شامل دسترسی به پشت صحنه، شام اختصاصی و ملاقات با اعضا (در برخی موارد) است، می‌تواند قیمتی بین ۵۰۰ تا ۳۰۰۰ دلار داشته باشد. در تور M72، بلیت‌های دو روزه نیز با تخفیف نسبت به خرید جداگانه ارائه می‌شوند تا هواداران تشویق به حضور در هر دو شب شوند.

اعضای متالیکا از ثروتمندترین موسیقیدانان جهان هستند. ثروت خالص جیمز هتفیلد و لارس اولریک هر کدام حدود ۳۰۰ تا ۳۵۰ میلیون دلار تخمین زده می‌شود که حاصل دهه‌ها فروش آلبوم، تورهای جهانی موفق و سرمایه‌گذاری‌های هوشمندانه است. کرک همت با ثروتی حدود ۲۰۰ میلیون دلار و رابرت تروهیو با حدود ۵۰ میلیون دلار در رده‌های بعدی قرار دارند. بخش بزرگی از این ثروت از مالکیت کامل بر آثارشان (از طریق Blackened Recordings) و تورهای استادیومی مداوم به دست آمده است که متالیکا را به یک بنگاه اقتصادی قدرتمند تبدیل کرده است.

متالیکا یکی از پرمخاطب‌ترین گروه‌های راک در اسپاتیفای است و ماهانه بیش از ۲۵ تا ۳۰ میلیون شنونده فعال دارد. با توجه به نرخ‌های پرداخت استریم، تخمین زده می‌شود که آن‌ها سالانه میلیون‌ها دلار تنها از این پلتفرم درآمد کسب کنند. آهنگ‌هایی مانند «Enter Sandman» و «Nothing Else Matters» هر کدام بیش از یک میلیارد پخش دارند. اگرچه درآمد استریم به ازای هر پخش ناچیز است، اما حجم عظیم مخاطبان متالیکا و کاتالوگ غنی آن‌ها باعث شده است که استریمینگ به یک منبع درآمد پایدار و قابل توجه برای گروه و لیبل اختصاصی‌شان تبدیل شود.

فروش محصولات جانبی بخش حیاتی از درآمد متالیکا را تشکیل می‌دهد. در هر کنسرت استادیومی، غرفه‌های فروش تی‌شرت، هودی، پوستر و اقلام کلکسیونی صف‌های طولانی دارند. تخمین زده می‌شود که درآمد حاصل از فروش محصولات جانبی در هر شب کنسرت می‌تواند به بیش از ۱ میلیون دلار برسد. علاوه بر این، فروشگاه آنلاین متالیکا به صورت ۲۴ ساعته محصولاتی از جمله نسخه‌های محدود وینیل، لباس‌های طراحی شده و حتی نوشیدنی‌های اختصاصی (مانند ویسکی Blackened) را به سراسر جهان ارسال می‌کند که سهم بزرگی در گردش مالی سالانه گروه دارد.

متالیکا در طول تاریخ خود هزینه‌های حقوقی سنگینی را متحمل شده است. بزرگترین مورد، شکایت علیه سرویس نپستر (Napster) در سال ۲۰۰۰ بود که هزینه‌های وکالت و دادرسی میلیونی داشت. همچنین، فرآیند بازپس‌گیری مالکیت مسترینگ آلبوم‌ها از شرکت وارنر مستلزم مذاکرات حقوقی پیچیده و پرداخت مبالغ کلان بود. علاوه بر این، گروه برای حفاظت از علامت تجاری (Trademark) و لوگوی خود، دائماً با سایت‌های فروش محصولات تقلبی در نبرد حقوقی است. مدیریت قراردادهای تورهای بین‌المللی در ده‌ها کشور مختلف نیز نیازمند یک تیم حقوقی دائمی و پرهزینه است تا از رعایت قوانین مالیاتی و کار اطمینان حاصل شود.

در سال ۲۰۰۰، متالیکا اولین هنرمند بزرگی بود که از سرویس اشتراک فایل نپستر به دلیل نقض کپی‌رایت شکایت کرد. لارس اولریک متوجه شد که نسخه دموی آهنگ «I Disappear» پیش از انتشار رسمی در نپستر پخش شده است. گروه لیستی از ۳۰۰ هزار کاربر که آهنگ‌های آن‌ها را غیرقانونی دانلود کرده بودند به نپستر داد و خواستار مسدود شدن آن‌ها شد. این اقدام باعث موجی از انتقادات علیه گروه گشت و آن‌ها را «پول‌پرست» نامیدند. با این حال، در درازمدت ثابت شد که متالیکا درست پیش‌بینی کرده بود و این شکایت باعث شکل‌گیری قوانین جدید برای توزیع دیجیتال موسیقی و حفظ حقوق هنرمندان شد.

از سال ۲۰۱۲، مالکیت کامل تمام مسترینگ‌های صوتی (Master Recordings) و ویدیوهای متالیکا به خود اعضای گروه تعلق دارد. آن‌ها با استفاده از یک بند در قرارداد قدیمی خود با Warner Music، موفق شدند حقوق آثارشان را پس بگیرند و لیبل مستقل خود یعنی «Blackened Recordings» را تاسیس کنند. این به معنای آن است که هرگونه استفاده از آهنگ‌های متالیکا در فیلم‌ها، تبلیغات یا بازی‌های ویدیویی، و همچنین تمام درآمدهای حاصل از فروش و استریم، مستقیماً تحت کنترل و مالکیت گروه است. این سطح از استقلال در صنعت موسیقی برای گروه‌هایی در این ابعاد بسیار نادر است.

نام «Metallica» و لوگوی مشهور آن (با حروف کشیده M و A) به عنوان علامت تجاری (Trademark) در سراسر جهان ثبت شده‌اند. گروه به شدت از این علائم محافظت می‌کند و تیم حقوقی آن‌ها به طور مداوم بازار را برای شناسایی محصولات غیررسمی و تقلبی رصد می‌کند. هرگونه استفاده تجاری از این نام یا لوگو بدون اجازه کتبی از شرکت «Metallica» غیرقانونی است. این حفاظت قانونی نه تنها شامل پوشاک و موسیقی، بلکه شامل دسته‌بندی‌های مختلفی از جمله بازی‌های ویدیویی، نوشیدنی‌ها و حتی ابزارهای دیجیتال می‌شود تا ارزش برند گروه حفظ گردد.

قراردادهای تورهای متالیکا اسناد بسیار قطور و پیچیده‌ای هستند که توسط وکلای ارشد تنظیم می‌شوند. این قراردادها شامل بندهای مربوط به ایمنی صحنه، بیمه مسئولیت مدنی (برای حوادث احتمالی هواداران یا خدمه)، استانداردهای فنی صدا و نور، و نحوه تقسیم سود حاصل از فروش بلیت و محصولات جانبی است. همچنین بندهای مربوط به «Force Majeure» (قوه قهریه) برای لغو کنسرت در شرایط خاص (مانند پاندمی کرونا) بسیار حیاتی هستند. هر کشور قوانین مالیاتی و کار متفاوتی دارد که باید در قراردادهای محلی لحاظ شود تا گروه با مشکلات قانونی در کشورهای میزبان مواجه نشود.

سیاست متالیکا در قبال یوتیوب در سال‌های اخیر بسیار منعطف‌تر شده است. آن‌ها به جای مسدود کردن ویدیوهای ساخته شده توسط هواداران، معمولاً از سیستم «Content ID» استفاده می‌کنند تا درآمد تبلیغاتی آن ویدیوها به گروه برسد. با این حال، آن‌ها کانال رسمی خود را بسیار فعال نگه داشته‌اند و محتوای باکیفیت منتشر می‌کنند تا مرجع اصلی هواداران باشند. در مورد پخش‌های زنده غیرقانونی در اینستاگرام یا تیک‌تاک، تیم دیجیتال گروه به سرعت وارد عمل می‌شود تا از انتشار محتوای بی‌کیفیت که حقوق انحصاری پخش گروه را نقض می‌کند، جلوگیری نماید.

جدایی جیسون نیوستد در سال ۲۰۰۱ عمدتاً به دلیل اختلافات هنری و شخصی (به ویژه مخالفت جیمز هتفیلد با پروژه جانبی جیسون به نام Echobrain) بود. از نظر حقوقی، خروج او مستلزم توافق‌نامه‌ای برای تسویه حقوق مالی او از آلبوم‌های گذشته و نحوه استفاده از نام و تصویر او در محصولات آینده بود. برخلاف بسیاری از گروه‌ها که پس از جدایی اعضا وارد جنگ‌های دادگاهی طولانی می‌شوند، جدایی جیسون نسبتاً سازمان‌یافته بود، هرچند از نظر عاطفی برای گروه بسیار سخت گذشت. او همچنان سهم خود را از حق امتیاز (Royalty) آلبوم‌هایی که در آن‌ها حضور داشته دریافت می‌کند.

شرکت «Q Prime» به مدیریت کلیف برنستاین و پیتر منچ، از سال ۱۹۸۴ مدیریت متالیکا را بر عهده داشته است. این شرکت نقش مغز متفکر پشت صحنه را در مذاکرات قراردادی، استراتژی‌های انتشار آلبوم و برنامه‌ریزی تورهای جهانی ایفا می‌کند. رابطه بین متالیکا و Q Prime یکی از طولانی‌ترین و موفق‌ترین همکاری‌ها در تاریخ موسیقی است. آن‌ها در تصمیمات بزرگی مانند شکایت از نپستر یا خرید مسترینگ آثار، مشاوره حقوقی و استراتژیک به گروه داده‌اند. این ثبات در مدیریت باعث شده متالیکا از بسیاری از تله‌های مالی و قانونی که گروه‌های دیگر را نابود کرده، در امان بماند.

حقوق آهنگسازی متالیکا (که متفاوت از حقوق مسترینگ صدا است) توسط شرکت خودشان مدیریت می‌شود. این حقوق مربوط به کلمات و ملودی‌های نوشته شده توسط اعضا است. هر بار که آهنگی از متالیکا در رادیو پخش می‌شود، توسط گروه دیگری بازخوانی (Cover) می‌گردد یا در یک فیلم استفاده می‌شود، مبلغی به عنوان حق امتیاز آهنگسازی به نویسندگان (عمدتاً هتفیلد و اولریک) پرداخت می‌شود. آن‌ها تیم‌های تخصصی دارند که در سراسر جهان بر جمع‌آوری این مبالغ از سازمان‌های حقوقی (مانند ASCAP یا BMI) نظارت می‌کنند تا اطمینان حاصل شود که حق مادی و معنوی خالقان اثر به درستی پرداخت می‌شود.