سینمای کلاسیک؛ تاریخچه، ویژگی‌ها و شاهکارهای ماندگار

سینمای کلاسیک به طور کلی به دوران طلایی هالیوود اشاره دارد که از اواخر دهه ۱۹۱۰ آغاز شد و تا اواخر دهه ۱۹۶۰ ادامه یافت. این سبک سینمایی بر پایه تداوم روایی، وضوح داستان‌گویی و استفاده از ساختار سه پرده‌ای بنا شده است. در این دوره، استودیوهای بزرگ قدرت مطلق را در دست داشتند و فیلم‌ها با هدف سرگرمی توده‌ها و رعایت استانداردهای اخلاقی خاصی تولید می‌شدند که همشهری کین در اوج این دوران، بسیاری از قواعد آن را جابجا کرد.

همشهری کین به دلیل نوآوری‌های جسورانه در روایت و تکنیک‌های بصری، جایگاهی منحصر به فرد دارد. اورسن ولز با ترکیب تکنیک‌هایی نظیر عمق میدان زیاد، نورپردازی اکسپرسیونیستی و ساختار روایی غیرخطی، زبانی جدید برای سینما خلق کرد. این فیلم برخلاف آثار هم‌عصر خود، به جای یک قهرمان تک‌بعدی، شخصیت پیچیده‌ای را به تصویر کشید که حقیقت زندگی‌اش از دیدگاه‌های مختلف روایت می‌شد و همین موضوع آن را به الگویی برای سینمای مدرن تبدیل کرد.

اورسن ولز کارگردان، نویسنده و بازیگر نابغه‌ای بود که در سن ۲۵ سالگی با ساخت همشهری کین، انقلابی در هالیوود به پا کرد. او که از دنیای تئاتر و رادیو آمده بود، با نگاهی تازه به دوربین و صدا نگریست. ولز با استفاده از آزادی عمل بی‌سابقه‌ای که استودیو RKO به او داده بود، توانست مرزهای فنی سینما را گسترش دهد و ثابت کند که کارگردان می‌تواند به عنوان یک مولف، امضای شخصی خود را بر تمام اجزای فیلم حک کند.

رزباد آخرین کلمه‌ای است که چارلز فاستر کین پیش از مرگ بر زبان می‌آورد و موتور محرک کل داستان برای کشف راز زندگی اوست. در انتهای فیلم مشخص می‌شود که رزباد نام سورتمه دوران کودکی کین است؛ نمادی از معصومیت از دست رفته و تنها زمانی که او واقعاً خوشحال بود. این نماد نشان می‌دهد که با وجود تمام ثروت و قدرت، کین در حسرت سادگی و محبتی بود که در کودکی از او گرفته شده بود.

ویلیام راندولف هرست یک غول مطبوعاتی بسیار قدرتمند در آمریکا بود که شخصیت چارلز فاستر کین بر اساس زندگی او ساخته شد. هرست به دلیل شباهت‌های زیاد فیلم به زندگی خصوصی‌اش، از جمله روابط عاطفی و جاه‌طلبی‌های سیاسی‌اش، به شدت با فیلم مخالفت کرد. او تلاش کرد با استفاده از نفوذ رسانه‌ای خود، اکران فیلم را متوقف کرده و اعتبار اورسن ولز را در هالیوود از بین ببرد که تا حد زیادی هم موفق شد.

صحنه مرگ کین و افتادن گوی برفی از دست او، یکی از نمادین‌ترین لحظات تاریخ سینماست. برخلاف تصورات اشتباه، گوی در این صحنه کاملاً می‌شکند که نشان‌دهنده فروپاشی نهایی دنیای کین و پایان امپراتوری اوست. این گوی حاوی منظره‌ای برفی است که به خاطرات کودکی او و سورتمه‌اش (رزباد) پیوند می‌خورد. شکستن آن به معنای گسست ابدی از گذشته و تنهایی مطلق یک مرد قدرتمند در لحظه مرگ است.

در حالی که اکثر فیلم‌های کلاسیک داستانی را از ابتدا به انتها تعریف می‌کردند، همشهری کین از ساختار فلاش‌بک‌های متعدد بهره برد. داستان پس از مرگ شخصیت اصلی شروع می‌شود و از طریق مصاحبه‌های یک خبرنگار با پنج شخصیت مختلف که کین را می‌شناختند، بازسازی می‌شود. این نوع روایت باعث می‌شود تماشاگر متوجه شود که حقیقت یک انسان امری نسبی است و هر کس از زاویه دید خود بخشی از واقعیت را می‌بیند.

فیلم‌های بیوگرافی سنتی معمولاً بر دستاوردهای قهرمان تمرکز دارند، اما همشهری کین به کالبدشکافی روانشناختی یک شخصیت می‌پردازد. این فیلم به جای ارائه یک تصویر قهرمانانه، نقص‌ها، تنهایی و سقوط اخلاقی کین را نشان می‌دهد. همچنین، استفاده از تکنیک‌های بصری برای بیان مفاهیم درونی (مانند استفاده از سایه‌های بلند برای نشان دادن انزوا) باعث شده تا این فیلم فراتر از یک روایت تاریخی ساده، به یک مطالعه شخصیتی عمیق تبدیل شود.

فیلمنامه این اثر حاصل همکاری جنجالی بین هرمن منکیویچ و اورسن ولز بود. منکیویچ که شناخت نزدیکی از ویلیام راندولف هرست داشت، پیش‌نویس اولیه را نوشت و ولز آن را بازنویسی و ساختاردهی کرد. این همکاری منجر به یکی از دقیق‌ترین فیلمنامه‌های تاریخ شد که در آن هر دیالوگ و هر صحنه، قطعه‌ای از پازل شخصیت کین را تکمیل می‌کند. بحث بر سر اینکه چه کسی اعتبار اصلی فیلمنامه را دارد، سال‌ها موضوع داغ محافل سینمایی بود.

ولز برای ساخت همشهری کین از بازیگران گروه تئاتری خود به نام «تئاتر مرکوری» استفاده کرد. اکثر این بازیگران، از جمله جوزف کاتن و اگنس مورهد، پیش از این تجربه بازی در سینما را نداشتند. این انتخاب جسورانه باعث شد بازی‌ها بسیار تازه، طبیعی و متفاوت از سبک بازیگری غلوآمیز هالیوود در آن زمان به نظر برسد. هماهنگی بالای این گروه که سال‌ها در تئاتر و رادیو با هم کار کرده بودند، به انسجام فیلم کمک شایانی کرد.

در طول تولید، هرست جاسوسانی را به استودیو فرستاد تا از محتوای فیلم باخبر شود. پس از اتمام ساخت، او به روزنامه‌هایش دستور داد که حتی یک کلمه درباره این فیلم ننویسند و تبلیغات آن را نپذیرند. او همچنین به سینماداران فشار آورد تا فیلم را اکران نکنند. این بایکوت خبری باعث شد فیلم در زمان اکران اولیه خود با شکست تجاری مواجه شود، زیرا بخش بزرگی از مردم اصلاً از وجود چنین فیلمی مطلع نشدند.

موریس سیدرمن، گریمور فیلم، از تکنیک‌های پیشرویی برای تبدیل اورسن ولز ۲۵ ساله به یک پیرمرد ۷۰ ساله استفاده کرد. او برخلاف روش‌های معمول که فقط از لاتکس استفاده می‌کردند، از لایه‌های نازک و مدل‌سازی دقیق برای حفظ قابلیت حرکت چهره استفاده کرد. فرآیند گریم ولز گاهی تا ۶ ساعت طول می‌کشید. این دقت باعث شد که تغییر سن شخصیت‌ها در طول دهه‌های مختلف فیلم، برای تماشاگر کاملاً باورپذیر و طبیعی جلوه کند.

رابرت وایز، تدوینگر فیلم (که بعدها کارگردان بزرگی شد)، نقش کلیدی در اجرای ساختار پیچیده فیلم داشت. او با استفاده از «تدوین تداومی» و برش‌های هوشمندانه بین زمان‌های مختلف، توانست انسجام داستان را حفظ کند. یکی از مشهورترین بخش‌های تدوین، سکانس میز صبحانه است که گذر زمان و فروپاشی ازدواج کین را تنها در چند دقیقه و با چند برش کوتاه اما پرمعنا نشان می‌دهد؛ تکنیکی که در آن زمان بسیار پیشرو بود.

بسیاری از صحنه‌های همشهری کین که واقعی به نظر می‌رسند، در واقع حاصل جلوه‌های ویژه نوری و نقاشی‌های روی شیشه (Matte Painting) هستند. برای مثال، عمارت عظیم زانادو یا جمعیت‌های بزرگ در سخنرانی‌های کین، با استفاده از ترکیب تصاویر و مدل‌های کوچک ساخته شده‌اند. لین وود دان، متخصص جلوه‌های ویژه، با استفاده از چاپگر اپتیکال توانست چندین لایه تصویر را با هم ترکیب کند تا عظمت دنیای کین را بدون هزینه‌های گزاف دکورهای واقعی خلق کند.

ولز پیش از سینما، ستاره رادیو بود و این تجربه را به فیلم آورد. او از تکنیک «دیالوگ‌های همپوشان» استفاده کرد که در آن شخصیت‌ها همزمان حرف می‌زنند، درست مثل زندگی واقعی. همچنین او از صدا برای ایجاد عمق استفاده کرد؛ مثلاً صدای شخصیت‌هایی که دورتر بودند، ضعیف‌تر شنیده می‌شد. این استفاده خلاقانه از صدا به عنوان یک ابزار روایی، بُعد جدیدی به واقع‌گرایی فیلم بخشید که در سینمای آن زمان بی‌سابقه بود.

در همشهری کین، دکورها فقط پس‌زمینه نبودند بلکه بخشی از شخصیت‌پردازی بودند. پری فرگوسن، طراح صحنه، فضاهای داخلی را به گونه‌ای طراحی کرد که حس قدرت و در عین حال انزوای کین را منتقل کند. استفاده از سقف‌های واقعی در دکورها (که در هالیوود معمول نبود) به کارگردان اجازه داد تا از زوایای پایین فیلمبرداری کند و حس خفقان یا عظمت را به تصویر بکشد. هر اتاق در عمارت زانادو بازتابی از وضعیت روانی کین در آن مقطع است.

عمق میدان زیاد تکنیکی است که در آن پیش‌زمینه، میان‌زمینه و پس‌زمینه تصویر به طور همزمان کاملاً واضح و در فوکوس هستند. گرگ تولند، فیلمبردار فیلم، با استفاده از لنزهای واید و نورپردازی شدید به این موفقیت دست یافت. این تکنیک به بیننده اجازه می‌دهد تا به طور آزادانه در تمام نقاط قاب حرکت کند و روابط بین شخصیت‌ها و اشیاء را در یک نمای واحد درک کند، بدون اینکه کارگردان با کات دادن، توجه او را مجبور به جای خاصی کند.

در دوران کلاسیک، استودیوها سقف نداشتند تا نورپردازی و میکروفون‌ها به راحتی نصب شوند. اما ولز اصرار داشت که سقف‌ها در کادر دیده شوند. این کار دو دلیل داشت: اول، واقع‌گرایی بیشتر و دوم، امکان استفاده از زوایای دوربین بسیار پایین (Low Angle). این زوایا باعث می‌شد شخصیت کین بزرگتر و قدرتمندتر به نظر برسد و در عین حال، سقف‌ها حس سنگینی و فشاری را که بر زندگی او وجود داشت، به مخاطب القا می‌کردند.

گرگ تولند از سبک نورپردازی «چیاروسکورو» (تضاد شدید سایه و روشن) الهام گرفته از اکسپرسیونیسم آلمان استفاده کرد. این نوع نورپردازی باعث می‌شد بخش‌هایی از چهره یا محیط در تاریکی مطلق فرو برود که نمادی از ابهام شخصیتی و رازهای پنهان کین بود. این تکنیک نه تنها حس دراماتیک فیلم را تقویت کرد، بلکه بعدها به یکی از ویژگی‌های اصلی ژانر «فیلم نوآر» تبدیل شد و استانداردهای زیبایی‌شناسی سینما را تغییر داد.

استفاده گسترده از لنزهای ۲۴ میلی‌متری و وایدتر، به ولز اجازه داد تا فضاهای داخلی را وسیع‌تر و عمیق‌تر نشان دهد. این لنزها باعث می‌شدند که اشیاء نزدیک بسیار بزرگ و اشیاء دور بسیار کوچک به نظر برسند، که این اغراق بصری به بیان حس تنهایی کین در عمارت بزرگش کمک می‌کرد. همچنین این لنزها برای دستیابی به عمق میدان زیاد ضروری بودند، زیرا به طور طبیعی وضوح بیشتری در فواصل مختلف ارائه می‌دهند.

در سینمای کلاسیک معمول بود که بازیگران منتظر بمانند تا دیالوگ طرف مقابل تمام شود و سپس صحبت کنند. ولز این قاعده را شکست و از بازیگران خواست مانند زندگی واقعی، وسط حرف هم بپرند. این کار نیازمند ضبط صدا با دقت بسیار بالا و تمرینات مکرر بود. این تکنیک باعث شد صحنه‌های شلوغ و مهمانی‌ها بسیار پویا و واقعی به نظر برسند و حس هرج‌ومرج و سرعت دنیای مطبوعات را به خوبی منتقل کنند.

بسیاری از نماهای مشهور فیلم که به نظر می‌رسد در یک برداشت گرفته شده‌اند، در واقع ترکیبی از چندین لایه فیلم هستند که با چاپگر اپتیکال روی هم قرار گرفته‌اند. برای مثال، در صحنه‌ای که کین در حال سخنرانی است و پوستر عظیم او در پشت سرش قرار دارد، پوستر و جمعیت به طور جداگانه فیلمبرداری و سپس ترکیب شدند. این فناوری به ولز اجازه داد تا تصاویری خلق کند که با دوربین‌های معمولی آن زمان غیرممکن بود.

ولز و تولند از زوایای دوربین بسیار پایین (Extreme Low Angles) استفاده کردند تا کین را مانند یک غول نشان دهند. برای رسیدن به این زوایا، آن‌ها حتی زمین استودیو را کندند تا دوربین را پایین‌تر از سطح کف قرار دهند. این تکنیک بصری به طور ناخودآگاه به مخاطب القا می‌کند که کین شخصیتی مسلط و ترسناک است. در مقابل، در صحنه‌هایی که او شکست می‌خورد، زوایای دوربین تغییر می‌کند تا ضعف و حقارت او را نشان دهد.

این سکانس که در ابتدای فیلم قرار دارد، یک فیلم خبری تقلیدی است که خلاصه زندگی کین را ارائه می‌دهد. از نظر فنی، ولز و تیمش برای اینکه این بخش قدیمی به نظر برسد، فیلم را روی زمین کشیدند و با شن و ماسه خراش دادند تا شبیه فیلم‌های خبری مستعمل دهه ۱۹۲۰ شود. این کار باعث شد تماشاگر کاملاً باور کند که در حال تماشای یک مستند واقعی تاریخی است و پایه‌ای واقع‌گرایانه برای ادامه داستان تخیلی فیلم ایجاد کرد.

بودجه نهایی فیلم حدود ۸۳۹ هزار دلار برآورد شده است که در سال ۱۹۴۱ مبلغ قابل توجهی محسوب می‌شد (معادل بیش از ۱۵ میلیون دلار امروز). بخش بزرگی از این بودجه صرف ساخت دکورهای عظیم و نوآورانه، دستمزد بازیگران تئاتر مرکوری و آزمایش‌های فنی گرگ تولند برای دستیابی به عمق میدان زیاد شد. با وجود اینکه ولز سعی کرد هزینه‌ها را مدیریت کند، اما کمال‌گرایی او در بازبینی صحنه‌ها باعث شد بودجه از پیش‌بینی‌های اولیه فراتر رود.

خیر، فیلم در اکران اولیه خود در سال ۱۹۴۱ یک شکست تجاری محسوب می‌شد. به دلیل بایکوت رسانه‌ای توسط امپراتوری مطبوعاتی هرست و امتناع بسیاری از سینماهای زنجیره‌ای از نمایش فیلم، همشهری کین نتوانست هزینه‌های تولید خود را در گیشه جبران کند. استودیو RKO از این بابت ضرر مالی دید و این موضوع باعث شد که آزادی عمل اورسن ولز در پروژه‌های بعدی‌اش به شدت محدود شود و او دیگر هرگز نتواند با چنین اختیاراتی فیلم بسازد.

هرست مستقیماً مبلغی را برای نابودی فیلم پرداخت نکرد، اما از قدرت مالی و رسانه‌ای خود برای بایکوت آن استفاده کرد که میلیون‌ها دلار به پتانسیل فروش فیلم ضربه زد. گزارش شده است که او حتی پیشنهاد داد تمام هزینه‌های ساخت فیلم را به استودیو RKO بپردازد به شرطی که آن‌ها تمام نسخه‌های نگاتیو را بسوزانند. اگرچه RKO این پیشنهاد را رد کرد، اما فشارهای هرست باعث شد فیلم سال‌ها در آرشیوها خاک بخورد و از چرخه اکران خارج شود.

بازسازی فیلم‌های کلاسیک مانند همشهری کین فرآیندی بسیار گران‌قیمت است. در دهه‌های اخیر، شرکت‌هایی مانند وارنر بروز و کرایتریون صدها هزار دلار صرف اسکن ۴K نگاتیوهای اصلی، حذف دیجیتالی خش‌ها و اصلاح رنگ و صدا کرده‌اند. این هزینه‌ها شامل استخدام متخصصان ترمیم فیلم و استفاده از تجهیزات پیشرفته دیجیتال است تا اطمینان حاصل شود که تجربه بصری فیلم دقیقاً همان چیزی است که اورسن ولز و گرگ تولند در سال ۱۹۴۱ در نظر داشتند.

یادگاری‌های همشهری کین از گران‌ترین اشیاء سینمایی جهان هستند. برای مثال، یکی از سورتمه‌های «رزباد» که در فیلم استفاده شده بود، در یک حراجی به قیمت بیش از ۶۰۰ هزار دلار فروخته شد. همچنین اسکار بهترین فیلمنامه غیراقتباسی که به اورسن ولز اهدا شده بود، در سال ۲۰۱۱ به قیمت نزدیک به ۹۰۰ هزار دلار به فروش رفت. این مبالغ نشان‌دهنده ارزش فرهنگی و تاریخی بی‌نظیری است که کلکسیونرها برای این شاهکار قائل هستند.

قرارداد ولز با RKO یکی از عجیب‌ترین و سخاوتمندانه‌ترین قراردادهای تاریخ هالیوود بود. او نه تنها دستمزد بالایی دریافت کرد، بلکه حق «کات نهایی» (Final Cut) را نیز داشت، به این معنی که استودیو اجازه نداشت بدون اجازه او تغییری در فیلم ایجاد کند. این قرارداد همچنین شامل درصدی از سود خالص فیلم بود. اگرچه به دلیل شکست تجاری اولیه سودی عاید ولز نشد، اما این سطح از قدرت مالی و هنری برای یک کارگردان جوان بی‌سابقه بود.

شکست مالی همشهری کین ضربه مهلکی به استقلال هنری ولز زد. استودیوها دیگر به او اعتماد نکردند و پروژه‌های بعدی او با دخالت‌های شدید همراه شد. برای مثال، فیلم بعدی او «آمبرسون‌های باشکوه» توسط استودیو دوباره تدوین و بخش‌های زیادی از آن حذف شد. ولز مجبور شد برای تامین مالی پروژه‌های مستقل خود، در فیلم‌های دیگران بازی کند. این شکست تجاری باعث شد یکی از بزرگترین استعدادهای سینما بخش زیادی از عمر خود را صرف تلاش برای جذب سرمایه کند.

نگهداری از نگاتیوهای نیتراتی قدیمی همشهری کین نیازمند انبارهای با دمای کنترل شده و استانداردهای ایمنی بالاست که هزینه‌های سالانه مداومی دارد. این هزینه‌ها معمولاً توسط استودیوهای مالک حق پخش (مانند وارنر) و بنیادهای غیرانتفاعی مانند «بنیاد فیلم» تامین می‌شود. هدف از این سرمایه‌گذاری، حفظ میراث فرهنگی برای نسل‌های آینده است، زیرا تخریب نگاتیوهای اصلی به معنای از دست رفتن همیشگی کیفیت واقعی اثر خواهد بود.

هرست به طور مستقیم شکایت حقوقی ثبت نکرد، زیرا می‌ترسید در دادگاه جزئیات بیشتری از زندگی خصوصی‌اش فاش شود. اما او از وکلای خود خواست تا استودیو RKO را به اتهام افترا و توهین به مقدسات تهدید کنند. او همچنین تلاش کرد از طریق نفوذ در اتحادیه‌های سینمایی، نمایش فیلم را غیرقانونی جلوه دهد. این فشارهای حقوقی غیرمستقیم باعث شد که بسیاری از سالن‌های سینما از ترس درگیری‌های قضایی و بایکوت رسانه‌ای، از اکران فیلم خودداری کنند.

در حال حاضر حق کپی‌رایت همشهری کین در اختیار شرکت «وارنر بروز» (Warner Bros) است که آن را از طریق تملک آرشیو RKO به دست آورده است. طبق قوانین کپی‌رایت آمریکا برای آثار منتشر شده قبل از ۱۹۷۸، این فیلم تا ۹۵ سال پس از انتشار تحت حفاظت باقی می‌ماند. این بدان معناست که همشهری کین در سال ۲۰۳۷ وارد مالکیت عمومی (Public Domain) خواهد شد و تا آن زمان هرگونه بازنشر یا استفاده تجاری نیازمند مجوز از وارنر است.

بله، مانند تمام فیلم‌های آن دوران، همشهری کین باید از فیلتر اداره سانسور هالیوود عبور می‌کرد. بازرسان کد هیز به برخی دیالوگ‌ها و اشارات به روابط خارج از ازدواج کین حساس بودند. ولز ناچار شد برخی صحنه‌ها را تعدیل کند تا گواهی نمایش بگیرد. با این حال، او با هوشمندی توانست بسیاری از مفاهیم تند و تیز سیاسی و انتقادی خود را در لایه‌های زیرین داستان حفظ کند بدون اینکه مستقیماً قوانین سخت‌گیرانه اخلاقی آن زمان را نقض کند.

هرمن منکیویچ مدعی بود که او نویسنده اصلی است و اورسن ولز نام خود را به ناحق به عنوان نویسنده اول اضافه کرده است. او به انجمن نویسندگان شکایت کرد و در نهایت موفق شد نام خود را به عنوان نویسنده اول در تیتراژ ثبت کند. این جنجال حقوقی سال‌ها ادامه داشت و حتی در سال ۲۰۲۰ فیلم «منک» به کارگردانی دیوید فینچر به همین موضوع پرداخت. این پرونده یکی از مشهورترین اختلافات بر سر مالکیت معنوی در تاریخ سینماست.

بله، لوئیس بی. مایر (رئیس استودیو MGM) به نمایندگی از هرست، به استودیو RKO پیشنهاد داد که ۸۴۲ هزار دلار (تمام هزینه ساخت فیلم) را نقد بپردازد تا آن‌ها فیلم را نابود کنند. جورج شفر، مدیر RKO، با شجاعت این پیشنهاد را رد کرد و اعلام کرد که استودیو به تعهدات هنری خود پایبند است. اگر این معامله حقوقی و مالی صورت می‌گرفت، امروز یکی از بزرگترین شاهکارهای تاریخ هنر وجود نداشت و تنها نامی از آن در کتاب‌ها باقی می‌ماند.

حقوق دیجیتال همشهری کین تحت قراردادهای پیچیده‌ای بین وارنر بروز و پلتفرم‌های مختلف توزیع می‌شود. به دلیل ارزش تاریخی بالا، این فیلم معمولاً در پلتفرم‌های تخصصی مانند HBO Max یا Criterion Channel در دسترس است. هرگونه نمایش عمومی در دانشگاه‌ها یا جشنواره‌ها نیز نیازمند پرداخت هزینه «حق نمایش عمومی» (Public Performance Rights) است که توسط نمایندگان قانونی مالک اثر جمع‌آوری می‌شود و بخشی از درآمدهای جاری برای حفظ آرشیو فیلم است.

شایعاتی وجود داشت که «رزباد» نام مستعاری بود که هرست برای یکی از اعضای خصوصی بدن معشوقه‌اش، ماریون دیویس، استفاده می‌کرد. اگرچه این موضوع هرگز رسماً در دادگاه ثابت نشد، اما گفته می‌شود همین اشاره پنهان و توهین‌آمیز، علت اصلی خشم شدید هرست و تلاش‌های قانونی و غیرقانونی او برای نابودی فیلم بوده است. از نظر حقوقی، استفاده از یک کلمه عام به عنوان نماد مشکلی نداشت، اما بار معنایی آن در دنیای واقعی پیامدهای سنگینی داشت.

حقوق بین‌المللی همشهری کین تابع معاهدات کپی‌رایت جهانی مانند کنوانسیون برن است. در اکثر کشورها، حقوق اثر تا ۷۰ سال پس از مرگ آخرین پدیدآورنده (که در اینجا اورسن ولز متوفی در ۱۹۸۵ است) محفوظ می‌ماند. بنابراین، در بسیاری از نقاط جهان، این فیلم تا سال ۲۰۵۵ تحت حفاظت کپی‌رایت خواهد بود. این تفاوت در قوانین ملی باعث می‌شود که مدیریت حقوقی فیلم در سطح جهانی نیازمند نظارت دقیق وکلای متخصص در حوزه سرگرمی باشد.