بیوگرافی آدری هپبورن؛ ستاره تکرارنشدنی سینما و نماد مد

آدری هپبورن (۱۹۲۹–۱۹۹۳) بازیگر بریتانیایی متولد بلژیک بود که به دلیل ظرافت استثنایی، استایل منحصر به فرد و توانایی بازیگری خیره‌کننده‌اش به یکی از بزرگترین اسطوره‌های عصر طلایی هالیوود تبدیل شد. او با فیلم‌هایی مانند «تعطیلات رومی» و «صبحانه در تیفانی» استانداردهای زیبایی را در دهه‌ای که تحت سیطره بازیگران پر زرق و برق بود، تغییر داد. فراتر از سینما، او به عنوان سفیر ویژه یونیسف و یکی از معدود برندگان جایزه EGOT (اسکار، امی، گرمی و تونی) شناخته می‌شود که میراثی از انسانیت و هنر را به جای گذاشته است.

دوران نوجوانی آدری در هلندِ تحت اشغال نازی‌ها با سختی‌های شدیدی همراه بود. او شاهد اعدام بستگانش و قحطی بزرگ سال ۱۹۴۴ بود که باعث شد برای زنده ماندن از پیاز گل لاله و علف تغذیه کند. این سوءتغذیه شدید منجر به بیماری‌هایی نظیر کم‌خونی و مشکلات تنفسی شد که فیزیک بسیار لاغر او را در بزرگسالی شکل داد. همچنین، این تجربیات تلخ انگیزه‌ی اصلی او برای وقف کردن سال‌های پایانی عمرش به فعالیت‌های بشردوستانه در یونیسف و کمک به کودکان گرسنه در سراسر جهان شد.

آدری هپبورن یکی از ۱۸ نفری در تاریخ است که موفق به دریافت هر چهار جایزه اصلی صنعت سرگرمی آمریکا یعنی EGOT شده است. او جایزه اسکار بهترین بازیگر زن را برای «تعطیلات رومی» (۱۹۵۳)، جایزه تونی را برای نمایش «اوندین» (۱۹۵۴)، جایزه امی را برای مستند «باغ‌های جهان» (۱۹۹۳) و جایزه گرمی را برای آلبوم گفتاری «داستان‌های مسحورکننده آدری هپبورن» (۱۹۹۴) دریافت کرد. علاوه بر این، او سه جایزه گلدن گلوب و جایزه افتخاری بشردوستانه ژان هرشولت را نیز در کارنامه درخشان خود دارد.

رابطه آدری هپبورن و اوبر دو ژیوانشی یکی از مشهورترین همکاری‌های تاریخ مد و سینماست که از فیلم «سابرینا» در سال ۱۹۵۴ آغاز شد. ژیوانشی لباس‌های او را در بسیاری از فیلم‌های نمادینش از جمله «صبحانه در تیفانی» طراحی کرد. آدری به عنوان «موز» (الهام‌بخش) اصلی ژیوانشی شناخته می‌شد و این طراح فرانسوی حتی اولین عطر خود را با نام L'Interdit منحصراً برای او ساخت. این همکاری باعث شد آدری به نماد استایل کلاسیک و ساده تبدیل شود که هنوز هم الگوی بسیاری از طراحان مد است.

آدری در سال ۱۹۸۸ به عنوان سفیر حسن نیت یونیسف منصوب شد و تا پایان عمرش در سال ۱۹۹۳، وقت خود را صرف سفر به فقیرترین نقاط جهان کرد. او به کشورهایی مانند اتیوپی، ویتنام، ترکیه، سومالی و السالوادور سفر کرد تا توجه جهانیان را به بحران‌های انسانی، قحطی و بیماری‌های کودکان جلب کند. او نه تنها از شهرت خود برای جمع‌آوری کمک‌های مالی استفاده می‌کرد، بلکه شخصاً در مناطق جنگ‌زده حضور می‌یافت و با مقامات سیاسی برای بهبود شرایط زندگی کودکان مذاکره می‌کرد.

آدری هپبورن در ۲۰ ژانویه ۱۹۹۳ در سن ۶۳ سالگی در خانه‌اش در سوئیس درگذشت. علت مرگ او نوعی سرطان نادر شکمی به نام «سودومیکسوما پریتونی» (Pseudomyxoma peritonei) بود که ابتدا در نوامبر ۱۹۹۲ تشخیص داده شد. علیرغم جراحی و شیمی‌درمانی، بیماری به سرعت پیشرفت کرد. او ماه‌های آخر عمر خود را در آرامش و در کنار خانواده‌اش سپری کرد. مرگ او موجی از اندوه را در سراسر جهان برانگیخت و بسیاری از رهبران جهان و هنرمندان به شخصیت والای او ادای احترام کردند.

در طول اشغال هلند، آدری نوجوان با وجود ضعف جسمانی، به نهضت مقاومت هلند کمک می‌کرد. او با اجرای رقص باله در محافل مخفی، برای نیروهای مقاومت پول جمع‌آوری می‌کرد (اجراهایی که به دلیل سکوت تماشاگران برای لو نرفتن، «کنسرت‌های سیاه» نامیده می‌شد). همچنین او پیام‌های محرمانه و روزنامه‌های غیرقانونی مقاومت را در کفش‌هایش پنهان و جابه‌جا می‌کرد. این شجاعت در سنین پایین نشان‌دهنده شخصیت قوی و فداکار او بود که بعدها در فعالیت‌های یونیسف نیز متبلور شد.

در دهه ۱۹۵۰، هالیوود تحت تأثیر بازیگرانی با چهره‌های پر و اندام‌های منحنی مانند مریلین مونرو بود. آدری هپبورن با قد بلند، اندام بسیار لاغر، چهره استخوانی و ابروهای پهن، کاملاً با این استانداردها تفاوت داشت. او نوع جدیدی از زیبایی را معرفی کرد که بر پایه وقار، سادگی و هوش بنا شده بود. این تفاوت باعث شد که زنان بسیاری در سراسر جهان با او همذات‌پنداری کنند و او به اولین ستاره‌ای تبدیل شد که ثابت کرد شیک‌پوشی و جذابیت لزوماً با استانداردهای سنتی تعریف نمی‌شود.

ویلیام وایلر، کارگردان فیلم، به دنبال بازیگری بود که هم وقار یک پرنسس را داشته باشد و هم معصومیت یک دختر جوان را. آدری که در آن زمان در لندن بازیگری گمنام بود، برای تست بازیگری دعوت شد. نکته جالب اینجاست که پس از پایان تست رسمی، دوربین همچنان روشن ماند و آدری در حال شوخی و خنده با عوامل دیده شد. وایلر با دیدن این تصاویر غیررسمی و جذابیت طبیعی او، بلافاصله متوجه شد که او همان پرنسس آنِ واقعی است و او را به جای ستاره‌های بزرگی چون الیزابت تیلور انتخاب کرد.

آدری در ابتدا آرزو داشت یک بالرین حرفه‌ای شود و پس از جنگ در لندن زیر نظر اساتید بزرگی آموزش دید. اما به دلیل قد بلند (۱۷۰ سانتی‌متر) و ضعف جسمانی ناشی از سوءتغذیه دوران جنگ، به او گفته شد که هرگز به رتبه رقصنده اول نخواهد رسید. او برای کسب درآمد به بازی در نقش‌های کوچک تئاتر و فیلم‌های بریتانیایی روی آورد. در حین فیلمبرداری در فرانسه، توسط «کولت» نویسنده مشهور کشف شد و برای نقش اصلی نمایش «ژی‌ژی» در برادوی انتخاب شد که همین اتفاق مسیر او را به سمت هالیوود هموار کرد.

سبک بازیگری آدری هپبورن ترکیبی از سادگی، صداقت و نوعی آسیب‌پذیریِ باوقار بود. برخلاف بازیگران متد که به دنبال غرق شدن در نقش‌های تاریک بودند، آدری بر پایه غریزه و حضور طبیعی خود در مقابل دوربین عمل می‌کرد. او توانایی عجیبی در انتقال احساسات از طریق چشمان درشت و حرکات ظریف بدن داشت. منتقدان معتقدند او در هر نقشی، بخشی از شخصیت واقعی خود را که شامل مهربانی و هوش بود، به نمایش می‌گذاشت که باعث می‌شد تماشاگران به سرعت با او ارتباط عاطفی برقرار کنند.

برای بازی در فیلم «تا تاریکی صبر کن» (۱۹۶۷)، آدری رویکردی بسیار جدی و حرفه‌ای داشت. او به مدرسه‌ی نابینایان رفت و ساعت‌ها وقت خود را با افراد نابینا گذراند تا یاد بگیرد چگونه بدون استفاده از حس بینایی، کارهای روزمره را انجام دهد و چگونه چشمانش را به گونه‌ای ثابت نگه دارد که انگار چیزی نمی‌بیند. او حتی از لنزهای تماسی خاصی استفاده کرد که دید او را محدود می‌کردند. این تلاش‌ها منجر به یکی از بهترین بازی‌های دوران حرفه‌ای او و نامزدی جایزه اسکار شد.

آدری در اواخر دهه ۱۹۶۰، پس از بازی در فیلم «تا تاریکی صبر کن»، تصمیم گرفت فعالیت‌های سینمایی خود را به شدت کاهش دهد تا وقت بیشتری را با پسرانش، شان و لوکا، سپری کند. او خانواده را بر شهرت اولویت می‌داد و معتقد بود که سال‌های رشد فرزندانش تکرار نشدنی است. او به مدت نزدیک به یک دهه از سینما دور بود و تنها در موارد خاص به دنیای بازیگری بازگشت. این تصمیم نشان‌دهنده تعهد عمیق او به نقش مادری و زندگی شخصی‌اش فراتر از درخشش هالیوود بود.

همکاری با بیلی وایلدر در «سابرینا» نقطه عطفی در حرفه آدری بود. وایلدر که به سخت‌گیری در فیلمنامه معروف بود، شیفته انضباط و هوش آدری شد. در طول فیلمبرداری، آدری با همبازی‌اش همفری بوگارت چالش‌هایی داشت، زیرا بوگارت معتقد بود او تجربه کافی ندارد. اما حمایت وایلدر و بازی درخشان آدری باعث شد فیلم به یک موفقیت بزرگ تبدیل شود. وایلدر بعدها گفت: «آدری هپبورن چیزی دارد که نمی‌توان آن را آموخت؛ او کلاس و وقار ذاتی دارد که دوربین عاشق آن است.»

آدری در انتخاب نقش‌ها بسیار گزیده‌کار بود. او معمولاً نقش‌هایی را می‌پذیرفت که با روحیات او سازگار باشند یا چالشی جدید در بازیگری برایش ایجاد کنند. او از بازی در نقش‌های بیش از حد جنسی یا خشن خودداری می‌کرد و ترجیح می‌داد شخصیت‌هایی را بازی کند که دارای عمق عاطفی و تحول شخصیتی باشند. برای مثال، او نقش «هالی لایتلی» در صبحانه در تیفانی را ابتدا به دلیل ترس از عدم توانایی در اجرای نقش یک دختر اجتماعی و برون‌گرا رد کرده بود، اما در نهایت با پذیرش آن، یکی از نمادین‌ترین نقش‌های تاریخ را خلق کرد.

پیش از ظهور آدری، بازیگران زن هالیوود اغلب به عنوان نمادهای جنسی یا زنان خانه‌دار ایده‌آل تصویر می‌شدند. آدری با معرفی شخصیت «دختر-زن» که همزمان باهوش، مستقل، شیک و در عین حال معصوم بود، این الگو را شکست. او ثابت کرد که یک بازیگر زن می‌تواند بدون تکیه بر جذابیت‌های فیزیکی اغراق‌آمیز، تنها با تکیه بر شخصیت، بیان قوی و استایل شخصی، به ستاره اول جهان تبدیل شود. این تغییر رویکرد، راه را برای نسل‌های بعدی بازیگران زن که به دنبال نقش‌های جدی‌تر و مستقل‌تر بودند، هموار کرد.

این یکی از جنجالی‌ترین بخش‌های فنی دوران حرفه‌ای اوست. آدری ماه‌ها برای تمرین آواز وقت گذاشت و تمام ترانه‌های نقش «الیزا دولیتل» را ضبط کرد. با این حال، تهیه‌کنندگان فیلم احساس کردند صدای او به اندازه کافی برای یک فیلم موزیکال بزرگ قوی نیست و بدون اطلاع کامل او، صدای «مارنی نیکسون» را بر روی بازی او دوبله کردند. آدری از این موضوع بسیار ناراحت شد، اما با حرفه‌ای‌گری تمام به تبلیغ فیلم ادامه داد. این اتفاق باعث شد که او با وجود بازی درخشان، نامزد اسکار نشود.

این لباس که توسط اوبر دو ژیوانشی طراحی شده، از ساتن ابریشمی مشکی ساخته شده و دارای برشی بدون آستین با خط گردن صاف در جلو و برشی خاص در پشت است. طراحی آن به گونه‌ای بود که ظرافت شانه‌ها و گردن آدری را برجسته می‌کرد. این لباس با دستکش‌های بلند اپرا، یک گردنبند مروارید چند رشته‌ای و یک تیارا (نیم‌تاج) کوچک ست شده بود. این ترکیب به قدری از نظر بصری دقیق و متعادل بود که به عنوان تاثیرگذارترین لباس تاریخ سینما در نظرسنجی‌های متعدد انتخاب شده است.

آدری با نوابغ کارگردانی متعددی همکاری کرد که هر کدام جنبه‌ای از توانایی او را استخراج کردند. او در «تعطیلات رومی» با ویلیام وایلر، در «سابرینا» و «عشق در بعدازظهر» با بیلی وایلدر، در «مضحک‌روی» و «داستان راهبه» با فرد زینمان، و در «صبحانه در تیفانی» با بلیک ادواردز همکاری داشت. همچنین همکاری او با استنلی دانن در فیلم‌های «معما» و «دو همسفر» نشان‌دهنده توانایی او در ژانرهای کمدی-رمانتیک و معمایی با تکنیک‌های فیلمبرداری مدرن آن زمان بود.

گریم آدری توسط آرایشگران بزرگی چون «آلبرتو د روسی» طراحی می‌شد. ویژگی اصلی آن تمرکز بر چشم‌های درشت او بود؛ استفاده از خط چشم گربه‌ای ضخیم، مژه‌های مصنوعی پرپشت که به صورت تک‌تک چسبانده می‌شدند و ابروهای پهن و تیره که برخلاف ابروهای نازک مد آن زمان بود. همچنین استفاده از رژ لب‌های با رنگ طبیعی یا قرمز ملایم و مدل موی کوتاه (Pixie cut) که در تعطیلات رومی معرفی شد، اجزای فنی این ظاهر ماندگار بودند که هدفشان برجسته کردن ساختار استخوانی صورت او بود.

فیلم «داستان راهبه» (۱۹۵۹) یکی از جدی‌ترین نقش‌های آدری بود. از نظر فنی، او باید شخصیتی را بازی می‌کرد که احساساتش را در زیر چهره‌ای سنگی و آرام پنهان می‌کند. او برای درک بهتر نقش، زمان زیادی را در صومعه‌ها گذراند و با راهبه‌های واقعی گفتگو کرد. فیلمبرداری در شرایط سخت کنگو انجام شد که باعث ابتلای او به بیماری‌های گرمسیری شد. بازی او در این فیلم به دلیل کنترل دقیق روی میمیک صورت و انتقال درونیات شخصیت بدون استفاده از دیالوگ‌های زیاد، مورد تحسین منتقدان قرار گرفت.

در آخرین پروژه تلویزیونی‌اش، آدری میزبان مجموعه مستند «باغ‌های جهان با آدری هپبورن» بود که در سال ۱۹۹۳ پخش شد. از نظر فنی، این پروژه توانایی او را در اجرای مستند و روایتگری نشان داد. او به باغ‌های مشهور در کشورهای مختلف سفر کرد و با دانش و علاقه شخصی‌اش به طبیعت، تاریخچه و زیبایی‌شناسی آن‌ها را شرح داد. او جایزه امی بهترین دستاورد فردی در برنامه‌های اطلاع‌رسانی را پس از مرگش برای این مجموعه دریافت کرد که نشان‌دهنده کیفیت بالای اجرای اوست.

فیلم «مضحک‌روی» (Funny Face) محصول ۱۹۵۷، فرصتی بود تا آدری بالاخره آموزش‌های باله خود را در سینما به کار بگیرد. او در کنار فرد آستر، اسطوره رقص، به ایفای نقش پرداخت. از نظر فنی، او تمام سکانس‌های رقص را خودش اجرا کرد، از جمله رقص مدرن در کافه که به یکی از نمادین‌ترین صحنه‌های فیلم تبدیل شد. توانایی او در هماهنگی با حرکات پیچیده آستر و حفظ وقار در حین رقص‌های پرتحرک، مهارت‌های فنی بالای او را به عنوان یک هنرمند چندبعدی ثابت کرد.

علاوه بر جوایز رقابتی، آدری جوایز افتخاری بسیار معتبری دریافت کرد که نشان‌دهنده تأثیر ماندگار اوست. در سال ۱۹۹۰ جایزه «سیسیل بی. دمیل» را از گلدن گلوب دریافت کرد. در سال ۱۹۹۲، مدال آزادی ریاست‌جمهوری آمریکا (بالاترین نشان غیرنظامی) را برای فعالیت‌هایش در یونیسف دریافت کرد. همچنین آکادمی اسکار در سال ۱۹۹۳، جایزه بشردوستانه ژان هرشولت را به او اختصاص داد که به دلیل فوت او، پسرش شان فرر آن را از طرف مادرش دریافت کرد.

برای اولین نقش بزرگش در «تعطیلات رومی» (۱۹۵۳)، آدری حدود ۱۲,۵۰۰ دلار دستمزد گرفت که برای یک بازیگر تازه‌وارد مبلغ خوبی بود. اما پس از موفقیت چشمگیر و دریافت اسکار، ارزش تجاری او به شدت افزایش یافت. برای فیلم «صبحانه در تیفانی» (۱۹۶۱) دستمزد او به ۷۵۰,۰۰۰ دلار رسید و در نهایت برای فیلم «بانوی زیبای من» (۱۹۶۴)، او مبلغ ۱.۱ میلیون دلار دریافت کرد که در آن زمان او را به یکی از گران‌ترین بازیگران زن تاریخ هالیوود تبدیل کرد.

در سال ۲۰۰۶، یکی از نسخه‌های اصلی لباس سیاه کوتاهی که توسط ژیوانشی برای آدری در فیلم «صبحانه در تیفانی» طراحی شده بود، در حراجی کریستیز لندن به قیمت خیره‌کننده ۴۶۷,۲۰۰ پوند (حدود ۹۲۳,۰۰۰ دلار) به فروش رفت. این مبلغ بسیار بالاتر از تخمین اولیه ۵۰ تا ۷۰ هزار پوندی بود. تمام عواید حاصل از این فروش به موسسه خیریه «سیتارک» برای کمک به کودکان فقیر در هند اختصاص یافت که با روحیه بشردوستانه آدری کاملاً همخوانی داشت.

در زمان درگذشتش در سال ۱۹۹۳، ثروت خالص آدری هپبورن حدود ۲۰ تا ۵۰ میلیون دلار تخمین زده می‌شد. این ثروت شامل املاک او در سوئیس (ویلا لا پاز)، حقوق مربوط به فیلم‌ها، جواهرات ارزشمند و سرمایه‌گذاری‌های بانکی بود. بخش قابل توجهی از دارایی‌های او طبق وصیت‌نامه‌اش بین دو پسرش، شان و لوکا، تقسیم شد و بخشی نیز برای ادامه فعالیت‌های خیریه در قالب بنیادهای مختلف در نظر گرفته شد تا میراث او در کمک به دیگران حفظ شود.

آدری هپبورن به عنوان سفیر حسن نیت یونیسف، حقوق سالانه نمادین «یک دلار» دریافت می‌کرد. او نه تنها برای کارهایش دستمزدی نمی‌گرفت، بلکه در بسیاری از موارد هزینه‌های سفر و اقامت خود را شخصاً پرداخت می‌کرد یا از طریق حامیان مالی تأمین می‌نمود. او معتقد بود که شهرت او ابزاری برای جذب سرمایه برای کودکان است، نه منبعی برای درآمد شخصی. تعهد مالی و معنوی او باعث شد که یونیسف بتواند میلیون‌ها دلار کمک مردمی را در طول دوران فعالیت او جذب کند.

در سال ۲۰۱۷، حراجی کریستیز مجموعه‌ای از وسایل شخصی آدری شامل لباس‌ها، کفش‌های باله، فیلمنامه‌های دست‌نویس و نامه‌ها را به حراج گذاشت. این حراجی در مجموع بیش از ۶ میلیون دلار فروش داشت. برای مثال، فیلمنامه شخصی او برای «صبحانه در تیفانی» به قیمت ۸۴۶,۶۱۹ دلار فروخته شد که رکوردی برای یک فیلمنامه محسوب می‌شود. این مبالغ نشان‌دهنده این است که ارزش برند و نام آدری هپبورن با گذشت دهه‌ها نه تنها کم نشده، بلکه افزایش یافته است.

در طول دوران حرفه‌ای‌اش، آدری بسیار در انتخاب تبلیغات محتاط بود. او عمدتاً با برند ژیوانشی همکاری داشت که بیشتر یک رابطه دوستانه و هنری بود تا صرفاً تجاری. با این حال، پس از مرگ او، خانواده‌اش اجازه دادند از تصویر او در تبلیغات برندهایی مانند Gap و شکلات Galaxy (با استفاده از تکنولوژی CGI) استفاده شود. درآمدهای حاصل از این قراردادهای پس از مرگ، معمولاً به «صندوق کودکان آدری هپبورن» و دیگر فعالیت‌های خیریه اختصاص می‌یابد تا اهداف بشردوستانه او ادامه یابد.

مدیریت میراث آدری هپبورن هزینه‌های حقوقی و اداری قابل توجهی دارد. «صندوق کودکان آدری هپبورن» که توسط پسرانش تأسیس شد، از طریق حق امتیاز تصویر او، حراجی‌ها و کمک‌های مردمی تأمین مالی می‌شود. این بنیاد مبالغ زیادی را صرف پروژه‌های آموزشی و درمانی کودکان در سراسر جهان می‌کند. شفافیت مالی در این بنیادها بسیار بالاست تا اطمینان حاصل شود که بیشترین درصد ممکن از درآمدهای حاصل از نام آدری، مستقیماً به دست کودکان نیازمند می‌رسد.

مشهورترین جواهری که با نام او گره خورده، الماس زرد «تیفانی» است که او در عکس‌های تبلیغاتی فیلم «صبحانه در تیفانی» بر گردن داشت. این الماس ۱۲۸.۵۴ قیراطی یکی از بزرگترین الماس‌های زرد جهان است. اگرچه این الماس متعلق به شرکت تیفانی بود و آدری آن را نخرید، اما ارزش آن امروزه بیش از ۳۰ میلیون دلار تخمین زده می‌شود. آدری یکی از تنها چهار زنی است که در طول تاریخ اجازه یافته این الماس افسانه‌ای را به صورت عمومی بر تن کند.

آدری هپبورن از نظر قانونی دارای وضعیت پیچیده‌ای بود. او در بلژیک متولد شد، اما به دلیل اینکه پدرش بریتانیایی بود، تابعیت بریتانیا را داشت. مادرش یک بارونس هلندی بود، بنابراین آدری بخش زیادی از عمر خود را در هلند گذراند و به زبان هلندی مسلط بود. او در طول زندگی‌اش همواره پاسپورت بریتانیایی داشت، اما خود را یک شهروند جهانی می‌دانست. این پیشینه چندملیتی و تسلط به چندین زبان (انگلیسی، هلندی، فرانسوی، اسپانیایی و ایتالیایی) به او در فعالیت‌های بین‌المللی‌اش در یونیسف کمک شایانی کرد.

پس از درگذشت آدری هپبورن، حقوق مربوط به نام، تصویر و امضای او به دو پسرش، شان فرر و لوکا دوتی، منتقل شد. آن‌ها به طور مشترک شرکت «Audrey Hepburn Estate» را برای مدیریت این حقوق تأسیس کردند. هرگونه استفاده تجاری از چهره او در تبلیغات، فیلم‌ها یا محصولات مصرفی نیازمند مجوز قانونی از این نهاد است. در سال‌های اخیر، اختلافات حقوقی بین دو برادر بر سر نحوه استفاده از این دارایی‌ها و تقسیم عواید حاصل از حراجی‌ها وجود داشته که در دادگاه‌های کالیفرنیا مورد بررسی قرار گرفته است.

آدری دو بار ازدواج کرد. اولین ازدواج او با مل فرر (۱۹۵۴–۱۹۶۸) بود که حاصل آن یک پسر به نام شان بود. طلاق آن‌ها پس از ۱۴ سال به دلیل اختلافات شخصی و حرفه‌ای به صورت قانونی ثبت شد. ازدواج دوم او با روانپزشک ایتالیایی، آندریا دوتی (۱۹۶۹–۱۹۸۲) بود که منجر به تولد پسر دومش، لوکا شد. این ازدواج نیز به دلیل خیانت‌های مکرر دوتی به طلاق انجامید. از نظر قانونی، آدری در هر دو مورد حضانت فرزندانش را حفظ کرد و در سال‌های پایانی با رابرت وولدز زندگی می‌کرد، اما هرگز با او ازدواج رسمی نکرد.

در دوران سیستم استودیویی هالیوود، قراردادهای بازیگران بسیار محدودکننده بود. با این حال، پس از موفقیت «تعطیلات رومی»، آدری توانست قراردادهای منعطف‌تری با پارامونت امضا کند. یکی از بندهای مهم قرارداد او، حق انتخاب لباس و طراح بود که به او اجازه داد به طور اختصاصی با ژیوانشی همکاری کند. همچنین او حق داشت بین فیلم‌هایش وقفه‌های طولانی برای استراحت یا بازی در تئاتر داشته باشد. این نوع قراردادها در آن زمان برای بازیگران زن غیرمعمول بود و نشان‌دهنده قدرت چانه‌زنی بالای او در صنعت سینما بود.

وصیت‌نامه آدری هپبورن که در سوئیس تنظیم شده بود، دارایی‌های او را به طور مساوی بین دو پسرش تقسیم می‌کرد. او همچنین مبالغی را برای رابرت وولدز (شریک زندگی‌اش) و برخی از دوستان نزدیک و کارکنان وفادارش در نظر گرفته بود. نکته مهم قانونی در وصیت‌نامه او، تأکید بر حفظ میراث معنوی و ادامه حمایت از فعالیت‌های یونیسف بود. با این حال، عدم شفافیت در مورد تقسیم برخی اشیاء شخصی در وصیت‌نامه، بعدها منجر به درگیری‌های حقوقی طولانی‌مدت بین وراث او در مورد مالکیت فیزیکی یادگاری‌های او شد.

اگرچه آدری به طور مستقیم توسط نازی‌ها بازداشت نشد، اما خانواده او تحت نظارت شدید بودند. عموی او به دلیل فعالیت در مقاومت اعدام شد و برادرش به اردوگاه کار اجباری فرستاده شد. آدری مجبور بود نام خود را به «اددا ون هیمسترا» تغییر دهد تا ریشه‌های بریتانیایی‌اش فاش نشود، زیرا داشتن نام انگلیسی در هلندِ تحت اشغال می‌توانست منجر به بازداشت یا اخراج شود. این تغییر نام اجباری یک تدبیر قانونی و امنیتی برای حفظ جان او در آن دوران پرخطر بود.

استفاده از نام «آدری هپبورن» برای هرگونه فعالیت خیریه یا انتفاعی تحت قوانین علامت تجاری (Trademark) محافظت می‌شود. «صندوق کودکان آدری هپبورن» حق انحصاری استفاده از نام او را برای جمع‌آوری کمک‌های مالی دارد. سایر سازمان‌ها برای برگزاری مراسمی به نام او یا استفاده از تصاویرش در کمپین‌های خود، باید موافقت‌نامه کتبی و قانونی از وراث او دریافت کنند. این محدودیت‌ها برای جلوگیری از سوءاستفاده از اعتبار او و اطمینان از اینکه عواید واقعاً صرف امور خیریه مورد نظر او می‌شود، وضع شده‌اند.

به عنوان سفیر حسن نیت، آدری هپبورن دارای وضعیت دیپلماتیک رسمی نبود، اما تحت حمایت پروتکل‌های سازمان ملل متحد فعالیت می‌کرد. او اعتبارنامه‌ای دریافت کرده بود که به او اجازه می‌داد به عنوان نماینده رسمی یونیسف با سران دولت‌ها دیدار و گفتگو کند. از نظر قانونی، او موظف بود در چارچوب سیاست‌های بی‌طرفانه سازمان ملل عمل کند. گزارش‌های او از مناطق بحرانی به عنوان اسناد رسمی در شورای امنیت و مجمع عمومی سازمان ملل برای جلب حمایت‌های بین‌المللی مورد استفاده قرار می‌گرفت.

میراث آدری هپبورن فراتر از فیلم‌هایش، در دنیای مد، استانداردهای زیبایی و فعالیت‌های بشردوستانه زنده مانده است. او تعریف جدیدی از «ستاره بودن» ارائه داد که با تواضع و خدمت به دیگران همراه بود. امروزه، «استایل آدری» همچنان منبع الهام طراحان بزرگی مانند رالف لورن و مایکل کورس است. همچنین، فعالیت‌های او در یونیسف راه را برای سایر سلبریتی‌ها هموار کرد تا از شهرت خود برای تغییرات اجتماعی استفاده کنند. او ثابت کرد که زیبایی واقعی از مهربانی و اصالت درونی سرچشمه می‌گیرد.