۲۰ شخصیت برتر و محبوب بازی های ویدیویی

بر اساس نظرسنجی رسمی آکادمی بفتا (BAFTA) در سال ۲۰۲۴ که از میان بیش از ۴۰۰۰ گیمر در سراسر جهان انجام شد، لارا کرافت (Lara Croft) از سری بازی‌های Tomb Raider به عنوان نمادین‌ترین شخصیت تاریخ انتخاب شد. او موفق شد رقبای سرسختی چون ماریو و مامور ۴۷ را پشت سر بگذارد. این انتخاب نشان‌دهنده تاثیر عمیق لارا بر فرهنگ عامه و تکامل او از یک مدل چندضلعی ساده به یک قهرمان انسانی و پیچیده در ریبوت‌های اخیر است.

آرتور مورگان، قهرمان بازی Red Dead Redemption 2، به دلیل روایت داستانی فوق‌العاده و شخصیت‌پردازی خاکستری‌اش محبوبیت یافته است. برخلاف قهرمانان کلاسیک، آرتور شخصیتی آسیب‌پذیر دارد که با مفاهیم وفاداری، پشیمانی و رستگاری دست‌وپنجه نرم می‌کند. اجرای بی‌نظیر راجر کلارک در نقش آرتور و جزئیات بالای تعاملات او با دنیای بازی، باعث شده تا گیمرها پیوند عاطفی عمیقی با او برقرار کنند که فراتر از یک سرگرمی ساده است.

پخش سریال The Last of Us از شبکه HBO در سال ۲۰۲۳ و ۲۰۲۴، موج جدیدی از محبوبیت را برای شخصیت‌های جوئل و الی به همراه داشت. این اقتباس باعث شد افرادی که هرگز بازی‌های ویدیویی را تجربه نکرده بودند، با عمق داستانی و پیچیدگی‌های اخلاقی این دو شخصیت آشنا شوند. این موضوع نشان می‌دهد که شخصیت‌های بازی‌های ویدیویی امروزه پتانسیل تبدیل شدن به اسطوره‌های فرهنگی در تمامی مدیوم‌های سرگرمی را دارند و دیگر محدود به کنسول‌ها نیستند.

ماریو فراتر از یک شخصیت بازی، به عنوان سفیر جهانی صنعت گیم شناخته می‌شود. دلیل تداوم محبوبیت او، طراحی ساده اما هوشمندانه و حضور در بازی‌هایی است که همواره استانداردهای گیم‌پلی را جابه‌جا می‌کنند. از Super Mario Bros تا Odyssey، نینتندو موفق شده است ماریو را بدون تغییر در هویت اصلی، با تکنولوژی‌های روز هماهنگ کند. او نماد شادی، خلاقیت و دسترسی‌پذیری برای تمام گروه‌های سنی در سراسر جهان است.

قهرمانان کلاسیک معمولاً سیاه یا سفید بودند و همیشه کار درست را انجام می‌دادند، اما شخصیت‌های خاکستری مانند کریتوس در نسخه‌های جدید یا الی، دارای نقص‌های انسانی، خشم و تردید هستند. گیمرهای مدرن ترجیح می‌دهند با شخصیت‌هایی همذات‌پنداری کنند که اشتباه می‌کنند و با پیامدهای آن روبرو می‌شوند. این واقع‌گرایی در شخصیت‌پردازی باعث می‌شود داستان بازی‌ها عمیق‌تر و تاثیرگذارتر از روایت‌های سنتی «خیر علیه شر» به نظر برسد.

مستر چیف (Master Chief) یا جان-۱۱۷، ستون اصلی هویت برند ایکس‌باکس و سری Halo است. او به عنوان یک سرباز وظیفه‌شناس و کم‌حرف، نماد قدرت و ایستادگی در برابر ناملایمات است. طراحی کلاهخود او به گونه‌ای است که بازیکن می‌تواند خود را به جای او تصور کند. محبوبیت مستر چیف باعث شد تا سبک شوتر اول‌شخص روی کنسول‌ها تثبیت شود و مایکروسافت بتواند جایگاه خود را در رقابت با سونی و نینتندو محکم کند.

کسب رتبه سوم توسط مامور ۴۷ نشان‌دهنده علاقه گیمرها به شخصیت‌های کاریزماتیک و حرفه‌ای است که در عین خونسردی، هوش بالایی دارند. سری Hitman World of Assassination باعث شد تا این شخصیت دوباره در کانون توجه قرار بگیرد. مامور ۴۷ نماد آزادی عمل در گیم‌پلی و حل مسئله است. استایل خاص، کله تاس و بارکد پشت گردن او، او را به یکی از متمایزترین و شناخته‌شده‌ترین چهره‌ها در صنعت بازی تبدیل کرده است.

گرالت، قهرمان سری The Witcher، به دلیل دنیای غنی کتاب‌های آندری ساپکوفسکی و بازسازی فوق‌العاده سی‌دی پراجکت رد، به یک آیکون تبدیل شد. او شخصیتی است که در دنیایی فاسد سعی می‌کند بی‌طرف بماند، اما انتخاب‌های سخت اخلاقی او را مجبور به واکنش می‌کنند. طنز تلخ، مهارت‌های رزمی و روابط پیچیده او با ینیفر و سیری، لایه‌های متعددی به شخصیت او بخشیده که در کمتر بازی نقش‌آفرینی دیگری دیده می‌شود.

طراحی شخصیتی مانند الی شامل همکاری نزدیک نویسندگان، طراحان هنری و بازیگران موشن کپچر است. ناتی داگ ابتدا بر روی قوس شخصیتی او از یک دختربچه معصوم به یک بازمانده خشن تمرکز کرد. استفاده از تکنولوژی پیشرفته ضبط حرکات صورت و اجرای اشلی جانسون، باعث شد تا جزئی‌ترین احساسات الی به بازیکن منتقل شود. این فرآیند با نوشتن دیالوگ‌های واقع‌گرایانه و قرار دادن شخصیت در موقعیت‌های اخلاقی دشوار تکمیل می‌شود تا پیوندی ناگسستنی با مخاطب ایجاد کند.

بازخورد مخاطبان قدرت تغییر پروژه‌های بزرگ را دارد؛ بارزترین مثال آن فیلم Sonic the Hedgehog بود که پس از اعتراض گسترده به طراحی اولیه و غیرواقعی سونیک، سازندگان مجبور به بازطراحی کامل او شدند تا به ظاهر کلاسیک بازی‌ها نزدیک شود. در بازی‌ها نیز، توسعه‌دهندگان با تحلیل داده‌های بازیکنان و نظرات آن‌ها در شبکه‌های اجتماعی، ممکن است رفتار یا ظاهر شخصیت‌ها را در آپدیت‌ها یا نسخه‌های بعدی تغییر دهند تا رضایت جامعه هدف جلب شود.

حضور بازیگران هالیوودی مانند کیانو ریوز در نقش جانی سیلورهند (Cyberpunk 2077) فراتر از یک ترفند تبلیغاتی است. این بازیگران با استفاده از تکنولوژی Performance Capture، نه تنها صدای خود، بلکه حرکات بدن و میمیک‌های صورتشان را به شخصیت وام می‌دهند. این کار باعث می‌شود شخصیت‌ها عمق سینمایی پیدا کنند و مرز بین فیلم و بازی کمرنگ‌تر شود. حضور آن‌ها همچنین باعث جذب مخاطبان غیرگیمر به سمت صنعت بازی‌های ویدیویی می‌شود.

این تعادل از طریق مفهومی به نام «هماهنگی روایی-گیم‌پلی» (Ludonarrative Consistency) ایجاد می‌شود. برای مثال، اگر شخصیتی در داستان مهربان توصیف شود اما در گیم‌پلی بی‌رحمانه آدم بکشد، تضاد ایجاد می‌شود. در بازی‌هایی مثل God of War، قدرت‌های کریتوس مستقیماً با خشم و گذشته او در داستان گره خورده است. طراحان تلاش می‌کنند تا توانایی‌های شخصیت، بازتابی از رشد درونی و تجربیات او در طول روایت داستانی بازی باشد.

صامت ماندن شخصیت‌هایی مثل لینک یا گوردون فریمن یک تصمیم طراحی آگاهانه برای افزایش غوطه‌وری (Immersion) بازیکن است. نینتندو معتقد است که اگر لینک صحبت نکند، بازیکن راحت‌تر می‌تواند خود را در کالبد او تصور کرده و احساسات خود را به جای شخصیت قرار دهد. در این فرآیند، شخصیت‌پردازی از طریق واکنش‌های محیطی، ایما و اشاره و نحوه تعامل سایر کاراکترها با قهرمان صامت صورت می‌گیرد که سبکی منحصر‌به‌فرد در روایت است.

نوسازی شخصیت‌ها شامل حفظ هسته اصلی هویت بصری و همزمان به‌روزرسانی آن با استانداردهای گرافیکی و فرهنگی روز است. در ریمیک Resident Evil 4، شخصیت لئون اس کندی با جزئیات بیشتر در چهره و لباس بازطراحی شد تا جدی‌تر و پخته‌تر به نظر برسد. این فرآیند نیازمند مطالعه دقیق مدل‌های قدیمی و استفاده از اسکن‌های انسانی واقعی (Photogrammetry) است تا شخصیت در محیط‌های واقع‌گرایانه امروزی وصله ناجور به نظر نیاید.

تکنولوژی موشن کپچر با ثبت دقیق حرکات فیزیکی و حالات چهره بازیگران واقعی، انیمیشن‌های خشک قدیمی را به حرکاتی سیال و انسانی تبدیل کرده است. این فناوری به سازندگان اجازه می‌دهد تا زیروبم‌های عاطفی مانند لرزش لب‌ها یا نگاه‌های گذرا را در شخصیت‌هایی مثل نیتن دریک پیاده‌سازی کنند. بدون این تکنولوژی، انتقال حس غم، شادی یا ترس در بازی‌های مدرن به این سطح از تاثیرگذاری نمی‌رسید و شخصیت‌ها همچنان مانند عروسک‌های بی‌روح به نظر می‌رسیدند.

در بازی‌هایی مانند Mass Effect یا Baldur's Gate 3، شخصیت اصلی یک بوم خالی است که توسط بازیکن رنگ‌آمیزی می‌شود. فرآیند توسعه در اینجا به جای یک مسیر خطی، به صورت درختی طراحی می‌شود. هر انتخاب بازیکن در دیالوگ‌ها یا رفتارها، پارامترهای شخصیتی قهرمان را تغییر داده و باعث می‌شود دنیای بازی واکنش متفاوتی نشان دهد. این موضوع باعث می‌شود هر بازیکن نسخه منحصربه‌فرد خود را از آن شخصیت (مثلاً فرمانده شپرد) در ذهن داشته باشد.

موتور Unreal Engine 5 با استفاده از تکنولوژی‌هایی مانند Nanite و Lumen، اجازه می‌دهد تا مدل‌های شخصیتی با میلیون‌ها چندضلعی و بدون افت عملکرد رندر شوند. این یعنی جزئیات پوست، منافذ، بافت پارچه لباس و انعکاس نور در چشم‌ها به سطح واقع‌گرایی سینمایی رسیده است. همچنین ابزار MetaHuman در این موتور، فرآیند ساخت شخصیت‌های انسانی با کیفیت بسیار بالا را برای استودیوهای کوچک‌تر نیز فراهم کرده که منجر به ظهور شخصیت‌های باکیفیت در بازی‌های مستقل شده است.

شبیه‌سازی مو و لباس یکی از سنگین‌ترین پردازش‌های گرافیکی است. برای شخصیتی مثل لارا کرافت که مدام در حال حرکت، شنا و مبارزه است، موها باید به صورت رشته‌ای و با برخورد دقیق (Collision) نسبت به بدن و محیط واکنش نشان دهند. تکنولوژی‌هایی مثل TressFX یا HairWorks برای حل این مشکل ابداع شدند. چالش اصلی، بهینه‌سازی این فیزیک است تا باعث افت فریم نشود، در حالی که هزاران رشته مو باید به طور مستقل در برابر باد و حرکت واکنش نشان دهند.

در سال ۲۰۲۴، هوش مصنوعی از الگوهای حرکتی ساده فراتر رفته است. NPCها اکنون دارای سیستم‌های تصمیم‌گیری پیچیده‌ای هستند که به محیط واکنش نشان می‌دهند. مثلاً در بازی‌های اخیر، دشمنان با دیدن کشته شدن هم‌تیمی خود، دچار ترس شده یا استراتژی خود را تغییر می‌دهند. استفاده از درخت‌های رفتار (Behavior Trees) و سیستم‌های یادگیری ماشین به شخصیت‌های جانبی اجازه می‌دهد تا دیالوگ‌های پویاتر و واکنش‌های منطقی‌تری نسبت به حضور بازیکن داشته باشند.

تکنولوژی رهگیری پرتو یا Ray Tracing باعث می‌شود نورپردازی روی صورت و بدن شخصیت‌ها بر اساس منابع نوری واقعی در محیط محاسبه شود. در بازی‌های ترسناک یا محیط‌های تاریک، این تکنولوژی باعث ایجاد سایه‌های نرم و دقیق زیر پلک‌ها، گردن و لباس می‌شود که عمق بصری شخصیت را دوچندان می‌کند. همچنین بازتاب محیط در زنیه چشم شخصیت‌ها، حسی از زنده بودن و حضور واقعی در فضا را به مخاطب القا می‌کند که با روش‌های سنتی غیرممکن بود.

بسیاری از ویژگی‌های ظاهری شخصیت‌های کلاسیک ناشی از محدودیت فنی بود. ماریو کلاه دارد چون طراحی و انیمیت کردن مو در رزولوشن پایین سخت بود. او سبیل دارد تا بینی‌اش از بقیه صورت متمایز شود و لباس سرهمی (Overalls) می‌پوشد تا حرکت بازوهایش در برابر بدنش قابل تشخیص باشد. این محدودیت‌های ۸ بیتی در دهه ۸۰ میلادی، در نهایت منجر به خلق یکی از نمادین‌ترین و ماندگارترین طراحی‌های شخصیت در تاریخ هنر شد.

فتوگرامتری فرآیند اسکن کردن اشیاء یا انسان‌های واقعی با صدها دوربین و تبدیل آن‌ها به مدل‌های سه بعدی است. در بازی‌هایی مثل Hellblade II یا Death Stranding، چهره بازیگران به طور کامل اسکن شده تا کوچک‌ترین جزئیات پوستی و عیوب صورت به بازی منتقل شود. این کار باعث می‌شود شخصیت‌ها دقیقاً شبیه همتایان واقعی خود باشند و حس «دره وهمی» (Uncanny Valley) به حداقل برسد، چرا که بافت‌ها از دنیای واقعی استخراج شده‌اند نه اینکه توسط دست طراحی شوند.

در بازی‌های اکشن سریع مانند Devil May Cry، انیمیشن‌های شخصیت باید با دقت میلی‌ثانیه‌ای اجرا شوند. تکنولوژی انیمیشن‌های فریم‌به‌فریم و ادغام آن‌ها (Animation Blending) اجازه می‌دهد تا دانته بدون وقفه از یک حرکت به حرکت دیگر برود. اگر انیمیشن‌ها با نرخ فریم بازی هماهنگ نباشند، کنترل شخصیت حس «کندی» پیدا می‌کند. بهینه‌سازی فنی در اینجا به معنای حذف فریم‌های زائد و استفاده از سیستم‌های پاسخگویی سریع است تا بازیکن حس قدرت و تسلط کامل بر شخصیت را داشته باشد.

صدای شخصیت تنها شامل دیالوگ نیست؛ صدای نفس‌نفس زدن هنگام دویدن، صدای برخورد تجهیزات جنگی به لباس و تغییر تن صدا در محیط‌های مختلف (مانند غار یا فضای باز) به شخصیت هویت فیزیکی می‌دهد. تکنولوژی صدای سه‌بعدی در کنسول‌های نسل نهم باعث می‌شود بازیکن موقعیت دقیق شخصیت‌های دیگر را از روی صدای قدم‌هایشان تشخیص دهد. این جزئیات فنی باعث می‌شود شخصیت‌ها به عنوان موجوداتی فیزیکی در یک فضای واقعی باور شوند.

هزینه خلق یک شخصیت اصلی در بازی‌های تراز اول (AAA) می‌تواند بین ۱۰۰ هزار تا بیش از ۵۰۰ هزار دلار متغیر باشد. این مبلغ شامل دستمزد طراحان کانسپت، مدل‌سازان سه بعدی، متخصصان ریگینگ (استخوان‌بندی)، انیماتورها و صداپیشگان است. اگر از چهره یک بازیگر مشهور استفاده شود، هزینه‌های لایسنسینگ و موشن کپچر می‌تواند این رقم را به میلیون‌ها دلار برساند. برای مثال، شخصیت‌های بازی Spider-Man 2 به دلیل جزئیات خیره‌کننده، بخش بزرگی از بودجه چند صد میلیون دلاری بازی را به خود اختصاص داده‌اند.

ماریو به تنهایی ارزشی معادل چندین میلیارد دلار برای نینتندو دارد. این ارزش تنها محدود به فروش بازی‌ها نیست، بلکه شامل پارک‌های تفریحی (Super Nintendo World)، فیلم‌های سینمایی (که بیش از ۱ میلیارد دلار در باکس آفیس فروخت)، پوشاک، اسباب‌بازی و لایسنس‌های مختلف می‌شود. شخصیت‌های محبوب به عنوان دارایی‌های فکری (IP) عمل می‌کنند که حتی در سال‌های رکود بازار بازی، جریان درآمدی پایداری را از طریق کالاهای جانبی برای شرکت مادر تضمین می‌کنند.

دستمزدها در این حوزه بسیار متفاوت است. بازیگران تازه‌کار ممکن است بر اساس نرخ‌های اتحادیه (مانند SAG-AFTRA) حدود ۹۰۰ تا ۱۲۰۰ دلار برای هر جلسه ۴ ساعته دریافت کنند. اما ستاره‌هایی مثل تروی بیکر یا نولان نورث قراردادهای اختصاصی با ارقام بسیار بالاتر دارند. در پروژه‌های بزرگ، بازیگران علاوه بر دستمزد ثابت، ممکن است پاداش‌هایی بر اساس میزان فروش بازی (Bonuses) نیز دریافت کنند، هرچند این موضوع هنوز در صنعت گیم به اندازه هالیوود رایج نیست.

فروش اسکین یا پوسته‌های ظاهری، مدل تجاری اصلی بازی‌های رایگان (Free-to-Play) است. فورتنایت با همکاری با برندهایی مثل مارول یا دیزنی، شخصیت‌های محبوب را به بازی می‌آورد. گیمرها برای تمایز از دیگران و ابراز علاقه به یک شخصیت، مبالغی بین ۱۰ تا ۲۰ دلار برای هر اسکین پرداخت می‌کنند. این سیستم به قدری سودآور است که اپیک گیمز سالانه میلیاردها دلار تنها از فروش آیتم‌های ظاهری شخصیت‌ها درآمد کسب می‌کند، بدون اینکه بر تعادل گیم‌پلی تاثیری بگذارد.

لایسنس کردن شخصیت‌های شناخته شده از دنیای کمیک یا سینما بسیار گران است. شرکت‌هایی مثل سونی یا مارول معمولاً درصدی از فروش کل بازی (Royalty) را به همراه یک مبلغ پیش‌پرداخت کلان (Minimum Guarantee) طلب می‌کنند. این مبلغ می‌تواند از ۱۰ میلیون دلار شروع شده و بسته به محبوبیت شخصیت و مدت قرارداد، بسیار بالاتر برود. به همین دلیل است که اکثر استودیوها ترجیح می‌دهند شخصیت‌های اورجینال خود را خلق کنند تا مالکیت کامل آن را در اختیار داشته باشند.

در فرنچایزهای بزرگ، درآمد حاصل از کالاهای جانبی می‌تواند با فروش خود بازی برابری کند یا حتی از آن پیشی بگیرد. برای مثال، سری Pokémon بیشترین درآمد خود را نه از بازی‌ها، بلکه از فروش عروسک‌ها، کارت‌های بازی و پوشاک به دست می‌آورد. شخصیت‌های محبوب با طراحی بصری جذاب، پتانسیل بالایی برای تبدیل شدن به فیگورهای کلکسیونی (مانند برند Funko Pop) دارند که حاشیه سود بسیار بالایی برای تولیدکنندگان و صاحبان امتیاز شخصیت دارد.

نسخه‌های کلکسیونی بازی‌ها که معمولاً شامل مجسمه (Statue) شخصیت اصلی هستند، قیمتی بین ۱۵۰ تا ۳۰۰ دلار دارند. هرچه شخصیت محبوب‌تر و طراحی مجسمه باکیفیت‌تر باشد، تقاضا برای این نسخه‌ها افزایش می‌یابد. برای بازی‌هایی مثل God of War یا Elden Ring، این نسخه‌ها در عرض چند دقیقه پیش‌فروش می‌شوند. این نشان می‌دهد که طرفداران حاضرند مبالغ گزافی را برای داشتن یک نماد فیزیکی از شخصیت محبوبشان در دنیای واقعی پرداخت کنند.

در کمپین‌های تبلیغاتی بازی‌های بزرگ، تمرکز اصلی بر روی شخصیت است. هزینه‌های بیلبوردهای تایمز اسکوئر، تریلرهای سینمایی متمرکز بر داستان و همکاری با اینفلوئنسرها برای معرفی شخصیت می‌تواند بین ۲۰ تا ۱۰۰ میلیون دلار هزینه داشته باشد. هدف از این مخارج سنگین، ایجاد یک «چهره» برای بازی است که در ذهن مخاطب ماندگار شود. برای مثال، در تبلیغات Cyberpunk 2077، چهره کیانو ریوز ابزار اصلی بازاریابی بود که باعث شد بازی رکورد پیش‌فروش را بشکند.

در اکثر قراردادهای صنعت بازی، حقوق مالکیت معنوی شخصیت‌ها به طور کامل متعلق به شرکت ناشر یا استودیو است، نه طراح یا نویسنده آن. این تحت عنوان قانون Work for Hire شناخته می‌شود. برای مثال، با اینکه هیدئو کوجیما خالق اسنیک و متال گیر است، اما مالکیت حقوقی این شخصیت‌ها در اختیار شرکت کونامی باقی مانده است. به همین دلیل کوجیما پس از جدایی از کونامی، حق استفاده از آن شخصیت‌ها را در پروژه‌های جدید خود ندارد.

استفاده از چهره بازیگران (Likeness Rights) نیازمند قراردادهای حقوقی بسیار دقیق است. بازیگران حق مالکیت بر تصویر خود را دارند و استودیوها باید برای مدل‌سازی چهره آن‌ها در بازی، مبالغی را پرداخت کنند. اگر بازیگری احساس کند از چهره او بدون اجازه یا فراتر از مفاد قرارداد استفاده شده (مانند جنجال الیوت پیج و بازی The Last of Us به دلیل شباهت اولیه الی به او)، می‌تواند شکایت قانونی مطرح کند. این موضوع در مورد تتوها و ویژگی‌های خاص ظاهری نیز صدق می‌کند.

از نظر قانونی، اکثر فن‌ارت‌ها و مدها نقض کپی‌رایت محسوب می‌شوند، زیرا از دارایی فکری شرکت بدون اجازه استفاده می‌کنند. با این حال، اکثر شرکت‌ها (مانند کپکام یا ولو) به دلیل تاثیر مثبت بر جامعه هواداران، از این موارد چشم‌پوشی می‌کنند. اما اگر کسی بخواهد از فن‌ارت خود درآمدزایی کند یا مدی بسازد که به وجهه شخصیت آسیب بزند، شرکت‌ها حق قانونی دارند که با ارسال اخطار (Cease and Desist) مانع فعالیت آن‌ها شوند. نینتندو در این زمینه سخت‌گیرترین شرکت است.

حضور شخصیت‌هایی از شرکت‌های مختلف در یک بازی (مانند حضور اسنیک در بازی نینتندو) نیازمند قراردادهای لایسنسینگ متقابل پیچیده است. این قراردادها دقیقاً مشخص می‌کنند که شخصیت چگونه باید نمایش داده شود، چه قدرت‌هایی داشته باشد و حتی چه دیالوگ‌هایی بگوید تا به برند اصلی آسیب نرسد. این توافقنامه‌ها معمولاً محدودیت زمانی دارند و پس از انقضا، ناشر ممکن است مجبور شود آن شخصیت را از فروشگاه‌های دیجیتالی حذف کند.

شرکت‌ها نام شخصیت‌های اصلی و حتی جملات معروف آن‌ها را به عنوان علامت تجاری ثبت می‌کنند تا از استفاده تجاری دیگران جلوگیری کنند. برای مثال، نام «Pikachu» یا جمله «It's-a me, Mario» تحت حفاظت قانونی هستند. این کار به شرکت‌ها اجازه می‌دهد تا علیه تولیدکنندگان غیرقانونی لباس یا اسباب‌بازی که از این نام‌ها استفاده می‌کنند، اقدام قضایی انجام دهند. علامت تجاری برخلاف کپی‌رایت، تا زمانی که استفاده شود و تمدید گردد، منقضی نمی‌شود.

در ریمیک‌ها، حقوق شخصیت‌ها معمولاً در اختیار ناشر اصلی باقی می‌ماند، اما چالش‌های حقوقی زمانی ایجاد می‌شود که پای صداپیشگان یا موسیقی‌های مرتبط با شخصیت در میان باشد. برای مثال، در ریمیک Metal Gear Solid Δ، کونامی باید اطمینان حاصل کند که قراردادهای مربوط به استفاده از صدای دیوید هیتر (صداپیشه اسنیک) یا کدهای برنامه‌نویسی قدیمی، با قوانین فعلی مطابقت دارد. گاهی اوقات به دلیل مشکلات حقوقی با صداپیشگان قدیمی، شرکت‌ها مجبور به استخدام تیم جدید می‌شوند.

این یکی از چالش‌های حقوقی جدید در سال ۲۰۲۴ است. در حال حاضر، طبق قوانین بسیاری از کشورها از جمله آمریکا، آثاری که کاملاً توسط هوش مصنوعی و بدون دخالت مستقیم انسانی ساخته شده باشند، قابل ثبت به عنوان کپی‌رایت نیستند. این موضوع برای استودیوهایی که می‌خواهند از AI برای خلق شخصیت‌های جانبی استفاده کنند، یک ریسک حقوقی محسوب می‌شود، چرا که ممکن است نتوانند مالکیت قانونی آن شخصیت را در برابر کپی‌برداری دیگران حفظ کنند.

هنگامی که یک بازی به فیلم تبدیل می‌شود، یک قرارداد لایسنسینگ بین شرکت بازی‌سازی و استودیو فیلم‌سازی منعقد می‌شود. معمولاً حق ساخت فیلم برای مدت محدودی (مثلاً ۵ تا ۱۰ سال) واگذار می‌شود. اگر در این مدت فیلمی ساخته نشود، حقوق شخصیت به صاحب اصلی بازمی‌گردد. همچنین در این قراردادها ذکر می‌شود که شرکت بازی‌سازی چقدر بر نحوه نمایش شخصیت در فیلم نظارت دارد تا از تغییرات فاحش در هویت شخصیت جلوگیری شود.

صرف استفاده از یک الگو (مانند یک سرباز فضایی یا یک جادوگر) سرقت ادبی نیست، زیرا ایده‌ها قابل کپی‌رایت نیستند. اما اگر «بیان» آن ایده (شامل ظاهر دقیق، پیش‌زمینه داستانی خاص، نام و روابط) بسیار شبیه به یک شخصیت موجود باشد، می‌تواند منجر به شکایت شود. دادگاه‌ها معمولاً از آزمون «شباهت ماهوی» استفاده می‌کنند تا تشخیص دهند آیا یک شخصیت کپی‌برداری غیرقانونی از شخصیت دیگری است یا صرفاً از یک سبک عمومی پیروی می‌کند.