معرفی و بررسی انیمیشن پینوکیو 2022 (اثر گیرمو دل تورو)

این اثر توسط گی‌یرمو دل تورو، کارگردان برنده جایزه اسکار، با همکاری مارک گوستافسون کارگردانی شده است. دل تورو که برای فیلم‌هایی چون «شکل آب» و «هزارتوی پن» شناخته می‌شود، در این پروژه اولین تجربه کارگردانی انیمیشن بلند خود را پشت سر گذاشت. او با نگاهی فانتزی و در عین حال تاریک، روایتی متفاوت از داستان کلاسیک پینوکیو ارائه داده که با نسخه‌های قبلی تفاوت ساختاری و محتوایی چشمگیری دارد.

در سال ۲۰۲۲ دو نسخه از پینوکیو منتشر شد؛ نسخه دیزنی یک بازسازی لایو-اکشن از انیمیشن کلاسیک خود بود، اما نسخه دل تورو یک انیمیشن استاپ‌موشن با فضایی فلسفی و سیاسی است. نسخه دل تورو در ایتالیای دوران فاشیسم روایت می‌شود و به موضوعاتی چون مرگ، جنگ و اطاعت کورکورانه می‌پردازد، در حالی که نسخه دیزنی بیشتر بر جنبه‌های خانوادگی و وفاداری به نسخه ۱۹۴۰ تمرکز داشت.

برخلاف اکثر اقتباس‌ها، این انیمیشن در دهه ۱۹۳۰ میلادی و در بحبوحه قدرت گرفتن بنیتو موسولینی و حزب فاشیسم در ایتالیا جریان دارد. این بستر تاریخی به دل تورو اجازه داده تا مفهوم «عروسک خیمه‌شب‌بازی» را به کل جامعه تعمیم دهد؛ جایی که انسان‌ها مانند سربازانی مطیع رفتار می‌کنند و پینوکیو به عنوان موجودی که از قوانین پیروی نمی‌کند، نماد آزادی و سرکشی در برابر استبداد می‌شود.

این انیمیشن از تیم صداپیشگی بسیار قدرتمندی بهره می‌برد. ایوان مک‌گرگور در نقش سباستین جی. کریکت (جیرجیرک)، دیوید بردلی در نقش ژپتو، و گریگوری من در نقش پینوکیو حضور دارند. همچنین ستارگانی چون تیلدا سوئینتون در نقش فرشته مرگ، کیت بلانشت در نقش میمون (اسپاتزاتورا) و کریستوف والتس در نقش کنت ولپ، شخصیت‌های مکمل را با ظرافت بسیار بالایی صداگذاری کرده‌اند که به عمق دراماتیک اثر افزوده است.

اگرچه پینوکیو ۲۰۲۲ با درجه سنی PG (با نظارت والدین) منتشر شده، اما محتوای آن بسیار عمیق‌تر و گاهی تاریک‌تر از انیمیشن‌های معمولی است. مفاهیمی چون سوگواری برای فرزند از دست رفته، وحشت جنگ، و ماهیت مرگ در فیلم به وضوح دیده می‌شود. این اثر برای کودکان بالای ۱۰ سال که توانایی درک مفاهیم انتزاعی را دارند مناسب است، اما در واقع یک شاهکار هنری برای مخاطبان بزرگسال محسوب می‌شود.

این اثر یکی از موفق‌ترین انیمیشن‌های تاریخ در فصل جوایز بود. پینوکیو گی‌یرمو دل تورو موفق شد جایزه اسکار بهترین انیمیشن بلند سال ۲۰۲۳ را از آن خود کند. علاوه بر اسکار، این فیلم جوایز معتبری همچون گلدن گلوب، بفتا (BAFTA) و چندین جایزه آنی (Annie Awards) را در بخش‌های بهترین کارگردانی و بهترین طراحی تولید به دست آورد که نشان‌دهنده کیفیت فنی و هنری بالای آن است.

در این نسخه، نام او سباستین جی. کریکت است و برخلاف نسخه‌های کلاسیک که فقط نقش وجدان پینوکیو را داشت، در اینجا او یک نویسنده و جهانگرد است که در تنه درختی که پینوکیو از آن ساخته شده زندگی می‌کند. او راوی داستان است و شخصیتی شوخ‌طبع اما فیلسوف دارد که سعی می‌کند درس‌های زندگی را نه با دستور، بلکه با تجربه کردن در کنار پینوکیو بیاموزد و ثبت کند.

دل تورو عمداً پینوکیو را به شکلی طراحی کرده که شبیه یک عروسک تراشیده شده توسط یک نجار غمگین و مست (ژپتو) باشد. او برخلاف نسخه‌های دیزنی، صورتی صیقلی ندارد و جای تبر و گره‌های چوب روی بدنش مشهود است. این طراحی نشان‌دهنده نقص‌های انسانی و خلقت ناشی از اندوه ژپتو برای پسر فوت شده‌اش، کارلو است و بر هویت چوبی و غیرانسانی او در ابتدا تاکید دارد.

در این نسخه، پینوکیو به دلیل اینکه یک موجود زنده واقعی نیست، هر بار که می‌میرد به دنیای پس از مرگ می‌رود و پس از مدتی دوباره به دنیا بازمی‌گردد. فرشته مرگ (با صدای تیلدا سوئینتون) به او می‌آموزد که آنچه زندگی را ارزشمند می‌کند، فانی بودن آن است. این نگاه فلسفی به پینوکیو کمک می‌کند تا بفهمد ابدیت بدون عزیزانی که از دست می‌روند، می‌تواند یک نفرین باشد نه یک موهبت.

تولید این پروژه حدود ۱۵ سال به طول انجامید. گی‌یرمو دل تورو از سال ۲۰۰۸ رویای ساخت این نسخه را در سر داشت، اما به دلیل چالش‌های مالی و پیچیدگی‌های فنی استاپ‌موشن، پروژه‌ بارها متوقف شد. در نهایت با ورود نتفلیکس به عنوان سرمایه‌گذار در سال ۲۰۱۸، تولید جدی آن آغاز شد. خود فرآیند فیلم‌برداری فریم‌به‌فریم و ساخت عروسک‌ها نیز بیش از ۳ سال زمان برد تا به نتیجه نهایی برسد.

دل تورو معتقد است که استاپ‌موشن تنها راه برای بیان داستان موجودی است که خود از چوب ساخته شده است. او می‌خواست تماشاگر لمس‌پذیری و فیزیکی بودن اشیاء را حس کند. در استاپ‌موشن، هر حرکت توسط دست انسان انجام می‌شود که با تم اصلی فیلم یعنی «خلق کردن» و «صنایع دستی» هماهنگی کامل دارد. این تکنیک به فیلم روحی بخشیده که در انیمیشن‌های کامپیوتری (CGI) به سختی قابل دستیابی است.

استودیو ShadowMachine که در پورتلند واقع شده، مسئولیت اصلی اجرای فنی و انیمیت کردن پروژه را بر عهده داشت. این استودیو با همکاری شرکت جیم هنسون، تیمی از زبده‌ترین هنرمندان استاپ‌موشن جهان را گرد هم آورد. آن‌ها صدها صحنه مینیاتوری ساختند و مدیریت پیچیده جابجایی هزاران قطعه عروسک و تنظیم نورهای مینیاتوری را انجام دادند تا دیدگاه‌های بصری دل تورو را به واقعیت تبدیل کنند.

در این پروژه، ابتدا صدای بازیگران ضبط شد تا انیماتورها بتوانند حرکات لب و میمیک صورت عروسک‌ها را با لحن و احساسات صداپیشگان هماهنگ کنند. دل تورو از بازیگران خواست که در بسیاری از صحنه‌ها به صورت گروهی دیالوگ‌ها را ضبط کنند تا تعامل طبیعی‌تری شکل بگیرد. این رویکرد باعث شد که انیماتورها بتوانند جزئی‌ترین لرزش‌های صدا را در حرکات فیزیکی عروسک‌ها منعکس کنند و شخصیت‌ها زنده‌تر به نظر برسند.

طراحی عروسک‌ها با الهام از طرح‌های گرافیکی «گریس گریملی» انجام شد. ابتدا مدل‌های خمیری ساخته شدند و سپس اسکلت‌های فلزی بسیار ظریف (Armatures) درون آن‌ها قرار گرفت تا قابلیت حرکت دقیق داشته باشند. برای پینوکیو، از مواد پلاستیکی با بافت چوب استفاده شد، در حالی که برای پوست شخصیت‌های انسانی مانند ژپتو، از سیلیکون پیشرفته استفاده کردند تا نور را مانند پوست واقعی جذب و منعکس کند و حس طبیعی‌تری به مخاطب بدهد.

پاندمی کرونا در میانه تولید رخ داد و باعث شد تیم تولید پروتکل‌های بسیار سختی را اجرا کند. از آنجا که استاپ‌موشن نیاز به حضور فیزیکی در استودیو دارد، تیم به گروه‌های کوچک تقسیم شد تا در فضاهای مجزا روی صحنه‌های مختلف کار کنند. دل تورو از راه دور و از طریق سیستم‌های مانیتورینگ پیشرفته، هر فریم را چک می‌کرد. این موضوع باعث شد زمان تولید کمی طولانی‌تر شود اما دقت کار به دلیل تمرکز بیشتر روی جزئیات، افزایش یافت.

الکساندر دسپلا، آهنگساز برجسته، موسیقی را به گونه‌ای نوشت که با فضای ایتالیای دهه ۳۰ همخوانی داشته باشد. او از سازهای چوبی استفاده کرد تا با ماهیت پینوکیو ارتباط برقرار کند. دسپلا در طول فرآیند انیمیشن‌سازی با تیم در ارتباط بود تا ریتم حرکات عروسک‌ها با ضرب‌آهنگ موسیقی هماهنگ باشد. ترانه‌های فیلم نیز به صورت زنده توسط صداپیشگان اجرا شد تا حس واقعی بودن و نقص‌های انسانی در آوازها حفظ شود.

طراحی اردوگاه نظامی فاشیست‌ها نیاز به تحقیق تاریخی دقیق داشت تا نمادها و معماری آن دوران به درستی بازسازی شود. چالش اصلی، حفظ تعادل میان فضای فانتزی فیلم و واقعیت خشن جنگ بود. تیم طراحی صحنه، مینیاتورهایی با جزئیات خیره‌کننده از تانک‌ها، هواپیماها و ساختمان‌های بتنی ساختند. آن‌ها باید اطمینان حاصل می‌کردند که این محیط‌های سرد و بی‌روح، تضاد معناداری با محیط گرم و چوبی خانه ژپتو ایجاد کنند تا پیام سیاسی فیلم منتقل شود.

در استاپ‌موشن، تدوین عملاً پیش از فیلم‌برداری آغاز می‌شود. با استفاده از استوری‌بوردهای متحرک (Animatics)، زمان‌بندی دقیق هر نما مشخص می‌شود چون فیلم‌برداری فریم‌به‌فریم بسیار هزینه‌بر است و جایی برای اشتباه نیست. پس از فیلم‌برداری، تدوین‌گر نهایی فریم‌های ضبط شده را کنار هم قرار داده و با همکاری تیم جلوه‌های ویژه، سیم‌های نگهدارنده عروسک‌ها را حذف می‌کند و روانی حرکت‌ها را در نرم‌افزارهای تخصصی بهینه‌سازی می‌نماید.

در این انیمیشن از دو روش استفاده شد: برای برخی شخصیت‌ها از سیستم «تعویض صورت» (Replacement Animation) با استفاده از چاپ سه‌بعدی هزاران حالت چهره استفاده شد. اما برای پینوکیو و شخصیت‌های اصلی، از مکانیسم‌های مکانیکی بسیار ظریف داخل سر عروسک (Mechanical Heads) بهره بردند. این تکنولوژی به انیماتورها اجازه می‌داد با چرخاندن پیچ‌های بسیار کوچک، لبخند یا اخم ظریفی روی صورت عروسک ایجاد کنند که باعث ایجاد حرکاتی بسیار نرم و واقع‌گرایانه می‌شد.

چاپ سه‌بعدی نقشی حیاتی در سرعت بخشیدن به تولید داشت. برای شخصیت‌هایی که نیاز به تغییرات سریع چهره داشتند، هزاران قطعه صورت با عبارات مختلف طراحی و با دقت میکرونی چاپ شدند. این قطعات با آهنربا روی سر عروسک نصب می‌شدند. همچنین برای ساخت قطعات تکرار شونده در صحنه، مانند صندلی‌ها یا ابزارهای کوچک، از چاپ سه‌بعدی رزینی استفاده شد تا دقت و یکدستی در تمام فریم‌ها حفظ شود و خطای انسانی به حداقل برسد.

نورپردازی در استاپ‌موشن یکی از سخت‌ترین بخش‌هاست، زیرا کوچکترین جابجایی نور باعث پرش تصویری (Flicker) می‌شود. تیم فنی از لامپ‌های LED بسیار کوچک و فیبرهای نوری برای نورپردازی داخلی صحنه‌ها استفاده کردند. آن‌ها از سیستم‌های کنترل دیجیتال برای ثابت نگه داشتن شدت نور در طول روزهای متوالی فیلم‌برداری بهره بردند. برای ایجاد حس اتمسفریک، مانند مه یا دود، از تکنیک‌های نوری لایه‌بندی شده و گاهی جلوه‌های دیجیتال در پس‌تولید استفاده شد.

نرم‌افزار استاندارد مورد استفاده در این پروژه «Dragonframe» بود. این نرم‌افزار به انیماتورها اجازه می‌دهد تا فریم قبلی را به صورت شفاف روی فریم فعلی ببینند (Onion Skinning) تا بتوانند حرکت بعدی را با دقت میلی‌متری تنظیم کنند. Dragonframe همچنین کنترل دوربین‌های دیجیتال حرفه‌ای و سیستم‌های حرکت دوربین (Motion Control) را بر عهده داشت تا حرکت دوربین در فضای مینیاتوری کاملاً نرم و سینمایی به نظر برسد.

عروسک‌ها معمولاً در مقیاس ۱:۶ ساخته شدند. پینوکیو حدود ۲۵ سانتی‌متر قد داشت. با این حال، برای برخی صحنه‌ها که نیاز به جزئیات بیشتر (مانند نمای نزدیک دست‌ها) یا نمای بسیار دور بود، عروسک‌هایی با ابعاد بزرگتر یا کوچکتر ساخته شدند. این تغییر مقیاس به تیم اجازه می‌داد تا در نماهای نزدیک، جزئیات بافت چوب یا پوست را به خوبی نمایش دهند و در نماهای باز، فضای شهر و میادین بزرگ را در استودیو جای دهند.

لباس‌های عروسک‌ها از پارچه‌های بسیار نازک با بافت‌های ریز ساخته شدند تا در مقیاس مینیاتوری، ضخیم به نظر نرسند. داخل لبه لباس‌ها از سیم‌های نازک استفاده شد تا انیماتور بتواند حرکت لباس در باد یا هنگام راه رفتن را کنترل کند. برای موی شخصیت‌هایی مثل ژپتو، از الیاف طبیعی و چسب‌های مخصوص استفاده شد که در برابر حرارت پروژکتورها تغییر شکل ندهند و در طول ماه‌ها فیلم‌برداری، حالت خود را حفظ کنند.

دل تورو ترجیح می‌داد تا حد ممکن همه چیز واقعی باشد. برای مثال، آب در برخی صحنه‌ها با استفاده از ورقه‌های پلاستیکی متحرک شبیه‌سازی شد. اما برای صحنه‌های پیچیده‌تر مانند انفجارها یا هیولای دریایی بزرگ (Dogfish)، از ترکیب مدل‌های فیزیکی و جلوه‌های کامپیوتری (VFX) استفاده شد. تیم دیجیتال وظیفه داشت تا غبار، ذرات معلق در هوا و اصلاح رنگ نهایی را انجام دهد تا مرز بین واقعیت فیزیکی عروسک‌ها و دنیای دیجیتال کاملاً محو شود.

برای اینکه دوربین بتواند حرکات پیچیده و روانی در اطراف عروسک‌ها داشته باشد، از بازوهای روباتیک مجهز به سیستم Motion Control استفاده شد. این سیستم به کارگردان اجازه می‌داد یک حرکت دوربین را برنامه‌ریزی کرده و آن را صدها بار با دقت مطلق تکرار کند. این تکنولوژی برای صحنه‌هایی که نیاز به چندین لایه فیلم‌برداری داشت (مثلاً ترکیب عروسک با پس‌زمینه جداگانه) حیاتی بود تا تمام لایه‌ها کاملاً بر هم منطبق شوند.

شخصیت اسپاتزاتورا به دلیل حرکات سریع و غیرقابل پیش‌بینی میمون‌وار، یکی از سخت‌ترین چالش‌های فنی بود. انیماتورها باید تعادل عروسک را روی دست‌ها و پاهای باریکش حفظ می‌کردند. برای صدای او، کیت بلانشت صداهای حنجره‌ای و جیغ‌های خاصی تولید کرد که انیماتورها باید آن‌ها را به حرکات بدنی عصبی و سریع تبدیل می‌کردند. این شخصیت نمادی از مهارت بالای انیماتورها در انتقال احساسات بدون استفاده از دیالوگ‌های انسانی است.

بودجه این انیمیشن حدود ۳۵ میلیون دلار تخمین زده می‌شود. اگرچه این رقم در مقایسه با انیمیشن‌های ۲۰۰ میلیون دلاری پیکسار کمتر به نظر می‌رسد، اما برای یک اثر استاپ‌موشن مستقل که سال‌ها در بن‌بست تولید بود، بودجه قابل توجهی است. بخش بزرگی از این هزینه صرف دستمزد هنرمندان متخصص، ساخت صدها عروسک و دکورهای مینیاتوری پیچیده و همچنین حقوق صداپیشگان تراز اول هالیوودی شده است.

نتفلیکس به دنبال جذب اعتبار هنری و کسب جوایز معتبر مانند اسکار بود تا جایگاه خود را به عنوان یک استودیو پیشرو تثبیت کند. نام گی‌یرمو دل تورو به تنهایی یک برند معتبر است. نتفلیکس با پذیرش ریسک مالی این پروژه، نه تنها یک محتوای اختصاصی باکیفیت برای پلتفرم خود تولید کرد، بلکه توانست با تصاحب جوایز اصلی سال، ارزش برند خود را در میان منتقدان و سینماگران به شدت افزایش دهد.

با توجه به طولانی شدن روند پیش‌تولید و تولید، هزینه‌های انبارداری صدها دکور و هزاران قطعه عروسک بسیار بالا بود. استودیو مجبور بود محیطی با دمای کنترل شده فراهم کند تا سیلیکون و رنگ عروسک‌ها فاسد نشود. پس از پایان فیلم‌برداری، بسیاری از این قطعات به موزه‌های سینمایی منتقل شدند یا در نمایشگاه‌های تبلیغاتی نتفلیکس به نمایش درآمدند تا بخشی از هزینه‌های بازاریابی فیلم را از طریق جذب مخاطب پوشش دهند.

نتفلیکس برای اینکه فیلم واجد شرایط شرکت در مراسم اسکار باشد، آن را به صورت محدود در نوامبر ۲۰۲۲ در برخی سینماهای منتخب آمریکا و جهان اکران کرد. درآمد حاصل از این اکران محدود در مقایسه با بودجه ساخت ناچیز بود، اما هدف اصلی از این کار، جلب نظر منتقدان و اعضای آکادمی بود. درآمد اصلی این پروژه از طریق حق اشتراک کاربران نتفلیکس و ماندگاری اثر در کتابخانه دیجیتال این پلتفرم تامین می‌شود.

اگرچه سرمایه‌گذاری اولیه روی چاپگرهای سه‌بعدی صنعتی گران بود، اما در درازمدت باعث صرفه‌جویی در زمان و هزینه شد. در روش‌های سنتی، ساخت هر حالت چهره با دست هفته‌ها زمان می‌برد، اما با چاپ سه‌بعدی، تیم می‌توانست صدها حالت را در یک روز تولید کند. این کار باعث کاهش تعداد نیروی انسانی مورد نیاز در بخش مدل‌سازی دستی و کاهش خطاهای تولید شد که در نهایت هزینه‌های نهایی فاز ساخت را بهینه کرد.

تخمین زده می‌شود که نتفلیکس مبلغی معادل یا حتی بیشتر از بودجه ساخت (حدود ۳۰ تا ۴۰ میلیون دلار) را صرف کمپین‌های تبلیغاتی و «For Your Consideration» برای جوایز اسکار کرده است. این هزینه‌ها شامل بیلبوردهای جهانی، تورهای مطبوعاتی دل تورو، نمایش‌های خصوصی برای منتقدان و تبلیغات گسترده در شبکه‌های اجتماعی بود تا اطمینان حاصل شود که فیلم در میان انبوه تولیدات سال دیده می‌شود.

حضور بازیگرانی چون کیت بلانشت، ایوان مک‌گرگور و تیلدا سوئینتون قطعاً بخش مهمی از بودجه را به خود اختصاص داده است. با این حال، بسیاری از این بازیگران به دلیل علاقه شخصی به همکاری با دل تورو و ارزش هنری پروژه، با دستمزدهایی کمتر از نرخ معمول فیلم‌های بلاک‌باستری در این اثر حاضر شدند. این همکاری دوجانبه باعث شد فیلم با هزینه‌ای معقول، از اعتبار نام این ستارگان برای جذب مخاطب استفاده کند.

خیر، معمولاً استاپ‌موشن به دلیل نیاز به فضای فیزیکی بزرگ، ساخت عروسک‌های واقعی و زمان بسیار طولانی تولید، گران‌تر یا هم‌قیمت با انیمیشن‌های CGI باکیفیت است. در CGI هزینه‌ها بیشتر صرف پردازش‌های کامپیوتری و نرم‌افزار می‌شود، اما در استاپ‌موشن، هزینه اصلی مربوط به نیروی کار متخصص و هنرمندانی است که باید فریم به فریم صحنه‌ها را با دست تغییر دهند که یک فرآیند بسیار کند و پرهزینه است.

موفقیت این فیلم ارزش برند نتفلیکس را در حوزه انیمیشن به شدت ارتقا داد. این موضوع باعث شد نتفلیکس بتواند قراردادهای بلندمدت جدیدی با کارگردانان بزرگ امضا کند. همچنین، فروش محصولات جانبی، کتاب‌های هنری (Art Books) و حق پخش در پلتفرم‌های مکمل، جریان درآمدی پایداری ایجاد کرده است. از نظر استراتژیک، این فیلم ثابت کرد که نتفلیکس می‌تواند خانه‌ای برای پروژه‌های هنری پرریسک باشد که استودیوهای سنتی از ساخت آن‌ها واهمه دارند.

داستان اصلی «ماجراهای پینوکیو» نوشته کارلو کلودی که در سال ۱۸۸۳ منتشر شده، اکنون در مالکیت عمومی (Public Domain) قرار دارد. این بدان معناست که هر کسی می‌تواند بدون اجازه از وارثان کلودی، اقتباس خود را از این داستان بسازد. به همین دلیل است که در سال ۲۰۲۲ چندین نسخه مختلف از پینوکیو منتشر شد بدون اینکه تداخلی قانونی میان آن‌ها ایجاد شود. هر کارگردان مجاز است برداشت آزاد خود را از متن اصلی داشته باشد.

خیر، زیرا نسخه دل تورو به جای الهام گرفتن از انیمیشن ۱۹۴۰ دیزنی، مستقیماً به کتاب اصلی کلودی و طرح‌های گرافیکی گریس گریملی استناد کرده است. طراحی شخصیت‌ها، موسیقی و حتی نام بسیاری از کاراکترها در نسخه دل تورو کاملاً متفاوت است. قوانین کپی‌رایت از «بیان خاص» یک اثر محافظت می‌کنند، نه از ایده کلی یک پسرک چوبی که دماغش دراز می‌شود، لذا از نظر قانونی هیچ تداخلی وجود ندارد.

حقوق پخش جهانی این اثر به طور انحصاری در اختیار نتفلیکس است. این شرکت به عنوان سرمایه‌گذار اصلی و توزیع‌کننده، حق نمایش فیلم در بیش از ۱۹۰ کشور را دارد. البته در برخی موارد خاص برای اکران‌های سینمایی محدود یا نمایش در جشنواره‌ها، قراردادهای جانبی با توزیع‌کنندگان محلی امضا شده است، اما مالکیت کلی پلتفرم پخش دیجیتال کاملاً متعلق به نتفلیکس باقی می‌ماند.

در حالی که داستان پینوکیو در مالکیت عمومی است، طراحی خاص عروسک‌ها، ظاهر شخصیت‌ها و جزئیات بصری خلق شده توسط تیم دل تورو تحت حمایت قانون کپی‌رایت قرار دارد. هیچ شرکت یا فردی نمی‌تواند بدون اجازه نتفلیکس، عروسک‌ها یا محصولاتی با ظاهر دقیق پینوکیوی دل تورو تولید و به فروش برساند. این «طراحی بصری» یک دارایی فکری (Intellectual Property) جدید محسوب می‌شود که متعلق به تولیدکنندگان فیلم است.

استفاده از نمادهای تاریخی مانند فاشیسم در آثار هنری و سینمایی، تحت قوانین «آزادی بیان» و «استفاده منصفانه» (Fair Use) برای مقاصد آموزشی و انتقادی مجاز است. تا زمانی که فیلم به ترویج این ایدئولوژی‌ها نپردازد و از آن‌ها به عنوان ابزاری برای روایت داستانی و نقد تاریخی استفاده کند، منع قانونی در اکثر کشورهای جهان (به جز محدودیت‌های خاص در برخی قوانین داخلی آلمان که آن هم برای آثار هنری استثنا دارد) ندارد.

در قراردادهای مدرن هالیوودی، از جمله برای این فیلم، بندهای سخت‌گیرانه‌ای درباره مالکیت صدا وجود دارد. استودیو حق دارد از صدای ضبط شده فقط برای این پروژه و تبلیغات مربوط به آن استفاده کند. استفاده از صدای بازیگرانی مثل کیت بلانشت برای تولید محتوای جدید با هوش مصنوعی بدون اجازه صریح و پرداخت دستمزد جداگانه، غیرقانونی است و این موضوع در قراردادهای نتفلیکس به دقت لحاظ شده است.

بله، موسیقی متن فیلم به عنوان یک اثر مستقل تحت مالکیت مشترک آهنگساز و استودیو (نتفلیکس) قرار دارد. انتشار آلبوم موسیقی متن، استفاده از ملودی‌ها در آثار دیگر یا بازخوانی ترانه‌ها نیازمند مجوز قانونی است. حق امتیاز اجرای عمومی موسیقی (Performance Rights) نیز توسط سازمان‌هایی مانند ASCAP یا BMI مدیریت می‌شود تا حقوق مادی آهنگساز از هر بار پخش موسیقی در رسانه‌ها حفظ شود.

تولید فیلم تحت قوانین اتحادیه‌های کارگری سینما (مانند IATSE) انجام شد. این قوانین شامل استانداردهای ایمنی محیط کار، بیمه حوادث برای هنرمندانی که با ابزارهای تیز و مواد شیمیایی (رزین و سیلیکون) کار می‌کنند، و محدودیت ساعات کاری برای جلوگیری از فرسودگی شغلی است. با توجه به ماهیت فیزیکی استاپ‌موشن، استودیو ShadowMachine ملزم به رعایت دقیق پروتکل‌های ایمنی و بهداشت حرفه‌ای در محیط کارگاه بود.

دل تورو تغییرات زیادی در داستان ایجاد کرده است که از نظر قانونی «اقتباس آزاد» نامیده می‌شود. او شخصیت‌های جدیدی مثل «کنت ولپ» را جایگزین کاراکترهای قدیمی کرد و بستر زمانی را تغییر داد. این تغییرات نه تنها برای جذابیت هنری، بلکه برای ایجاد یک هویت مستقل قانونی برای اثر انجام شده است تا فیلم به عنوان یک موجودیت جدید و متمایز در تاریخ سینما ثبت شود و وابستگی صرف به متن کلاسیک نداشته باشد.